Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
yasmin1gr
Περιβόητο μέλος
Η yasmin1gr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6.478 μηνύματα.
25-10-08
23:34
Ενα κειμενακι για τις γατες οπως αυτο εδω για τους σκυλους και να το κυκλοφορησουμε- χρησιμοποιησουμε?
1η εβδομάδα Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.
2 μηνών Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
8 μηνών Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
16 μηνών Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».
18 μηνών Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
1η εβδομάδα Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.
2 μηνών Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
8 μηνών Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
16 μηνών Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».
18 μηνών Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
drusilia
Διάσημο μέλος
Η drusilia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 48 ετών και μας γράφει από Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3.422 μηνύματα.
26-10-08
01:23
αυτό το κείμενο για το σκυλάκι είναι πραγματικά συγκινητικό...
δεν ξέρω, Γιασμιν, θα κάνω ίσως μια απόπειρα και αν καταφέρω κάτι θα σου πω
δεν ξέρω, Γιασμιν, θα κάνω ίσως μια απόπειρα και αν καταφέρω κάτι θα σου πω
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
yasmin1gr
Περιβόητο μέλος
Η yasmin1gr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6.478 μηνύματα.
26-10-08
02:14
οκ δες τι μπορεις η οποιος αλλος θελει ειναι οντως συγκυνητικο και δεν υπαρχει αντιστοιχο για γατακι που μεγαλωνει
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
julia
Διακεκριμένο μέλος
Η julia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Λεωνίδι (Αρκαδία). Έχει γράψει 7.021 μηνύματα.
26-10-08
10:47
Και εγώ θα δοκιμάσω..
μόλις παω κάτω, και συμμαζέψω το χάος...
μόλις παω κάτω, και συμμαζέψω το χάος...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ria23
Διάσημο μέλος
Η Σωτηρια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 41 ετών και μας γράφει από Καλλιθέα (Αττική). Έχει γράψει 2.369 μηνύματα.
26-10-08
10:54
πολυ ωραιο κειμενο.......σου δημιουργει εναν κομπο στο στομαχι βεβαια...συγκινηθηκα...δεν εχω λογια...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Ελένη Άνση
Διακεκριμένο μέλος
Η Ελένη Άνση αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Χαλάνδρι (Αττική). Έχει γράψει 7.556 μηνύματα.
27-10-08
16:51
Το ποίημα δεν είναι πεζό ,ώστε να έχει την ίδια απήχηση, αλλά, το ποίημα αυτό του Νίκου Δήμου, μπορεί, νομίζω, να μπει συμπληρωματικά σε κάποιο κείμενο, με την άδειά του, οπωσδήποτε.
Νινί 40 ημερών
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Αδύνατο ν'αντισταθεί
στο δάχτυλο που κουνιέται
στο κορδόνι που κρέμεται
στη ζώνη που σέρνεται.
Παίζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Δεν τρώει απο σένα,
τρώει απ'τη μάνα του.
Κι όμως τρέχει κοντά σου
μόλις σε νιώσει:
Κοιτάζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι,
σε διάλεξε για φίλο.
Σε ξεχωρίζει αμέσως
κουλουριάζεται στο πόδι σου
και, μόλις τ'αγγίξεις,
χουρχουρίζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Είκοσι πόντοι χάρη.
Δεν μπορεί ν'ανασάνει,
κοιτάζει έντρομο,
δεν καταλαβαίνει γιατί.
Πεθαίνει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Το σώμα του παράλυτο
η αναπνοή του σφυρίζει,
τα μάτια του νεκρά,
αλλά, μόλις το σηκώσεις,
μαζεύει όλη του τη δύναμη
και χουρχουρίζει.
Το βιβλίο των γάτων
Νινί 40 ημερών
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Αδύνατο ν'αντισταθεί
στο δάχτυλο που κουνιέται
στο κορδόνι που κρέμεται
στη ζώνη που σέρνεται.
Παίζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Δεν τρώει απο σένα,
τρώει απ'τη μάνα του.
Κι όμως τρέχει κοντά σου
μόλις σε νιώσει:
Κοιτάζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι,
σε διάλεξε για φίλο.
Σε ξεχωρίζει αμέσως
κουλουριάζεται στο πόδι σου
και, μόλις τ'αγγίξεις,
χουρχουρίζει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Είκοσι πόντοι χάρη.
