Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
chaton22
Νεοφερμένο μέλος
Η chaton22 είναι αόρατη. Είναι 35 ετών και μας γράφει από Γλυκή (Θεσπρωτία). Έχει γράψει 33 μηνύματα.
24-07-09
16:50
Εν Αρχή..
Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από 50.000.000 χρόνια, ζούσε ένα ζώο με κοντά πόδια και μακρύ σώμα, που οι επιστήμονες το βάφτισαν Miacis και όπως μας λένε, ήταν
ο μακρινός πρόγονος της γάτας.
Περνούσαν οι αιώνες, και ξαφνικά πριν από 35.000.000 χρόνια, εμφανίστηκε ένα άγριο αιλουροειδές, που μπόρεσε και επέζησε περιφερόμενο σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Νότιο Αμερική. Ποτέ δεν βρέθηκαν ίχνη του στην Αυστραλία και την Ανταρκτική. Επρόκειτο για μια άγρια τίγρη με μικρό κεφάλι, μεγάλο σώμα και τεράστια δόντια σαν κυρτά σπαθιά, που μπορούσε να σκοτώσει ακόμα κι ένα πελώριο μαμούθ. Δεν ήταν όμως ιδιαίτερα έξυπνη και δεν μπόρεσε να επιβιώσει για πολύ στην άγρια φύση
Πριν από 10 -12.000.000 χρόνια, εμφανίστηκε η πρώτη γάτα που έμοιαζε πολύ με την σημερινή.
Ζούσε στα δάση, σκαρφαλώνοντας πάνω στα δέντρα με τα νύχια της, που όταν δεν τα χρειαζόταν τα έκρυβε μέσα στις θήκες τους.
Ήταν πανέμορφη, ανεξάρτητη και αυτοδύναμη. Η παρουσία της στη γη, ήταν πολύ πιο παλιά από του ανθρώπου, του σκύλου, του γουρουνιού και του αλόγου.
Και τώρα πάμε σε πιο... πρόσφατους καιρούς.
Πριν από 10.000 χρόνια, ένας πρωτόγονος κυνηγός σκέφθηκε να αποθηκεύσει σπόρους δημητριακών. Αυτή η κίνηση, του έδωσε την ευκαιρία σε κάποιες δύσκολες μέρες, να προσφέρει τροφή στους συντρόφους του. Αυτοί με την σειρά τους, σαν ανταμοιβή, άρχισαν να τον υπηρετούν και να γεμίζουν τις αποθήκες με δημητριακά και καρπούς.
Μαζί όμως με τις πρώτες αποθήκες εμφανίστηκαν και οι ορδές των πεινασμένων ποντικιών. Ο νεογέννητος πολιτισμός κινδύνευε να τελειώσει, ανήμπορος, μέσα σε επιδημίες και καταστροφές.
Τότε, σαν προστάτιδα του πολιτισμού, έκανε την εμφάνισή της η γάτα, η οποία κυνήγησε και εξαφάνισε μεγάλο αριθμό ποντικιών. Ο άνθρωπος εκτίμησε την προσφορά της και την λάτρεψε σαν θεά για χιλιάδες χρόνια.
Ο δεσμός ανθρώπου - γάτας υπάρχει και πριν την αρχαία Αίγυπτο.
Η απόδειξη ήρθε από Γάλλους ερευνητές που ανακάλυψαν στην περιοχή Σιλουρόκαμπος της Κύπρου έναν τάφο ανθρώπου, αγνώστου φύλου αλλά υψηλής κοινωνικής θέσης, θαμμένου εδώ και 9.500 χρόνια μαζί με το 8 μηνών γατάκι του...
Γάτες... και Αίγυπτος
...Και η ιστορία μας συνεχίζεται από κει που ξεκίνησε ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς, εκείνος των Αιγυπτίων.
Οι Αιγύπτιοι πίστεψαν ότι αρκετές θεότητες παρουσιάζονταν με την μορφή της γάτας, γιαυτό και της έδωσαν εξαιρετική θέση στην κοινωνία τους. Εξηγούσαν τις διάφορες στάσεις που έπαιρνε σαν προβλέψεις για τα μελλούμενα ή για τις απαιτήσεις των θεών.
Η ποιητική γλώσσα του σώματός της κέρδισε ακόμα και το μυαλό των πιο προχωρημένων ιερέων της Αιγύπτου.
Η Μπάστ, η θεά της γονιμότητας και της ομορφιάς, ήταν η πρώτη που απέκτησε το πρόσωπο και το μαγευτικό βλέμμα της γάτας. Η ίδια θεά, με το όνομα Πάσατ αυτή τη φορά, συμβόλιζε τη φωτιά, την ζέστη, την ηλιακή ενέργεια. Ήταν θεραπεύτρια νόσων, φύλακας των ψυχών των νεκρών αλλά και θεά των εραστών της νύχτας με σύμβολο το φεγγάρι.
