Αποχωρισμός γατούλας από τα παιδιά της

[yurikos02]

Πριν 2 μήνες η γατούλα μας γέννησε πέντε μικρά κουκλάκια .
Η εγκυμοσύνη της αν και μας άγχωσε αρχικά γιατί συνέβη λίγο πριν στειρωθεί, αποτέλεσε τελικά μια καταπληκτική εμπειρία κυρίως για εμάς αλλά πιστεύω και για αυτήν (η μητρότητα γαρ).

Τα μικρά, με τη φροντίδα της μαμάς γατούλας και τη δική μας αγάπη μεγάλωσαν και αφού μας χάρισαν εκπληκτικές στιγμές , ήρθε η ώρα του αποχωρισμού (ήδη τα τρία από τα πέντε έχουν πάει στα δικά τους σπιτάκια). Δύσκολες πραγματικά οι στιγμές του αποχωρισμού (δεν έλειψαν τα δάκρυα) για πέντε ψυχούλες που έζησαν μαζί μας από την πρώτη στιγμή της ζωής τους....

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι στιγμές είναι το ίδιο ( αν όχι περισσότερο) δύσκολες και για τη μαμά γατούλα... Ειναι θλιμμένη, δεν έχει όρεξη για φαγητό και παιχνίδια (μόνο όταν είναι μαζί με τα δύο μωρά της), και συνεχώς ψάχνει τα μωρά που ''εξαφανίστηκαν''.

Εχετε κάποια ιδέα, μπορούμε να κάνουμε κάτι για να απαλύνουμε τον πόνο της, και τι θά γίνει όταν φύγει και το τελευταίο μωρό?? Πόσο καιρό θα χρειαστεί για να το ξεπεράσει???

Σημείωση: Αν και οι 52 αυτές ημέρες ήταν από τις πιο όμορφες της ζωής μας, είναι αδύνατον να ξαναζήσουμε το ίδιο... Η γατούλα αφού δώσουμε και το τελευταίο γατάκι θα στειρωθεί....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Είναι πράγματι πολύ θλιβερό το να χωρίζεις μια μητέρα από τα παιδιά της. Καταλαβαίνω πώς νιώθετε κι εσείς, αλλά και η γατούλα.
Δεν ξέρω πώς μπορείς να χειριστείς μια τέτοια κατάσταση. Οι περισσότερες γάτες αρχίζουν να διώχνουν τα μικρά τους στους τρεις μήνες περίπου, αν και αυτό μάλλον εξαρτάται απ' τη γάτα. Η σιαμέζα κάποιων γνωστών μου τα έδιωχνε από αρκετά νωρίτερα - πήγαινε και τα άφηνε μπροστά στην εξώπορτα για να τα πάρουν (αυτά πριν πολλά χρόνια, όταν η στείρωση ήταν άγνωστη έννοια). Όσο για το σοκ του αποχωρισμού, το ξεπερνούσε πολύ γρήγορα. Μπορεί να έψαχνε τα μωρά της για μια-δυο μέρες, αλλά μετά ήταν σαν να μην υπήρξαν.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν συνταγές γι' αυτές τις καταστάσεις, πέρα απ' το να παρέχεις όση περισσότερη στοργή και υποστήριξη μπορείς - αν τη δέχεται η γάτα. Αν δεν τη δέχεται, καλύτερα να την αφήσεις στην ησυχία της, δείχνοντας διακριτικά ότι εξακολουθείς να την αγαπάς. Γενικά, κάθε ζώο, όπως και κάθε άνθρωπος, αντιμετωπίζει με το δικό του τρόπο τη θλίψη. Πάντως, δεν νομίζω να κρατήσει για πολύ - τα ζώα είναι πολύ πιο στωικά από μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.