Παρακαλώ διαβάστε πριν δωρίσετε γατάκι

[Rula]

Καλημερα σε ολες και ολους τους γατογονεις! Ειμαι καινουρια στο forum σας και αποφασισα να σας συστηθω παρουσιαζοντας τη δικια μου γατοιστορια. Το 2000 επειτα απο ματαιες προσπαθειες μαζι με τον 4 χρονια μικροτερο αδερφο μου δε μπορεσαμε να σωσουμε 4 νεογενητα γατακια που βρηκαμε πεταμενα στα σκουπιδια και μια γειτονισα και πολυ φιλη μας, αποφασισε επειδη ειχαμε στεναχωρηθει παρα πολυ να μας δωρισει (χωρις να μας ρωτησει) ενα γατουλι μολις 2 μηνων που ειχε φερει στο κοσμο η γατα της αδερφης της. Ο μικρος εμεινε τελικα μαζι μας (παρα τις αντιρησεις των γονιων μας) και η υπευθηνη για τη φροντιδα του ειμουν εγω. Εκανα οτι μπορουσα να τον μαθω να πλενεται, να πηγαινει στην αμμο, τον πηγαινα στο γιατρο και προσπαθησα απο βιβλια να μαθω οτι χρειαζοταν. Ο Γιωργος, οπως τον βγαλαμε, απο μικρος ηταν διαβολακος. Εκανε οτι μπορουσε για να το σκασει, παρα το οτι τον στειρωσα αμεσως, και κατεστρεφε σε κα8ημερινη βαση τις γλαστρες της μητερας μου. Δε ζητουσε ποτε αγγαλια η χαδια, αλλα παντα με ακολουθουσε (μεχρι και στο μπανιο) σα σκυλακι. Μερικα χρονια αργοτερα τελειωσα το σχολειο και βρεθηκα στην αγαπητη συμπρωτευουσα. Παρακαλεσα τη μητερα μου να μου δωσει τον γατουλι εκεινη ομως επεμενε πως το ζωο θα υποφερει με την αλλαγη σπιτιου και ειναι καλυτερα να μην τον παρω. Παρολα αυτα ενα καλοκαιρι τον κρατησα για να πανε διακοπες και προσπαθησε ξανα να φυγει κανοντας σαλτο γυρω στους 3 οροφους απο μπαλκονι σε μπαλκονι. Ο Γιωργος ξαναβρεθηκε στην αθηνα και δυστυχως τα χρονια που ακολουθησαν, οποτε πηγαινα στην αθηνα, ο γατος ηταν και σε χειροτερη κατασταση. Κανεις δε τον πηγαινε στο γιατρο, ειχε παχυνει υπερβολικα, σταματησε να πλενετε, τα ουρα του μυριζαν φρικιαστικα και η γουνα του ηταν γεματη τζιβες τις οποιες ο αδερφος μου αρχισε να κουρεβει. Τελικα πριν 2 χρονια τα χριστουγεννα ο πατερας μου, μου ειπε οτι πηγε και τον παρατησε στη γεωπονικη αθηνων (γεματο σκυλια). Ευτυχως, επειδη τον ειχα πρηξει να παω να τον βρω, μου ειπε που τελικα βρισκοταν. Ενας φιλος μας ειχε ανακαλυψει μια γατοφιλη κυρια που ειχε παρα πολλες γατουλες στην αυλη της και τις φροντιζε υπερβολικα. Ετσι αφησαν το Γιωργο στην αυλη της κι εκεινη τον κρατησε αμεσως χωρις να ξερει που ξεφυτρωσε. Η αυλη της κυριας ειναι 500 μετρα απο το σπιτι μου. Περναω παντα (οποτε ειμαι αθηνα) μηπως και μπορεσω να τον δω. Δε τα εχω καταφερει, τουλαχιστον ομως ο φιλος μας με εχει ενημερωσει πως τον εχει δει και ειναι πολλα κιλα λιγοτερος και λαμπερος. Εχω στεναχωρηθει παρα πολυ απο ολη αυτη την ιστορια, και δε τη ξεχναω. Αισθανομαι οτι εκανα το ζωακι δυστυχισμενο παρα οτι τον φροντισα οσο μπορουσα. Στη γειτονια που βρισκομαι στη θεσσαλονικη ειναι γεματο αδεσποτες γατουλες. Υπαρχει μια συγκεκριμενη με τα ιδια χρωματα με το γιωργο μου (κανελι τιγρε). Οποτε τη βλεπω και τη φωναζω τρεχει καταπανω μου και νιαουριζει μεχρι να την αφησω να κατσει στην αγγαλια μου κι ας μη την εχω ταισει ποτε. Εχω σκεφτει πολλες φορες να την "αρπαξω" αλλα δεν αντεχω στην ιδεα το ζωακι να δυστυχησει οπως ο γιωργος μου η να του στερησω την ελευθερια του. Συγνωμη για το κατεβατο, και συγχαρητηρια για το forum σας. Απλα ελπιζω, αλλοι ανθρωποι που σκοπευουν να δωρισουν ζωα να το σκεφτονται περισσοτερο. Ο γιωργος μου ηταν αλητακος και ηθελε απο παντα ελευθερια, ο χαρακτηρας του δε ταιριαζε με την οικογενεια μου. Τον αγαπησα και τον φροντισα οσο μπορουσα οταν ειμουν 16 ομως δε περιμενα πως θα βρεθω σαλονικα. Δυστυχησα κι εγω απο τη τυχη του αλλα και το ζωακι. ΜΗ δωριζετε ζωα αν δεν ειστε βεβαιη. Το ζωο γινετε μελος της οικογενειας και μια κακη τυχη κανει και το ζωο αλλα ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ να υποφερει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[spyridon1979]

