Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
athanasiad
Πολύ δραστήριο μέλος
Η athanasiad αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 39 ετών και μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 1.648 μηνύματα.
26-11-09
21:13
Της Λίτσας Δουδούμη
Η βία κατά των γυναικών και η φτώχεια στις γυναίκες είναι αλληλένδετες. Η μία είναι συνέπεια της άλλης και αντίστροφα.
Στην παγκόσμια διάσκεψη γυναικών στο Πεκίνο (1995) καθορίστηκαν πέντε διαστάσεις της βίας: η σωματική βία, η σεξουαλική, η ψυχική, η πνευματική και η οικονομική. Μεταξύ των δραστών αναφέρεται και το κράτος.
Υπάρχει λοιπόν μία μορφή βίας, η οποία συχνά αποκαλείται «δομική βία». Είναι η βία που ασκείται από το οικονομικά κυρίαρχο σύστημα. Είναι οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, οι οποίες εμποδίζουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ανάπτυξη των ανθρώπων και τους καταδικάζουν σε μια ζωή χωρίς μέλλον.
Στην εποχή της κρίσης του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, αυτός ο προσδιορισμός είναι προφανής, γιατί γνωρίζουμε καλά τις συνέπειές της στη ζωή των ανθρώπων και ιδιαίτερα των γυναικών, Ελληνίδων και μεταναστριών.
Η αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας μέσω της ευελιξίας, η αποδόμηση του εργατικού δικαίου και η βαθμιαία ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού κράτους μετέτρεψαν την πλειοψηφία των εργαζομένων ανδρών και γυναικών σε «εργαζόμενους φτωχούς»
Η εργασία των γυναικών, του κατώτερου τμήματος των εργαζομένων (Ετήσια Έκθεση ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2009) έχει μετατραπεί σε δουλεία, με εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, με μεταχείριση που περιέχει βία, απειλές, σεξουαλική παρενόχληση και συνθήκες εργασίας που τους στοιχίζουν ακόμα και τη ζωή τους.
Η εργασία των γυναικών, Ελληνίδων και μεταναστριών, όχι μόνο δεν ικανοποιεί τα όνειρα και τις ανάγκες τους, αλλά προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους και τις οδηγεί στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Οι εργαζόμενες γυναίκες γίνονται αντικείμενο απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Πληρώνονται εξευτελιστικά, για παράδειγμα 300 ευρώ το μήνα χωρίς ένσημα για τις καθαρίστριες, ενώ υπάρχει ανισότητα αμοιβών ακόμη και στη μερική απασχόληση. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, οι άνδρες παίρνουν 554,62 ευρώ τον μήνα και οι γυναίκες 477,16. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς και τι σύνταξη θα πάρουν, αν θα πάρουν, με τέτοιες αμοιβές. Πυκνώνουν τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα με θύματα γυναίκες. Αυξάνονται διαρκώς οι απολύσεις εγκύων. Διώκονται με απολύσεις και δολοφονικές επιθέσεις οι συνδικαλίστριες. Κλείνουν εργαζόμενες στα ψυγεία, στις τουαλέτες, τις κρύβουν σε χωράφια για να μη τις βρει ο έλεγχος η τις εκβιάζουν με απόλυση.
Υπερδιπλάσια είναι η ανεργία στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες, καθώς και στις νέες από τους νέους. Τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών καταπατούνται βάναυσα και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα... Τα όρια συνταξιοδότησης εξισώθηκαν προς τα πάνω και καταργούνται οι θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, που έχουν επιβάλλει κυρίως η έλλειψη κοινωνικών υποδομών που έπρεπε να υπάρχουν για την στήριξη της γυναίκας μέσα στην οικογένεια και για την εξασφάλιση της κοινωνικής και επαγγελματικής εξέλιξης της. Ο περιορισμός δικαιωμάτων με το πρόσχημα της ισότητας χωρίς να έχουν προϋπάρξει μέτρα που να κατοχυρώνουν αυτή την ισότητα, ουσιαστικά αποτελούν ένα νέο χτύπημα κατά των γυναικών.
Η κατεδάφιση της κοινωνικής προστασίας έχει τραγικές συνέπειες. Άστεγη γέννησε στον δρόμο, έγκυος μετανάστρια σκοτώθηκε από απορριμματοφόρο στη χωματερή ψάχνοντας στα σκουπίδια.
