Περί καλλιέργειας

Με αφορμή ένα σχόλιο της yasmin1gr, αλλά και άλλα σχόλια στο ίδιο post, και πέρα από προσωπικές αντιπαραθέσεις (που πιστεύω ότι είναι χρήσιμες τις περισσότερες φορές), είναι ενδιαφέρον να συζητήσουμε ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς.

Ποιον θεωρείτε «καλλιεργημένο» άνθρωπο; Αυτόν που έχει τελειώσει σχολείο; Αυτόν που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο; Ένας «αγράμματος» δεν μπορεί να έχει καλλιέργεια;

Μήπως έναν ευαίσθητο άνθρωπο; Έναν ανοιχτόμυαλο; Έναν πολυδιαβασμένο; Έναν πολυταξιδεμένο; Έναν ευγενικό;

Να γνωρίζει Πλάτωνα, Νίτσε, Τσέχωφ, να ξεχωρίζει τον Πικάσο, τον Μιρό, τον Σούμπερτ;

Κι αν δεν έχει κάνει σπουδές και δεν έχει πάει σχολείο; Αν μπορεί να διακρίνει από το πέταγμα των πουλιών τι καιρό θα κάνει; Αν μπορεί να αφουγκράζεται τα μηνύματα της φύσης για να σπείρει το χωράφι του; Αν έχει κάνει δώδεκα παιδιά και τα έχει μεγαλώσει μόνος του; Αν έχει μεγαλώσει στο πεζοδρόμιο και έχει φάει τη ζωή από την καλή και από την ανάποδη με το κουτάλι; Αν έχει κοιμηθεί σε παγκάκια και έχει πουλήσει το κορμί του για να φάει ένα κομμάτι ψωμί;

Έχετε δει τον «Άνθρωπο ελέφαντα» με τον Antony Hopkins; Ένας φρικτά παραμορφωμένος άνθρωπος, αγράμματος, περίγελος του κόσμου, με θαυμάσιο ψυχικό κόσμο, ευαισθησίες, συναισθήματα και να απαγγέλλει την Αγία Γραφή!

Και ακόμα: Ένας φυσικός μπορεί να είναι καλλιεργημένος; Ή ένας στυγνός τεχνοκράτης χωρίς προσωπική ζωή και με άδεια ψυχή;

Τι είναι τελικά ένας καλλιεργημένος άνθρωπος;

Καλλιεργημενος ανθρωπος ειναι αυτος που εχει καλλιεργηθει! Δηλαδη που ξεκινωντας απο μικρος, καποιος μπηκε στον κοπο να ασχοληθει μαζι του και να τον καλλιεργησει οσο μπορεικαι ανεξαρτητα απο πρεπει και επιθυμιες γονεικες, σε ολα του τα επιπεδα , να τον βοηθησει στα μαθηματα του να του μαθει καποιες αξιες να του δειξει τα συναισθηματα και τις συγκρουσεις και γενικοτερα να ασχοληθει με πραγματικο ενδιαφερον γι αυτον.

Η καλλιεργεια συνεχιζεται μεγαλωνοντας με το να ασχολουνται καταρχας οι γονεις του αλλα και ο ιδιος, μαζι του διαμορφωνοντας την προσωπικοτητα του, τη νοημοσυνη του και τη συναισθηματικη του νοημοσυνη και προωθωντας τον στο να αναπτυξει τις φυσικες του ικανοτητες και δεξιοτητες οποιες κι αν ειναι αυτες ( ακομα κι αν ειναι να φτιαχνει τελεια πριζες κι ακομα κι αν αυτο δεν αρεσει στους γονεις και στον περιγυρο)...

Ο ανθρωπος που εχει μεγαλωσει με τετοιους γονεις που καλιεργησαν την αισθηση της αξιας του μεσα του του εδωσαν αγαπη οτι πνευματικη τροφη μπορουσαν και κυριως που τον δεχτηκαν γι αυτο που ειναι και οχι για αυτο που θα ηθελαν η που θεωρειται καλο να ειναι εχει μεσα του ολα τα εφοδια οτι εππαγγελμα και να διαλεξει να ειναι καλος σε αυτο αλλα παραλληλα να εχει ανθρωπια, ενσυναισθηση, ικανοτητα συμπονοιας,ταυτισης , η φυσικη του εξυπναδα και αισθηση αξιας εχουν αναπτυχθει οσο ηταν συνατον και μπορει σαν ενηλικας πια να διαλεξει τι θα κανει ολα αυτα τα εφοδια και για ποιο σκοπο θα τα χρησιμοποιησει.

Θα διαλεξει ετσι τον κλαδο και το επαγγελμα που του ταιριαζουν και θα συνεχισει να αναπτυσει τον εαυτο του ακομπλεξαριστα ουτε θα πεθανει στη δουλεια και το διαβασμα απλα για να λενε οι αλλοι οτι ειναι καποιοα ουτε εργασιομανης θα γιενι γιατι ξερει οτι υπαρχει και προσωπικη ζωη ουτε κατι αλλο τραβηγμενο θα κανει για να αποδειξει την αξια του.
Εχοντας μεγαλωσει και πιστευοντας σε σωστη δοση στον εαυτο του θα εχει χωρο μεσα του για να δεχτει και να αγαπησει αλλους αρα θα ειναι συναισθηματικα καλιεργημενος , θα εχει χρονο για να αναπτυξει ταλεντα και ικανοτητες του σε πολλους τομεις αρα θα ειναι και πνευματικα καλλιεργημενος και γενικα θα ειναι ισορροπημενος ανεξαρτητα τα ταξιδια τα βιβλια και τις φιλοσοφικες του γνωσεις, θα ειναι ανοιχτομυαλος ακομπλεξαριστος ανθρωπινος δεκτικος και με επιγνωση των οριων του και θα εχεις την αισθηση οτι μιλας με εναν υγιη ψυχικα ανθρωπο.

