Το αμετάδοτο της μορφής

[aiorasky]

Ταυτιση παρατηρούμε στους αρουραιους και στα κατσίκια, όπου, ως ποίμνιο ή ορδή, το ζώο αναπαράγεται ως παρεμφερές αντίγραφο, ενω το ιδιάζον με τον ανθρωπο ειναι οτι την συγγένεια τήν ανακαλύπτει σάν ψυχική βαθύτητα. Ενώ τα ζώα μοιάζουν απλα και μόνο γιατί μοιάζουν, το συναρπαστικό με τον ανθρωπο και τήν διυποκειμενική του ζωή είναι οτι διαφέρει από τον άλλο, επειδή τον συνδέει η ομοιοτητα. Οσο εμβαθύνει στην ομοιοτητα με τον αλλο, τοσο μεγαλύτερα αποθεματα διαφοράς ευνοουν τον βιο του. Με το νου χανουμε τους άλλους, με την φαντασια τους κερδίζουμε. Ισως γι΄αυτο η εξωτερικη μορφη του άτόμου, κορμοστασιά και φυσιογνωμία-απολύτως άλογα στοιχεία-παιζουν τόσο κρίσιμο ρόλο στην αναγνώριση του άλλου. Δεν μπορεί κανείς να μην πλανάται από-τα μάτια του. Η όραση, αλλωστε, περιεργάζεται ό,τι το αμετάδοτο εχει η μορφή.

Ο άλλος μπορεί να είναι οι πράξεις και τα λεγόμενα του, αλλά πρίν απ΄όλα και μετά απ΄ολα, ειναι η ειδή του πού,σάν οπτικό τραύλισμα,εμφανίζει μιά μοίρα πού, από εσωτερικός χρόνος, εξορίστηκε σέ φυσιογνωμία.

Είναι δυνατον να κοιτάξουμε την μορφή ενός ανθρώπου καί να μην "κλέψουμε" κάτι από την ψυχή του;


Κωστης Παπαγιώργης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Αγνοοντας προς το παρον το ενδιάμεσο και μένοντας στην αρχή και το τέλος:
Ταύτιση παρατηρούμε στα ζώα, οπως πχ παρατηρούμε στους ανατολίτες και αυτη σε εμας. Δεν ειναι "ιδια" εμφανισιακά, τα βλέπουμε ίδια γιατι εχω μάθει να αναγνωρίζουμε την διαφορετικότητα σε άλλα χαρακτηριστικά.
Για πολλούς ανθρώπους ολες οι γάτες ειναι ίδιες.
Αλλά, ναι, στη μορφή του ανθρώπου μπορεί κάποιος να "δει" και την ψυχή του. Όπως έλεγε σοφά ενας φίλος, "φτιάχνουμε" στην ουσία την μορφή μας, εννοοντας το σώμα και τα χαρακτηριστικά μας, και οχι μονο το ντυσιμο και το χτένισμα ανάλογα με το τι είμαστε μέσα μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Anima]

Το αμετάδοτο της μορφής σχετίζεται με την μοναδικότητα κάθε γήϊνου πλάσματος (για να μην πω εγωϊστικά κάθε ανθρώπου). Ο άνθρωπος κατάφερε όμως να δημιουργήσει κλώνους και προοπτικά να παρέμβει στο φυσικό νόμο. Τα κατάφερε πραγματικά άραγε ? ή ένας κλώνος μπορεί να ενεργήσει διαφορετικά ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες λειτουργεί?
Το ζήτημα είναι μεγάλο τόσο στην επιστήμη όσο και στην τέχνη και χειροκροτώ την aiorasky που το άνοιξε. Ελπίζω να βρεί την ανταπόκριση που του αξίζει από τους επιρρεπείς στις διανοητικές προκλήσεις που γράφουν σ' αυτό το σάιτ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Εγώ ειμαι κατηγορηματική. Οι κλώνοι δεν μπορεί να ειναι ίδιοι ακριβώς μεταξύ τους ποτε. Και το ίδιο ακριβώς γεννετικό υλικό να έχουν.
Το γεννετικο υλικο δίνει την γενική κατεύθυνση. Απο εκει και πέρα καθοριζόμαστε απο τη σειρά στιγμών της ζωής μας, την πορεία μας στον χωροχρόνο. Πώς μπορούν 2 έμψυχα όνταμ ακόμα και αντικείμενα να έχουν ακριβώς την ίδια πορεία;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

Αγνοοντας προς το παρον το ενδιάμεσο και μένοντας στην αρχή και το τέλος:
Ταύτιση παρατηρούμε στα ζώα, οπως πχ παρατηρούμε στους ανατολίτες και αυτη σε εμας. Δεν ειναι "ιδια" εμφανισιακά, τα βλέπουμε ίδια γιατι εχω μάθει να αναγνωρίζουμε την διαφορετικότητα σε άλλα χαρακτηριστικά.
Για πολλούς ανθρώπους ολες οι γάτες ειναι ίδιες.
Αλλά, ναι, στη μορφή του ανθρώπου μπορεί κάποιος να "δει" και την ψυχή του. Όπως έλεγε σοφά ενας φίλος, "φτιάχνουμε" στην ουσία την μορφή μας, εννοοντας το σώμα και τα χαρακτηριστικά μας, και οχι μονο το ντυσιμο και το χτένισμα ανάλογα με το τι είμαστε μέσα μας.

