Γιατί νιώθω τύψεις που υιοθέτησα αδέσποτο;

[gobolino]

ακούγεται τρελό, αλλά ναι, πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως να ήταν πιο ευτυχισμένη έξω, μ΄ό λους τους κινδύνους... Δεν ξέρω. Έχουμε πολλές ωραίες στιγμές μαζί (αν κρίνω από τα γουργουρητά της) αλλά την βγάζω βόλτα (με λουρί ) δυο φορές τη μέρα, και νιώθω όταν γυρίζουμε ότι μου κρατάει μούτρα που δεν την αφήνω κι άλλο.
Συνετίστε με , παρακαλώ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[isokratis]

Ειμαι σιγουρος οτι πιο ευτυχισμενη δε θα ηταν .
Κρινοντας απο τους δικους μου που βγαινουν εξω και γυριζουν (οποτε γυρισουν) , οχι για να φανε , αλλα για να ανεβουν στην αγκαλια μας και να γουργουρισουν μεχρι να κοιμηθουν και να παθουμε αγκιλωση για να μην τα ξυπνησουμε τα χρυσα μου , βγαζω το συμπερασμα οτι η ευτυχια τους ειναι να βρουν καποιον που θα τα αγαπησει και θα δημιουργησει μια πραγματικη σχεση μαζι τους .
Απο την αλλη μην ξεχνας οτι στην ουσια ειναι σαν παιδια . Πεισμωνουν , θυμωνουν , γκρινιαζουν , ειναι περιεργα για οτι συμβαινει γυρω , κανουν και καμια αταξια αλλα τα λατρευουμε ....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

κ εγω συμφωνω με τον ισοκρατη καλυτερα μεσα οχι εξω μεσα εχει χαδια συνεχεια κ το γουργουρητο ειναι ενδειξη ευγνωμοσυνης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[gobolino]

ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σας. Νιώθω κάπως πιο ήρεμη, αν και δεν νομίζω ότι θα πάψω να αναρωτιέμαι πώς πραγματικά νιώθει το γατάκι μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Oι τύψεις είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να νιώθεις. Έκανες ένα μεγάλο καλό που το πήρες στο σπίτι. Tου έσωσες τη ζωή Aν μπορούσε να διαλέξει, θα επέλεγε σίγουρα τη ζωή μαζί σου. Kαταλαβαίνω πως νιώθεις, αλλά κάνεις ότι καλύτερο.
Aφού δέχεται το λουρί και τη βόλτα μ' αυτό, πάλι καλά Πόσο καιρό το έχεις υοθετήσει το γατάκι και πόσο χρονών/μηνών είναι, αλήθεια; Πάντως ο isokratis, πολύ καλα τα περιγράφει, και κυρίως τα περί αγκίλωσης. Kι εμείς τα ίδια παθαίνουμε !!!!! Nα με έβλεπες όταν ζούσε και η Mέλανι, με τις δύο πάνω μου και καθιστή, που δεν υπάρχει και πολύς χώρος!!! Eρχόταν πρώτη η Mπιάνκα, ζήλευε το γλυκό μου Mελανάκι, κι ανέβαινε στην κοιλιά και μου έδινε και φιλάκια. Aχ... ...στιγμές ανεκτίμητες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[gobolino]

ευχαριστώ πολύ όλγα μου, μπορώ να πω ότι νιώθω καλύτερα τώρα!
το έχω από τον οκτώβριο, και σύμφωνα με τον κτηνίατρο, μάλλον γεννήθηκε σεπτέμβριο. Στο σπίτι το έβαλα το δεκέμβριο, αφού είχα αποφασίσει οτί θέλω να το κάνω σπιτόγατο, και αφού το είχα εμβολιάσει. Είναι μικρούλι σε ηλικία το μικρό μου. Ούτε χρόνο δεν έχει κλείσει. Να , τώρα είναι η ώρα και θα την βγάλω βολτούλα στην ... αυλή μου! χεχε. Της έχω ένα λουράκι "σαμαράκι" και το δέχτηκε μια χαρά από την πρώτη στιγμή. Εντυπωσιακό.
ευχαριστώ και πάλι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αθανασία]

Αδέσποτο; Όχι πια...

