Μετά από 19 χρόνια αγάπης και φροντίδας.... Τι κάνουμε τώρα;

[anthoulaki]

γατογονεις καλησπερα! θα θελα τις γνωμες σας για τη δυσκολη κατασταση που αντιμετωπιζει η γατουλα μου, και κατ'επεκταση κι εγω. ειναι 19χρονων πλεον, οπως καταλαβατε.. και εδω και καιρο ειχε απλως τα προβληματα της ηλικιας, δηλαδη δεν εβλεπε πολυ καλα, κοιμοταν αρκετες ωρες, ειχε σιγουρα και καποια ανοια... για το τελευταιο ειχαμε μιλησει με τη γιατρο της και καταληξαμε πως δεν εχει και τοσο νοημα σε αυτη την ηλικια να το πλακωνουμε στα φαρμακα, απ τη στιγμη ειδικα που τρωει και πινει κανονικα. το χοντρο προβλημα ομως, μαλλον ξεκινησε 3 βδομαδες πριν. ηταν παρασκευη μεσημερι οταν την ειδα λιγο περιεργα, ημουν σιγουρη οτι κατι ειχε. δυστυχως επρεπε να φυγω και μεχρι το απογευμα που γυρισα ηταν στα ιδια. ετσι την επομενη μερα πηγαμε σουμπητη στη γιατρο. αυτο που ειχε ηταν: αφαγια, κι ο,τι ειχε φαει το'χε κανει εμμετο, ασκοπη περιπλανηση, μια ασταθια. εδωσε baytril ενεσιμο και συνεχισα κι εγω με χαπια για ακομα 4 μερες περιπου, οπου απ τη 1η κιολας μερα αρχισε να ανταποκρινεται. επανηλθε στη προηγουμενη κατασταση κι ηταν ολα οκ. μεχρι τη δευτερα που μας περασε (28μαρτιου), παλι καπως μου φανηκε το πρωι και την πηγα στη γιατρο. της φανηκε οκει, και ειπαμε να τη παρακολουθω, ομως μεχρι το βραδυ (που γυρισα απ τη δουλεια, και μεχρι τοτε την ειχα στο νου τους οι γονεις μου) ειχε φτασει σ'αυτη την αφασια που επαθε και 3 βδομαδες πριν. ετσι τριτη πρωι πηγαμε τρεχοντας παλι στη γιατρο. της εκανε κορτιζονη, κι αναμεναμε να δουμε αν θ'αντιδρασει ή οχι. απο χτες το απογευμα λοιπον, αφου οχι μονο δεν αντεδρασε ιδιαιτερα στη κορτιζονη, αλλα αρχισε να'χει μεγαλυτερη ατονια, την βαλαμε στον ορο. αυτη τη στιγμη το ψυχουλακι μου νοσηλευεται, κι οπως μου ειπε τηλεφωνικως η γιατρος εχει αρχισει και κανει νευρολογικα... (προσπαθει να συρθει, κανει κωπηλατικες κινησεις με τα ποδια). η πιθανη διαγνωση ειναι κατι στο κεφαλι (ογκος) που προκαλει ολο αυτο. ειμαι σε παρα πολυ ασχημη κατασταση και θεση, δε ξερω τι να κανω... πληρης διαγνωση δε μπορει να κανει μιας και χρειαζεται μαγνητικη ή αξονικη, αλλα και παλι μου ειπε ακομα και να κανουμε και να δειξει κατι.. σ'αυτη την ηλικια δε μπορουμε να κανουμε πολλα.
φοβαμαι πως τη βασανιζω ετσι, ομως πως να αποφασισω εγω για το τι ειναι καλο για εκεινη;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Απάντηση: μετα απο 19 χρονια αγαπης και φροντιδας.... τι κανουμε τωρα;

