Ένα γράμμα αποχαιρετισμού αλλά και ελπίδας που θα σας συγκινήσει!

[Bijoux]

Ένα αντίο στο Διονύση

Δημοσιεύουμε γράμμα αναγνώστη που αποχαιρέτησε τον αγαπημένο του γάτο Διονύση, ο οποίος παρότι έπασχε από λευχαιμία, με αγάπη και θεραπεία κατάφερε να φτάσει τα 19!

«Ήταν Μάρτιος του 1993 όταν η γάτα μου έμεινε έγκυος. Γέννησε 4, ένα πρωί στο κρεβάτι μου. Δεν ήξερε πώς, στο ένα χέρι είχα στο τηλέφωνο τον κτηνίατρο, με το άλλο την βοηθούσα. Τραβούσα τους πλακούντες, έκοβα τους λώρους και τα ξεγέννησα! Τα δύο τα δώσαμε αμέσως. Τα άλλα δύο, τα πιο όμορφα, τα κρατούσαμε για να τα δώσουμε τελευταία: «Είναι κουκλιά αυτά θα τα δώσουμε εύκολα, οπότε άστα τελευταία». Ναι καλά, παραήταν κουκλιά, τα κρατήσαμε. Τούρκοι, λευκοί, φουντωτοί, κούκλοι, με πιτσίλες στο καφέ ο ένας, στο μαύρο ο άλλος.

Στα 9 τους χρόνια μας χτύπησε την πόρτα η λευχαιμία. Λοιμώδης. FeLV. Τέσσερα γράμματα ικανά να κάνουν μεγάλη ζημιά. Νόσησαν και τα τρία. Μου πήρε τα δύο γρήγορα. Έμεινε ο Διονυσάκης. Ήταν ο πιό ήσυχος. Η μαμά κι ο αδερφός του ήταν πιό έντονες προσωπικότητες, τη φωνή του Διονύση δεν την άκουγες ποτέ. Μόνο χανότανε, ώρες, έξω από το σπίτι. Μας πήρε χρόνια να μάθουμε ότι κάθε πρωί, όταν χτυπιότανε να βγει από το σπίτι κατά τις 7.30 και γύριζε το μεσημέρι, πήγαινε σε μιά στάνη χιλιόμετρα μακρυά. Εξερευνητής, ήσυχος κι ανήσυχος. Κατά καιρούς μαθαίναμε έκπληκτοι ότι τα έβαλε το σκύλο του ενός, έκλεψε φαί από την κουζίνα κάποιου άλλου, σπίτι ήτανε αρνί. «Πάνινο» τον λέγαμε γελώντας. Όταν χτύπησε η λευχαιμία, αρρώστησε πρώτος. Τον διάλυσε. «Αυτόν δεν το βλέπω να τη βγάζει», είπε ο γιατρός. Κι όμως έμεινε τελευταίος. Ο Θεός των γατιών έφερε τον «θεό» των κτηνιάτρων στο δρόμο μας. Φέραμε φάρμακα από τη Γερμανία, πειραματικές θεραπείες, ότι πέρναγε από το χέρι μας. Και ο «καταδικασμένος» ξαναγεννήθηκε, έζησε άλλα 10 χρόνια. Θηρίο.

Σιγά σιγά μεγαλώσαμε, φύγαμε τα παιδιά από το σπίτι. Έμεινε η μαμά με τον «μικρό». Έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας, σαν το μικρό μας αδερφό. Οικογένεια ήτανε. Ο σύντροφος της μαμάς πια, ο φίλος των παιδικών μας χρόνων. Και σιγά σιγά γέρασε. Πέρασε και τα 18. Έγινε παππούς. Είναι απίστευτο πώς γερνάνε κι αυτά. Παραξενεύουν, γκρινιάζουν. Και τα αγαπάς ακόμα πιο πολύ. Και όπως και με τους ανθρώπους που αγαπάμε, ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι. Διεγνώσθη νεφρική ανεπάρκεια και στις 18/8 τον «κοιμίσαμε». Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό, δεν νομίζω ότι θα μπορώ για καιρό. Η απώλεια είναι τεράστια. Θα σε θυμάμαι για πάντα...»

ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mpoulaalekoula]

Τεράστιο το κενό, τεράστια η απώλεια...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rodirdi]

το διάβασα την κυριακή στην ελευθεροτυπία και απο τότε προσπαθώ να βρώ τρόπο να γίνει καλά το Ηράκι μου αλλά δεν μπορώ, όσο ανόητο και να ακούγεται ελπίζω.... τυχερός ο Δυονύσης...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[MAYROULIS]

γιατί, τι έχει η Ήρα; (έχω χάσει επεισόδια )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rodirdi]

έχει ινοσάρκωμα, έκανε για 2η φορά επέμβαση μέσα σε 2 μήνες την 1 αρχές ιουνίου και τη 2 23 αυγούστου, τώρα έχει οισοφαγίτιδα απο την επέμβαση και κάνει αγωγή, αλλά δυστυχώς σαν να πιάνω κάτι πάλι στον μύ της ... πώς να συμβιβαστώ με κάτι τέτοιο; είναι η ζωή μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[MAYROULIS]

α (συγνώμη για την ερώτηση ) εύχομαι να γίνει καλά (μακάρι δηλαδή να γίνει)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν την αγάπη και την απώλεια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ελσα απς]

Εγώ συνδέθηκα πολύ με μία γατούλα μόνο για μία εβδομάδα. Την βάφτισαν Κούρμα τα παιδιά μου και μας βρήκε στο εξοχικό όπου δύο φορές μόνο ήρθε για να φάει.Επαιξε με τις δίδυμες κορούλες μου και χαιδεύτηκε. Η χημεία μεταξύ μας ήταν τρομερή. Δεν έχω ξαναδει πιο εκφραστικό γατί. Σήκωνε το κεφαλάκι της για χάδια, ζύμωνε τα πατουσάκια της, νιαούριζε στα παιδιά μου με τρόπο που τα καλούσε για παιχνίδια. Ερχόταν στην πόρτα και τριβόταν σαν να έλεγε: Θέλω να γίνω η γατούλα σας, θέλω να είμαι κοντα σας.Την επομένη όμως δεν ήρθε. Τα παιδιά μας την έψαξαν αλλά δεν τη βρήκαν πουθενά.Μετά από δύο μήνες η κορούλα μου ήρθε κλαίγοντας να μου πει πως η Κούρμα γύρισε αλλά είναι σε κακά χάλια. Η γατούλα μετά βίας στεκόταν όρθια, ήταν πετσί και κόκαλο, βρεγμένη με τσιριχτό νιαούρισμα