Δεν μπορεί ν'ανασάνει,
κοιτάζει έντρομο,
δεν καταλαβαίνει γιατί.
Πεθαίνει.
Είναι ένα μικρό γατάκι.
Το σώμα του παράλυτο
η αναπνοή του σφυρίζει,
τα μάτια του νεκρά,
αλλά, μόλις το σηκώσεις,
μαζεύει όλη του τη δύναμη
και χουρχουρίζει.
Το βιβλίο των γάτων
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
julia
Διακεκριμένο μέλος
Η julia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Λεωνίδι (Αρκαδία). Έχει γράψει 7.021 μηνύματα.
27-10-08
21:51
1η εβδομάδα
Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός
Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα. Βλέπω, τρέχω, παίζω, κάνω γλύκες!!!
2 μηνών
Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών
Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα. Παίζουμε όλοι μαζί, το βράδυ γουργουρίζω ευτυχισμένη στο ζεστό κρεβατάκι μου.
5 μηνών
Σήμερα μου φωνάξανε η μαμα μου, ήταν πολύ αναστατωμένη, έξυσα τον καναπέ, και έσπασα ένα βάζο. Όμως δεν μου είπαν ποτέ ότι δεν πρέπει να παίζω και να ανεβαίνω στο τραπεζάκι… Επίσης, κοιμάμαι σε μια κούτα στο μπαλκόνι. Στενοχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
6 μηνών
Είμαι μια πολύ χαρούμενη γατούλα!! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένη... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Το μπαλκόνι είναι όλο δικό μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, ανεβαίνω στις γλάστρες, και τραβάω τα απλωμένα ρούχα... Δεν μου δίνουν σημασία, δεν με παίζουν…. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών
Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι μια γάτα με τα όλα της. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι πλέον δεν είμαι ένα γλυκό χνουδωτό μπαλάκι, δεν παίζω, δεν έχω πλάκα….Έχω σοβαρέψει!! Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών
Σήμερα με κλείδωσαν στην γατοφόρο μου και με παράτησαν στο μπαλκόνι. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι μια κακομαθημένη παλιόγατα. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών
Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένη στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνη. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου, βρέχομαι, και το χειμώνα δεν μπορώ να ζεσταθώ…
16 μηνών
Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρη ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρήσει. Ήμουν τόσο χαρούμενη που άρχισα τις τούμπες και να γουργουρίζω από ενθουσιασμό. Έκανα χαρούλες σε όλους με την σειρά!!. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα, να ξεπιαστώ! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και με έβγαλαν από την γατοφόρο. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - νιαούρισα με όλη μου την δύναμη. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Μαμά!!!!! Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών
Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είναι πολύ μακριά… Είμαι μόνη και αισθάνομαι χαμένη, δεν είχα ξαναβρεθεί έξω μόνη…. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Άλλες φορές ψαχουλεύω τα σκουπίδια.. άλλες μένω νηστική για μέρες και κρυμμένη γιατί παραφυλάνε κάτι μεγάλα σκυλιά που καθόλου δεν με αγαπάνε…..Κάτι καλές κυρίες αφήνουν φαγητό και νερό…τις ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Τους κάνω χαρούλες, γουργουρίζω… Όμως, απλά λένε: «καημένη γατούλα, πού να σε βάλω και σένα??».
18 μηνών
Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών
Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατη και αδύναμη και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά. Η λαμπερή μου γούνα έχει ξεθωριάσει…
20 μηνών
Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούν και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός
Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα. Βλέπω, τρέχω, παίζω, κάνω γλύκες!!!
2 μηνών
Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών
Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα. Παίζουμε όλοι μαζί, το βράδυ γουργουρίζω ευτυχισμένη στο ζεστό κρεβατάκι μου.