Το θεμα ειναι οτι επειδη λιγοι ανθρωποι μεγαλωνουν ετσι σε αυτον το πολιτισμο για πολλους λογους, εχουμε υπερμορφωμενους υπερταξιδεμενους υπερφιλοσοφημενους και υπερναρκισσιστες ανθρωπους γενικοτερα με καμια ενσυναισθηση πολυ εγωκεντρικους που θιγονται ευκολα και αντιδρουν βιαια και απολυτα αντι αυτο που σας περιεγραψα.

Λιγοι ειναι οι ανθρωποι που και γνωσεις εχουν και ακομπλεξαριστοι κα ανοιχτοι ειναι αλλα και εχουν ισορροπημενη ζωη προσωπικα με την αισθηση της ανθρωπιας κα της αξιας.

Κλασικο παραδειγμα ειναι οι καθηγητες που ειχα στο πανεπιστημιο σε διαφορους κλαδους απο βιολογια μεχρι ψυχοπαθολογια:

Αλλοι ηταν μορφωμενοι στο επακρον αλλα τιποτα δεν τους ικανοποιουσε και εχοντας ανεβει με νυχια και με δοντια ηταν ανταγωνιστικοι εριστικοι και δεν αφηναν τους φοιτητες ησυχους αλλα τους υποβιβαζαν και τους αμφισβητουσαν οπως εκαναν αλλοι με αυτους, κι επρεπε παντα να συμφωνεις μαζι τους και να τηρεις τους αυστηρους ορους τους.

Ενω αλλοι πιο ηρεμοι ισως λιγοτερο φιλοδοξοι το ιδιο φτασμενοι σου μετεδιδαν μια πραοτητα, μια διευρυνση πνευματοσ και εβλεπαν την επιστημη απο αλλο ματι απο πιο μακρυα και πιο βαθεια και ηταν ανοιχτοι σε νεες ιδεες κα σε βοηθουσαν ακομα κι αν δε συμφωνουσαν με καθε τροπο κα παντα σε προσεχαν τι ελεγες ακομα κι αν ησουν φοιτητης απλος.

Και αντιστοιχα εχω συναντησει ανθρωπους με δυσκολες ιστοριες που σδουλευαν στην οικοδομη και αλλοι ηταν εξαιρετοι τεχνητες με μερακι και μερακληδες ανθρωποι γενικοτερα στη ζωη τους ενω αλλοι στουρναρια τελειωςκαι στη ζωη τους μονοκοματοι και μονοχνωτοι

εγω πιστευω πως η καλλιεργεια εχει να κανει με το κατα ποσο ενας ανθρωπος μπορει να αφηνει το μυαλο του στο να δεχεται και να επεξεργαζεται τα ερεθισματα που του δινει το περιβαλλον αλλα και το κατα ποσον μπορει να βλεπει ακομα και τον ιδιο του τον εαυτο αποστασιοποιημενα,δηλαδη με οσο το δυνατο λιγοτερο εγωισμο....για να φτασει σε αυτο το επιπεδο μπορει να τον εχει βοηθησει μια εξειδικευμενη τεχνοκρατικη γνωση,η οικογενεια του,οι φιλοι του,οι δασκαλοι του,η δουλεια του, ο αγωνας του για επιβιωση η' οτιδηποτε αλλο...δεν εχει σημασια το μεσον

yasmin1gr, αν και αδυνατώ να παρακολουθήσω τον ειρμό των σκέψεών σου, δεκτή η άποψή σου.

Ωστόσο: Αν, όπως πιστεύεις, για να καλλιεργηθεί ένας άνθρωπος πρέπει κάποιος να ασχοληθεί μαζί του, τότε τα ορφανά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα, χωρίς οικογένεια και χωρίς στήριξη, είναι καταδικασμένα να μείνουν ακαλλιέργητα. Ένα ακραίο παράδειγμα: ο Ταρζάν δεν θα μπορούσε να είναι καλλιεργημένος;

Για να αφησει το μυαλο του ενας ενηλικος ανοιχτο, πρεπει καποιος να μη του εχει μαθει να το κλεινει πριν ομως βασιλη. Για να μπορει να επεξεργαζεται με τις φυσικες του ικανοτητες τις πληροφοριες και να τις αξιοποιει πρεπει, πριν, κανενας να μη του εχει δημιουργησει κομπλεξ νευρωσεις αισθημα κατωτεροτητας,υποτιμησης της αξιας του, ντριοπη για αυτα που σκεφτεται και ντροπη να τα πει... ποσοι γονεις το κανουν αυτο? ποσοι φιλοι το κανουν αυτο? ποσοι συντροφοι φερονται με απολυτο σεβασμο προς τον αλλο??.......Σιγουρα συμφωνω οσα λες ειναι το μεσον για δες ομως πως χρησιμοποιει ενας ανθρωπος αυτα τα ιδια μεσα που πηρε αποδοχη κι ενας που δεν πηρε?Ο πρωτος τα ααπτυσει και εχει οντως αποσταση στο πως τα βλεπει, ο αλλος συνχεει την αξια του με τη θεση τις γνωσεις κλπ τα μεσα δηλαδη κι αν του τα θιξεις ειναι σαν να θιγεις τον ιδιο.