Καλη σου μερα rula...
καλως ορισες...
Απ οτι καταλαβαινω η ιστορια σου ειναι συνηθες φαινομενο σε οικογενειες οπου οι γονεις εχουν διαφορετικη φιλοσοφια οσο αφορα τα κατοικιδια σε σχεση με τα παιδια...
Τελειως φιλικα θα σε συμβουλευσω οτι ποτε δεν ειναι αργα να διεκδικησεις τα κεκτημενα σου...και δη οταν μιλαμε για εναν γατο που σου σταθηκε στην ενηλικιωση σου...
Πλεον στα εικοσι πεντε σου εχεις τα κοτσια...οποτε ψαξε τον...
μαλλον του το χρωστας..και απ οτι καταλαβαινω το χρωστας και στον εαυτο σου...
Και αν δεν τα καταφερεις...και απογοητευθεις...πιστεψε με..η ενοτητα 'χαριζονται' αμεσως θα σου δωσει την λυση και εσυ θα δωσεις την ευκαιρια σε εναν αλλον γατουλη να σου ζητησει μια θεση στην αγκαλια σου...
Φιλικα...Σπυρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nickis]

Καλη σου μερα rula...
καλως ορισες...
Απ οτι καταλαβαινω η ιστορια σου ειναι συνηθες φαινομενο σε οικογενειες οπου οι γονεις εχουν διαφορετικη φιλοσοφια οσο αφορα τα κατοικιδια σε σχεση με τα παιδια...
Τελειως φιλικα θα σε συμβουλευσω οτι ποτε δεν ειναι αργα να διεκδικησεις τα κεκτημενα σου...και δη οταν μιλαμε για εναν γατο που σου σταθηκε στην ενηλικιωση σου...
Πλεον στα εικοσι πεντε σου εχεις τα κοτσια...οποτε ψαξε τον...
μαλλον του το χρωστας..και απ οτι καταλαβαινω το χρωστας και στον εαυτο σου...
Και αν δεν τα καταφερεις...και απογοητευθεις...πιστεψε με..η ενοτητα 'χαριζονται' αμεσως θα σου δωσει την λυση και εσυ θα δωσεις την ευκαιρια σε εναν αλλον γατουλη να σου ζητησει μια θεση στην αγκαλια σου...
Φιλικα...Σπυρος