5 μηνών
Σήμερα μου φωνάξανε η μαμα μου, ήταν πολύ αναστατωμένη, έξυσα τον καναπέ, και έσπασα ένα βάζο. Όμως δεν μου είπαν ποτέ ότι δεν πρέπει να παίζω και να ανεβαίνω στο τραπεζάκι… Επίσης, κοιμάμαι σε μια κούτα στο μπαλκόνι. Στενοχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
6 μηνών
Είμαι μια πολύ χαρούμενη γατούλα!! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένη... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Το μπαλκόνι είναι όλο δικό μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, ανεβαίνω στις γλάστρες, και τραβάω τα απλωμένα ρούχα... Δεν μου δίνουν σημασία, δεν με παίζουν…. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών
Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι μια γάτα με τα όλα της. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι πλέον δεν είμαι ένα γλυκό χνουδωτό μπαλάκι, δεν παίζω, δεν έχω πλάκα….Έχω σοβαρέψει!! Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών
Σήμερα με κλείδωσαν στην γατοφόρο μου και με παράτησαν στο μπαλκόνι. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι μια κακομαθημένη παλιόγατα. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών
Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένη στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνη. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου, βρέχομαι, και το χειμώνα δεν μπορώ να ζεσταθώ…
16 μηνών
Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρη ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρήσει. Ήμουν τόσο χαρούμενη που άρχισα τις τούμπες και να γουργουρίζω από ενθουσιασμό. Έκανα χαρούλες σε όλους με την σειρά!!. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα, να ξεπιαστώ! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και με έβγαλαν από την γατοφόρο. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - νιαούρισα με όλη μου την δύναμη. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Μαμά!!!!! Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών
Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είναι πολύ μακριά… Είμαι μόνη και αισθάνομαι χαμένη, δεν είχα ξαναβρεθεί έξω μόνη…. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Άλλες φορές ψαχουλεύω τα σκουπίδια.. άλλες μένω νηστική για μέρες και κρυμμένη γιατί παραφυλάνε κάτι μεγάλα σκυλιά που καθόλου δεν με αγαπάνε…..Κάτι καλές κυρίες αφήνουν φαγητό και νερό…τις ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Τους κάνω χαρούλες, γουργουρίζω… Όμως, απλά λένε: «καημένη γατούλα, πού να σε βάλω και σένα??».
18 μηνών
Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών
Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατη και αδύναμη και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά. Η λαμπερή μου γούνα έχει ξεθωριάσει…
20 μηνών
Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούν και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
fantom-girl
Δραστήριο μέλος
Η fantom-girl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 44 ετών. Έχει γράψει 585 μηνύματα.
28-10-08
00:07
15 ημερών
Σήμερα άνοιξα τα ματάκια μου στον ήλιο η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπω και πολύ καλά καθώς τα ματάκια μου τα κλείνει λίγο χώμα
20 ημερών
Είμαι πολύ τυχερό εγώ και τα αδέλφια μου είμαστε μακρυτριχα μια κυρία μας μάζεψε από τον κήπο και μας έβαλε σε ένα καλάθι μας ταΐζει και έχουμε ζεστασιά
30 ημερών
Ηρθε ένας μεγαλόσωμος κύριος κάπως μελαχρινός και μας πηρέ μας έβαλε σε μια κουτά σαν να ήμασταν εμπορεύματα το ίδιο απόγευμα βλέπαμε τον κόσμο μέσα από ένα κουτί από πλεξιγκλας ήμασταν 6 και το κουτί ήταν πολύ πολύ μικρό ούτε ένα μέτρο και μέσα είχε και το κουτί με την άμμο μας…..
35 ημερών
Τα αδέλφια μου 1-1 έφευγαν έμεινα εγώ με 3 αδέλφια μου ελπίζω και εγώ να βγω από αυτό το κουτί μα κανένας δεν με παίρνει γιατί Είμαι η λιγότερο φουντωτή από όλα τα αδέλφια μου και η πιο μικρόσωμη
2,5 μηνών
Είμαι εντελώς μόνη μέσα στο κουτί από κάτω το ένα σκυλί δεν με αφήνει να κοιμηθώ το βραδύ γαυγίζει και με τρομάζει
3 μηνών
Επιτελούς ένα κοριτσάκι με κοιτάζει με παίρνει οοο τι ευτυχία με κοιτάζει με τόση αγάπη
9 μηνών
Είμαι πλέον αρκετά μεγάλη και η οικογένεια μου με αγάπη πολύ Σήμερα όμως τους βλέπω να συζητάν έντονα με τρομάζουν και κρύβομαι
11 μηνών
Σήμερα η κυρία μου έφερε έναν πολύ όμορφο φουντωτό γάτο σε 52 μέρες θα γίνω μητέρα Είμαι τόσο χαρούμενη
4 χρονών
Έχω μείνει η μισή έχω κάνει πάνω από 7 γέννες Είμαι εξαντλημένη πια και πονάω σε κάθε βήμα που κάνω το στήθος μου πονάει πόλη
4,5 χρονών
Απήγαμε σε έναν γιατρό πονάω πολύ και νιώθω πολύ άσχημα μου κάνανε εγχείρηση έβγαλαν κάτι εξογκώματα όγκοι λέει καρκίνος δεν ξερώ τι είναι αυτό….. νιώθω πολύ καλυτέρα
5,5 χρονών
Έκανα άλλες 2 γέννες Έκανα 2 παιδιά στην κάθε μια η κυρία μου είναι πολύ εξαγριωμένη την φοβάμαι
6 χρονών
Με απήγανε στον γιατρό ξανά και αυτή την φορά με στειρώσανε Επιτελούς θα ζήσω είπα 5 μέρες μετά με πετάξανε στον δρόμο δεν είχα τπτ να τους προσφέρω άλλο είπανε!
