Πότε ήταν η τελευταία φορά που γελάσατε πραγματικά με την καρδιά σας;

[Giannis-Vivi]

και κανω εγω την αρχη...γενικα πεφτω ..παντου μεσα στο ισομα και χωρις μεγαλη προσπαθεια....
ετος 1999 .τοπος εφορια χαλκιδος στο ισογειο..
παρκαρει η μητερα μου ακριβως εξω απο τη πορτα της εφοριας και παω να βγω απο το αμαξι.βγαζω το ενα ποδι (οπου σφινονει σε ενα τσιμεντολιθο {απο αυτους με τη τρυπαρα στη μεση} που ιταν στην αρχη του πεζοδρομειου) και ανεβαζω το αλλο στο πεζοδρομιο..την ωρα λοιπον που παω να σηκωσω και το αλλο δεν ..(τσιμεντολιθος ηταν αυτος)(που πας να το σηκοσεις)και οσο αντισταση βρησκω τοσο ποιο πολυ πιεζω το ποδι με αποτελεσμα να κανω ενα σαλτο να βρεθω μπρουμιτη στη πορτα της εφοριας που στο σαρωτικο περασμα μου ανοιξε (ειναι ηλεκτρικη ανοιγει με τη κινηση) ο κοσμος να με κοιταει σαστισμενος και εγω να σερνομαι μεχρι το γκισε και τη μανα μου με τη γιαγια μου απο πισω να ουρλιαζουν παει το παιδι και σωστε το παιδι μου...η μεγαλη φαση οταν πλεων τερματισα τη τρελη κουρσα προς το γκισε ο κυριος λεει ο επομενος και σκιβει και με κοιταει με απορεια...με επιασε ενα γελιο ολοι να ναι απο πανω μου χτυπισες και τα λοιπα ,η μαμα και η γιαγια να κλαινε και να ουρλιαζουν σινχρονος και εγω να εχω ριμαχτει στα γελια......

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kounelaki]

Δεν υπαρχεις!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μουσταρδούλα]

η τελευταία φορά που είχα σκάσει στο γέλιο, ήταν όταν η μαμά μου αποφάσισε να πάει στο χωριό από το πρωί και να μας ξεχάσει, χωρίς καν να μας τηλεφωνήσει...

είμαστε 3 αδερφές, και βλέποντας την ώρα να προχωράει, πήγε 10.00,11.00,11.30 το βράδυ, ανησυχήσαμε πραγματικά και έτσι πήραμε το αυτοκίνητο της μεγάλης μου αδερφής και πήγαμε να την ψάξουμε....

αφού ψάξαμε σε όλο το χωριό, περάσαν χίλια σενάρια από το μυαλό μας, επικοινωνεί μαζί μας την ώρα που ήμασταν στην ταβέρνα του χωριού... η μεγάλη μου η αδερφή γέμισε από εκνευρισμό, έγινε κόκκινη από την υπερένταση...τότε κι εγώ λέω " αφού βρέθηκε η μαμά, δεν τρώμε κανένα σουβλάκι;" ...τότε, άρχισα να γελάω, τόσο πολύ, που πιάστηκε το στομάχι μου και όλη εκείνη η περιοχή... μετά κόλλησε και η μικρή μου αδερφή και για κάνα 3-4 λεπτά γελούσαμε χωρίς να σταματήσουμε, χωρίς ανάσα!... σουβλάκια μπορεί να μη φάγαμε, αλλά το ρίξαμε το γέλιο μας το απίστευτο....

η μεγάλη μου η αδερφή, στην επιστροφή, αφού μπήκαμε θεσσαλονίκη, πέτυχε ένα κομμάτι που βάζουν συνήθως πιο μικρές ηλικίες στο τέρμα και το ευχαριστιούνται τα παιδιά.. έτσι και αυτή, το έβαλε στο πιο τέρμα.... ε, τότε κι αν γέλασα...μαζί και η αδερφή μου η μικρή..άλλη μια επανάληψη σπαστικού 3λεπτου γέλιου...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.