Πολυτεχνείο!

[giota]

Σαν σημερα πριν 33 χρονια. Τοτε που τα νειατα μας ειχαν ορμη και ιδανικα και ο κοσμος ηταν φωτεινος και ομορφος Απο γιορτη στα μαθητικα μου χρονια.πριν 26 χρονια
"Oταν πρέπει κανείς να μιλήσει για το πολυτεχνείο, πρέπει να κρατά σφιχτά ενα ανοιξιάτικο λουλούδι και να ατενίζει τον ήλιο. Ποτέ τόσο αίμα , δεν έφερε τόσο δάκρυ και χαμόγελο μαζί. Δεν γίνετε ποτέ να μεστώσουν τα στάχια, κάτω απο το χιόνι της συμφοράς .Δεν γίνετε ποτέ να ψηλώσουν τα δέντρα, κάτω απο το μπετόν του υπόστεγου. Δεν γίνετε ποτέ να καρπίση η γη κάτω απο την πέτσα της απανθρωπιάς.Οπως , δεν γίνετε ποτέ να σταματήση η λεύτερη καρδιά , κάτω απο τις αχτίνες του πύρηνου ήλιου. Δεν γίνετε ποτε, να δουλωθή η λεύτερη ψυχή κάτω απο την μπούκα του κανονιού. Δεν γίνετε να νεκρώση η λεύτερη σκέψη, κάτω απο έναν τόσο ομορφο ουρανό.

ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΤΑ ΣΙΔΕΡΙΚΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΟΥ/ ΗΤΑΝΕ ΛΕΝΕ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΡΟΜΟΣ/ ΗΜΟΥΝΑ ΛΕΝΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ. Καταδιωκόμενοι , αναζητούμενοι δραπέτες της ιδιας της πόλης και των σπιτιών τους που μοιάζουνε με φυλακές, οι ανθρωποι της αντίστασης τραγουδούν , κουβεντιάζουν, και κρύβονται. Φαίνεται να γίνεται πράξη η φράση του Παπαδόπουλου ¨- Οι μισοί θα παρακολουθούν τους άλλους μισούς-- Στα φοιτητικά σπίτια που έμειναν ανώνυμα, τριγύρο απο μια κιθάρα που φέρνει τα τραγούδια του αγώνα - τα λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, τα τραγούδια για τον Λεντάκη, απο το εξωτερικό- οι αγωνιστές επώνυμοι και ανώνυμοι , συζυτουν και τραγουδούν βραδιές ατέλειωτες. Σ΄ενα σπίτι στην Τοσίτσα, δίπλα ακριβώς απο τον τόπο της θυσίας , χωρέσαμε την απέραντη παρούσια της ελπίδας ,χαρίζοντας ο ένας τον άλλο το δικό του γελόκλαμα. Και όταν γέμιζε η ζωή μας με ειδήσεις κάποων φίλων που πιάστηκαν και βασανιζόντουσαν , οταν τα αδιέξοδα έφταναν στο απροχώρητο , ζητούσε κανείς δίκαια, την εκτόνωση σε χώρους αλλότριους και οχι συνηθισμένους στα φοιτητικά βαλάντια. Κάθε γωνιά της Αθήνας , μαζεύει με τον δικό της τρόπο τους αγωνιστές , τους προβληματισμένους , αυτούς που έχουν διάθεση προσφοράς . Γωνία Μιχαλακοπούλου και Κερασούντος , υπάρχει μια ΕΒΓΑ , που την έχει ο Θόδωρος ενας καλός Κρητικός. Στην απέναντι γωνία κρύβεται μια αγωνίστρια ,-- που καλύτερα να μείνει στην ανωνυμία- απο τις ψυχές του φοιτητικού κινήματος. Στην τρίτη γωνία , πρωι μεσημέρι βράδυ είναι στημένο ενα περιπολικό .Ολοι μαζευόμαστε στου Θοδωρα. Σχόλια, κουβέντα , αντίσταση με φράσεις , με πιοτό και με μεζέ, που έφτανε στη συμετοχή σ ολες τις αντιστασιακές εκδηλώσεις και κάποτε κάποτε , έφτανε στην προσωπική πράξη μικρή και ανώνυμη . Μαζί μας κάθε μέρα και η κοπελιά. Κάποτε αυτή χάθηκε για ένα διάστημα . Μετά μάθαμε ότι ήρθε ο πατέρας της από την επαρχία , γιατί τον είχαν ειδοποιήση ότι η κόρη του είχε αυτοκτονήση. Απλά είχε μείνει σε αφασία από τα βασανηστήρια. Κάθε μέρα της πήγαινε στο κολαστήριο της ΕΑΤ- ΕΣΑ , το δέμα με το φαγητό. Στην ΕΒΓΑ ο Θόδωρος , ακούσαμε για πρώτη φορά να μιλάνε για οργανώσεις, για αντιστασιακό αγώνα . Στην ΕΒΓΑ ο Θόδωρος κάναμε τον απολογισμό για τους γνωστούς μας. Τόσοι στης Μπουμπουλίνας , τόσοι στη Μεσογείων, τόσοι στην ΕΑΤ- ΕΣΑ . Η κοπελιά δεν ξαναγύρισε εκεί για πολύ καιρό . Αργότερα μόνο μάθαμε ότι είναι καλά , και ότι προς το τέλος του 73 αρχές του 74 εμφανίστηκε ξανά. Αξέχαστες νύχτες του χειμώνα και της Ανοιξης όταν η μνήμη του Πολυτεχνείου περνά μέσα από τους πόρους και γίνεται ζωή. Ανάμεσα στους αυτοσχέδιους στίχους και τα ποιήματα ο έρωτας , η φιλία, η συντροφικότητα , η ανθρώπινη επικοινωνία , φορτισμένα από την τραγική εμπειρία, εξιδανικεύονται ,αποκτούν ένα σκληρό και συνάμα ευαίσθητο λυρισμό. Η ανθρώπινη υπόσταση ασφυχτικά κλεισμένη στις διαστάσεις μιας κάμαρας , αφήνει λεύτερη την καρδιά να πετάξει σε κόσμους όμορφους , όπου η ανατολή μπορεί να υγράνει τα αθώα μάτια των μικρών παιδιών. Και όπως θα έλεγε και ο Ελύτης ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΑΝΑΙΤΙΟ ΔΑΚΡΥ/ ΑΡΓΑ ΑΝΑΤΕΛΛΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΤΙΑ / ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΚΡΑΤΙΟΥΝΤΑΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΕΡΙ/ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΙΟΥΝΤΑΙ. Το θέατρο της Πατησίων , είναι χώρος μυσταγωγίας . Το καλοκαίρι του 73 κάθε βράδυ γεμάτο από κόσμο που έτρεχε να διαδηλώσει , να κλάψει , να γελάσει να διεκτραγωδήσει την πικρή του ζωή . Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης , ο Στ. Ξαρχάκος έγραψαν τα κείμενα και τη μουσική του Μεγάλου μας Τσίρκου. Η Τζ. Καρέζη ο Κ. Καζάκος , ο Ν. Ξυλούρης τα δρώντα πρόσωπα της σατυρικής τραγωδίας. Η ιστορία του τόπου , όπως δεν ξαναγράφτηκε και δεν τραγουδήθηκε πολύ περισσότερο από τους ιστορικούς , ζωντανή μπροστά στο κοινό της Αθήνας , μεσούσης δικτατορίας. Θυμάμαι πόσες φορές πήγαμε να δούμε το έργο , για να μπορούμε μετά στο μουσείο να το κουβεντιάζουμε, νοιόθωντας παντού δίπλα μας , πίσω μας, πάνω μας, τη σκιά του παράνομου ολοκληρωτισμού. Μπορούσαμε όμως να τραγουδήσουμε ΛΑΕ ΜΗΝ ΣΦΙΞΕΙΣ ΑΛΛΟ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ . Δεν ξεχνάμε τη θυσία τόσων και τόσων αγωνιστών σε όλη την εφταετία- συνέχεια των αγωνιστών που στήθηκαν στο θυσιαστήριο της Καισαριανής για τον ίδιο αγώνα , για την λευτεριά μας , τη δημοκρατία μας ,την κοινωνική μας προκοπή . Εκείνη την αξέχαστη νύχτα , οι άνθρωποι νόμισαν για μια στιγμή πως ήρθε η άνοιξη. Λάθεψαν όμως . Εκείνη η νύχτα όμως ήταν προμύνημα , ήταν η αρχή της αντίστροφης μέτρησης . Οι νεκροί που έπεσαν ηρωικά κάτω από τα νύχια των θηρίων της δικτατορίας άκουσαν τις καμπάνες να σημαίνουν Είδαν την αυγή να έχει βγή ολόλαμπρη. Η νέα μέρα άρχιζε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Πριν απο λιγο οπως καθε χρονο ξεκινησαν και τα επεισοδια με την πορεια. δεν ξερω ποσο αυτο κανει καλο στην μνημη και στο νοημα του πολυτεχνειου Κανεις δεν θυμαται τι εγινε και ειδικα τα νεα παιδια Κανεις δεν ασχολειτε με το πολυτεχνειο αλλα με τα επεισοδια που κλασικα καθε χρονο σβηνουν την μνημη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