Μερικές μέρες μετά
Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό έμαθα να ζω μέσα σε σπίτι . Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί να με θέλουν μόνο όταν έχω κάτι να τους προσφέρω».
Σήμερα άνοιξα τα ματάκια μου στον ήλιο η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπω και πολύ καλά καθώς τα ματάκια μου τα κλείνει λίγο χώμα
20 ημερών
Είμαι πολύ τυχερό εγώ και τα αδέλφια μου είμαστε μακρυτριχα μια κυρία μας μάζεψε από τον κήπο και μας έβαλε σε ένα καλάθι μας ταΐζει και έχουμε ζεστασιά
30 ημερών
Ηρθε ένας μεγαλόσωμος κύριος κάπως μελαχρινός και μας πηρέ μας έβαλε σε μια κουτά σαν να ήμασταν εμπορεύματα το ίδιο απόγευμα βλέπαμε τον κόσμο μέσα από ένα κουτί από πλεξιγκλας ήμασταν 6 και το κουτί ήταν πολύ πολύ μικρό ούτε ένα μέτρο και μέσα είχε και το κουτί με την άμμο μας…..
35 ημερών
Τα αδέλφια μου 1-1 έφευγαν έμεινα εγώ με 3 αδέλφια μου ελπίζω και εγώ να βγω από αυτό το κουτί μα κανένας δεν με παίρνει γιατί Είμαι η λιγότερο φουντωτή από όλα τα αδέλφια μου και η πιο μικρόσωμη
2,5 μηνών
Είμαι εντελώς μόνη μέσα στο κουτί από κάτω το ένα σκυλί δεν με αφήνει να κοιμηθώ το βραδύ γαυγίζει και με τρομάζει
3 μηνών
Επιτελούς ένα κοριτσάκι με κοιτάζει με παίρνει οοο τι ευτυχία με κοιτάζει με τόση αγάπη
9 μηνών
Είμαι πλέον αρκετά μεγάλη και η οικογένεια μου με αγάπη πολύ Σήμερα όμως τους βλέπω να συζητάν έντονα με τρομάζουν και κρύβομαι
11 μηνών
Σήμερα η κυρία μου έφερε έναν πολύ όμορφο φουντωτό γάτο σε 52 μέρες θα γίνω μητέρα Είμαι τόσο χαρούμενη
4 χρονών
Έχω μείνει η μισή έχω κάνει πάνω από 7 γέννες Είμαι εξαντλημένη πια και πονάω σε κάθε βήμα που κάνω το στήθος μου πονάει πόλη
4,5 χρονών
Απήγαμε σε έναν γιατρό πονάω πολύ και νιώθω πολύ άσχημα μου κάνανε εγχείρηση έβγαλαν κάτι εξογκώματα όγκοι λέει καρκίνος δεν ξερώ τι είναι αυτό….. νιώθω πολύ καλυτέρα
5,5 χρονών
Έκανα άλλες 2 γέννες Έκανα 2 παιδιά στην κάθε μια η κυρία μου είναι πολύ εξαγριωμένη την φοβάμαι
6 χρονών
Με απήγανε στον γιατρό ξανά και αυτή την φορά με στειρώσανε Επιτελούς θα ζήσω είπα 5 μέρες μετά με πετάξανε στον δρόμο δεν είχα τπτ να τους προσφέρω άλλο είπανε!
