


Αυτά είναι γατιά ρε συ, όχι τα δικά μας τα χαμένα.

Και αυτό το βιντεάκι, μου έφερε στον νου θύμισες από τα παλιά. Μια κάπως άσχημη και μια που όποτε την θυμάμαι γελάω μόνη μου.
Στον σεισμό του '99 ήμουν η μοναδική που δεν βγήκα έξω, είχα 4 γατιά και 2 γατοφόρους. Πως να τα άφηνα πίσω μόνα τους την στιγμή που ήταν και τρομοκρατημένα...

Αυτόν τον σεισμό δεν θέλω ούτε να τον θυμάμαι, από τις πιο τραυματικές μου εμπειρίες γιατί τους τρέμω τους σεισμούς.

Η Ζουζούκα μου περάσανε μέρες για να συνέλθει το κοριτσάκι μου.
Και από την άλλη, θυμάμαι ένα περιστατικό που έγινε ένας σεισμός κάποιο βράδυ της δεκαετίας του '90, μάλλον μετά το 1997 γιατί είχα και την Τασούλα και ήταν ενήλικη πια.
΄Ηταν θυμάμαι προχωρημένη νύχτα, ο Γιώργος είχε εφημερία και έλειπε και εγώ ήμουν μόνη με τα γατιά. Με το που ξεκινάει λοιπόν ο σεισμός, πιάνω την Ζουζού και την βάζω κάτω από ένα τραπέζι, βγαίνω για να πάω να φέρω τον Κόκο, στο μεταξύ η Ζουζού έχει φύγει. Αφήνω τον Κόκο και πάω να βρω την Ριρή ή να ξαναπιάσω την Ζουζού...
Ε στο μεταξύ τελείωσε ο σεισμός.