Λυπάμαι πολύ που υποφέρει η γατούλα σου...έχετε ζήσει μαζί πολύ ωραία χρόνια, 19 χρόνια είναι πολλά, και πραγματικά εισαι πολύ τυχερή! η γνώμη μου είναι εφόσον έχετε κάνει ότι πρέπει να μην την ταλαιπωρήσεις άλλο... μόνο που σκέφτομαι ότι είναι γριούλα και την έχεις αφήσει σε ένα άγνωστο μέρος να αγχώνεται χωρίς εσένα....δεν ξέρω ειλικρινά θεωρώ πως ταλαιπωρείται πάρα πολύ και δεν νομίζωνα υπάρχει πλέον νόημα....κάποιες στιγμές πρέπει να είμαστε σκληροί γιατί απλά έτσι πρέπει....εγώ αν την είχα θα την έπαιρνα σπίτι μου, να ηρεμήσει και αν έβλεπα ότι σταματούσε πλέον να "επικοινωνεί" θα ζητούσα από το γιατρό να έρθει σπίτι και να την κοιμίσει....να φύγει ευτυχισμένη και ήρεμη από αυτή τη ζωή. Για εσάς βεβαίως και είναι δύσκολο...το έχω περάσει, είναι όντως πολύ δύσκολο αλλά πιστεύω πως οι όμορφες αναμνήσεις της θα είναι πάντα χαραγμένες μέσα σας, πολύ περισσότερο όταν ξέρετε πως έχετε κάνει ότι πρέπει, θα της επιτρέψετε να φύγει από αυτό τον κόσμο με αξιοπρέπεια και γεμάτη από τις εικόνες σας. Εύχομαι πραγματικά να μπορούσαν να είναι αλλιώς τα πράγματα αλλά τώρα η απόφαση είναι δύσκολη και είναι όλη δική σας....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Καλή σου μέρα anthoulaki και να σου πω κι εγώ πως λυπάμαι αφάνταστα για την γατούλα σου.
Είναι όμως κάτι αναπόφευκτο με τις μεγάλες ηλικίες, κάποια στιγμή οι αντοχές τους εξαντλούνται και έρχεται η ώρα να παραιτηθούμε κι εμείς από την προσπάθεια να τα κρατήσουμε στην ζωή. Το μόνο που κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως τα βασανίζουμε, καλώς η κακώς δεν μπορούν όλες οι γατούλες να φτάσουν τα 25 ή τα 30, όλοι μας θα το θέλαμε βέβαια αλλά δεν γίνεται.
Σου μιλάω όπως θα μιλούσα σε κάποιον δικό μου άνθρωπο, είναι κάτι αυτό που το έχω περάσει αρκετές φορές. Και αυτή την στιγμή που μιλάμε έχω γατούλα που είναι σχεδόν 20 και είναι η πρώτη από όλα τα γατιά μου που κατάφερε και έκλεισε τα 19. Ξέρω πως είναι δύσκολη απόφαση αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τα αφήνουμε να φύγουν φυσικά. Σκέψου να γίνει κάτι και να φύγει τώρα που είναι στο κτηνιατρείο... Δεν θα νοιώσεις κι εσύ άσχημα; Και σκέψου κι εκείνη, να έχει ζήσει μια ολόκληρη ζωή κοντά σας και στα τελευταία της να βρίσκεται στο κρύο κλουβί ενός κτηνιατρείου και χωρίς τους ανθρώπους που έζησε όλη της την ζωή.
Αυτό που μπορώ να σε συμβουλέψω είναι να την πάρεις το συντομώτερο στο σπίτι σας και να αφήσεις την φύση να κάνει την δουλειά της. Κι όταν νομίζεις πως ήρθε η ώρα, πες της πόσο την αγαπάς και πόσα σημαίνει για σένα, αλλά και πως την αφήνεις να ξεκουραστεί πια γιατί αυτό χρειάζεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anthoulaki]

Απάντηση: μετα απο 19 χρονια αγαπης και φροντιδας.... τι κανουμε τωρα;