Μερικές μέρες μετά
Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό έμαθα να ζω μέσα σε σπίτι . Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί να με θέλουν μόνο όταν έχω κάτι να τους προσφέρω».
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
julia
Διακεκριμένο μέλος
Η julia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Λεωνίδι (Αρκαδία). Έχει γράψει 7.021 μηνύματα.
28-10-08
09:31
Με πρόλαβες fantom, θα ήταν περίπου το δεύτερο σενάριο που είχα σκεφτεί...Θα επανέλθω με κανα δυο ακόμα....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
fantom-girl
Δραστήριο μέλος
Η fantom-girl αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 44 ετών. Έχει γράψει 585 μηνύματα.
28-10-08
10:06
Θα επανέλθω με κανα δυο ακόμα....
αντε αντε να δουμεΣημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
julia
Διακεκριμένο μέλος
Η julia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Λεωνίδι (Αρκαδία). Έχει γράψει 7.021 μηνύματα.
28-10-08
18:42
1η εβδομάδα
Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Νοιώθω τα αδελφάκια μου, και πίνω γάλα από την μαμά μου!!!
2 εβδομάδων
Πλέον βλέπω, τρώω μόνη μου και παίζουμε όλοι μαζί τα 5 αδελφάκια!!
1 μηνών
Σήμερα μας χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της μας χαιρετούσε. Το καθένα πήγε σε άλλο σπίτι… άραγε θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί?? Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών
Ζω στο νέο μου σπίτι. Έχω τα πάντα!! Κρεβατάκι, παιχνίδια, πολλά παιχνίδια… με φροντίζουν πολύ και με αγαπάνε!!!
8 μηνών
Σήμερα κάτι έγινε… γύρισε η μαμά μου από τον γιατρό της… συζητάνε με τον μπαμπά… έχουν κλείσει την πόρτα και δεν ακούω….!
9 μηνών
Μου μίλησαν, θα αποκτήσουν ανθρώπινο παιδάκι, δικό τους… και εμένα δεν μπορούν άλλο να με φροντίζουν, «ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ» λένε… μα ΓΙΑΤΙ???
10 μηνών
Με έδωσαν σε ένα μαγαζί.. .έχει και άλλα γατάκια εκεί και σκυλάκια, πουλάκια, ψαράκια … Τι ωραία έχω πάλι παρέα!!!!
12 μηνών
Βαρέθηκα… βαρέθηκα, να περιμένω. Δεν χωράμε πλέον μεγαλώσαμε, κάνει ζέστη αφόρητη στον ήλιο.. κάποια αδελφάκια μου έφυγαν, τα πήραν παιδάκια με τους γονείς τους!!! Τι τυχερά!!! Εγώ δεν μπορώ να κουνηθώ εδώ μέσα μεγάλωσα και δεν μπορώ να τρέξω, δεν μπορώ να παίξω.. μου έχουν σπάσει τα νεύρα!!!
15 μηνών
Ο κύριος στο μαγαζί όλο μουρμουράει…. Δεν μου αρέσει.. Μας παίρνει όλα μαζί.. μα ΠΟΥ μας πάει??? ΟΧΙ!!!!!
16 μηνών
Βρέθηκα κάπου… μυρίζει περίεργα… βρέχει κάνει κρύο… κάποια αδελφάκια αρρώστησαν, δεν τα κατάφεραν έμεινα μόνη μου…. Ψάχνω φαγητό, νερό, κάπου να κρυφτώ…
17 μηνών
Βρήκα καταφύγιο σε ένα πάρκο με δέντρα… κοντά έχει ένα μέρος που οι άνθρωποι πετάνε φαγητό… αν είμαι τυχερή και προλάβω πρώτη θα φάω.. αλλιώς.. όχι. Σήμερα ήρθαν κάτι παιδιά… ήθελα να τρέξω να πάω κοντά τους να τριφτώ, να γουργουρίσω.. αχ πόσο μου, έλειψε ένα καλό χάϊδεμα!!! Μα κάτι κρατάνε, άκουσα ένα ΜΠΑΜ, μια σουβλιά με διαπέρασε… ζαλίστηκα, σκοτείνιασε… έπεσα κάτω…
18 μηνών
Από εχτές έχασα το μάτι μου…πονάει αφόρητα.. ζαλίζομαι και δυσκολεύομαι να περπατήσω… Πάω να ψάξω για φαγητό… Έχω μέρες να φάω.. πλέον φαίνονται όλα μου τα κόκκαλα… η γούνα μου έχει βρωμίσει, λείπουν κομμάτια…οι πατούσες μου είναι ξεσκισμένες από το περπάτημα….