Ο γάτος ήταν αφιερωμένος στον Ρα, τον θεό ήλιο.
Οι γάτες ζούσαν με μεγάλες τιμές και φροντίζονταν από τους ανθρώπους με πολύ προσοχή. Έπρεπε να πεθάνουν μόνο από φυσικό θάνατο. Γι αυτό και οι οδηγίες προφύλαξης της υγείας τους, περνούσαν από τον πατέρα στο γιο με θρησκευτική ευλάβεια. Μετά τον θάνατο, τις βαλσαμώνανε και τις κηδεύανε με τιμές, σε σαρκοφάγο ανάλογη του πλούτου της οικογένειας που μέχρι τότε τις φρόντιζε. Πολλές φορές τοποθετούσαν μαζί τους και μικρά βαλσαμωμένα ποντικάκια.
Ο νόμος του Φαραώ προέβλεπε καταδίκη σε θάνατο για όσους φόνευαν τις γάτες.
Μάλιστα κάποιος Ρωμαίος αξιωματικός, όταν σκότωσε κατά λάθος μια γάτα, γλίτωσε παρά τρίχα από το λιντσάρισμα του πλήθους.
Το 595 πΧ οι Πέρσες προσπάθησαν να πολιορκήσουν την πόλη Πελούσια στα σύνορα της Αιγύπτου, αλλά δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν. Τότε ο βασιλιάς των Περσών, Καμβύσης, διέταξε τους 600 στρατιώτες του να δέσουν στις ασπίδες τους, 600 ζωντανές γάτες. Οι Αιγύπτιοι βλέποντας αυτό το φριχτό θέαμα δεν χτύπησαν ούτε έναν στρατιώτη, φοβούμενοι μήπως σκοτώσουν ή τραυματίσουν έστω και μία γάτα. Έτσι οι Πέρσες κατέκτησαν την πόλη Πελούσια.
Το 350 μΧ , μετά από πολλά ιστορικά γεγονότα, η θεά Bast της Αιγύπτου άρχισε να παρακμάζει και με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έγινε παρελθόν.
Πολύ - πολύ αργότερα, το 1890 μΧ, σε μια αρχαία πόλη της Αιγύπτου, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν 300.000 μούμιες γάτας, τοποθετημένες μέσα σε ξυλόγλυπτα φέρετρα ή τυλιγμένες με πλούσιους χρωματιστούς επιδέσμους. Τα πρόσωπά τους ήταν καλυμμένα με μάσκες στις οποίες είχαν χαραχτεί τα μάτια, η μύτη, τα αυτιά και τα μουστάκια τους. Πολλές από αυτές χαρίστηκαν σε μουσεία, αλλά και πολλές μεταφέρθηκαν στο Liverpool της Αγγλίας και έγιναν... λίπασμα. Τραγικό!!!!
Γάτες... και Ευρώπη
Η γάτα ήταν το μόνο ζώο από όσα εξημέρωσε ο άνθρωπος που η θάλασσα - αυτό το υδάτινο σύνορο - δεν στάθηκε εμπόδιο στην εξάπλωσή του.
Εκείνη την πολύ παλιά εποχή, οι Έλληνες - λαός που μετατρέπει τα σύνορα σε λεωφόρους επικοινωνίας - διέσχιζαν τις θάλασσες φέρνοντας σε επικοινωνία όλους τους πολιτισμούς της Μεσογείου. Τότε ήταν που οι σπουδαίοι αυτοί ναυτικοί γνώρισαν την γάτα στην Αίγυπτο και αντιλήφθηκαν αμέσως πόσο χρήσιμη θα ήταν για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι Αιγύπτιοι όμως αρνήθηκαν να κάνουν την θεά τους αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής.
Οι Έλληνες βρήκαν τρόπο και πήραν 6 ζευγάρια γατιών, δημιουργώντας την ναυτική παράδοση που θεωρούσε προϋπόθεση για ασφαλές ταξίδι την μόνιμη παρουσία μιας γάτας.
Τα μετέφεραν στην Ελλάδα και σε μερικά χρόνια ήταν σε θέση να τροφοδοτούν τους Ρωμαίους, τους Κέλτες και τους Γάλλους, μ' αυτά τα καθαρά, πανέμορφα και αριστοκρατικά ζώα.
Θαυμάζοντας μάλιστα οι Ρωμαίοι την ανεξαρτησία της γάτας, την έκαναν σύμβολο της ελευθερίας.
Τον 1ο αιώνα μΧ ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος περιέγραψε στην "Φυσική Ιστορία" του, τα φυσικά χαρακτηριστικά της γάτας, κάνοντάς την πολύ δημοφιλή στην Ευρώπη.