Συμφωνω απολυτα με το Σπυρο και πιστευω πως ένα ζωάκι το μαθαινεις εσυ τα πάντα και αυτό ανταποδίδει....Και ο χαρακτηρας του διαμορφωνεται και απο μας...Και να παιρνουμε ενα κατοικιδιο και απλα επειδη δε μας αρεσει ο χαρακτηρας του ή οτιδηποτε άλλο να το αφηνουμε πιστευω δεν ειναι οτι καλυτερο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Rula]

Συμφωνω μαζί σας και σιγουρα επιρεαζουμε το χαρακτηρα του ζωου. Στη δική μου περιπτωση ειλικρινα πιστευω πως ειχε τρομερη αναγκη απο γατοπαρεα. Δεν τον ενδιεφεραν τα χαδια και αγγαλια, απο μικρακι μεχρι ενηλικας, καθοταν μονο με μεγαλα λουτρινα κουκλακια. Το αγαπημενο του παιχνιδι ηταν να κρυφτω και να τρεχω να τον φτασω ή το αναποδο. ΜΕ πμαλιτσες και κορδελες δεν επαιζε ποτε (κι ας του ειχα αγορασει). Αγαπουσε να πιανει σαμιαμιδια και κατσαριδες που κρυβονταν στα φυτα και να τις φερνει στο σαλονι. Δυστυχως και αμοιρα σπουργιτια Απο μικρος και οπου και να βρεθηκε πηγαινε σε αλλα μπαλκονια για εξερευνηση, κι ας ειχε βαλει οδοφραγματα η μητερα μου. Τον ειχα μαθει και ηταν απιστευτα φιλικος και γλυκος με ολους τους ξενους. Δεν ειχε γρατζουνισει ποτε κανεναν, εκτος απο μενα που εκανε ολες τις τρελες του. Αυτος ο γατος δεν επρεπε να ζει σε διαμερισμα η επρεπε να του ειχα φερει παρεα. Δυστυχως δεν ειμουνα σε θεση να καταλαβω τι του φταιει και η οικογενεια μου τον θεωρησε κακοτροπο και βρωμιλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Συμφωνω μαζί σας και σιγουρα επιρεαζουμε το χαρακτηρα του ζωου. Στη δική μου περιπτωση ειλικρινα πιστευω πως ειχε τρομερη αναγκη απο γατοπαρεα. Δεν τον ενδιεφεραν τα χαδια και αγγαλια, απο μικρακι μεχρι ενηλικας, καθοταν μονο με μεγαλα λουτρινα κουκλακια. Το αγαπημενο του παιχνιδι ηταν να κρυφτω και να τρεχω να τον φτασω ή το αναποδο. ΜΕ πμαλιτσες και κορδελες δεν επαιζε ποτε (κι ας του ειχα αγορασει). Αγαπουσε να πιανει σαμιαμιδια και κατσαριδες που κρυβονταν στα φυτα και να τις φερνει στο σαλονι. Δυστυχως και αμοιρα σπουργιτια Απο μικρος και οπου και να βρεθηκε πηγαινε σε αλλα μπαλκονια για εξερευνηση, κι ας ειχε βαλει οδοφραγματα η μητερα μου. Τον ειχα μαθει και ηταν απιστευτα φιλικος και γλυκος με ολους τους ξενους. Δεν ειχε γρατζουνισει ποτε κανεναν, εκτος απο μενα που εκανε ολες τις τρελες του. Αυτος ο γατος δεν επρεπε να ζει σε διαμερισμα η επρεπε να του ειχα φερει παρεα. Δυστυχως δεν ειμουνα σε θεση να καταλαβω τι του φταιει και η οικογενεια μου τον θεωρησε κακοτροπο και βρωμιλο.