Οι δημόσιες υπηρεσίες πρόνοιας, που μεταξύ των άλλων στηρίζουν τις γυναίκες για να βγουν στην αγορά εργασίας, έχουν σχεδόν στο σύνολό τους ιδιωτικοποιηθεί. Το δημόσιο πλέγμα ολοήμερα σχολεία - δημόσιοι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί - φύλαξη παιδιών - βοήθεια στο σπίτι για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία - βοηθοί μητέρες, αυτό δηλαδή που ονομάζεται φροντίδα και μέριμνα, παραδίδεται στους ιδιώτες.
Κατά τον Γιάννη Κουζή τα κύρια θύματα της εργασιακής ανασφάλειας είναι οι νέοι οι γυναίκες και οι μετανάστες. Οι νέοι μέχρι 29 ετών αντιπροσωπεύουν το 40% των ανέργων, οι γυναίκες το 58% των ανέργων και το 69% των μερικά απασχολούμενων, ενώ οι μετανάστες το 30% της ανασφάλιστης εργασίας.
Όταν λοιπόν το 21% του πληθυσμού της Ελλάδας καταδικάζεται να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν αφαιρείται από τους ανθρώπους το δικαίωμα στην εργασία και τη μόρφωση, όταν δεν μπορούν να δημιουργήσουν την οικογένεια που επιθυμούν, όταν δεν μπορούν να εξελιχθούν και να έχουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον, όλα αυτά δεν είναι μορφές βίας;
Η φράση η «φτώχεια είναι γένους θηλυκού» ισχύει και για την Ευρώπη. Στην «ευημερούσα» Ε.Ε. των 15 υπάρχουν τα ίδια πρότυπα φτώχειας με εκείνα των φτωχών χωρών του Νότου. Σύμφωνα με τον ILO (Διεθνής Οργανισμός Εργασίας) οι εργαζόμενες γυναίκες απειλούνται από τη φτώχεια πιο πολύ, γιατί δουλεύουν σε επισφαλείς και άτυπες θέσεις εργασίας.
Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός ευνοούν τη βία κατά των γυναικών και ταυτόχρονα αποτελούν τις συνέπειές της. Οι αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης ωθούν όλο και περισσότερες γυναίκες στο περιθώριο της κοινωνίας. Είναι πολύ δύσκολο οι φτωχές και κοινωνικά αποκλεισμένες, να αποφύγουν τη βία, να βρουν προστασία και να διεκδικήσουν νομικά το δίκιο τους.
Η φτώχεια αποτελεί συχνά συνέπεια της βίας. Υπάρχουν γυναίκες, που όταν αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τον βίαιο σύντροφό τους, βρίσκονται από οικονομική άποψη στο μηδέν. Οι μετανάστριες αν θέλουν να χωρίσουν πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι κινδυνεύουν με απέλαση.
Ο φόβος της βίας και της παρενόχλησης περιορίζει ακόμα και σήμερα την ελεύθερη κίνηση των γυναικών στον δημόσιο χώρο, περιορίζει τη δυνατότητα πρόσβασης σε δημόσια αγαθά και σε ορισμένες δραστηριότητες.
Οι μορφές βίας κατά των γυναικών εντείνονται σε περιόδους πολιτικών ή κοινωνικοοικονομικών κρίσεων. Για παράδειγμα στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης η έλλειψη κάθε προοπτικής και η μεγάλη φτώχεια είχαν και έχουν ως συνέπεια, ένα πολύ μεγάλο κύμα μετανάστευσης. Συγκλονιστική όμως είναι η άλλη συνέπεια αυτής της αδιέξοδης ζωής των γυναικών της ανατολικής Ευρώπης: η πορνεία. Η Christa Wichterich γράφει, ότι κάθε χρόνο μισό εκατομμύριο γυναίκες από την ανατολική Ευρώπη γίνονται αντικείμενο εμπορίας και αναγκαστικής πορνείας. Το ανατολικοευρωπαϊκό δίκτυο γυναικών Karat προσδιορίζει ως αιτία της εμπορίας την απελπιστική φτώχεια και την εξαθλίωση.
Η επίκληση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης για την όξυνση της βίας κατά των γυναικών δεν σημαίνει ότι δίνεται δικαιολογία στους δράστες. Όμως σε συνθήκες αποθέωσης της αγοράς που τα πάντα, μέχρι και το ανθρώπινο σώμα, μετατρέπονται σε εμπόρευμα και η βία αποτελεί κύριο μέσο επιβολής, οι δράστες της βίας κατά των γυναικών και άλλοθι βρίσκουν και πιο πρόσφορο έδαφος ατιμωρησίας.
Είναι ένα θέμα το οποίο με απασχολεί πάρα πολύ και θάθελα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί σ' αυτό το Φόρουμ, οι περισσότερες που συμμετέχουμε είμαστε γυναίκες.