19 μηνών
Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατη και αδύναμη και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών
Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να βρώ κάτι να φάω… εκεί που νόμισα ότι σήμερα θα είναι η τυχερή μου μέρα.. πετάχτηκε μπροστά μου ένας σκύλος…Δεν πρόλαβα να κουνηθώ.. με άρπαξε και με έκανε μια σβούρα στον αέρα…. Βρέθηκα να πετάω.. και λιποθύμησα…. Ξύπνησα!!! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ… από την μέση και κάτω δεν νοιώθω τίποτα…. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Βρίσκομαι μεταξύ ζωής και θανάτου… Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει, καταρχήν δεν θα ξαναπερπατήσει το λιγότερο…. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Νοιώθω τα αδελφάκια μου, και πίνω γάλα από την μαμά μου!!!
2 εβδομάδων
Πλέον βλέπω, τρώω μόνη μου και παίζουμε όλοι μαζί τα 5 αδελφάκια!!
1 μηνών
Σήμερα μας χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της μας χαιρετούσε. Το καθένα πήγε σε άλλο σπίτι… άραγε θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί?? Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών
Ζω στο νέο μου σπίτι. Έχω τα πάντα!! Κρεβατάκι, παιχνίδια, πολλά παιχνίδια… με φροντίζουν πολύ και με αγαπάνε!!!
8 μηνών
Σήμερα κάτι έγινε… γύρισε η μαμά μου από τον γιατρό της… συζητάνε με τον μπαμπά… έχουν κλείσει την πόρτα και δεν ακούω….!
9 μηνών
Μου μίλησαν, θα αποκτήσουν ανθρώπινο παιδάκι, δικό τους… και εμένα δεν μπορούν άλλο να με φροντίζουν, «ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ» λένε… μα ΓΙΑΤΙ???
10 μηνών
Με έδωσαν σε ένα μαγαζί.. .έχει και άλλα γατάκια εκεί και σκυλάκια, πουλάκια, ψαράκια … Τι ωραία έχω πάλι παρέα!!!!
12 μηνών
Βαρέθηκα… βαρέθηκα, να περιμένω. Δεν χωράμε πλέον μεγαλώσαμε, κάνει ζέστη αφόρητη στον ήλιο.. κάποια αδελφάκια μου έφυγαν, τα πήραν παιδάκια με τους γονείς τους!!! Τι τυχερά!!! Εγώ δεν μπορώ να κουνηθώ εδώ μέσα μεγάλωσα και δεν μπορώ να τρέξω, δεν μπορώ να παίξω.. μου έχουν σπάσει τα νεύρα!!!
15 μηνών
Ο κύριος στο μαγαζί όλο μουρμουράει…. Δεν μου αρέσει.. Μας παίρνει όλα μαζί.. μα ΠΟΥ μας πάει??? ΟΧΙ!!!!!
16 μηνών
Βρέθηκα κάπου… μυρίζει περίεργα… βρέχει κάνει κρύο… κάποια αδελφάκια αρρώστησαν, δεν τα κατάφεραν έμεινα μόνη μου…. Ψάχνω φαγητό, νερό, κάπου να κρυφτώ…
17 μηνών
Βρήκα καταφύγιο σε ένα πάρκο με δέντρα… κοντά έχει ένα μέρος που οι άνθρωποι πετάνε φαγητό… αν είμαι τυχερή και προλάβω πρώτη θα φάω.. αλλιώς.. όχι. Σήμερα ήρθαν κάτι παιδιά… ήθελα να τρέξω να πάω κοντά τους να τριφτώ, να γουργουρίσω.. αχ πόσο μου, έλειψε ένα καλό χάϊδεμα!!! Μα κάτι κρατάνε, άκουσα ένα ΜΠΑΜ, μια σουβλιά με διαπέρασε… ζαλίστηκα, σκοτείνιασε… έπεσα κάτω…
18 μηνών
Από εχτές έχασα το μάτι μου…πονάει αφόρητα.. ζαλίζομαι και δυσκολεύομαι να περπατήσω… Πάω να ψάξω για φαγητό… Έχω μέρες να φάω.. πλέον φαίνονται όλα μου τα κόκκαλα… η γούνα μου έχει βρωμίσει, λείπουν κομμάτια…οι πατούσες μου είναι ξεσκισμένες από το περπάτημα….
