Φιλοζωΐα, ιδιότητα εκ γενετής ή επίκτητη;

[nmc]

Τις προάλλες συζητούσα με την κολλητή μου -η οποία έχει ένα σκυλάκι και μια γατούλα- για το κατά πόσο η φιλοζωία στον άνθρωπο είναι κάτι με το οποίο γεννιέται ή το αποκτά αργότερα.

Ρομαντικά μάλλον σκεπτόμενη εγώ είπα ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να αγαπά τα ζώα απλά στις περιπτώσεις ανθρώπων που τα φοβούνται ή τα σιχαίνονται, προφανώς πήραν τα λάθος μηνύματα από το σπίτι τους και γενικά το περιβάλλον τους. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει με μη-φιλόζωους γονείς αλλά οι ίδιοι γίνονται φιλόζωοι.

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε αυτούς που βασανίζουν ζώα γιατί αυτό δεν είναι μη-φιλοζωία, είναι αρρώστια και κομπλεξισμός και δε νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να συγκριθούν με τους φυσιολογικούς ανθρώπους.

Εσείς λοιπόν τι λέτε? Γεννιόμαστε φιλόζωοι ή το μαθαίνουμε? Η και τα δύο εφαρμόζονται κατά περίπτωση?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΓΙΟΥΛΗ]

Πιστεύω ότι γεννιόμαστε και στη συνέχεια αυτό καλλιεργείται...

Για παράδειγμα εγώ γεννηθηκα από φιλόζωους γονείς και αυτό το καλλιέργησα γιατί είχαμε και πολλά ζώα στο σπίτι.
Ο γιος μου (11 χρονών) γεννήθηκε από φιλόζωους γονείς και με ζώα στο σπίτι, αλλά δεν το έχει στο dna του, γιατί δεν πολυασχολείται ούτε ασχολήθηκε ποτέ ιδιαίτερα...έχω δει παιδάκια να τρελένονται για ζώα, ενώ ο δικός μου στη κοσμάρα του!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[zeta]

Νομίζω ότι είναι θέμα ψυχοσύνθεσης. Εγώ ανακάλυψα σε μεγάλη ηλικία τα ζώα & τα λάτρεψα. Οι γονείς μου τα αγαπούσαν πάντα, αλλά μόνο τα τελευταία χρόνια έχουν δικά τους γατάκια. Πάντως, από εμπειρική παρατήρηση, όποιος δεν συμπαθεί τα ζώα, στερείται καλών συναισθημάτων γενικότερα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raisa]

Πιστεύω ότι γεννιόμαστε και στη συνέχεια αυτό καλλιεργείται...