αυτο που υπογραμμισα...και λες....σημαινει οτι μαλλον ειχε αναγκη απο εσενα......ολα τα ζωα ,τα κατοικιδια...αυτο που εχουν μεγαλυτερη αναγκη...ειναι την παρουσια και την αγαπη του ανθρωπου-συντροφου τους....δεν λεω οτι δεν του την εδινες.........μπορει να μην ηθελε πολλες αγκαλιες...το οτι ομως το αγαπημενο του παιχνιδι,ηταν να παιζει μαζι σου.....λεει πολλα!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Rula]

Ειμαι σιγουρη οτι δε μου συγχωρησε που εφυγα απο την αθηνα! Οποτε πηγαινα στις γιορτες με περιμενε στη πορτα και παντα μα παντα το πρωτο βραδυ επαιρνε εκδικηση κανοντας αλματα πανω απο τη πλατη μου η μπροστα στο προσωπο μου για να με τρομαζει και να ξυπναω. Ειχα δει οτι δεν ασχολιοταν κανενας στο σπιτι ιδιαιτερα μαζι του και ετσι τον πηρα στη θεσσαλονικη με την εθκαιρια των διακοπων. Στην αρχη ολα ηταν καλα και μετα ανακαλυψε τα φυτα μιας ηλικιομενης κυριας διπλα μου και της τα εκανε ριμαδιο. Βαλαμε ενα πετασμα και τον σταματησαμε. Μετα απο 2-3 μερες τον βρηκα στην σκεπη ενος σχολειου. Ιδεα δεν εχω πως και ποσα μετρα σαλταρε και χρειαστηκε να φωναξω τη πυροσβεστικη να τον πιασει. Μετα απο αυτο φοβηθηκα οτι θα του συμβει κατι κακο, θεωρησα οτι δε του αρεσε καθουλου η αλλαγη περιβαλλοντος, και ξαναπηγε στην αθηνα. Ηταν επιπολαιοτητα απο μερους μου να δεχτω το γατακι απο τη στιγμη που δεν ειχα τελειωσει το σχολειο και δεν ηξερα που θα βρεθω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[τακις]

δν υπαρχει λογος να κατηγορεις τον εαυτο σου, ησουν παιδακι τοτε. κ στην εφηβεια ολοι νομιζαμε οτι ημασταν ωριμοι κ υπευθυνοι, χωρις απαραιτητα να ισχυει αυτο. κ γω δηλ, ετσι πιστευα, μεχρι που εφυγα απτο σπιτι μου για σπουδες (θεσ/κη κ γω, παρεπιπτοντως), κ διαπιστωσα ποσο πολυ περισσοτερο υπευθυνη εγινα στην πορεια. στο διαταυτα, αν τωρα αποφασισεις συγκατοικησεις με ενα γατακι, τα πραγματα πιστευω θα ειναι διαφορετικα. κ ο συγκεκριμενος γατουλης, ισως να αξιζει μια 2η ευκαιρια.. αλλωστε, βλεπουμε καθημερινα ιστοριες αδεσποτων ζωων, τελειως αμαθων στην ανθρωπινη παρουσια, που μεσα σε ελαχιστο διαστημα συμβιωσης με ανθρωπους, εγιναν σουπερ γλυκα πλασματα. σκεψου να του δωσεις μια σωστη ευκαιρια να μαθει να τον αγαπανε κ αγαπα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Rula]

Ο γατουλης σου ειναι ολοιδιος με το Γιωργο, μονο που εκεινος ειχε μαμα αγκυρας και μπαμπα σιαμ και ηταν λιγο πιο μαλιαρος Απο οσα γνωριζω απο τον φιλο μας και τους γονεις μου υποτιθεται ειναι πανευτυχης και εχει ενα καινουριο σπιτικο. Η γυναικα που τον εχει δε γνωριζει καν οτι ανηκε σε καποιον. Απλα "εκμεταλευτηκαν" την αδυναμια της στις γατες και τον αφησαν εκει καθως γνωριζαν οτι θα τον κρατησει. Ολες οι ψιψινες ειναι ελευθερες να βολταρουν και τους εχει φαγητο, σπιτακια και λαμπες για ζεστη το χειμωνα. Ελπιζω τα χριστουγεννα να ειμαι τυχερη και να τον πετυχω στην αυλη, εστω να δω οτι ειναι καλα. Σιγουρα θα λατρευα να παρω ενα γατο/α απλα δε νομιζω πως το σπιτι μου ειναι καταλληλο. Ειναι η κλασικη φοιτητικη γκαρσονιερα θεσσαλονικης στο κεντρο. Δηλαδη ενα σχετικα μεγαλο δοματιο με κουζινα στον ιδιο χωρο και WC. Εχω μπαλκονακι (στο πρωτο) οπου θα μπορουσε να ειναι η τουαλετα του και αφηνω τη πορτα παντα ανοιχτα χειμωνα καλοκαιρι. Αλλα εχω τεραστιες αμφιβολιες πως ενα γατι δε θα πνιγοταν εδω μεσα. Ο κυριος λογος που σας εγραψα ειναι γιατι ηθελα να μοιραστω την εμπειρια μου μαζι σας και με τους μελλοντικους γονεις. Πολλοι απο μας εχουμε αγαπη για τις γατες αγνουμε πολλα πραγματα ομως, που πρεπει να ξερουμε πριν αποκτησουμε ενα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[spyridon1979]