Φυσικα και τα ορφανα που μεγαλωνουν μονα τους, ο ταρζαν και το καθε εγκαταλλελειμενο παιδι παρουσιαζουν τρομακτικα προβληματα και πνευματικα και συναισθηματικα ισαβα κι αν παρρουμε το παραδειγμα των αμορφωτων αλλα φτασμενων εκατομυριουχων, τραγουδιστων κλπ που θεωρητικα εχουν πετυχει ποσοι απο αυτους ειναι οντως καλιεργημενοι ψυχικα? ποσοι εχουν υγιη προσωπικη ζωη ? ποσοι θα αισθανονταν καλα με τον εαυτο τους και χωρις τη συνεχη αποδοχη του πληθους η τα αμετρητα χρηματα?? Συνηθως αυτο που αναπτυσουν ατομα ορφανα ειναι ενα γραπωμα απο τον καθενα που παει να τα φροντισει και μια πολυ μεγαλη προσκοληση σε καθε ατομο στη ζωη τους με υπερβολικη εξαρτηση, ο κινδυνος για εξαρτηση απο ουσιες ειναι επισης μεγαλυτερος σ αυτα.
Τιποτα δεν ειναι "καταδικασμενο" αν ενα παιδι ορφανο μεγαλωσει ασχημα σε ιδρυμα αλλα μετα βρει μια τρυφερη οικογενεια που το αγαπαει χωρις ορους το μαθαινει να εξελισεται και να αναπτυσεται θα εχει πολυ καλη εξελιξη, δυστυχως οσο δεν τη βρισκει κα περναει και η εφηβεια του και η ενηλικιωση του ετσι οι δυνατοτητες του ειναι πολυ πιο δυσκολο να αναπτυχθουν.
Αλλο χαρακτηριστικο παραδειγμα ειναι οτι νευρωτικοι ανθρωπιοι πολοι ντροπαλοι που λειτουργουν με φοβιες ανχη καταπιεζοντας το θυμο τους οταν μενουν σε θεραπεια ανακαλυπτουν πολυ συχνα "χαμενες δυνατοτητες και παλια τους ενδιαφεροντα" που ντρεπονταν η φοβονταν να πραγματοποιησουν κι οσο φευγουν οι αναστολες που ειχαν και οι φοβοι τους αρχιζουν να ζωγραφιζουν να χορευουν να ανακαλυπτουν νεες κατευθυνσης ενας ασθενης μου θυμηθηκε οτι του αρεσε η νανοτεχνολογια και η αστρονομια πχκαι γραφτηκε σε αναλογο συλλογο ... ο ανθρωπος εχει πολλες δυνατοτητες το θεμα ειναι να μη τον εμποδιζει τιποτα ν ασχοληθει με αυτες .

Εμποδια: ιδιαιτερα αυστηρη εκπαιδευση, εγκαταλειψη, κακοποιηση, , γονεις αλκοολικοι η γενικα προβληματικοι,γαλουχηση με τα πρεπει,καλιεργεια του φοβου του τι θα πει η κοινωνια , εξαρτησεις, φτωχεια και συνεχης αγωνας για επιβιωση ... μερικα απο τα εμποδια που δεν αφηνουν καποιον να ασχοληθει με το "μεσα" του γενικοτερα

καλημέρα σε όλους,

δεν θα απαντήσω με πολλά λόγια. Καλλιεργημένο θεωρώ έναν άνθρωπο με ευγένεια ψυχής, αυτόν που έρχεται στη θέση σου πριν ακόμη και από σένα. Συμφωνώ ότι ίσως και να οφείλεται στην οικογένεια που τον ανατρέφει αλλά αφήστε με να πιστεύω ότι οφείλεται και σε κάτι που ή υπάρχει μέσα μας ή όχι. Καθώς έχω συναντήσει ανθρώπους που δεν μεγάλωσαν "σωστά", αλλά κάτι τους έσπρωχνε να "ομορφήνουν" το μέσα τους.
συγνώμη αν φαίνεται πολύ απλοϊκή και πρόχειρη η απάντησή μου αλλά την έγραψα ακριβώς έτσι όπως την ένιωσα

Θελω να γραψω τη πολυ κλασσικη ατάκα(που πιστευω υπαρχει λογος που υπάρχει): Αλλο μόρφωση και αλλο καλλιεργεια

Ναι, yasmin1gr, εχεις δίκο οταν γραφεις οτι νεοι ανθρωποι δεν περνουν εφοδια απο το περιβαλλον τους. Συμφωνω μαζι σου.

Εγω θα γραψω τις σκεψεις μου πανω στο θεμα βασισμενη οχι σε επιστημονικη ερευνα και δεδομενα, αλλα μεσα απο προσωπικη ανθρωπαρατηρηση.

Αν και επισημαινεις σημαντικα πραγματα (για μια τουλαχιστον Ελληνικη πραγματικοτητα) γνωριζω ανθρωπους που ενω ειχαν ελευθερια απο την οικογενεια τους, αγαπη, μορφωση και ειναι ιδιαιτερα εξυπνοι, τους λειπει εκεινο το εσωτερικο συστατικο που κουβαλαει μεσα του ενας ανθρωπος (εγω το ονομάζω ταλεντο) και δεν ειναι πραγματικα ανοιχτο το μυαλο τους και η καρδια τους. Η καλλιεργεια ενως ανθρωπου κατα τη δικη μου κριση και επιχειρηματολογια εμπεριεχει και καποια πραγματα που εχουν να κανουν και με τη συνειδηση του καθε ανθρωπου.

Σιγουρα μια καλη παιδεια και σωστο περιβάλλον θα βοηθουσαν πολυ να βελτιωσουμε τις κοινωνιες που ζουμε και τον καλο μας εαυτο να αναπτυχθει.