το κειμενο αναφερετεται στην συμπαθεια. Ταυτιση εννοει εσωτερικη, στον τροπο που σκεφτομαστε για τους αλλους και πως ταυτιζομαστε επειδη αισθανομαστε ιδιοι.

Συμπονουμε ενα ζωο επειδη ταυτιζομαστε με αυτο.


το ιδιάζον με τον ανθρωπο ειναι οτι την συγγένεια τήν ανακαλύπτει σάν ψυχική βαθύτητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Χοχοχο, μην με παρεξηγείς, έχω πρόβλημα με τέτοιου τύπου κείμενα... Αν έχει να πει κάτι ο καλος ο Χριστιανος γιατι δεν το λέει πιο απλα; Αυτο το "οπτικο τραύλισμα" με αποτελίωσε!

Αλλα δεν πειράζει, ο καθένας οτι καταλαβαίνει καταλαβαίνει, και η συζήτηση ειναι έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρουσα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

ειναι πλουσιος στη γραφη του, εαν το διαβασεις πολλες φορες μετα απο λιγο αρχιζει να σ αρεσει και να καταλαβαινεις περισσοτερα. Κανε μιαδοκιμη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Ειναι κάτι σαν κάποια τραγούδια... Στην αρχή δεν σου αρέσουν αλλά μετά απο 10, 20, 100 φορές αρχίζεις να τα τραγουδάς!!!

Θα το προσπαθήσω λοιπον.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[RedCat]

ο (λατρεμένος μου) Παπαγιώργης (Θεσσαλονικιός και κατ'επέκταση αδυναμία μου) είναι ιδιάζουσα περίπτωση γραφής αλλά και ανθρώπου (απ'οτι γνωρίζω)...Τα κείμενά του σε μένα πετυχαίνουν το αδύνατο...ενώ διαφωνώ και τον διαβάζω με θυμό σχεδόν, στο τέλος του κειμένου συμφωνώ και λέω "βρε μπαγάσα από που το έπιασες και που το πήγες."

Για το συγκεκρίμενο θα συμφωνήσω ειδικά με την τελευταία παράγραφο. Θα σχολιάσω όμως εντός των ημερών καθότι σήμερα ήπιαμε και τα κρασιά μας και ως "εικαστικό δρώμενο" που είμαι δεν μπορώ να αποδώσω τα μέγιστα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[RedCat]

Βιβή μου νομίζω ότι γράφει άρθρα κάθε Πέμπτη στο Lifo. Ρίξε καμμια ματιά...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[valia]

Χαίρομαι που επιτέλους διαβάζω κάτι, που δίνει βάθος και ουσία στην μορφή. Λίγο φανφάρικη γραφή, αλλά νόημα βγαίνει!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Θα ριξω Νοτα, αλλά μια ματιά μονο γιατι μπορεί να μου καεί ο εγκέφαλος...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aiorasky]

Ταυτιση παρατηρούμε στους αρουραιους και στα κατσίκια, όπου, ως ποίμνιο ή ορδή, το ζώο αναπαράγεται ως παρεμφερές αντίγραφο, ενω το ιδιάζον με τον ανθρωπο ειναι οτι την συγγένεια τήν ανακαλύπτει σάν ψυχική βαθύτητα. Ενώ τα ζώα μοιάζουν απλα και μόνο γιατί μοιάζουν, το συναρπαστικό με τον ανθρωπο και τήν διυποκειμενική του ζωή είναι οτι διαφέρει από τον άλλο, επειδή τον συνδέει η ομοιοτητα. Οσο εμβαθύνει στην ομοιοτητα με τον αλλο, τοσο μεγαλύτερα αποθεματα διαφοράς ευνοουν τον βιο του. Με το νου χανουμε τους άλλους, με την φαντασια τους κερδίζουμε. Ισως γι΄αυτο η εξωτερικη μορφη του άτόμου, κορμοστασιά και φυσιογνωμία-απολύτως άλογα στοιχεία-παιζουν τόσο κρίσιμο ρόλο στην αναγνώριση του άλλου. Δεν μπορεί κανείς να μην πλανάται από-τα μάτια του. Η όραση, αλλωστε, περιεργάζεται ό,τι το αμετάδοτο εχει η μορφή.

Ο άλλος μπορεί να είναι οι πράξεις και τα λεγόμενα του, αλλά πρίν απ΄όλα και μετά απ΄ολα, ειναι η ειδή του πού,σάν οπτικό τραύλισμα,εμφανίζει μιά μοίρα πού, από εσωτερικός χρόνος, εξορίστηκε σέ φυσιογνωμία.