παντα πιστευα και πιστευω οτι η αγαπη για τα κατοικιδια,δεν 'υπακουει' σε κανονες η καποιας μορφης εγχειρηδιο...και το ποιο σημαντικο...δεν κρινεται...συγκρισιμο μετρο για τον περισσοτερο φιλοζωο η για τον ποιο ενεργο η για τον ποιο σκληροπυρηνικο δεν υπαρχει...
Ο καθης απ την σκοπια του και στο μετρο που μπορει...απ το πιτσιρικακι που οι γονεις του τα φερνουν ισα-ισα και αυτο απ το καθημερινο του χαρτζηλικι εξοικονομει λιγες κροκετες για το γατακι που βρηκε στο δρομο,μεχρι τον συνταξιουχο που ταιζει τα γατακια της αυλης του με 'οτι βγαλει η καθημερινη κατσαρολα'...
η αγαπη που νοιωθει ο καθης για το κατοικιδιο ειναι ξεχωριστη...
Ετσι και με σενα rula...Το οτι οι συνιστωσες εκεινης της στιγμης σε εκαναν να αποχωριστεις εναν ομορφο επταχρονο γατο,δεν ακυρωνει ολη την αγαπη που του εδειξες τα προηγουμενα χρονια...οτι εγινε εγινε...αλλωστε λενε οτι οποιος δεν κανει λαθη'...ουσιαστικα δεν κανει τιποτε...
το ζητουμενο ειναι το τωρα...αν νοιωθεις τον εαυτο σου μη ικανο να μπορει να νοιξει την αγκαλια του σε ενα κατοικιδιο,εννοειτε και οτι δεν πρεπει να το κανεις...
Χωρις να εχω την δυνατοτητα να γνωριζω πως ειναι η συμβιωση με ενα τετραποδο,αποκλειστικα και μονο σε διαμερισμα,απο συζητησεις με υπευθηνα μελη της κοινοτητας,καταλαβα οτι αν υπαρχει αγαπη και ενδιαφερον τιποτε δεν ειναι ακατορθωτο..
Ο γιωργος εχει παρελθον...και ειναι κριμα να μην το γνωριζει η τωρινη μαμα του...να μαζεψεις το θαρρος σου και τις γιορτες που θα κατεβεις στην αθηνα να πας και να μηλισεις στην κυρια που τον εχει στην αυλη της τωρα...και οχι στα 'κλεφτα'...στα κλεφτα το κανουν ανθρωποι που φοβουνται να σταθουν μπροστα στα θελω τους...και θα ειναι σαν να τον ξανα-αφηνεις για δευτερη φορα...
Να παρεις ενα τσουβαλακι κροκετες και να το πας σαν δωρο στην κυρια,να της μιλησεις..θα σε καταλαβει...να ψαξεις να τον βρεις...και ακομη αν δεν μπορεις να τον ξανακερδισεις η εκ των πραγματων να νοιωθεις τον εαυτο σου μη ικανο να εχεις αυτο το χρονικο διαστημα τον γιωργο η αλλο κατοικιδιο,να ξερεις οτι καθε φορα που κατεβαινεις στην αθηνα ο γιωργακης σου θα ειναι ασφαλης σε ενα περιβαλλον που τον αγαπα και εσυ θα εχεις το θαρρος να περνας καποιες ωρες μαζι του...
Φιλικα...Σπυρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[undertow]