Καλλιεργωντας τον εαυτο μας, τον συνανταμε.

Ο ανθρωπος ελεφαντας ειναι πολυ συγκινητικη ταινια και λεει πολλα για μας και τη φυση μας. Η υπερβολη της δραματουργια της, και το μελοδραματικο της υφος μακαρι να εμπνευει ανθρωπους να σκεφτονται ετσι οπως εσυ isavvas. Εκει μεσα καπου κρυβεται η ουσια..
Δυστυχως η πραγματικοτητα ειναι ακομη πιο σκληρη και εκει εστιασες yasmin1gr. Καλα κανεις και τα επισημαινεις

Νοτα μολις διαβασα αυτο που εγραψες. Συμφωνω απολυτα μαζι σου, με καλυψες με το τροπο που νιωθεις μεσα σου το ερωτημα

Ένας από τους πιο καλλιεργημένους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στην ζωή μού ήταν ο πατέρας μου. Είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό, όχι μόνο γιατί δεν του άρεσε καθόλου το σχολείο αλλά είχε την ατυχία στα 12 του χρόνια να ζήσει τον Β'Παγκόσμιο πόλεμο. Μάλιστα συνήθηζε να λέει γελώντας ότι αν δεν δωροδοκούσε η γιαγιά του με τενεκέδες λάδι τη δασκάλα κάθε χρόνο, το πολύ μέχρι δευτέρα δημοτικού θα είχε φτάσει. Όμως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος λάτρευε τη ζωή και έψαχνε τη γνώση παντού. Διάβαζε και το παραμικρό που έπεφτε στα χέρια του. Ενημερωνόταν για τα πάντα από ραδιόφωνο, τηλεόραση, θέατρο, μουσική, βιβλία. Δεν ήταν μορφωμένος με την έννοια του Πανεπιστημίου, αλλά είχε κοινωνική μόρφωση. Ήταν ευγενικός, καλόψυχος και αγαπούσε όλο τον κόσμο. Ήταν πατέρας για όλους μου τους φίλους οι οποίοι αναφέρονται σ'αυτόν ως "ο μπαμπάς" ακόμα και 6 χρόνια μετά το θάνατό του. Μπορεί να γεννήθηκε και να μεγάλωσε σε χωριό από πλούσια μεν οικογένεια αλλά περιορισμένων και πολύ αυστηρών αντιλήψεων, αλλά ήταν ο πιο ανοιχτόμυαλος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Η μητέρα μου μπορεί να είχε επιλέξει να μείνει στο σπίτι για να μας μεγαλώσει, αλλά ποτέ δεν ήταν περιορισμένη στην κουζίνα. Ο πατέρας μου μαγείρευε καλύτερα από τη μητέρα μου, καθάριζε καλύτερα και από εκείνη και της 2 κόρες του μαζί. Ήταν τακτικός, καθαρός και νοικοκύρης όσο κανένας. Δυστυχώς για τους άλλους, ακόμα και για τον άνδρα μου, τον έχω πάντα ως πρότυπο και μέτρο σύγκρισης, με αποτέλεσμα όλοι να μου φαίνονται "λίγοι".
Έχω γνωρίσει πολλούς μορφωμένους που είναι κοινωνικά αδαείς και άξεστοι. Ο πεθερός μου έχει τελειώσει παιδαγωγική, Νομική, Φιλοσοφική και Πάντειο, αλλά όταν τον ακούσεις να μιλά, καθότι Ηπειρώτης, νομίζεις ότι έχει μόλις κατέβει από το βουνό. Δεν ξέρει να ντυθεί, να μιλήσει, να σταθεί σε μια κοινωνική εκδήλωση και ειλικρινά απορώ πως αυτός ο άνθρωπος ο οποίος δεν μιλάει καν σωστά ελληνικά, εγώ προσωπικά χρειάζομαι διερμηνέα την πεθερά μου για να τον καταλάβω, έχει καταφέρει να τελειώσει τόσες σχολές και μάλιστα να έχει εργαστεί για χρόνια και συνταξιοδοτηθεί ως επιθεωρητής. Η "καλλιέργεια" του σταματάει στα μαθήματα της εκάστοτε σχολής που πήγε και από τρόπους και κοινωνική αγωγή δεν το συζητώ, απλά ανύπαρκτη. Προσβάλει συνεχώς την πεθερά μου τάχα μου για πλάκα μπροστά σε άλλους λέγοντας την "ζωον" και "αγράμματη" ανάμεσα σε άλλα. Σημιεωτέον ότι η πεθερά μου ήταν και η ίδια δασκάλα, μάλιστα όταν συνταξιοδοτήθηκε ήταν Διευθύντρια Δημοτικού Σχολείου στα Β.Προάστεια, δε θα πω σε ποιο.
Θεωρεί, δεν ξέρω γιατί και με ποια κριτήρια ότι είναι υπεράνω όλων διανοητικά τουλάχιστον, αν κι εμένα δεν μου έχει δίξει κάτι τέτοιο. Προσπαθώ να αποφέυγω τις συναντήσεις μαζί του γαιτί πάντα καταλήγουν σε καυγάδες που αφορμή έχουν την κακή του συμπεριφορά. Από τη μεριά μου δηλαδή γιατί αυτός ότι και να του πεις δεν καταλαβαίνει.
Ότι και να πω δεν περιγράφει την κατάσταση. Όμως ποιος από τους δύο είναι τελικά ο καλλιεργημένος? Αυτός που έχει τελειώσει το Δημοτικό κι αυτό με το ζόρι , ή αυτός που έχει τελειώσει 4 πανεπιστήμια?