Φυσικά την πήραμε σπίτι. Μας έδειχνε εμπιστοσύνη. Από την αρχή. Εκει όμως είναι που δεν ξέρω αν την πρόδωσα...Την πήγα σε έναν κτηνίατρο εκεί κοντά, γιατί ο δικός μας έλειπε διακοπές.Δεν μπορώ να πω ότι δεν τη φρόντισε, της έβαλε ορό, αντιβίωση ενδοφλέβια και αντιφλεγμονώδη. Ομως δεν μας είπε την αλήθεια..Οτι η Κούρμα δεν είχε μόνο στοματίτιδα και ..σπασμένη γνάθο αλλά και ότι ήταν βαριά άρρωστη.Ειχε ίκτερο βαρύ και το χειρότερο από όλα για μένα πονούσε. Ηταν στα τελευταία της όταν τη βρήκαμε και δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα καταφέρναμε να τη σώσουμε. Η γατούλα αυτή μας έδειξε απέραντη καλοσύνη και στωικότητα.Μαχόταν με όλη της τη δύναμη. Μας καλοσώριζε από το ζεστό σπιτάκι που της είχαμε φτιάξει με ένα νιαουρητό, μας κοίταζε στα μάτια σε κάθε μας κίνηση που προσπαθούσαμε να την ταίσουμε με τη σύριγγα ή να της δώσουμε νερό. Απαντούσε όταν τη φωνάζαμε με το όνομά της, όμως είχε μια ιδιάζουσα βαριά μυρωδιά και μία παθητικότητα που ο γιατρός απέδιδε στη κατάσταση στην οποία τη βρήκαμε και όχι στην παθολογία της.Δεν μας είπε ότι θα ζήσει.Δεν μας είπε όμως ότι είχε λίγες πιθανότητες να τα καταφέρει εάν δεν είχε φροντίδα από κτηνίατρο σε καθημερινή βάση δηλαδή ενδοφλέβια υποστήριξη και αγωγή για πολλές πολλές μέρες ή και μήνες εάν ήταν δυνατό ποτέ να τα καταφέρει... ή έστω μέχρι να καταλήξει...φροντίδα εντατικής...Κυρίως δεν είπε ποτέ ότι η γάτα υπέφερε. Η Κούρμα ήταν ένας περήφανος ασθενής... Εκρυβε τον πόνο της και τον αντιμετώπιζε με αξιοπρέπεια που θα ζήλευε άνθρωπος.Μας δίδασκε με τη στάση της.Δυστυχώς δεν κατάλαβα ότι πονούσε. Οι επισκέψεις μου στον κτηνίατρο την ανακούφιζαν προσωρινά και μια ελαφρά κινητικότητα του γατιού με έκανε να πιστεύω ότι η κλινική της εικόνα ίσως ήταν τέτοια που έπαιρνε βελτίωση.Ηθελα να ζήσει. Ηθελα να είναι το γατί μου, ήθελα να είναι οικογένειά μου. Ομως δεν μπόρεσα να τη βοηθήσω και εν αγνοία μου την ταλαιπώρησα και δεν θα συγχωρέσω ποτέ τον εαυτό μου για αυτό. Μία ψυχή μου ζήτησε βοήθεια και ... δεν την κατάλαβα...Κυριακή τη βρήκα βράδυ,Πέμπτη η τελευταία μέρα που πήγα στο γιατρό(καθημερινές επισκέψεις), πήρα οδηγίες για αγωγή στο σπίτι, παρασκευή και σάββατο η κατάσταση στάσιμη, κυριακή ραγδαία επιδείνωση, η γατούλα έφευγε μέσα από τα χέρια μου...Κάθε δέκα λεπτά της δίναμε νερό και τροφή, την χαιδεύαμε όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα. Οταν ξημέρωσε δευτέρα, είχε αποκάμει, ήταν ανάσκελα με τα ματάκια της ανοιχτά και τότε έδειξε ότι πονούσε.Βρήκα επιτέλους τον οικογενειακό μας κτηνίατρο και είπα ότι θα του την πάω.Οταν είδε το γατί μου είπε ότι ήταν ικτερικό, ότι προσπαθεί να φύγει.... και ότι η νάρκωση θα ήταν λύτρωση για αυτό, έλεος από τους ατέλειωτους πόνους...Εκλαιγα...Δεν θα μπορούσες να του κάνεις κάτι, μου λέει, δεν βλέπεις τα ούλα που είναι κίτρινα και καφέ, τη βαριά στοματίτιδα...τη καχεξία.. Η γάτα έχει ηπατική ανεπάρκεια, ότι και να έτρωγε δεν θα έπαιρνε ποτέ βάρος.Η αρρώτσια έχει επηρεάσει τις εγκεφαλικές λειτουργίες για αυτό δεν αντιδρά.Το γατάκι που βρήκες μου λέει έίναι πολύ βαριά...ό,τι και να κάνεις με την τροφή δεν είναι αναστρέψιμο...βοήθεια να φύγει θέλει