Η βία κατά των γυναικών και η φτώχεια στις γυναίκες είναι αλληλένδετες. Η μία είναι συνέπεια της άλλης και αντίστροφα.
Στην παγκόσμια διάσκεψη γυναικών στο Πεκίνο (1995) καθορίστηκαν πέντε διαστάσεις της βίας: η σωματική βία, η σεξουαλική, η ψυχική, η πνευματική και η οικονομική. Μεταξύ των δραστών αναφέρεται και το κράτος.
Υπάρχει λοιπόν μία μορφή βίας, η οποία συχνά αποκαλείται «δομική βία». Είναι η βία που ασκείται από το οικονομικά κυρίαρχο σύστημα. Είναι οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, οι οποίες εμποδίζουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ανάπτυξη των ανθρώπων και τους καταδικάζουν σε μια ζωή χωρίς μέλλον.
Στην εποχή της κρίσης του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, αυτός ο προσδιορισμός είναι προφανής, γιατί γνωρίζουμε καλά τις συνέπειές της στη ζωή των ανθρώπων και ιδιαίτερα των γυναικών, Ελληνίδων και μεταναστριών.
Η αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας μέσω της ευελιξίας, η αποδόμηση του εργατικού δικαίου και η βαθμιαία ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού κράτους μετέτρεψαν την πλειοψηφία των εργαζομένων ανδρών και γυναικών σε «εργαζόμενους φτωχούς»
Η εργασία των γυναικών, του κατώτερου τμήματος των εργαζομένων (Ετήσια Έκθεση ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2009) έχει μετατραπεί σε δουλεία, με εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, με μεταχείριση που περιέχει βία, απειλές, σεξουαλική παρενόχληση και συνθήκες εργασίας που τους στοιχίζουν ακόμα και τη ζωή τους.
Η εργασία των γυναικών, Ελληνίδων και μεταναστριών, όχι μόνο δεν ικανοποιεί τα όνειρα και τις ανάγκες τους, αλλά προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους και τις οδηγεί στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Οι εργαζόμενες γυναίκες γίνονται αντικείμενο απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Πληρώνονται εξευτελιστικά, για παράδειγμα 300 ευρώ το μήνα χωρίς ένσημα για τις καθαρίστριες, ενώ υπάρχει ανισότητα αμοιβών ακόμη και στη μερική απασχόληση. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, οι άνδρες παίρνουν 554,62 ευρώ τον μήνα και οι γυναίκες 477,16. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς και τι σύνταξη θα πάρουν, αν θα πάρουν, με τέτοιες αμοιβές. Πυκνώνουν τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα με θύματα γυναίκες. Αυξάνονται διαρκώς οι απολύσεις εγκύων. Διώκονται με απολύσεις και δολοφονικές επιθέσεις οι συνδικαλίστριες. Κλείνουν εργαζόμενες στα ψυγεία, στις τουαλέτες, τις κρύβουν σε χωράφια για να μη τις βρει ο έλεγχος η τις εκβιάζουν με απόλυση.
Υπερδιπλάσια είναι η ανεργία στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες, καθώς και στις νέες από τους νέους. Τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών καταπατούνται βάναυσα και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα... Τα όρια συνταξιοδότησης εξισώθηκαν προς τα πάνω και καταργούνται οι θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, που έχουν επιβάλλει κυρίως η έλλειψη κοινωνικών υποδομών που έπρεπε να υπάρχουν για την στήριξη της γυναίκας μέσα στην οικογένεια και για την εξασφάλιση της κοινωνικής και επαγγελματικής εξέλιξης της. Ο περιορισμός δικαιωμάτων με το πρόσχημα της ισότητας χωρίς να έχουν προϋπάρξει μέτρα που να κατοχυρώνουν αυτή την ισότητα, ουσιαστικά αποτελούν ένα νέο χτύπημα κατά των γυναικών.
Η κατεδάφιση της κοινωνικής προστασίας έχει τραγικές συνέπειες. Άστεγη γέννησε στον δρόμο, έγκυος μετανάστρια σκοτώθηκε από απορριμματοφόρο στη χωματερή ψάχνοντας στα σκουπίδια.
Οι δημόσιες υπηρεσίες πρόνοιας, που μεταξύ των άλλων στηρίζουν τις γυναίκες για να βγουν στην αγορά εργασίας, έχουν σχεδόν στο σύνολό τους ιδιωτικοποιηθεί. Το δημόσιο πλέγμα ολοήμερα σχολεία - δημόσιοι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί - φύλαξη παιδιών - βοήθεια στο σπίτι για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία - βοηθοί μητέρες, αυτό δηλαδή που ονομάζεται φροντίδα και μέριμνα, παραδίδεται στους ιδιώτες.