Ο άγιος Πατρίκιος το 500μΧ και ο Πάπας Γρηγόριος Μαγκρό το 600μΧ, υπήρξαν λάτρεις της γάτας, και μάλιστα γνωστοί ζωγράφοι αποτύπωσαν τις μορφές των αγίων μαζί με τις γάτες τους σε τοίχους εκκλησιών. Έχει διασωθεί κι ένα κομμάτι από ποίημα κάποιου Ιρλανδού παπά, αφιερωμένο στην άσπρη του γάτα.
Στα πρώτα χριστιανικά μοναστήρια, οι Κέλτες μοναχοί εξέτρεφαν γάτες, γιατί αυτές ήταν που εξολόθρευαν τα ποντίκια από τις αποθήκες τροφίμων.
Στην αρχή του Μεσαίωνα, η Ευρώπη γέμισε από μαύρους ποντικούς που έρχονταν από την Ασία, κρυμμένοι μέσα στα αμπάρια των πλοίων. Τότε ο σεβασμός και η αγάπη για τις γάτες αυξήθηκε κατακόρυφα, γιατί αυτές ήταν που αντιμετώπισαν με επιτυχία την εισβολή των ποντικιών.
Γάτες... και Ανατολή
Το εμπόριο μεταξύ Ευρώπης και Ανατολής μεγάλωνε και ήταν πολύ εύκολο πια να μεταφερθούν και οι γάτες μαζί με τα άλλα εμπορεύματα.
Όταν η γάτα έφτασε στην Κίνα απέκτησε και πάλι τις παλιές της δόξες, γιατί οι Κινέζοι εκτίμησαν αμέσως τις ικανότητές της και την ανέδειξαν σε σύμβολο ειρήνης, οικογενειακής ηρεμίας και τύχης.
Στην Ασία, ακόμα και σήμερα, της αποδίδονται θεϊκές δυνάμεις γιατί οι Ασιάτες πιστεύουν πως όταν η γάτα πεθαίνει, η ψυχή της μιλάει στον Βούδα και του λεει πόσο καλός είναι ο ιδιοκτήτης της που ζει στη γη.
Σε πολλά Ασιατικά σπίτια υπάρχουν κεραμικά αγαλματάκια με μορφές γατιών που πίσω από τα μάτια τους είναι τοποθετημένες λάμπες λαδιού, έτσι ώστε τα ποντίκια να τις βλέπουν και να φοβούνται. Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και τώρα, διακοσμούν τους τοίχους των σπιτιών τους με παραστάσεις και εικόνες γάτας γιατί πιστεύουν ότι αυτές είναι που διώχνουν τα κακά πνεύματα.
Οι βουδιστές την εκτιμούν πολύ γιατί καταλαβαίνουν την τάση της για διαλογισμό. Δυστυχώς η γάτα δεν βρίσκεται επίσημα στη λίστα των προστατευόμενων ζώων γιατί μια υπναρού γάτα έτυχε να κοιμάται την ώρα που δίπλα της περνούσε η κηδεία του Βούδα.
Την ίδια χρονιά που έφτασε η γάτα στην Κίνα, έφτασε και στην Ινδία.
Όπως ήταν φυσικό θεοποιήθηκε, πήρε το όνομα Σασθτ και έγινε σύμβολο της μητρότητας.
Στην θρησκεία Χιντού πιστεύουν ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να φιλοξενεί ή να τρέφει μια γάτα στο σπίτι του.
Το 999 η γάτα πέρασε από την Κίνα στην Ιαπωνία και παρουσιάστηκε στο παλάτι του Κιότο. Οι Γιαπωνέζοι την φρόντισαν, την λάτρεψαν και μάλιστα ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ μαζί της, που δεν της επέτρεψαν να κυνηγήσει τα ποντίκια, με αποτέλεσμα αυτά να πολλαπλασιαστούν και να απειλήσουν σοβαρά την υγεία των ανθρώπων. Τελικά τον 17ο αιώνα αναγκάστηκαν να της το επιτρέψουν, αφού βέβαια για αιώνες την είχαν ήδη κακομάθει ταΐζοντάς την με λιχουδιές και περίεργες τροφές.
Η γάτα πέρασε από την Αίγυπτο στην Αραβία. Εκεί το τιμώμενο ζώο ήταν το άλογο, όμως η δημοτικότητα της γάτας το έφτασε και μερικές φορές το ξεπέρασε.
Ο Μωάμεθ είχε μια γάτα που την ονόμαζε Μουέζα. Ένας Αραβικός μύθος λεει ότι μια μέρα ο Μωάμεθ ήθελε να παει κάπου. Η Μουέζα κοιμόταν πάνω στο ρούχο του και ήταν πολύ δύσκολο να σηκωθεί χωρίς να την ξυπνήσει. Έκοψε λοιπόν το κομμάτι του ρούχου πάνω στο οποίο κοιμόταν ήσυχα η γάτα και πήγε στη δουλειά του χωρίς να τον νοιάζει καθόλου η σκισμένη του φορεσιά.