Υπαρχουν διαφορες το καθε παιδι δεν ειναι ιδιο εξαρχης πνευματικα αλλες ειναι οι δυνατοτητες του καθενα το θεμα ειναι ειτε να πρωωθει η οικογενεια αυτη τη διαφορα, ειτε ο ιδιος ο ανθρωπος καποια στιγμη να καταλαβει οτι "αυτος ειναι", αυτα τα εφοδια εχει, και δεχομενος αυτα να τα αναπτυξει χωρις να τον εμποδιζει τιποτα.

Οσο για το παραδειγμα του παιδιου που υποτιθεται πηρε αγαπη αλλα εγινε κλειστο, εγω αμφιβαλλω οτι μεγαλωσε με υγιη τροπο ισως φαινονταν ολα οκ, αλλα δεν μπορει κανεις να ξερει τι πραγματικα εγινε οντας απ εξω.. πολλες φορες και η υπερπροστασια η υπερβολικη αγαπη, χωρις ορια, κακομαθαινουν τον ανθρωπο κρατωντας τον μακρια απο την πραγματικοτητα και αυτο επισης δημιουργει εμποδια στην αναπτυξη του.

Εγω πιστευω οτι ειναι η σωστη δοση "αισθησης του εαυτου" μας που μας βοηθαει να αναπτυχθουμε .

Ειναι πολυ σημαντικο να δεχτουμε τον εαυτο μας γι αυτο που ειναι και να τον δουμε ενταγμενο σ ενα συνολο ολες οι παθολογιες τηες εγωκεντρικοτητας και του ναρκισσισμου ειναι ακριβως αυτο! Ανθρωποι που αισθανονται λιγοι παντα( σαν τη διευθυντρια), που κρεμιουνται απο αλλους η που τιποτα δε τους ικανοποιει και χρησιμοποιουν αλλους παρα φτιαχνουν σχεσεις μαζι τους. Δεν μπορουν με τιποτα να δουν τον εαυτο τους απο λιγο πιο μακρυα λιγο πιο αποστασιοποιημενα, να γελασουν με τα ελατωματα και τα λαθη τους γιατι συνεχως ειναι απασχολημενοι με το να δειχνουν τελειοι...ο μπαμπας της ασπασιας απ'οσα λεει η ιδια κανει οτι καταλαβαινει χωρις να νοιαζεται πχ μαγειρευει αυτος και φαινεται ανοιχτος απο οσα λεειη ιδια που φαινεται οτι τον θαυμαζει ..

Γενικοτερα ο καλιεργημενος ανθρωπος δεν μπορει παρα να ειναι ενας ολοκληρωμενος ανθρωπος που εχει αναπτυξει πολλες πλευρες του, το αντιθετο απο τον μονοκοματο παθιασμενο με ενα πραγμα ανθρωπο και οι μονομανιες συνηθως δημιουργουνται κι αυτες απο νευρωσεις και εσωτερικες συγκρουσεις. Για παραδειγμα μια χορευτρια που οσο καλη κι αν ειναι νιωθει κενη γιατι παντα εβαζε το χορο πανω απο ολα και δεν καταφερνε να αναπτυσσει σχεσεις...

Πρωσωπικα πιστευω οτι οι πραγματικα πετυχημενοι ανθρωποι ειναι αυτοι που απλα "σκεφτονται απο μονοι τους" και δινουν μεγαλη βαρυτητα σε οτι αισθανονται, εχοντας ομως επαφη με τη πραγματικοτητα, αυτοι δημιουργουν πραγματικα, δεν φοβουνται ν αμφισβητησουν η να αυτοαμφισβητηθουν κι αυτο σαν διαδικασια ειναι η πιο δημιουργικη που υπαρχει και οδηγει σε νεα πραγματα.
Η ελληνικη ταινια "Υπαρχει και φιλοτιμο" αν και δε συμφωνω με καποια στοιχεια της δειχνει ακριβως το γυρισμα ενος υπουργου σπουδαγμενου απο κλειστο και στον κοσμο του τελειως ναρκισσιστη σε .. ανθρωπο.

Ειναι πολυ ομορφο αυτο που λες για τον ολοκληρωμενο ανθρωπο.

Η ολοκληρωση μας ως ανθρωποι μηπως ειναι μια συνθετη διαδικασια που ισως να μην ολοκληρωνεται για τους περισσοτερους μεσα μας, σχεδον ποτε;

Μηπως να μην υπαρχει συνταγη γιαυτο και να ειναι θεμα επιλογων, σε καποιες απειρες πιθανοτητες επιλογων που υπάρχουν γυρω μας;

Μια συνεχης παλη με τις σκεψεις μας, τα ενστικτα μας, τις καταβολές μας;