19 μηνών
Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατη και αδύναμη και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών
Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να βρώ κάτι να φάω… εκεί που νόμισα ότι σήμερα θα είναι η τυχερή μου μέρα.. πετάχτηκε μπροστά μου ένας σκύλος…Δεν πρόλαβα να κουνηθώ.. με άρπαξε και με έκανε μια σβούρα στον αέρα…. Βρέθηκα να πετάω.. και λιποθύμησα…. Ξύπνησα!!! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ… από την μέση και κάτω δεν νοιώθω τίποτα…. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένη στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Βρίσκομαι μεταξύ ζωής και θανάτου… Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις θα κολλήσεις τίποτα». Είμαι σχεδόν αναίσθητη, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω το ένα και μοναδικό μάτι μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένη μου γατούλα, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτή η γατούλα δεν θα τα καταφέρει, καταρχήν δεν θα ξαναπερπατήσει το λιγότερο…. Είναι καλύτερα να την βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, άνοιξα το ένα ματάκι μου, και την ευχαρίστησα με ένα ελαφρύ εξασθενισμένο γουργουριτό, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ΟΥΡΑΝΙΑ
Περιβόητο μέλος
Η ΟΥΡΑΝΙΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Καισαριανή (Αττική). Έχει γράψει 6.152 μηνύματα.
28-10-08
22:01
Ρε παιδιά πολύ όμορφα συγκινητικά κείμενα αλλά νομίζω ότι εμάς μόνο αγγίζουν και λυπόμαστε. Μερικές φορές απογοητεύομαι. Νιώθω ότι μιλάμε στον βρόντο. Να φανταστείτε το καλοκαίρι και με την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου τύπωσα όλα τα αυτοκόλλητα που μιλούσαν για κηνύγι και τα έδωσα σε ένα συνάδελφο κηνυγό ο οποίος μου υποσχέθηκε ότι θα τα δουν με τους άλλους κηνυγούς εκεί που μαζεύονταν για να ψήσουν το κηνύγι. Ξέρετε ποια ήταν η αντίδρασή τους? Γελούσαν
. Άραγε μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα ή γελάνε μαζί μας. Εγώ πχ συγκινούμε κάθε φορά που διαβάζω το ποίημα του Ι. Πολέμη "ποτέ δεν θα πειράξω τα ζώα τα καημένα". Άραγε μπορεί αυτό το ποίημα να αγγίξει κάποιον ο οποίος δεν είναι ευαισθητοποιημένος ή παλεύουμε γενικά τσάμπα
. Άραγε μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα ή γελάνε μαζί μας. Εγώ πχ συγκινούμε κάθε φορά που διαβάζω το ποίημα του Ι. Πολέμη "ποτέ δεν θα πειράξω τα ζώα τα καημένα". Άραγε μπορεί αυτό το ποίημα να αγγίξει κάποιον ο οποίος δεν είναι ευαισθητοποιημένος ή παλεύουμε γενικά τσάμπαΣημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
μαγισσα
Διάσημο μέλος
Η μαγισσα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 57 ετών και μας γράφει από Εύοσμος (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 2.265 μηνύματα.
28-10-08
22:36
δεν ξέρω αν το είχες διαβάσει αλλά είχα γράψει ένα θεμα με το αφού μεγάλωσες καλα΄να πάθεις μπορώ να στο αλλά ξω και να το κάνω αντίστοιχο με του σκύλου!!!!
δες εδώ
δες εδώ
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
yasmin1gr
Περιβόητο μέλος
Η yasmin1gr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6.478 μηνύματα.
28-10-08
22:38
πολύ ομορφα ολα εμενα μ αρεσαν τα δικα σας οχι αυτα που θυμιζαν το προηγουμενο κειμενο σαν φρασεις, το ενα ειναι καλό για εγκαταλλειψη ζωου, το δευτερο για εκπαδευση στις στειρωσεις και το τριτο κατα των πετ σοπ. Ευγε καμαρια μου
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Χρήστες Βρείτε παρόμοια
-
Φορτώνει...