Θα συμφωνήσω με τη Γιούλη και θα προσθέσω ότι αυτό καλλιεργείται και προς τις 2 κατευθύνσεις....καλλιεργείται πρώτα από τους γονείς και αργότερα από το ευρύτερο περιβάλλον....όσο για τις ακραίες περιπτώσεις κακοποίησης, θα συμφωνήσω ότι χρείζουν ψυχολόγου, τέτοια άτομα ξεσπούν στα ζώα και όχι μόνο....υπάρχουν και περιπτώσεις, όπου το κίνητρο για τη ΜΗ-φιλοζωία είναι ο φόβος και η παραπληροφόρηση, κάτι που επίσης συνδέεται με την Παιδεία!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Πιστεύω ότι είναι θέμα διαπαιδαγώγησης.Διότι αν οι γονείς απεχθάνονται τα ζωάκια,ή τα σιχαίνονται,πώς ένα παιδάκι θα μεγαλώσει νιώθοντας όμορφα για αυτά;Εγώ γεννήθηκα σε ένα σπίτι όπου εκτός από τα μόνιμα καναρίνια,ψαράκια κτλ,είχαμε ένα πανέμορφο κόλλεϊ,που μάλιστα με πρόσεχε να μην φεύγω από το πάρκο,ή να μην κατρακυλάω με την περπατούρα!Οι γονείς μου δεν συμφωνούν με τις απόψεις μου π.χ. για τη στείρωση,ή με το να έχουμε ζωάκια μέσα στο σπίτι,αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να έχουμε ένα τεράστιο χάσκι στην αυλή,ή τις γατούλες μας στον κήπο,παράλληλα με το παπαγαλάκι και το ενυδρείο μας.Οπότε πιστεύω ότι εκτός από τη φυσικά κλίση που μπορεί να νιώθει ένα παιδάκι για τα ζώα σαν μέρος της φυσης,καλλιεργείται και με σωστή παιδεία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Υπαρχει και το θεμα της ταυτισης που ειναι πολύ εντονο στην αγαπη μας για τα ζωα. Ολοι εχουμε την ταση να μην τα βλεπουμε σαν αυτα που ειναι και να τα αγαπαμε ετσι αλλα τους προσδίδουμε και ανθρωπινες ιδιοτητες απο πανω..
πχ
"με χαιδευει" λεμε ενω το γατακι τριβεται επανω μας
η "θελει ανδρα η γατα μου"..
η εγω το γατο μου "σιγα μη τον στειρωσω τον θελω νταη και μπαμπατσικο μετα θα εινα ευνουχισμενος"...
η "το καημενο το γατακι" ενω αυτο μπορει να ειναι ημιαγριο και να μην θελει να το πιασουμε ενω εμεις το βλεπουμε στανταρ σαν καημένο...
η προβαλλουμε οτι "τα γατακια που θα γεννηθουν θα ειναι δυστυχισμενα" οπως εμεις οποτε στειρωνουμε πολύ ( ασχετα απο την πραγματικότητα εννοω)
Ολα παιζουν . Προσωπικα εχω παρατηρήσει οτι τα παιδια που εχουν κακοποιηθει ψυχικα και σωματικα αναπτύσουν η κακοποιητικές σχεσεις με τα ζωα η τα αγαπανε παρα πολύ σχεδον οπως δεν αγαπανε τον εαυτό τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

αν οι γονείς απεχθάνονται τα ζωάκια,ή τα σιχαίνονται,πώς ένα παιδάκι θα μεγαλώσει νιώθοντας όμορφα για αυτά;

Κι όμως, moukelis, το έχω δει πολλές φορές να συμβαίνει! Ο καλός μου π.χ., γεννήθηκε σε ένα σπίτι που δεν είχε καμία σχέση με τα ζώα. Οι δικοί του είναι καλοί άνθρωποι και φυσικά δεν κάνουν κακό σε ζώο, αλλά ποτέ δεν διανοήθηκαν να βάλουν ζωάκι στο σπίτι. Όταν ήταν μικρός άκουγε και τα κλασικά περί μικροβίων, ή "το κακό σκυλί που θα σε φάει" κ.λπ.
Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν έχει απολύτως κανένα τέτοιο κόλλημα. Χάιδεψε για πρώτη φορά στη ζωή του γάτα όταν πρωτοήρθε σπίτι μου, αλλά δεν είχε ούτε φόβο ούτε σιχασιά. Τώρα, αφήνει τον Πορδολέοντα να κοιμάται γύρω απ' τον λαιμό του το βράδυ (μάλιστα, αν δεν έρθει από μόνος του, τον φωνάζει ). Σηκώνεται κάθε πρωί νωρίτερα για να χαϊδέψει τα γατιά και να τους βάλει φαγητό, τους μιλάει, παίζουν μαζί...
Ο αδελφός του, από την άλλη, όταν βλέπει σκυλί στο δρόμο αλλάζει πεζοδρόμιο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Κι όμως, moukelis, το έχω δει πολλές φορές να συμβαίνει! Ο καλός μου π.χ., γεννήθηκε σε ένα σπίτι που δεν είχε καμία σχέση με τα ζώα. Οι δικοί του είναι καλοί άνθρωποι και φυσικά δεν κάνουν κακό σε ζώο, αλλά ποτέ δεν διανοήθηκαν να βάλουν ζωάκι στο σπίτι. Όταν ήταν μικρός άκουγε και τα κλασικά περί μικροβίων, ή "το κακό σκυλί που θα σε φάει" κ.λπ.
Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν έχει απολύτως κανένα τέτοιο κόλλημα. Χάιδεψε για πρώτη φορά στη ζωή του γάτα όταν πρωτοήρθε σπίτι μου, αλλά δεν είχε ούτε φόβο ούτε σιχασιά. Τώρα, αφήνει τον Πορδολέοντα να κοιμάται γύρω απ' τον λαιμό του το βράδυ (μάλιστα, αν δεν έρθει από μόνος του, τον φωνάζει ). Σηκώνεται κάθε πρωί νωρίτερα για να χαϊδέψει τα γατιά και να τους βάλει φαγητό, τους μιλάει, παίζουν μαζί...
Ο αδελφός του, από την άλλη, όταν βλέπει σκυλί στο δρόμο αλλάζει πεζοδρόμιο...