Από τη στιγμή που το βάζουμε στο σπίτι μας, το αγαπάμε, το φροντίζουμε, δεν είναι "αδέσποτο" πια.
Δεν είχα ποτέ γατάκι (η μάνα μου δεν ήθελε ζώα) και μεγάλη πια απέκτησα από τύχη τη Νιάρα. Αυτή μας διάλεξε, αυτή έμεινε κοντά μας. Αρχικά κάτω στον κήπο της πολυκατοικίας, κάνοντας παρέα στον άντρα μου όταν μαστόρευε στο γκαράζ και μετά στο μπαλκόνι μας κ.ο.κ. Όλα τα ωραία στη ζωή είναι τυχερά!
Κι εμείς ήμαστε (είμαστε; δεν ξέρω πια...) της άποψης ότι είναι καλύτερα να είναι ελεύθερα έξω και να'ρχονται όποτε θέλουν να τρώνε και να κοιμούνται το βράδυ στο σπίτι για ασφάλεια, αλλά με τόσα που έπαθε το καημενάκι μας αλλάζω γνώμη.
Πρώτα την έπιασαν στα δόντια τους δυο σκυλιά της διπλανής πολυκατοικίας (ζωηρή η 3 μηνών τότε Νιάρα πήγε να εξερευνήσει το δικό τους κήπο) και τρομάξαμε να τη γλιτώσουμε, μετά πιάστηκε από το λαιμό στην εξώπορτα της πολυκατοικίας και κόντεψε να πνιγεί, ύστερα τη βρήκα με σχισμένο αυτάκι από γατοκαβγά και πρόσφατα την έπαθε από δαγκωνιά μολυσμένης γάτας και έβγαλε απόστημα...
Αναγκαστικά την κρατάω μέσα και δε λυπάμαι που της στερώ την ελευθερία της. Είναι σε ανάρρωση! Μετά όμως;;;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

εγω δεν τους αφηνς να βγουνε εξω φοβαμαι παντα γυρνανε σκοτωμενοι γδαρμενοι κ βρωμικοι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Μην εχεις τυψεις για το γατακι σου, μπορει να κραταει εκεινη την ωρα μουτρακια αλλα η αγαπη της ειναι που κραταει παντα και στην δειχνει με γουργουρητα και με αλλους χαριτομενους τροπους ειμαι σιγουρη. Γλιτωσες το γατακι σου απο μια δυσκολη (και ισως συντομη ) ζωη στους δρομους και του προσφερεις τα καλυτερα, τι καλυτερο απο αυτο?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Εγώ τον Ασρπούλη τον έχω 3μιση χρόνια και δεν έχει βγεί ποτέ έξω, εκτός απο μία φορά που κυνήγησε περιστέρι και έπεσε απο το παράθυρο (20μ ύψος) και ήταν όλο το βράδυ εκτός σπιτιού, μιας και δεν ξέραμε που ήταν.
Τελικά αυτός απο τον φόβο του είχε κουρνιάσει σε εναν τενεκέ στην πίσω αυλή της πολυκατοικίας και τον πήραμε χαμπάρι απο το νιαούρισμα. Πάντως όποτε κάνουμε απόπειρα να τον βγάλουμε έξω μαγκώνεται πάνω μας σημάδι ότι φοβάται το έξω.
'Αρα λοιπόν παρόλο που είναι πάντα μέσα, είναι ευτυχισμένος (αυτό δείχνει τουλάχιστον)...
Πιστεύω ότι είναι όπως το μάθεις τελικά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipina]

ΤΙς ιδιες ενοχες ενιωσα και εγω και τις νιωθω ακομα.Μετα απο 3 χρονια ζωης σε ισογειο σπιτι με κηπο,ζουμε τωρα σε διαμερισμα στον τριτο οροφο..Η ευτυχια της στο παλιο σπιτι οταν καθοταν στην κηπο δεν περιγραφεται.Βεβαια σωθηκε απο θαυμα απο ενα λυκοσκυλο που την αρπαξε,περασε στιγμες πανικου πανω σε ενα δεντρο με δυο σκυλια απο κατω να την γαυγιζουν,την εψαχνα μεσα στη νυχτα με τον φακο..αλλα την ενιωθα ευτυχισμενη,ευχαριστημενη.Μου εφερνε και διαφορα ζουζουνακια για να μου δειξει τι καλη κυνηγος ειναι και τωρα....στην βεραντα .Σαν να την φυλακισα.Απο την αλλη σκεφτομαι ,ειναι ασφαλης,εχει την αγαπη μου,την φροντιδα μου,την κρεββαταρα μου,ολα τα εχει..
Και αν και πολλες φορες την βλεπω να μου θυμωνει,να με δαγκωνει αλλες τοσες μου δειχνει την αγαπη της.Και το πιο σημαντικο,οταν ειναι κοντα μου νιωθει ασφαλης.Αχ πιπινα μου,αγριοκατσικο μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.