Τη λατρεύεις; Μην τη στειρώσεις
Καλησπέρα σε όλους!
Με την κοπέλα μου έχουμε το Κουλούρι
μια υπερδραστηρια τρελη παιχνιδιαρικη γατα που τρελαινεται, τρεχει, κυνηγαει πηδαει, κανει παρκουρ! (Ναι χωρις πλακα, ρωτηστε τους φιλους μας!) Γενικα ποτε δεν ηταν ιδιαιτερως χαδιαρα, αλλα μεσα σε 8 μηνες που μενουμε μαζι αρχισε σιγα σιγα να κοιμαται μαζι μας και να συμπεριφερεται πιο πολυ σαν... σκυλος
πχ, αν κλεισουμε την πορτα απο το μπανιο θα περιμενει απο εξω μεχρι να βγουμε! Δεν παει πουθενα! Οταν ταξιδευουμε στο αυτοκινητο καθεται στη μεση και αγναντευει ηρεμη, σαν να οδηγαει αυτη!
Οταν την επιασαν οι οιστροι αρχισα να τη λυπαμαι παρα πολυ. Ηταν σφιγμενη, διαφορετικη, δεν επαιζε, δεν ετρωγε, αλλος ανθρωπος. Διαβάσαμε για την στείρωση, ρωτήσαμε, μας πηρε πολυ καιρο μεχρι να το αποφασισουμε να της κανουμε στειρωση. Συγκεκριμενα το αποφασισα αφου διαβασα οτι φορουμ υπηρχε και ημουν σχετικά σιγουρος οτι δεν αλλαζει η συμπεριφορα της. Μόλις τώρα βρήκα ένα post που λεει και καποιες αλλες εμπειρίες... Λίγο αργά.
Σημερα ειναι Τεταρτη πρωι. Την στειρωσαμε τη Δευτερα απογευμα.
Η διαδικασια για το Κουλουρακι δεν πηγε καθολου καλα. Ενω την ειχα αφησει νυστικια ολο το βραδυ και δεν ειχε φαει καθολου, λιγο πριν την εγχειρηση καπου βρηκε λιγη ξηρα και την εφαγε χωρις να την δουμε. Ετσι κατα τη διαρκεια της εγχειρησης τη Δευτερα εκανε εμετο.
Ξυπνησε την Δευτερα το απογευμα και ηταν πολυ ζαλισμενη οποτε ο γιατρος προτεινε αφου την χαιδεψαμε να την αφησουμε να μεινει εκει ενα βραδυ. Ανοιξε τα ματακια της και μας αναγνωρισε
Την Τριτη το πρωι την εφερα σπιτι και αφου μου νιαουριζε πολυ την αφησα ελευθευρη. Εκανε μια βολτα σε ολο το σπιτι, μυρισε και τελικα ξαπλωσε στην αγαπημενη της σεζλονγκ.
Ειναι πολυ δυσκολο να την βλεπω να περπαταει αργα και να μην μπορει ευκολα να ανεβει στον καναπε. Να τρέμει οταν ξαπλωνει. Είναι ενα κομματι της διαδικασιας που ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μας περιεγραψε.
Ειναι σαν να μας ανοιγαν εμας ολοκληρη την κοιλιακη χωρα. Δεν ειναι ευκολο, ρουτινα, κτλ. Ειναι ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ. ΠΟΝΑΕΙ. Ειναι ΔΥΣΚΟΛΗ.
Σημερα ειναι Τεταρτη και ακομα δεν τρωει καλα-καλα, μονο γλυφει την ειδικη τροφη που μας εδωσε ο γιατρος.
Αλλα το χειροτερο, δεν θελει χαδια, δεν μας κοιταει καν στα ματια και κανα 2 φορες επιτεθηκε στο χερι μου οταν την ταιζα, ακομα και στο μπολακι με το νερο. Εχει τρομαξει παρα πολυ και ανησυχω αν και ποτε θα επανελθει. Δεν θελει να την χαιδευω, δεν μας κοιταει, ειναι μονη της ξαπλωμενη σε άλλο δωμάτιο και δεν μας δινει καθολου σημασια.
Η ζωη με το κουλουρι ηταν απιστευτη, οποιος την εχει γνωρισει εχει ξετρελαθει, εχει γελασει με την καρδια του με τα κολπα που κανει, με τις παλαβομαρες της, με τον απιστευτο χαρακτηρα της.
Τωρα ειναι πολυ αργα, αλλα αν και εσεις λατρευεται το γατακι σας και φοβαστε μην αλλαξει με την εγχειρηση, σας λεω πως θα προτιμουσα χιλιες φορες να συμπεριφερομουν στο γατακι μου οπως η φυση προσταζει απο το να την βλεπω σημερα να αλλαζει και να υποφερει, δηλαδη:
1. Πριν αρχισει ο οιστρος φροντιζω να της βρω ενα ομορφο και υγιη συντροφο.
2. Οταν εχει τον πρωτο της οιστρο τους γνωριζω και τα αφηνω σε ενα δωματιο μονα τους να "γνωριστουν" καλυτερα
3. Της προσφερουμε μια εγκυμοσυνη καθε χρονο και φροντιζουμενα να βρισκουμε ΠΑΝΤΑ σπιτι για τα γατακια
4. Φροντιζουμε να την κραταμε υγιη ωστε να την εχουμε πλαι μας μακροχρονια
Αν λατρευεις το χαρακτηρα της γατας σου, καλυτερα να μην το ρισκαρεις. Μην την ταλαιπωρησεις τοσο πολυ, μην ρισκαρεις να αλλαξει. Δεν ειναι αστειο, δεν ειναι απλο, δεν αξιζει. Αν μπορουσα θα το εκανα και εγω με το Κουλουρακι αλλα τωρα ειναι πολυ αργα δυστυχως. Πραγματικα ελπιζω μονο να επανελθει αλλα ειναι σιγουρα πολυ οδυνηρο για ολους μας να την βλεπουμε να ποναει και να αλλαζει τοσο πολυ η συμπεριφορα της.