Η δική μου οικογένεια είχε για χρόνια σκυλιά..Μέναμε σε χωριό και η μόνιμη αντίληψη ήταν ότι το ζώο πρέπει να είναι ελεύθερο γιατί αυτή είναι η φύση του..Με τα χρόνια κατάλαβα ότι ήταν τελείως λάθος σκεπτικό..Κανένα σκύλι μας δεν κατάφερε να ξεπεράσει την ηλικία των 3 ετών..Καποιο αυτοκίνητο, κάποιος κακόβουλος γείτονας και η ζημιά γινόταν...Ενα ζωάκι όταν εισπράττει φροντίδα και αγάπη δεν νομίζω ότι περιορίζεται από τα τετραγωνικά του σπιτιού..Αγαπάει τον χώρο του και περνάει καλά..Αυτά τα αναφέρω για το διαμέρισμα που νοικιάζεις και φοβάσαι μήπως είναι μικρός και καταπιεστικός ο χώρος..Εύχομαι ο Γιώργος να περνάει καλά εκεί που είναι και να είναι ευτυχισμένος...Και εσύ όποτε νιώσεις έτοιμη να πάρεις κατοικίδιο και να το θέλεις πραγματικά, μην ανησυχείς για τα τετραγωνικά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[phantom]

Η δική μου οικογένεια είχε για χρόνια σκυλιά..Μέναμε σε χωριό και η μόνιμη αντίληψη ήταν ότι το ζώο πρέπει να είναι ελεύθερο γιατί αυτή είναι η φύση του..Με τα χρόνια κατάλαβα ότι ήταν τελείως λάθος σκεπτικό..Κανένα σκύλι μας δεν κατάφερε να ξεπεράσει την ηλικία των 3 ετών..Καποιο αυτοκίνητο, κάποιος κακόβουλος γείτονας και η ζημιά γινόταν...Ενα ζωάκι όταν εισπράττει φροντίδα και αγάπη δεν νομίζω ότι περιορίζεται από τα τετραγωνικά του σπιτιού..Αγαπάει τον χώρο του και περνάει καλά..Αυτά τα αναφέρω για το διαμέρισμα που νοικιάζεις και φοβάσαι μήπως είναι μικρός και καταπιεστικός ο χώρος..Εύχομαι ο Γιώργος να περνάει καλά εκεί που είναι και να είναι ευτυχισμένος...Και εσύ όποτε νιώσεις έτοιμη να πάρεις κατοικίδιο και να το θέλεις πραγματικά, μην ανησυχείς για τα τετραγωνικά...

Συμφωνώ μαζί σου.Εγώ μιά ζωή έχανα όλα μου τα γατάκια είτε από αυτοκίνητο (μένω σε μονοκατοικία σε κεντρική λεωφόρο) είτε από δηλητηρίαση (καλοί γείτονες).Πολλές φορές από την στεναχώρια που πέθαιναν έλεγα ότι τέρμα δεν θα πάρω άλλο ζωάκι αλλά πάλι μόλις έβρισκα κάποιο αδέσποτο το μάζευα με αγάπη και πάλι θάνατος και πάλι κλάματα και ξανά από την αρχή. Σου μιλάω ειλικρινά ότι δεν το έβαλα κάτω παρόλο που λίγο πολύ ξέρω την συνέχεια του έργου.Τώρα έχω ένα μικρό μπιζουδάκι και όταν λείπω από το σπίτι λόγω εργασίας το προσέχει ο πατέρας μου και δεν το αφήνει από τα μάτια του μέχρι να γυρίσω.Τις υπίλοιπες ώρες το έχω μέσα στο σπίτι μαζί μου ή στην πίσω αυλή που έχει μεγάλη μάντρα και δεν μπορεί να πηδήξει ακόμη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yuuki21]