Είναι δυνατον να κοιτάξουμε την μορφή ενός ανθρώπου καί να μην "κλέψουμε" κάτι από την ψυχή του;


Κωστης Παπαγιώργης

δεν ειναι πολυ ωραιο αυτο;

Οσο γνωριζουμε εναν ανθρωπο τοσο πιο πολυ αισθανομαστε διαφορες μαζι του και τοσο πιο πολυ δενομαστε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Anima]

Όσο το σκέφτομαι το βρίσκω αρκετά εγωϊστικό........
Μα..δεν είμαστε earthlings? τότε γιατί η έπαρση του "το συναρπαστικό με τον ανθρωπο και τήν διυποκειμενική του ζωή είναι οτι διαφέρει από τον άλλο, επειδή τον συνδέει η ομοιοτητα" ?
Και....δεν "κλέβουμε" κάτι από την ψυχή ας πουμε του ζώου μας όταν το κοιτάμε? Εγώ "κλέβω" κομάτια της απόλυτης αγνότητας του Χουχουδίτου μου και της ζωτικότητας της Ελίνας...... Μπορεί να είναι στα μάτια σας μικρά κι ασήμαντα αυτά που "κλέβω" και μικρά κι ασήμαντα τα ζωάκια μου, αλλά για μένα αυτό που "κλέβω" είναι το απαραίτητο για τη ζωή μου και γι αυτό πολύ σημαντικό.
"Κλέβω" κι από άλλα πράγματα, "κλέβω" από τα βουνά από τη θάλασσα, από τον ουρανό, από τα παλιά κτήρια. "Κλέβω" από τα κείμενα και γράφω υποσημειώσεις, "κλέβω" από τα ποιήματα, "κλέβω" από τους ήχους, και νοιώθω όμοια με όλα αυτά, όμοια με τη μορφή και με την ψυχή τους.
Μπορεί να είμαι ανόητη, βλάκας, μπορεί να μην καταλαβαίνω τον Συγγραφέα, αλλά έτσι είναι.

Και ευχαριστώ που με ακούσατε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Άστριντ]

Συμφωνώ με όλα τα παραπάνω. Αναρωτιέμαι μόνο γιατί λέει ο Παπαγιώργης - αν το κατάλαβα καλά - ότι τα ζώα δεν διαφέρουν μεταξύ τους όπως οι άνθρωποι; Προσωπικά δε ξέρω καμία γάτα που μοιάζει με την άλλη. Ό, τι ζει έχει χαρακτήρα, όχι αποκλειστικά οι άνθρωποι. Αν έμοιαζαν τόσο πολύ τα ζώα, δε θα είχαν αντιπάθειες και προτιμήσεις, κι είμαι σίγουρη ότι τις έχουν. Σίγουρα διαφέρουμε από τα ζώα, αλλά όχι τόσο πολύ νομίζω. Ίσως φταίει το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν είναι κατσίκι και θα έπρεπε να γνωρίσει καλύτερα τα κατσίκια από κοντά. Για μένα αυτό που λέει φαίνεται σαν να έχει να περιγράψει έναν συγκεκριμένο Κινέζο και δε τα καταφέρνει γιατί γιʼ αυτόν όλοι οι Κινέζοι μοιάζουν. Κατά τα άλλα, όντως πολύ όμορφο το κείμενο. Έπρεπε να το διαβάζω μερικές φορές για να το καταλάβω, αλλά άξιζε τον κόπο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Ναι, αυτο ακρβώς το θέμα έθεσα κι εγώ στην αρχή. Ότι και τα ζώα διαφέρουν μεταξύ τους όπως και οι άνθρωποι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[έλενα31]

Απο τις διαφορές που έχουμε με οτιδήποτε υπάρχει στη φύση, είναι που έχουμε να πάρουμε, να κερδίσουμε κάτι...Το όμοιο μας είναι ήδη γνωστό και συνήθως προκαλεί πλήξη. Οι διαφορές είναι που προκαλούν "ενδιαφέρον"...κι όσο πιο πολύ διαφέρει κάτι τόσο πιο ενδιαφέρον γίνεται.
Προσωπικά, ένας απο τους λόγους που λατρεύω τις γάτες, είναι οτι κάνουν αισθητή την διαφορά τους. Κάνουν σαφές που συμφωνουν μαζί σου και που όχι. Υπερασπίζονται και διεκδικούν τα θέλω τους. Δεν επιδιώκουν να μοιάσουν για να αρέσουν κι αυτό με τρελαίνει, το λατρεύω, σε ζώα και ανθρώπους. Απλά στους ανθρώπους όσο πάει και χάνεται...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[drusilia]

Συμφωνώ Ελενα!
Το διαφορετικο για κάποιους ειναι πηγή φόβου, για κάποιους πρόκληση. Για μένα ειναι το δεύτερο πάντως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.