κοριτσια σας ευχαριστω πολυ για ολη την βοηθεια.. πηγα απ το κτηνιατρειο νωριτερα και τωρα ηρθα. οπως σας ειπα, δεν παει καλα... ειναι στον ορο βεβαια, που θεωρω οτι την βοηθαει. αλλα εχει τα νευρολογικα που ανεφερα παραπανω νομιζω. δε ξερω αν η φυση μπορει να κανει τη δουλεια της, γιατι μεχρι να γινει μπορει να βασανιστει περισσοτερο. μηπως θα επρεπε οντως να τη βοηθησουμε σε αυτο; το κακο ειναι οτι σε λιγο φευγω για δουλεια, και τελειωνω το απογευμα οπου και σκεφτομουν να περασω απ το κτηνιατρειο, να γινει εκει, να ειμαστε μαζι και να τη παρουμε σπιτι. δε ξερω τι ειναι καλυτερο, αλλα νομιζω πως κοντευει η ωρα και δε θελω να ειναι εδω χωρις να μπορει να βοηθηθει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Αχ κοριτσάκι μου καταλαβαίνω και σένα....δύσκολο το έργο σου... θα πρότεινα όμως να μιλήσεις με το γιατρό σας να δείτε τι προσδόκιμο ζωής υπάρχει και πόσο ταλαιπωρείται και αν είναι τότε ναι να τη βοηθήσετε...είναι κρίμα να ταλαιπωρείται και να βασανίζεται...απλά να είσαι μαζί της, να της μιλάς και να την αγαπάς όπως κάθε φορά....είναι ότι καλύτερο μπορείς να της δώσεις αυτές τις στιγμές.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Nicole1987]

Δεν χρειάστηκε να της κανει αναλύσεις αίματος? ειναι δυστυχως μια πολυ δύσκολη απόφαση που ειλικρινά εχω σκεφτεί πολλες φορες τι θα εκανα αν χρειαστεί να παρω μια τετοια απόφαση. Απλα ισως πριν βιαστείτε να πάρετε την απόφαση καλυτερα να την παίρνατε σπιτι να δείτε πως θα αντιδρασει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολη η θέση σου, κάποτε βρέθηκα κι εγώ σ' αυτή την ίδια θέση και πιστεύοντας πως κάνω το καλύτερο για την γατούλα μου, την άφησα στα χέρια των ειδικών που μου είπαν πως χρειάζεται νοσηλεία. Το ίδιο βράδυ πέθανε χωρίς εμένα κοντά της, σε έναν άγνωστο για εκείνη χώρο και τριγυρισμένη από αγνώστους επίσης.
Από τότε το ορκίστηκα πως κανένα άλλο γατί μου δεν θα φύγει έτσι.
Οπότε ότι και να μου λένε οι γιατροί, εγώ εμπιστεύομαι πια μόνο την δική μου κρίση και το δικό μου ένστικτο. Ότι χρειάζεται να γίνει θα γίνει με μια επίσκεψη στο κτηνιατρείο και η όποια νοσηλεία στο σπίτι μας.
Και μπορεί να έχω χάσει άλλα τρία γατιά από τότε, από γεράματα εννοείται και τα όποια προβλήματά τους, αλλά παρηγοριέμαι πως όταν έφυγαν είχαν την δική μου εικόνα στα ματάκια τους να τα κοιτάω τρυφερά. Και τα χέρια μου να τα τυλίγουν όπως σε ολόκληρη την ζωούλα τους. Και συγχρόνως ξέρω πως έκανα ότι ήταν δυνατόν να γίνει για την φροντίδα τους.
Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως οι γάτες, σαν τα απόλυτα αξιοπρεπή πλάσματα που είναι, δεν θα ήθελαν να ζουν με σωληνάκια και διάφορα τέτοια... ΄Αποψή μου βέβαια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΦΛΩΡΑ]

Θα συμφωνησω και γω οτι ειναι οτι πιο οδυνηρο να ξερεις οτι δεν μπορεις να κανεις κατι για να σωσεις τη γατουλα σου.Λυπαμαι παρα πολυ .Ζει ομως 19 χρονια ευτυχισμενη κοντα σου.Θα συμφωνησω με την Βασω αν ειναι να φυγει, ας βρισκεται στο δικο της χωρο και μεσα στη θαλπωρη της δικης σου αγκαλιτσας και οχι σε ενα κρυο δωματιο.Δυο γατουλες εχασα σε ηλικια 12 χρονων,την μια απο καρκινο και την αλλη ξαφνικα ,αλλα εφυγαν μεσα στη αγκαλια μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Συμφωνώ με τα κορίτσια πιο πάνω, οτι όταν έρθει η ώρα να "φύγει" καλό είναι να είσαι κοντά της, όπως ήσουν όλα αυτά τα χρόνια που μοιραστήκατε- πόσο μάλλον αυτή την ύστατη και "ιερή" στιγμή που όλα τα όντα είναι προορισμένα να βιώσουν.