Τωρα οσο αφορα την ιστορια με το παιδι που πηρε αγαπη αλλα εμεινε κλειστο, σιγουρα δεν γνωριζω ολες τις λεπτομερειες ανατροφης του για να μιλησβ με σιγουρια, αλλα ουτε οτι δεν μεγαλωσε με υγιη τροπο μπορεις να πεις με σιγουρια Γιασμιν, γιατι αυτα ειναι σχετικα και πολλες φορες παιδια που μεγαλωνουν στο ιδιο σπιτι, με τους ιδιους γονεις και εχουν τη διαγορετικη αντιμετωπιση που χρειαζονται(ως διαφορετικοι ανθρωποι που ειναι) ειναι αρκετα διαφορετικα καλλιεργημένοι. Τους γνωριζεις και δεν πιστευεις οτι εχουν κατι κοινο! Ο πατερας της Ασπασιας (αν δεν ονομαζεσαι ετσι, ζητω συγνωμη, δεν μπορω να δω)που ακουσαμε πιο πριν; Μεγαλωσε δυσκολα, μοναξια και δυσκολίες. Απο που την αντλησε αυτη τη δυναμη; Απο τον εαυτο του. Απο μεσα του. Αξιζει ενα μπραβο που μπορεσε χωρις τη βοηθεια κανενος να κανει αθλους στη ζωη του. Γιατι δηλαδη, καποια παιδια που μεγαλωνουν με υπερπροστασια δεν χτυπάνε το χερι στο τραπέζι ενω καποια αλλα που μεγαλωνουν με υπερπροστασια τα καταφερνουν και σπανε τις αλυσιδες απου μεσα τους;

Καποτε πιστευα οτι ολοι οι ανθρωποι ειναι το ιδιο καλοι, το ιδιο κακοι. Τωρα πιστευω οτι εν δυναμη ισχυει αυτο χωρις να νιωθω να ειναι καπου γραμμενη η συνταγη. Υπαρχει ποιοτητα στους ανθρωπους. Ολοι απ τα ιδια υποφερουμε αλλα καποιοι ειναι πιο γεναιοι, τι να γινει...

Εχετε παιδια;
Εγω δεν εχω παιδια, θα ηθελα να μιλησουν και γονεις αν υπαρχουν στη παρεα μας.

η οικογενεια ειναι πολυπλοκο πραγμα καθε γονιος αντιδρα αλιως ασυνειδητα και συνειδητα σε καθε παιδι να για παραδειγμα μια αλλη ελληνικη ταινια η "καρδια ενος αλητη " δειχνει ακριβως αυτη τη διαφορα ακομα και σε διδυμους αδερφους... ποτε δεν ξερει κανεις τα εσωτερα μιας οικογενειας , υπαρχει αυτο που γινεται και υπαρχει το πως το περνει ο καθενας εξισου.. απλα στη δουλεια; μου συνανταω συνεχεια παιδια απο "καλες και αγαπημενες οικογενειες" που τελικα καθολου δεν ειναι οπως φαινονται στους εξω και εξου και τα προβληματα που εχουν οι ασθενεις τα οποια απο τη μια εχουν αφετηρια στην οικογενεια απο την αλλη εσωτερικευοντας καταστασεια ο ιδιος ο ανθρωπος τα αναπαραγειο χωρις να το καταλαβαινει.. η δουλεια μου ειναι να του το δειξω ετσι ωστε τις αυτοκαταστροφικες του τασεις να τις χρησιμοποιησει υπερ του οπως και τις δυνατοτητες του...τιποτε δεν ειναι ετσι οπως φαινεται.. το αποτελεσμα και η αντιδραση των ανθρωπων στις σχεσεις μεσα εκεινα ειναι που φανερωνουν κατα ποσο ειναι ισορροπημενοι.

Αρχική Δημοσίευση από aiorasky:

.....αυτα ειναι σχετικα και πολλες φορες παιδια που μεγαλωνουν στο ιδιο σπιτι, με τους ιδιους γονεις και εχουν τη διαγορετικη αντιμετωπιση που χρειαζονται(ως διαφορετικοι ανθρωποι που ειναι) ειναι αρκετα διαφορετικα καλλιεργημένοι. Τους γνωριζεις και δεν πιστευεις οτι εχουν κατι κοινο! ...

Click για ανάπτυξη...

Ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα μου περπάταγε 2 ώρες κάθε μέρα πήγαινε έλα για να πάει στο κοντινότερο γυμνάσιο, μιας και το χωριό διέθετε μόνο δημοτικό. Έγινε από τους πρώτους΄Έλληνες που ασχολήθηκαν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στην Ελλάδα και έγραψε και σχετικά βιβλία ενώ δίδαξε Η/Υ στην Λωζάνη. Έμαθε 4 ξένες γλώσσες (Ιταλικά, Γαλλικά, Αγγλικά, Ισπανικά) μόνος του απλά διαβάζοντας. Ήταν ο μόνος από τα 4 αδέλφια που σπούδασε, αλλά ήταν ο πιο αντικοινωνικός. Πέθανε, δυστυχώς, αποξενωμένος από τα αδέλφια και τα παιδιά του γιατί αυτός το είχε επιλέξει. Ήταν λοιπόν μορφωμένος, και καλλιεργημένος αν θέλετε, αλλά κοινωνικά απαίδευτος. Ο δε μικρότερος αδελφός του πατέρα μου καθώς και η αδελφή του, τελείωσαν το σχολείο με το ζόρι ήταν πολύ κοινωνικοί, αλλά έμποροι μέχρι αηδίας τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική ζωή. Δεν δίνουν τίποτα χωρίς ανταλλάγματα. Τέσσερα αδέλφια τα οποία μεγάλωσαν στο ίδιο κλειστό περιβάλλον του χωριού σε νησί, από γονείς που για την εποχή τους θεωρούνταν μορφωμένοι και ευκατάστατοι, αλλά πολλοί αυστηροί, διαμόρφωσαν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Νομίζω οτι αυτοί οι τέσσερις, κάλιστα θα μπορούσαν να αποτελέσουν θέμα μελέτης για την Yasmin

Ρε παιδια! εγραψα πριν απαντηση σ αυτο το θεμα, το ειδε κανεις η το εσβησα κατα λαθος;

Νομίζω ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μια κατευθύνσεις, και κάποιος να είναι καλλιεργημένος προς κάποιες από αυτές και προς κάποιες άλλες όχι. Έτσι, μάλλον δεν μπορούμε να πούμε εύκολα αν είναι ή όχι καλλιεργημένος ένας άνθρωπος, μπορούμε μόνο να πούμε ότι είναι προς την τάδε ή τη δείνα κατεύθυνση.