Γιαυτό Γιώτα μου είναι χρέος όσον θυμόμαστε να το μεταδίδουμε στους νεότερους. Δεν είχα καν γεννηθεί το '73, αλλά κάθε χρόνο πάω στην πορεία και στο Πολυτεχνείο για να τιμήσω αυτούς που στην ουσία μου χαρίσαν το πολυτιμότερο, την Ελευθερία. Και κάθε φορά δακρύζω και ανατριχιάζω. Και καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λες για τα επεισόδια. Κι εμένα τα επεισόδια με ενοχλούν κυρίως στην πορεία του Πολυτεχνείου. Γιατί αμαυρώνεται μια μνήμη που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

εγω ειχα γεννηθη Ημουν 10 χρονων τοτε. Στο σχολειο μας ειπαν οτι γινεται πολεμος και να παμε σπιτια μας Φευγοντας χαρουμενοι γιατι γλυτωσαμε το σχολειο κοιτουσαμε πανω στον ουρανο ποτε θα ρθουν τα αεροπλανα .Αργοτερα το βραδυ μ ε ενα παλιο ραδιοφωνο που το κρυβε η μαμα μου κατω απο τα παπλωματα ακουγαμε κρυφα τους σταθμους των φοιτητων Και μαθαμε τι γινοταν ακριβως ..Εδω πολυτεχνειο... εδω πολυτεχνειο... Το ακουσα τοτε ζωντανα Ημουν 10 χρονων καπου μεσα στο παιχνιδι και στη συναισθηση οτι κατι σοβαρο και μεγαλο συμβαινει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariel]

κι εγω συγκινουμαι και δακρυζω καθε χρονο που βλεπω τα αφιερωματα.στην πορεια πηγα μια φορα μονο γιατι δεν αντεχα να βλεπω τους καυγαδες μεσα στο πολυτεχνειο αναμεσα στις διαφορες παραταξεις.οποιος και να'χει δικιο δεν ειναι αυτη μερα για να τσακωθουν και να πλακωθουν στο ξυλο.κι ειναι απαραδεκτο μερικοι ανεγκεφαλοι εξω απο το πολυτεχνειο κατα τη διαρκεια της πορειας να αμαυρωνουν μια τετοια μερα μνημης.γιατι να μην μπορει ο καθενας με το παιδακι του να παει να καταθεσει ενα στεφανι η να ακολουθησει την πορεια χωρις να φοβαται για τη σωματικη του ακεραιοτητα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Εγώ παιδιά συγνώμη αλλά πια αρνιέμαι να μιλάω για αυτό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Μου φαινεται οτι πια θα κανω το ιδιο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Είναι ανεπίτρεπτο να αμαυρώνεται κάθε χρόνο έτσι η πορεία και να μην μπορεί όποιος θέλει να πάει να διαδηλώσει ειρηνικά στην μνήμη του. Η αστυνομία τόσα χρόνια δεν έχει μάθει πώς λειτουργούν οι γνωστοί-άγνωστοι; Δεν μπορεί να κάνει κάτι ή συντηρεί μια κατάσταση (αν και δεν καταλαβαίνω γιατί);

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

μα αυτος ειναι ο σκοπος τους Μενοντας ελευθεροι οι γνωστοι αγνωστοι μπορουν να καταργησουν το ασυλο κ.λ.π θα εχουν μια αιτια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Εγω νιωθω δεος για τους φοιτητες που παλεψαν για αυτα που εχουμε σημερα, την ελευθερια μας και οχι μονο, αλλα ως εκει. Στις σχολικες γιορτες πηγαινα για να μην παρω απουσιες και ελαχιστες φορες για να τιμησω τους ηρωες.Αυτα που μας διδαξαν για αυτα τα παιδια, ειναι μηδαμινα και γι'αυτο δεν εχουμε αισθηση της αξιας τους.Σχεδον κανενας συγγενης μου δεν εζησε αυτα τα γεγονοτα για να τα μεταφερει σε εμας παραστατικα.
Μερικες φορες ντρεπομαι που ειμαι ελαφρως αναισθητη για αυτο το θεμα, αλλα η ευθυνη δεν ειναι ολη δικη μου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Για τους φοιτητες κι εγώ νιώθω δέος. Και για τους ήρωες της κάθε εποχής και ενδιαφέρομαι να μάθω τι έγινε τότε (παρόλο που την ιστορία σαν μάθημα την απεχθανομουν και την απεχθάνομαι). Μάλιστα στα πρώτα έτη που πήγα να ψηφίσω στο κάτω Πολυτεχνείο ένιωσα πολύ παράξενα μπαίνοντας στο κτίριο. Δεν μου αρέσει που πλέον η πορεία που γίνεται στην μνήμη του έχει καταντήσει έτσι. Θα έπρεπε να ήταν ειρηνική για να μπορεί ο καθένας να πάει χωρίς να φοβάται. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Στις γιορτές οι περισσότεροι για τις απουσίες πηγαίναμε, τι μάθαμε ολοκληρωμένα στο σχολείο μια ζωή τα περισσότερα εκτός ύλης ήταν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.