Ο Μήτσος και η Κατερίνα!

[Λοξίας]

Μείναμε κάπου 2 χρόνια στην εξοχή. Ο Μήτσος, ένας κούκλος γκριζόασπρος, πολύ φουντωντός -λες και τον είχες βάλει στην πρίζα- γάτος, μας υιοθέτησε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήταν πολύ καλόβολος και πράος, σε σημείο να αναρωτιέσαι μήπως είχε γονίδια πρόβατου. Κάθε μέρα έδινα μάχες με τους αρσενικούς της περιοχής που ήθελαν να γδάρουν τον Μήτσο.
Η Κατερίνα, η μικρή μου κόρη ήταν 4 ετών και όπως και η μεγάλη, η Ειρήνη, μάλλωναν για το ποιά αγαπάει περισσότερο τον Μήτσο.
Ένα μεσημέρι τρώγαμε και ο Μήτσος περίμενε υπομονετικά για κάνα μεζεδάκι που του πέρναγαν δήθεν κρυφά οι μικρές.
Κάποια στιγμή η Κατερίνα σηκώθηκε απο το τραπέζι και δεν της δώσαμε σημασία επειδή κάτι συζητούσαμε.
Ξαφνικά ακούω κάτω από το τραπέζι ένα παραπονιάρικο μιάουρρρ...

-Τί έπαθες βρε Μήτσο;
-Μιάουουρρρρ...

Σκύβω και βλέπω την Κατερίνα να έχει αγκαλιά τον Μήτσο και να τον χαϊδεύει τάχα μου αδιάφορα.

-Τί έγινε βρε Κατερίνα, γιατί κλαψουρίζει ο Μήτσος;
-Τον αγαπάω μπαμπά.
-Βρε το ξέρω πως τον αγαπάς, αλλά γιατί κλαψουρίζει; τί του έκανες;
-Τίποτε, αφού τον αγαπάω.
-Ε καλά πες μου, δεν θα σε μαλλώσω.
-Να τον αγαπάω και του δαγκώνω τ' αυτιά!
-Τί του κάνεις λέει;;; πως τα δαγκώνεις;
-Να έτσι.

Και σκύβει και του πατάει μια δαγκωνιά στο αυτί.
Αυτός, μαζεύεται και κλαψουρίζει μιάααουουρρρ...και με κοιτάζει απελπισμένος! και να μην φεύγει κι όλας! κάγκελο εγώ...

Βρε παιδιά, να δαγκώνεις σε αρσενικό γάτο τα αυτιά (και δυνατούτσικα μάλιστα) και αυτός να μην σου κατεβάζει τα μούτρα, αλλά να κλαψουρίζει "σώστε με από το παλαβό το μικρό"...δεν έχω ξανακούσει!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.