Προσωπικά για έναν άνθρωπο με μόρφωση πανεπιστημιακού επιπέδου, θεωρώ εξ ορισμού ότι είναι καλλιεργημένος ή τουλάχιστο ότι είχε τη δυνατότητα να καλλιεργηθεί. Από κει και πέρα μπορεί να εντοπίσω κάποια κενά σ αυτόν, αλλά το χαρακτηρισμό του μη καλλιεργημένου δεν μπορώ να τον αποδώσω εύκολα. Θα πρέπει να είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση για να του αποδώσω το χαρακτηρισμό του ακαλλιέργητου, και πάλι μπορεί να χρειαστεί να διευκρινίσω προς ποια κατεύθυνση.

Ο όρος ακαλλιέργητος χρησιμοποιείται συνήθως με συναισθήματα απόρριψης. Αλλά είναι πάντα απορριπτέο να είναι κάποιος ακαλλιέργητος; μπορεί κάποιος να έχει πολλά θετικά στοιχεία τα οποία όμως δεν τα έχει καλλιεργήσει με αποτέλεσμα να υστερεί.

Αρχική Δημοσίευση από yasmin1gr:

Πρωσωπικα πιστευω οτι οι πραγματικα πετυχημενοι ανθρωποι ειναι αυτοι που απλα "σκεφτονται απο μονοι τους" και δινουν μεγαλη βαρυτητα σε οτι αισθανονται, εχοντας ομως επαφη με τη πραγματικοτητα, αυτοι δημιουργουν πραγματικα, δεν φοβουνται ν αμφισβητησουν η να αυτοαμφισβητηθουν κι αυτο σαν διαδικασια ειναι η πιο δημιουργικη που υπαρχει και οδηγει σε νεα πραγματα.

Click για ανάπτυξη...

Αυτό σαν απάντηση με καλύπτει αρκετά. Πιστεύω ότι η εκπαίδευση και η γνώση παίζει μεγάλο ρόλο πάντως, γιατί μας ανοίγει με λίγα λόγια το μυαλό, εκπαιδευόμαστε στο να έχουμε κριτική σκέψη κ έτσι μπορούμε να επεξεργαζόμαστε ό,τι μας προβάλλεται ως σωστό ή όχι, κ να βγάζουμε τα δικά μας συμπεράσματα. Δεν μπορώ να ορίσω ακριβώς πώς δημιουργείται ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, η ανατροφή από το σπίτι, η παιδεία κ οι γνώσεις παίζουν ρόλο, ή τουλάχιστον αποτελούν βασικούς παράγοντες. Όπως αναφέρθηκε κι από άλλους, μπορεί κάποιος να είναι του δημοτικού ωστόσο καλλιεργημένος, με απαραίτητη προϋπόθεση όμως νομίζω ότι αναζητεί τη γνώση από μόνος του κ σε όλους τους τομείς της ζωής του. Κάποιος που είναι π.χ. καλόψυχος δεν σημαίνει ότι είναι κ καλλιεργημένος. Οι γνώσεις ανοίγουν τους ορίζοντες και δίνουν τροφή στη σκέψη. Το να μπορεί κανείς να μπαίνει στη θέση του άλλου, να βλέπει ένα θέμα σφαιρικά κ απ’ όλες τις απόψεις, να έχει το θάρρος ν’ αλλάζει θέση ή γνώμη όταν αυτή του αποδεικνύεται λανθασμένη, ή απλά να έχει τη διάθεση να το κάνει, να σκέφτεται καταρρίπτοντας ή κρίνοντας ταμπού κ κατεστημένα, αυτό περίπου σημαίνει για μένα καλλιέργεια.

ηθος, και αξιοπρεπεια...

Αρχική Δημοσίευση από isavvas:

Ποιον θεωρείτε «καλλιεργημένο» άνθρωπο; Αυτόν που έχει τελειώσει σχολείο; Αυτόν που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο; Ένας «αγράμματος» δεν μπορεί να έχει καλλιέργεια;
Μήπως έναν ευαίσθητο άνθρωπο; Έναν ανοιχτόμυαλο; Έναν πολυδιαβασμένο; Έναν πολυταξιδεμένο; Έναν ευγενικό;
Να γνωρίζει Πλάτωνα, Νίτσε, Τσέχωφ, να ξεχωρίζει τον Πικάσο, τον Μιρό, τον Σούμπερτ; Τι είναι τελικά ένας καλλιεργημένος άνθρωπος;

Click για ανάπτυξη...

Ωραίο θέμα για προβληματισμό, Γιάννη. Οι απαντήσεις όμως δεν μπορούν παρά να είναι υποκειμενικές. Για να θεωρήσω κάποιον "καλλιεργημένο", αναγκαστικά πρέπει να αναγνωρίσω σε αυτόν κάτι οικείο, κάτι που είναι συμβατό με τη δική μου "καλλιέργεια". Να έχουμε ένα κοινό -μέχρις ενός σημείου- σύστημα αξιών. Όμως τη δική μου "καλλιέργεια" ποιος θα την κρίνει; Σίγουρα θα υπάρχουν πολλοί που, αν τους ρωτούσαν, θα έλεγαν πως είμαι κι εγώ "ακαλλιέργητη"

Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις σας!

Ας πω λοιπόν κι εγώ τη δική μου, μια και ξεκίνησα το θέμα.