Αφου αγαπας και ενδιαφερεσε για τα γατακια δοσε την ευκαιρια σε ενα αδεσποτακι να εχει μια καλυτερη ζωη απο αυτην την καταδικασμενη στους δρομους, και δεν πειραζει που θα ειναι σε μικρο διαμερισμα, αυτο μονο την αγαπη και την φροντιδα σου χρειαζεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ρενακι 13]

σας διαβαζω κι εχω συγκινηθει!!!απο παιδι λατρευα τα ζωα και με τις γατες κατι περισσοτερο απο λατρεια,εχουν περασει παρα πολλες απ τα χερια μου!!!σα μωρακια τις ειχα ολες,μια ομως μ εχει σημαδεψει απο τυψεις,την μεγαλωσα,την αναθρεψα,ομως η μοιρα το φερε να ρθω στη πατμο να ζησω,πανε χρονια απο τοτε,17 χρονια πριν και ακομα με ποναει,με τον αντρα μου τοτε ημασταν στην αρχη της γνωριμιας,μεναμε με τα πεθερικα μου,δυσκολο να φερω το ζωακι εδω,το ειχα αφησει στον πειραια,εκει ειναι η καταγωγη μου,μαζι με τους γονεις μου,ομως του ελειπα του γατιου κι αρωστησε,το εδωσαν στη γιαγια μου στη σαλαμινα,πηγαινα το εβλεπα,περναγε καλα εκει,με θυμονταν,μου κανε χαρες,εκει ερωτευτηκε,ζευγαρωσε πρωτη φορα,κι εμεινε εγκυος,ομως δε καταφερε να γεννησει,πεθανε στη γεννα,η γιαγια τι να σου κανει?μου τα λεγαν απ το τηλεφωνο,ακομα κλαιω οταν τη θυμαμαι!!απο τοτε υιοθετησα πολλα γατια,ολα πεθαιναν,ητε απο τροχαιο,ητε απο φολα,ολα μες τα χερια μου,μεχρι που ηρθε στη ζωη μου ο πατσινο,ενας πορτοκαλι γατουλης,παραξενος με το κοσμο,απομακρος,με διαλεξε,δεν τον διαλεξα,ηταν το γατι που τρωγε λιγοτερο απ ολα στην αυλη,ανοιξα την πορτα κι αυτο ηταν μπηκε μεσα και δεν εβγαινε,δεν εμπιστευεται κανεναν,ειναι η μονη γατα που στεριωσε στη ζωη μου,13 χρονια θα κλεισουμε μαζι τον αυγουστο.ειναι τυχερος που ειναι παραξενος κι απομακρος,μονο εμενα αγαπαει και τη μεγαλη κορη μου,τον γιο μου τον φοβαται,με παρηγορουσε στους πρωτους πονους στις γεννες μου,με παρηγορουσε σε θανατους ανθρωπων τοσα χρονια,ειναι κοντα μου μια ζωη!!!!!!αν τον χασω θα τρελαθω,κι ομως ξερω οτι κοντοζυγωνει η ωρα.προχτες βρηκα 5 μωρα γατακια,το γραψα και στο φορουμ,σκεφτηκα να τα δωσω αλλα,αν πεθανει ο πατσινο,πως θα ζησω χωρις γατες?τα λατρευω κι ηθελα να μοιραστω την ιστορια μου μαζι σας!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Bijoux]