Η αποδιοπομπαία γάτα
Συνεχίζουμε την ιστορία μας για την εξέλιξη της γάτας, περιγράφοντας τα γεγονότα που γέμισαν τις μαύρες σελίδες της εποχής του μεσαίωνα.
Το 1350 μΧ η Δυτική εκκλησία θύμωσε πολύ με τους ανθρώπους που για χιλιάδες χρόνια αγάπησαν και προστάτεψαν την γάτα. Φυσικά...αποφάσισε να την αφανίσει.
Η αφορμή δόθηκε όταν αναβίωσε η αρχαία λατρεία των Βίκινγκς για την Νορβηγική θεά Φρέϋα, προστάτιδα της γονιμότητας, του έρωτα αλλά και του πολέμου. Στις παραστάσεις που σώζονται η θεά βρίσκεται πάνω σε άρμα που το τραβούν δυό φτερωτές γάτες. Στις νύφες χαρίζονταν γατάκια για να ενωθεί έτσι το όνομα της θεάς με την ρομαντική ατμόσφαιρα!
Κατά την γνώμη των εξουσιαστών του μεσαίωνα, όλοι οι αιρετικοί, οι μάγισσες, οι δολοφόνοι και.... οι γάτες, ήταν οι εχθροί των ανθρώπων.
Στις 24 Ιουνίου, στο φεστιβάλ του Αγίου Ιωάννη, έγινε η μεγαλύτερη θανάτωση γατιών. Χιλιάδες γάτες κάηκαν μέσα σε φωτιές κάτω από τις υστερικές κραυγές οπαδών των τρελών ηγετών της εποχής εκείνης.
Στην Αγγλία επί βασιλείας Μαίρης Τουντόρ κάηκαν γάτες γιατί θεωρήθηκαν αιρετικές ως προς τους Προτεστάντες. Επί βασιλείας Ελισάβετ της 1ης κάηκαν γάτες γιατί θεωρήθηκαν αιρετικές ως προς τους Καθολικούς.
Και επειδή κατά τη γνώμη τους όλες οι μάγισσες της εποχής μπορούσαν να μεταμορφωθούν... σε γάτες, κάηκαν εκατόμβες γατιών.
Έτσι φτάνοντας στο 1400 μΧ, η γάτα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης στην δυτική Ευρώπη. Στους σκοτεινούς δρόμους των πόλεων δεν κυκλοφορούσε πια η ζεστή παρουσία της.
Αυτό που κυκλοφορούσε σίγουρα ήταν οι παγωμένες προσευχές των ανθρώπων για την σωτηρία της ψυχής τους... αλλά και χιλιάδες ποντίκια με βουβωνική πανώλη.
Δύο στους τρεις Ευρωπαίους πλήρωσαν το τίμημα και "κάηκαν στην φωτιά της πανούκλας".
Η επάνοδος
Είχαν περάσει τέσσερις ματωμένοι σκοτεινοί αιώνες, όταν το 1789, με την Γαλλική Επανάσταση, κάποιοι άνθρωποι με καθαρό μυαλό χαρακτήρισαν δεισιδαιμονία και σκληρότητα, την θανάτωση των γατιών.
Ο Λουϊ Παστέρ άρχισε να μιλά στους ανθρώπους για την φύση των ασθενειών και για τους τρόπους μετάδοσής των από τα μικρόβια και όχι από τις μάγισσες και τις γάτες.
Τους εξήγησε πόσο σπουδαία είναι η πρόληψη για την αποφυγή μεταδοτικών νοσημάτων και φυσικά πόση αξία έχει η τήρηση των κανόνων υγιεινής.
Τότε λοιπόν οι άνθρωποι κατάλαβαν την αξία της γάτας και την αναγνώρισαν σαν σύμβολο φροντίδας της ατομικής υγιεινής και της καθαριότητας.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ακόμα την γάτα σαν μια δαιμονική φύση. Ότι δεν κουβαλούν ακόμα μέσα τους τα σκουπίδια του φόβου και των προκαταλήψεων του σκοτεινού μεσαίωνα που είχε την ατυχία να ζήσει η ανθρωπότητα.
Αυτό είναι ένα άρθρο που βρήκα στο site του αίλουρου και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας διότι το βρήκα πολύ ενδιαφέρον
από αυτά τα γεγονότα καταλαβαίνουμε πόσο θαρραλέα πλασματάκια είναι τα γλυκά μας γατάκια!αγαπήθηκαν πολύ μα πόνεσαν κιόλας εξαιτίας των ανθρώπων
μα στις μέρες μας από όλους εμας τους γατόφιλους ξαναβρίσκουν τη χαμένη δόξα τους...
Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από 50.000.000 χρόνια, ζούσε ένα ζώο με κοντά πόδια και μακρύ σώμα, που οι επιστήμονες το βάφτισαν Miacis και όπως μας λένε, ήταν
ο μακρινός πρόγονος της γάτας.
Περνούσαν οι αιώνες, και ξαφνικά πριν από 35.000.000 χρόνια, εμφανίστηκε ένα άγριο αιλουροειδές, που μπόρεσε και επέζησε περιφερόμενο σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Νότιο Αμερική. Ποτέ δεν βρέθηκαν ίχνη του στην Αυστραλία και την Ανταρκτική. Επρόκειτο για μια άγρια τίγρη με μικρό κεφάλι, μεγάλο σώμα και τεράστια δόντια σαν κυρτά σπαθιά, που μπορούσε να σκοτώσει ακόμα κι ένα πελώριο μαμούθ. Δεν ήταν όμως ιδιαίτερα έξυπνη και δεν μπόρεσε να επιβιώσει για πολύ στην άγρια φύση
Πριν από 10 -12.000.000 χρόνια, εμφανίστηκε η πρώτη γάτα που έμοιαζε πολύ με την σημερινή.
Ζούσε στα δάση, σκαρφαλώνοντας πάνω στα δέντρα με τα νύχια της, που όταν δεν τα χρειαζόταν τα έκρυβε μέσα στις θήκες τους.
Ήταν πανέμορφη, ανεξάρτητη και αυτοδύναμη. Η παρουσία της στη γη, ήταν πολύ πιο παλιά από του ανθρώπου, του σκύλου, του γουρουνιού και του αλόγου.
Και τώρα πάμε σε πιο... πρόσφατους καιρούς.
Πριν από 10.000 χρόνια, ένας πρωτόγονος κυνηγός σκέφθηκε να αποθηκεύσει σπόρους δημητριακών. Αυτή η κίνηση, του έδωσε την ευκαιρία σε κάποιες δύσκολες μέρες, να προσφέρει τροφή στους συντρόφους του. Αυτοί με την σειρά τους, σαν ανταμοιβή, άρχισαν να τον υπηρετούν και να γεμίζουν τις αποθήκες με δημητριακά και καρπούς.
Μαζί όμως με τις πρώτες αποθήκες εμφανίστηκαν και οι ορδές των πεινασμένων ποντικιών. Ο νεογέννητος πολιτισμός κινδύνευε να τελειώσει, ανήμπορος, μέσα σε επιδημίες και καταστροφές.
Τότε, σαν προστάτιδα του πολιτισμού, έκανε την εμφάνισή της η γάτα, η οποία κυνήγησε και εξαφάνισε μεγάλο αριθμό ποντικιών. Ο άνθρωπος εκτίμησε την προσφορά της και την λάτρεψε σαν θεά για χιλιάδες χρόνια.
Ο δεσμός ανθρώπου - γάτας υπάρχει και πριν την αρχαία Αίγυπτο.
Η απόδειξη ήρθε από Γάλλους ερευνητές που ανακάλυψαν στην περιοχή Σιλουρόκαμπος της Κύπρου έναν τάφο ανθρώπου, αγνώστου φύλου αλλά υψηλής κοινωνικής θέσης, θαμμένου εδώ και 9.500 χρόνια μαζί με το 8 μηνών γατάκι του...
Γάτες... και Αίγυπτος
...Και η ιστορία μας συνεχίζεται από κει που ξεκίνησε ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς, εκείνος των Αιγυπτίων.
Οι Αιγύπτιοι πίστεψαν ότι αρκετές θεότητες παρουσιάζονταν με την μορφή της γάτας, γιαυτό και της έδωσαν εξαιρετική θέση στην κοινωνία τους. Εξηγούσαν τις διάφορες στάσεις που έπαιρνε σαν προβλέψεις για τα μελλούμενα ή για τις απαιτήσεις των θεών.
Η ποιητική γλώσσα του σώματός της κέρδισε ακόμα και το μυαλό των πιο προχωρημένων ιερέων της Αιγύπτου.
Η Μπάστ, η θεά της γονιμότητας και της ομορφιάς, ήταν η πρώτη που απέκτησε το πρόσωπο και το μαγευτικό βλέμμα της γάτας. Η ίδια θεά, με το όνομα Πάσατ αυτή τη φορά, συμβόλιζε τη φωτιά, την ζέστη, την ηλιακή ενέργεια. Ήταν θεραπεύτρια νόσων, φύλακας των ψυχών των νεκρών αλλά και θεά των εραστών της νύχτας με σύμβολο το φεγγάρι.