Κατ' αρχάς πρέπει να πω ότι δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση. Σίγουρα η καλλιέργεια δεν πάει πάντα μαζί με την μόρφωση. Η καλλιέργεια έχει να κάνει μάλλον με την ευφυΐα του ανθρώπου. Είναι πολύ επιτυχημένη η μεταφορά της έννοιας «καλλιέργεια». Όπως ένα εύφορο έδαφος μπορεί να σπαρθεί και να δώσει καρπούς, αλλά και ζιζάνια, έτσι κι ένας άνθρωπος ευφυής μπορεί να γίνει δεκτικός σε κάθε «σπόρο» και να αποδώσει «καρπούς». Ίσως να έχει να κάνει και με τις ευαισθησίες του ατόμου, όχι βέβαια όπως τις εννοεί ο πολύς κόσμος (να είναι κάποιος ευσυγκίνητος). Ευαίσθητος είναι ο άνθρωπος που προσλαμβάνει και επεξεργάζεται τα ερεθίσματα του γύρω κόσμου, τα αξιολογεί, και αντιδρά με βάση τις καταβολές του (γενετικές ή επίκτητες).

Και βέβαια, όπως υπάρχουν διάφόρων ειδών ευφυΐες (7-8 αν δεν κάνω λάθος, π.χ. μαθηματική, λεκτική, κοινωνική κ.λπ.), έτσι υπάρχουν και διαφορετικές ευαισθησίες και καλλιέργειες. Π.χ. κάποιος μπορεί να είναι μουσική ιδιοφυΐα, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να είναι μέθυσος ή να δέρνει τη γυναίκα του. Αυτόν θα τον λέγατε καλλιεργημένο ή όχι; Εγώ, αδυνατώ να απαντήσω...

Ας μην ξεχνάμε, ότι δεν υπάρχει ολοκληρωμένος άνθρωπος, ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Αν υπήρχε θα ήταν θεός. Η καλλιέργεια είναι μια πτυχή της προσωπικότητας ενός ανθρώπου και τίποτα παραπάνω. Ο Καζαντζάκης είχε πει ότι δεν έχει νόημα να χαρακτηρίζουμε καλούς ή κακούς μεγάλους ανθρώπου, όπως π.χ. τους ηγέτες της Επανάστασης του ʼ21. Ήταν απλά μεγάλες ψυχές. Τέτοιοι άνθρωποι είναι πέρα από το καλό και το κακό, όπως είπε και ο Νίτσε...

Αρχική Δημοσίευση από isavvas:

Ποιον θεωρείτε «καλλιεργημένο» άνθρωπο; Αυτόν που έχει τελειώσει σχολείο; Αυτόν που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο; Ένας «αγράμματος» δεν μπορεί να έχει καλλιέργεια;

Μήπως έναν ευαίσθητο άνθρωπο; Έναν ανοιχτόμυαλο; Έναν πολυδιαβασμένο; Έναν πολυταξιδεμένο; Έναν ευγενικό;

Να γνωρίζει Πλάτωνα, Νίτσε, Τσέχωφ, να ξεχωρίζει τον Πικάσο, τον Μιρό, τον Σούμπερτ;

Κι αν δεν έχει κάνει σπουδές και δεν έχει πάει σχολείο; Αν μπορεί να διακρίνει από το πέταγμα των πουλιών τι καιρό θα κάνει; Αν μπορεί να αφουγκράζεται τα μηνύματα της φύσης για να σπείρει το χωράφι του; Αν έχει κάνει δώδεκα παιδιά και τα έχει μεγαλώσει μόνος του; Αν έχει μεγαλώσει στο πεζοδρόμιο και έχει φάει τη ζωή από την καλή και από την ανάποδη με το κουτάλι; Αν έχει κοιμηθεί σε παγκάκια και έχει πουλήσει το κορμί του για να φάει ένα κομμάτι ψωμί;

Έχετε δει τον «Άνθρωπο ελέφαντα» με τον Antony Hopkins; Ένας φρικτά παραμορφωμένος άνθρωπος, αγράμματος, περίγελος του κόσμου, με θαυμάσιο ψυχικό κόσμο, ευαισθησίες, συναισθήματα και να απαγγέλλει την Αγία Γραφή!

Και ακόμα: Ένας φυσικός μπορεί να είναι καλλιεργημένος; Ή ένας στυγνός τεχνοκράτης χωρίς προσωπική ζωή και με άδεια ψυχή;

Τι είναι τελικά ένας καλλιεργημένος άνθρωπος;

Click για ανάπτυξη...

Εγώ επειδή δεν είμουν ποτέ καλή στην έκθεση θα απαντήσω στις ερωτήσεις σου και δεν θα το αναπτύξω.

Καλλιεργημένος είναι και ο άνθρωπος της πρώτης περίπτωσης, ο μορφωμένος, αλλά και αυτός που δεν έχει πάει σχολείο, με τις δικές του ικανότητες και γνώσεις τις οποίες έχει αναπτύξει.

Φυσικά απαραίτητο συστατικό της καλλιέργειας είναι να είναι ευαίσθητος , δηλαδή να νιώθει τους άλλους, και ευγενικός.
Ιδιότητες που αναπτύσονται όταν μαθαίνεις, πονάς και νιώθεις.

Οχι ένας στυγνός τεχνοκράτης δεν είναι καλλιεργημένος. Γνωρίζει να εξασκεί το επάγγελμα του και πέρα απο αυτό τίποτα άλλο.

Τα παραπάνω βέβαια είναι υποκειμενικά όπως γράφει και η Rotonda!