Στιγμή δεν θα είχα σκεφτεί να την κρατήσω εάν ήξερα ότι πονάει.Οχι που την κράτησα στο σπίτι μία εβδομάδα, καθόλου δεν θα παίδευα ένα ζώο για να το κρατήσω κοντά μου ένα λεπτό παραπάνω.Πόσο μάλλον εάν δεν παλεύει για να ζήσει, που πάλευε το κακόμοιρο αλλά για νε πεθάνει μετά από μερικές μέρες ή μήνα ή ώρες ....όσο άντεχε. Η Κούρμα μας διάλεξε μάλλον επειδή ήμασταν λεπτοί στις κινήσεις μας και φιλόζωοι. Οχι άγαρμποι. Γιατί σεβόμασταν το χώρο της, την ανάγκη της για ησυχία και ύπνο, κοιμόταν για ώρες... Γιατί τη χαιδεύαμε και της μιλάγαμε, γιατί προσπαθούσαμε να την καταλάβουμε, γιατί μας καλούσε,, πολύ συχνά κοντά της. Προσπαθούσε να φάει για να μας κάνει το χατίρι.. Δεν είχε πολύ όρεξη...Μόνο διψούσε και είχε σάλια...Γιατί της δώσαμε ένα σπιτάκι. Γιατί της απαντούσαμε όταν νιαούριζε, γιατί απλά είμασταν εκεί... αλλά δεν την καταλάβαμε.Εμεινα κοντά της και τη χάιδευα μέχρι που έφυγε...Τη ναρκώσαμε και της κάναμε ευθανασία.Μακάρι να είχα καταλάβει ότι πονούσε. Θα της έκανα παυσίπονες. Θα την κοίμιζα νωρίτερα. Δεν θα την άφηνα να υποφέρει.Τώρα που πάω το χρόνο πίσω, κοιτάζω ένα βίντεο που είχαν βγάλει τα παιδιά μου από τον Ιούνιο. Εκανα ζουμ στο προσωπάκι της Κούρμας. Το γατάκι μας ήταν συνοφρυωμένο και άλλαζε συνεχώς θέση. Σαν τίποτε να μην το βόλευε. Τότε είχε ακόμη όρεξη. Ισως είχε πρόβλημα από τότε. Ισως και τότε ζητούσε βοήθεια.Γλυκειά τρυφερή μας Κούρμα.... Εψαξα στο λεξικό. Κούρμα είναι η δεύτερη μετενσάρκωση στον ινδουισμό.Το δεύτερο στάδιο στη λατρεία του θεού Βισνού. Το όνομα για τα παιδιά μου ήταν τυχαίο. Για τη γατούλα μας ίσως όχι.Αντίο Κούρμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roccohooshie]

Έλσα καταλαβαίνουμε απόλυτα πώς νιώθεις και πόσο ψυχοφθόρα ήταν η όλη φάση που πάλευες για να κρατήσεις στη ζωή τη γατούλα αυτή και παρ΄όλα αυτά οι προσπάθειές σου απέβησαν άκαρπες. Ωστόσο θα πρέπει κι εσύ να συνειδητοποιήσεις ότι έκανες το καλύτερο, που περνούσε από το χέρι σου γι΄αυτό το πλάσμα και γι΄αυτό μόνο τύψεις δε μπορείς να αισθάνεσαι, το αντίθετο μάλιστα..Η Κούρμα σας δεν ήθελε να πεθάνει, το ένστικτο της επιβίωσης είναι πολύ ισχυρό κι όσο κι αν πονούσε ήθελε σίγουρα να ζήσει, μη μεταφράζεις τη συμπεριφορά της με ανθρώπινα κριτήρια! Κι εσύ της έδωσες την ευκαιρία για να ζήσει μέχρι την ύστατη ώρα και μπράβο σου που είχες τη δύναμη να το κάνεις. Φαντάζομαι ότι θα ήταν ξεχωριστό πλάσμα για να σας κερδίσει τόσο μέσα σ΄αυτό το σύντομο διάστημα κι ήσασταν τυχεροί που τη συναντήσατε, κι αυτή ακόμη πιο τυχερή που "έφυγε" μέσα στη φροντίδα και την αγάπη...αυτό να σκέφτεσαι. Εύχομαι ολη αυτή την αγάπη που έχετε να προσφέρετε να τη χαρίσετε σύντομα σ΄ένα νέο γατάκι που θα βρεθεί στο δρόμο σας και θα σας κερδίσει κι αυτό με τον τρόπο του!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ελσα απς]

Roccohooshie,

Ευτυχώς που είσαι εκει, σε ευχαριστώ που άκουσες τις εννοιες μου, σε ευχαριστώ που απάντησες.Είχα μεγάλη ανάγκη να διαβάσω τις σκέψεις σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Πολύ λίγο το χρονικό διάστημα που έμεινε κοντά σας, αλλά τεράστια η αγάπη που μοιραστήκατε, μαζί μ'ένα μάθημα ζωής και αξιοπρέπειας , όπως μόνο τα ζώα μπορούν να διδάσκουν τους ανθρώπους εκείνους που ξέρουν να τα αφουγκράζονται.

Να'στε καλά και πάντα η θύμισή της να συντροφεύει το νου και την καρδιά σας. Η ψυχούλα της θα σας βλέπει γεμάτη ευγνωμοσύνη, εκεί από τον γατο-παράδεισο που πέταξε, μακριά από κάθε πόνο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.