Ο γάτος ήταν αφιερωμένος στον Ρα, τον θεό ήλιο.
Οι γάτες ζούσαν με μεγάλες τιμές και φροντίζονταν από τους ανθρώπους με πολύ προσοχή. Έπρεπε να πεθάνουν μόνο από φυσικό θάνατο. Γι αυτό και οι οδηγίες προφύλαξης της υγείας τους, περνούσαν από τον πατέρα στο γιο με θρησκευτική ευλάβεια. Μετά τον θάνατο, τις βαλσαμώνανε και τις κηδεύανε με τιμές, σε σαρκοφάγο ανάλογη του πλούτου της οικογένειας που μέχρι τότε τις φρόντιζε. Πολλές φορές τοποθετούσαν μαζί τους και μικρά βαλσαμωμένα ποντικάκια.
Ο νόμος του Φαραώ προέβλεπε καταδίκη σε θάνατο για όσους φόνευαν τις γάτες.
Μάλιστα κάποιος Ρωμαίος αξιωματικός, όταν σκότωσε κατά λάθος μια γάτα, γλίτωσε παρά τρίχα από το λιντσάρισμα του πλήθους.
Το 595 πΧ οι Πέρσες προσπάθησαν να πολιορκήσουν την πόλη Πελούσια στα σύνορα της Αιγύπτου, αλλά δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν. Τότε ο βασιλιάς των Περσών, Καμβύσης, διέταξε τους 600 στρατιώτες του να δέσουν στις ασπίδες τους, 600 ζωντανές γάτες. Οι Αιγύπτιοι βλέποντας αυτό το φριχτό θέαμα δεν χτύπησαν ούτε έναν στρατιώτη, φοβούμενοι μήπως σκοτώσουν ή τραυματίσουν έστω και μία γάτα. Έτσι οι Πέρσες κατέκτησαν την πόλη Πελούσια.
Το 350 μΧ , μετά από πολλά ιστορικά γεγονότα, η θεά Bast της Αιγύπτου άρχισε να παρακμάζει και με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έγινε παρελθόν.
Πολύ - πολύ αργότερα, το 1890 μΧ, σε μια αρχαία πόλη της Αιγύπτου, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν 300.000 μούμιες γάτας, τοποθετημένες μέσα σε ξυλόγλυπτα φέρετρα ή τυλιγμένες με πλούσιους χρωματιστούς επιδέσμους. Τα πρόσωπά τους ήταν καλυμμένα με μάσκες στις οποίες είχαν χαραχτεί τα μάτια, η μύτη, τα αυτιά και τα μουστάκια τους. Πολλές από αυτές χαρίστηκαν σε μουσεία, αλλά και πολλές μεταφέρθηκαν στο Liverpool της Αγγλίας και έγιναν... λίπασμα. Τραγικό!!!!
Γάτες... και Ευρώπη
Η γάτα ήταν το μόνο ζώο από όσα εξημέρωσε ο άνθρωπος που η θάλασσα - αυτό το υδάτινο σύνορο - δεν στάθηκε εμπόδιο στην εξάπλωσή του.
Εκείνη την πολύ παλιά εποχή, οι Έλληνες - λαός που μετατρέπει τα σύνορα σε λεωφόρους επικοινωνίας - διέσχιζαν τις θάλασσες φέρνοντας σε επικοινωνία όλους τους πολιτισμούς της Μεσογείου. Τότε ήταν που οι σπουδαίοι αυτοί ναυτικοί γνώρισαν την γάτα στην Αίγυπτο και αντιλήφθηκαν αμέσως πόσο χρήσιμη θα ήταν για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι Αιγύπτιοι όμως αρνήθηκαν να κάνουν την θεά τους αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής.
Οι Έλληνες βρήκαν τρόπο και πήραν 6 ζευγάρια γατιών, δημιουργώντας την ναυτική παράδοση που θεωρούσε προϋπόθεση για ασφαλές ταξίδι την μόνιμη παρουσία μιας γάτας.
Τα μετέφεραν στην Ελλάδα και σε μερικά χρόνια ήταν σε θέση να τροφοδοτούν τους Ρωμαίους, τους Κέλτες και τους Γάλλους, μ' αυτά τα καθαρά, πανέμορφα και αριστοκρατικά ζώα.
Θαυμάζοντας μάλιστα οι Ρωμαίοι την ανεξαρτησία της γάτας, την έκαναν σύμβολο της ελευθερίας.
Τον 1ο αιώνα μΧ ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος περιέγραψε στην "Φυσική Ιστορία" του, τα φυσικά χαρακτηριστικά της γάτας, κάνοντάς την πολύ δημοφιλή στην Ευρώπη.