Κατά τον Γιάννη Κουζή τα κύρια θύματα της εργασιακής ανασφάλειας είναι οι νέοι οι γυναίκες και οι μετανάστες. Οι νέοι μέχρι 29 ετών αντιπροσωπεύουν το 40% των ανέργων, οι γυναίκες το 58% των ανέργων και το 69% των μερικά απασχολούμενων, ενώ οι μετανάστες το 30% της ανασφάλιστης εργασίας.
Όταν λοιπόν το 21% του πληθυσμού της Ελλάδας καταδικάζεται να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν αφαιρείται από τους ανθρώπους το δικαίωμα στην εργασία και τη μόρφωση, όταν δεν μπορούν να δημιουργήσουν την οικογένεια που επιθυμούν, όταν δεν μπορούν να εξελιχθούν και να έχουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον, όλα αυτά δεν είναι μορφές βίας;
Η φράση η «φτώχεια είναι γένους θηλυκού» ισχύει και για την Ευρώπη. Στην «ευημερούσα» Ε.Ε. των 15 υπάρχουν τα ίδια πρότυπα φτώχειας με εκείνα των φτωχών χωρών του Νότου. Σύμφωνα με τον ILO (Διεθνής Οργανισμός Εργασίας) οι εργαζόμενες γυναίκες απειλούνται από τη φτώχεια πιο πολύ, γιατί δουλεύουν σε επισφαλείς και άτυπες θέσεις εργασίας.
Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός ευνοούν τη βία κατά των γυναικών και ταυτόχρονα αποτελούν τις συνέπειές της. Οι αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης ωθούν όλο και περισσότερες γυναίκες στο περιθώριο της κοινωνίας. Είναι πολύ δύσκολο οι φτωχές και κοινωνικά αποκλεισμένες, να αποφύγουν τη βία, να βρουν προστασία και να διεκδικήσουν νομικά το δίκιο τους.
Η φτώχεια αποτελεί συχνά συνέπεια της βίας. Υπάρχουν γυναίκες, που όταν αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τον βίαιο σύντροφό τους, βρίσκονται από οικονομική άποψη στο μηδέν. Οι μετανάστριες αν θέλουν να χωρίσουν πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι κινδυνεύουν με απέλαση.
Ο φόβος της βίας και της παρενόχλησης περιορίζει ακόμα και σήμερα την ελεύθερη κίνηση των γυναικών στον δημόσιο χώρο, περιορίζει τη δυνατότητα πρόσβασης σε δημόσια αγαθά και σε ορισμένες δραστηριότητες.
Οι μορφές βίας κατά των γυναικών εντείνονται σε περιόδους πολιτικών ή κοινωνικοοικονομικών κρίσεων. Για παράδειγμα στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης η έλλειψη κάθε προοπτικής και η μεγάλη φτώχεια είχαν και έχουν ως συνέπεια, ένα πολύ μεγάλο κύμα μετανάστευσης. Συγκλονιστική όμως είναι η άλλη συνέπεια αυτής της αδιέξοδης ζωής των γυναικών της ανατολικής Ευρώπης: η πορνεία. Η Christa Wichterich γράφει, ότι κάθε χρόνο μισό εκατομμύριο γυναίκες από την ανατολική Ευρώπη γίνονται αντικείμενο εμπορίας και αναγκαστικής πορνείας. Το ανατολικοευρωπαϊκό δίκτυο γυναικών Karat προσδιορίζει ως αιτία της εμπορίας την απελπιστική φτώχεια και την εξαθλίωση.
Η επίκληση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης για την όξυνση της βίας κατά των γυναικών δεν σημαίνει ότι δίνεται δικαιολογία στους δράστες. Όμως σε συνθήκες αποθέωσης της αγοράς που τα πάντα, μέχρι και το ανθρώπινο σώμα, μετατρέπονται σε εμπόρευμα και η βία αποτελεί κύριο μέσο επιβολής, οι δράστες της βίας κατά των γυναικών και άλλοθι βρίσκουν και πιο πρόσφορο έδαφος ατιμωρησίας.
Είναι ένα θέμα το οποίο με απασχολεί πάρα πολύ και θάθελα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί σ' αυτό το Φόρουμ, οι περισσότερες που συμμετέχουμε είμαστε γυναίκες.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