Βέβαια το ιδανικό θα ήταν εκείνες τις ώρες να βρίσκεται στο οικείο της περιβάλλον, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο πρακτικά θα ήταν αυτό εφικτό να συνδυαστεί με ένα "αξιοπρεπές" τέλος, γιατί δεν μπορεί κανείς να προβλέψει το πότε θα γίνει και το αν θα υποφέρει. Και προκειμένου βασανίζεται αργοσβήνοντας στο σπίτι, προσωπικά θα επέλεγα την ευθανασία στο ιατρείο, αλλά μέσα στην αγαλιά μου. Αν υπάρχει δυνατότητα να γίνει στο σπίτι, θα ήταν το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.

Κουράγιο φίλη μου... Καταλαβαίνω οτι περνάς μια δοκιμασία, αλλά ας σε παρηγορεί οτι η γατούλα σου θα "φύγει" πλήρης ημερών, τυχερή και ευλογημένη που βίωσε την φροντίδα και την αγάπη σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rouli726]

τί να σου πω κι εγω, ειναι ο εφιαλτης νομιζω ολων μας μην παθουν κατι που να μην αναστρεφεται.
δεν το εχω ζησει αλλα αν ερθει η στιγμη θα ηθελα κι εγω να "κοιμηθουν" σπιτι μας...

συζητησε με τη γιατρο σας, ρωτησε την ευθεως τι προτεινει .. ε δε νομιζω πως θα θελει το κακο της γατουλας απο οσα γραφει δειχνει να την εμπιστευεσαι. δυστυχως ειναι ζωντανα πλασματα και ειμαστε εμεις που πρεπει να φροντιζουμε τοσο για την καλη ζωη τους οσο και για τον αξιοπρεπη τους θανατο καποιες φορες.

υ.γ. σε καμμια περιπτωση δεν συγκρινω τις γατες με τους ανθρωπους ομως σε καποιες τετοιες καταστασεις θυμαμαι παντα τον παππου μου, που χασαμε πριν 3 χρονια. τα τελευταια 2 χρονια της ζωης του ταλαιπωρηθηκε πολυ μπαινοβγαινοντας στα νοσοκομεια και οταν τελικα κατερευσαν ακομη και τα οργανα που τον κρατουσαν ζωντανο, υπηρχε μονο μια ακομη θεραπεια να δοκιμασουμε. ρωτωντας λοιπον τον γιατρο αν θα τον βοηθουσε μας ειπε "εγω παντως αν ηταν πατερας μου δεν θα το εκανα" καθως το πολυ πολυ να του παρατειναμε τη ζωη για λιγους μηνες αλλα με πολυ ταλαιπωρια. και αποφασισαμε να τον αποχαιρετισουμε και να τον αφησουμε να "κοιμηθει" ησυχα με φυσικο τροπο..
και παλι, δεν κανω συγκριση, απλως θελω να πω πως καμμια φορα η πιο δικαιη λυση ειναι η δυσκολη..
οπως και να χει ευχομαι οτι καλυτερο για σενα και τη γατουλα σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

καλημέρα και καλό μήνα! ελπίζω...τι έγινε με την γατούλα;;;;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Maraki.gr]

Καλησπέρα! Λυπάμαι πολύ για την γατούλα σου αλλά κάποτε θα ερχόταν και αυτή η ημέρα. Νομίζω ότι δεν πρέπει να βασανίζεις και να τυραννάς την γατούλα σου.. Καταλαβαίνω απολύτως πόσο την αγαπάς και προσπαθείς να κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να την κρατήσεις στην ζωή..Σκέφτηκες όμως πόσο υποφέρει; Όσο σκληρό και αν σου φαίνεται θα πρέπει να της κάνεις ευθανασία.. Δεν πρέπει όμως να λυπάσαι! Γιατί κάνεις το σωστό! Η γατούλα σου θα σε ευχαριστεί!Περάσατε μαζί όμορφες στιγμές αλλά τώρα πρέπει να την αφήσεις..και όπως είπαμε! Μην μου στενοχωριέσαι!! Κάνεις το σωστό!! και για σένα και για την γάτα σου!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.