σας διαβαζω κι εχω συγκινηθει!!!απο παιδι λατρευα τα ζωα και με τις γατες κατι περισσοτερο απο λατρεια,εχουν περασει παρα πολλες απ τα χερια μου!!!σα μωρακια τις ειχα ολες,μια ομως μ εχει σημαδεψει απο τυψεις,την μεγαλωσα,την αναθρεψα,ομως η μοιρα το φερε να ρθω στη πατμο να ζησω,πανε χρονια απο τοτε,17 χρονια πριν και ακομα με ποναει,με τον αντρα μου τοτε ημασταν στην αρχη της γνωριμιας,μεναμε με τα πεθερικα μου,δυσκολο να φερω το ζωακι εδω,το ειχα αφησει στον πειραια,εκει ειναι η καταγωγη μου,μαζι με τους γονεις μου,ομως του ελειπα του γατιου κι αρωστησε,το εδωσαν στη γιαγια μου στη σαλαμινα,πηγαινα το εβλεπα,περναγε καλα εκει,με θυμονταν,μου κανε χαρες,εκει ερωτευτηκε,ζευγαρωσε πρωτη φορα,κι εμεινε εγκυος,ομως δε καταφερε να γεννησει,πεθανε στη γεννα,η γιαγια τι να σου κανει?μου τα λεγαν απ το τηλεφωνο,ακομα κλαιω οταν τη θυμαμαι!!απο τοτε υιοθετησα πολλα γατια,ολα πεθαιναν,ητε απο τροχαιο,ητε απο φολα,ολα μες τα χερια μου,μεχρι που ηρθε στη ζωη μου ο πατσινο,ενας πορτοκαλι γατουλης,παραξενος με το κοσμο,απομακρος,με διαλεξε,δεν τον διαλεξα,ηταν το γατι που τρωγε λιγοτερο απ ολα στην αυλη,ανοιξα την πορτα κι αυτο ηταν μπηκε μεσα και δεν εβγαινε,δεν εμπιστευεται κανεναν,ειναι η μονη γατα που στεριωσε στη ζωη μου,13 χρονια θα κλεισουμε μαζι τον αυγουστο.ειναι τυχερος που ειναι παραξενος κι απομακρος,μονο εμενα αγαπαει και τη μεγαλη κορη μου,τον γιο μου τον φοβαται,με παρηγορουσε στους πρωτους πονους στις γεννες μου,με παρηγορουσε σε θανατους ανθρωπων τοσα χρονια,ειναι κοντα μου μια ζωη!!!!!!αν τον χασω θα τρελαθω,κι ομως ξερω οτι κοντοζυγωνει η ωρα.προχτες βρηκα 5 μωρα γατακια,το γραψα και στο φορουμ,σκεφτηκα να τα δωσω αλλα,αν πεθανει ο πατσινο,πως θα ζησω χωρις γατες?τα λατρευω κι ηθελα να μοιραστω την ιστορια μου μαζι σας!!!!!!!

Συγγνώμη για το off topic (δεν έχω πρόθεση να δωρίσω κανένα γατάκι, ούτε και δώρισα!), αλλά πραγματικά χαίρομαι όταν διαβάζω τις σκέψεις ανθρώπων που είναι κοινές με τις δικές σου, ανθρώπων που βιώνουν τις ίδιες εμπειρίες και τα ίδια συναισθήματα! Έχω κλάψει και έχω πονέσει πολύ για ζώα που έχω χάσει!!!(για κάποιους ανθρώπους δε, καθόλου!!!) Σήμερα ειδικά είμαι πολύ φορτισμένη και εξαντλημένη! Δεν κοιμήθηκα μετά τις 5 το πρωί γιατί απ' έξω από το σπίτι μου, στο δρόμο γινόταν μάχη! Κάποιος σκύλος είχε στριμώξει γάτα... Σήκωσα τα ρολά, βγήκα έξω αλλά δεν βρήκα τίποτα είχαν απομακρυνθεί! Ελπίζω να σώθηκε η γατούλα! Ούτε κι εγώ μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς γάτες!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Frida_sp]

μην στενοχωριεσαι.ειμαι σιγουρη οτι ο γιωργος ειν καλα!μπορει να του στερησες και λιγο την ελευ9ερια αλλα του εσωσες τη ζωη.ωστοσο η συμπεριφορα των γονιων σου οταν εφυγες για 9εσσαλονικη ηταν απαραδεκτη.επρεπε να φροντιζουν το γατακι .δεν 3εραν οτι 9α στεναχωρι9εις αν το εβλεπες σε τετεια κατασταση?τελως παντων, πολυ ωραια η ιστορια σου και καλωσηρ9ες στο σαιτ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.