Ο άγιος Πατρίκιος το 500μΧ και ο Πάπας Γρηγόριος Μαγκρό το 600μΧ, υπήρξαν λάτρεις της γάτας, και μάλιστα γνωστοί ζωγράφοι αποτύπωσαν τις μορφές των αγίων μαζί με τις γάτες τους σε τοίχους εκκλησιών. Έχει διασωθεί κι ένα κομμάτι από ποίημα κάποιου Ιρλανδού παπά, αφιερωμένο στην άσπρη του γάτα.
Στα πρώτα χριστιανικά μοναστήρια, οι Κέλτες μοναχοί εξέτρεφαν γάτες, γιατί αυτές ήταν που εξολόθρευαν τα ποντίκια από τις αποθήκες τροφίμων.
Στην αρχή του Μεσαίωνα, η Ευρώπη γέμισε από μαύρους ποντικούς που έρχονταν από την Ασία, κρυμμένοι μέσα στα αμπάρια των πλοίων. Τότε ο σεβασμός και η αγάπη για τις γάτες αυξήθηκε κατακόρυφα, γιατί αυτές ήταν που αντιμετώπισαν με επιτυχία την εισβολή των ποντικιών.
Γάτες... και Ανατολή
Το εμπόριο μεταξύ Ευρώπης και Ανατολής μεγάλωνε και ήταν πολύ εύκολο πια να μεταφερθούν και οι γάτες μαζί με τα άλλα εμπορεύματα.
Όταν η γάτα έφτασε στην Κίνα απέκτησε και πάλι τις παλιές της δόξες, γιατί οι Κινέζοι εκτίμησαν αμέσως τις ικανότητές της και την ανέδειξαν σε σύμβολο ειρήνης, οικογενειακής ηρεμίας και τύχης.
Στην Ασία, ακόμα και σήμερα, της αποδίδονται θεϊκές δυνάμεις γιατί οι Ασιάτες πιστεύουν πως όταν η γάτα πεθαίνει, η ψυχή της μιλάει στον Βούδα και του λεει πόσο καλός είναι ο ιδιοκτήτης της που ζει στη γη.
Σε πολλά Ασιατικά σπίτια υπάρχουν κεραμικά αγαλματάκια με μορφές γατιών που πίσω από τα μάτια τους είναι τοποθετημένες λάμπες λαδιού, έτσι ώστε τα ποντίκια να τις βλέπουν και να φοβούνται. Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και τώρα, διακοσμούν τους τοίχους των σπιτιών τους με παραστάσεις και εικόνες γάτας γιατί πιστεύουν ότι αυτές είναι που διώχνουν τα κακά πνεύματα.
Οι βουδιστές την εκτιμούν πολύ γιατί καταλαβαίνουν την τάση της για διαλογισμό. Δυστυχώς η γάτα δεν βρίσκεται επίσημα στη λίστα των προστατευόμενων ζώων γιατί μια υπναρού γάτα έτυχε να κοιμάται την ώρα που δίπλα της περνούσε η κηδεία του Βούδα.
Την ίδια χρονιά που έφτασε η γάτα στην Κίνα, έφτασε και στην Ινδία.
Όπως ήταν φυσικό θεοποιήθηκε, πήρε το όνομα Σασθτ και έγινε σύμβολο της μητρότητας.
Στην θρησκεία Χιντού πιστεύουν ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να φιλοξενεί ή να τρέφει μια γάτα στο σπίτι του.
Το 999 η γάτα πέρασε από την Κίνα στην Ιαπωνία και παρουσιάστηκε στο παλάτι του Κιότο. Οι Γιαπωνέζοι την φρόντισαν, την λάτρεψαν και μάλιστα ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ μαζί της, που δεν της επέτρεψαν να κυνηγήσει τα ποντίκια, με αποτέλεσμα αυτά να πολλαπλασιαστούν και να απειλήσουν σοβαρά την υγεία των ανθρώπων. Τελικά τον 17ο αιώνα αναγκάστηκαν να της το επιτρέψουν, αφού βέβαια για αιώνες την είχαν ήδη κακομάθει ταΐζοντάς την με λιχουδιές και περίεργες τροφές.
Η γάτα πέρασε από την Αίγυπτο στην Αραβία. Εκεί το τιμώμενο ζώο ήταν το άλογο, όμως η δημοτικότητα της γάτας το έφτασε και μερικές φορές το ξεπέρασε.
Ο Μωάμεθ είχε μια γάτα που την ονόμαζε Μουέζα. Ένας Αραβικός μύθος λεει ότι μια μέρα ο Μωάμεθ ήθελε να παει κάπου. Η Μουέζα κοιμόταν πάνω στο ρούχο του και ήταν πολύ δύσκολο να σηκωθεί χωρίς να την ξυπνήσει. Έκοψε λοιπόν το κομμάτι του ρούχου πάνω στο οποίο κοιμόταν ήσυχα η γάτα και πήγε στη δουλειά του χωρίς να τον νοιάζει καθόλου η σκισμένη του φορεσιά.
Η αποδιοπομπαία γάτα
Συνεχίζουμε την ιστορία μας για την εξέλιξη της γάτας, περιγράφοντας τα γεγονότα που γέμισαν τις μαύρες σελίδες της εποχής του μεσαίωνα.
Το 1350 μΧ η Δυτική εκκλησία θύμωσε πολύ με τους ανθρώπους που για χιλιάδες χρόνια αγάπησαν και προστάτεψαν την γάτα. Φυσικά...αποφάσισε να την αφανίσει.
Η αφορμή δόθηκε όταν αναβίωσε η αρχαία λατρεία των Βίκινγκς για την Νορβηγική θεά Φρέϋα, προστάτιδα της γονιμότητας, του έρωτα αλλά και του πολέμου. Στις παραστάσεις που σώζονται η θεά βρίσκεται πάνω σε άρμα που το τραβούν δυό φτερωτές γάτες. Στις νύφες χαρίζονταν γατάκια για να ενωθεί έτσι το όνομα της θεάς με την ρομαντική ατμόσφαιρα!
Κατά την γνώμη των εξουσιαστών του μεσαίωνα, όλοι οι αιρετικοί, οι μάγισσες, οι δολοφόνοι και.... οι γάτες, ήταν οι εχθροί των ανθρώπων.
Στις 24 Ιουνίου, στο φεστιβάλ του Αγίου Ιωάννη, έγινε η μεγαλύτερη θανάτωση γατιών. Χιλιάδες γάτες κάηκαν μέσα σε φωτιές κάτω από τις υστερικές κραυγές οπαδών των τρελών ηγετών της εποχής εκείνης.
Στην Αγγλία επί βασιλείας Μαίρης Τουντόρ κάηκαν γάτες γιατί θεωρήθηκαν αιρετικές ως προς τους Προτεστάντες. Επί βασιλείας Ελισάβετ της 1ης κάηκαν γάτες γιατί θεωρήθηκαν αιρετικές ως προς τους Καθολικούς.
Και επειδή κατά τη γνώμη τους όλες οι μάγισσες της εποχής μπορούσαν να μεταμορφωθούν... σε γάτες, κάηκαν εκατόμβες γατιών.
Έτσι φτάνοντας στο 1400 μΧ, η γάτα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης στην δυτική Ευρώπη. Στους σκοτεινούς δρόμους των πόλεων δεν κυκλοφορούσε πια η ζεστή παρουσία της.
Αυτό που κυκλοφορούσε σίγουρα ήταν οι παγωμένες προσευχές των ανθρώπων για την σωτηρία της ψυχής τους... αλλά και χιλιάδες ποντίκια με βουβωνική πανώλη.
Δύο στους τρεις Ευρωπαίους πλήρωσαν το τίμημα και "κάηκαν στην φωτιά της πανούκλας".
Η επάνοδος
Είχαν περάσει τέσσερις ματωμένοι σκοτεινοί αιώνες, όταν το 1789, με την Γαλλική Επανάσταση, κάποιοι άνθρωποι με καθαρό μυαλό χαρακτήρισαν δεισιδαιμονία και σκληρότητα, την θανάτωση των γατιών.
Ο Λουϊ Παστέρ άρχισε να μιλά στους ανθρώπους για την φύση των ασθενειών και για τους τρόπους μετάδοσής των από τα μικρόβια και όχι από τις μάγισσες και τις γάτες.
Τους εξήγησε πόσο σπουδαία είναι η πρόληψη για την αποφυγή μεταδοτικών νοσημάτων και φυσικά πόση αξία έχει η τήρηση των κανόνων υγιεινής.
Τότε λοιπόν οι άνθρωποι κατάλαβαν την αξία της γάτας και την αναγνώρισαν σαν σύμβολο φροντίδας της ατομικής υγιεινής και της καθαριότητας.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ακόμα την γάτα σαν μια δαιμονική φύση. Ότι δεν κουβαλούν ακόμα μέσα τους τα σκουπίδια του φόβου και των προκαταλήψεων του σκοτεινού μεσαίωνα που είχε την ατυχία να ζήσει η ανθρωπότητα.
Αυτό είναι ένα άρθρο που βρήκα στο site του αίλουρου και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας διότι το βρήκα πολύ ενδιαφέρον
από αυτά τα γεγονότα καταλαβαίνουμε πόσο θαρραλέα πλασματάκια είναι τα γλυκά μας γατάκια!αγαπήθηκαν πολύ μα πόνεσαν κιόλας εξαιτίας των ανθρώπων μα στις μέρες μας από όλους εμας τους γατόφιλους ξαναβρίσκουν τη χαμένη δόξα τους...Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