Δε διαφωνώ ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις.Απλά παρόλη την επαφή τους με τα ζώα χωρίς τα ταμπού των προτύπων των γονιών,δεν ξέρω αν θα υιοθετούσαν ποτέ αυτοί οι ίδιοι ζωάκι,ή αν θα προτιμούσαν να δείχνουν τα φιλόζωά τους αισθήματα σε ζωάκια άλλων.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Δεν νομίζω ότι είναι θέμα γονιδίων τόσο πολύ, όσο η ανατροφή και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε...

Επίσης παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του καθενός... και το περιβάλλον η κοινωνία στην οποία ζει.. (κατα ποσο δηλαδή ανέχετε να τον κράζουν και να γίνετε συνεχώς η αιτία τσακομών και εντάσεων με τους ΜΗ φιλόζωους)

Επίσης θα πρέπει να δούμε το Φιλόζωος ΤΙ σημαίνει ή μέχρι που φτάνει...
Δηλ. Εγώ ειμαι πχ. τα αγαπάω έχω 1. Αλλά μέχρι εκει....ΜΙΣΩ τα άλλα....
Ο άλλος Δεν έχει σπτιτι του.. αλλά γίνετε κομμάτια στο να βοηθάει, να σώνει, να χρηματοδοτή κλπ κλπ.
Άλλος έχει κατοικίδιο, και αγαπάει τα ζώα.. αλλά δεν θα τρέξει για τα άλλα....
και αλλα πολλα

Άλλοι το έχουν σαν επάγγελμα και τρόπο στο να βγάζουν λεφτά.....

Είναι πολυσύνθετο θέμα.. και Δύσκολη η απαντηση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nmc]

Επίσης θα πρέπει να δούμε το Φιλόζωος ΤΙ σημαίνει ή μέχρι που φτάνει...
Δηλ. Εγώ ειμαι πχ. τα αγαπάω έχω 1. Αλλά μέχρι εκει....ΜΙΣΩ τα άλλα....

Αυτό όμως μήπως είναι εγωισμός και όχι φιλοζωία? Για μένα ο φιλόζωος, άσχετα με το αν έχει ζώο ή οχι, αγαπάει όλα τα ζώα γενικώς. Σαφώς όλοι έχουμε προτιμήσεις. Κι εγώ λατρεύω τις γάτες αλλα δε μ'αρέσουν τα μαιμούδια. Δε σημαίνει όμως οτι μισώ τα μαιμούδια!

Οι κατσαρίδες και οι αράχνες είναι ζώα? Αν ναι, δεν είμαι φιλόζωη, τέλος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Νομίζω ότι τα γονίδια προκαθορίζουν πεπερασμένο αριθμό συμπεριφορών και συνήθως πιο "πρακτικών" απ'ότι η φιλοζωία. Πιστεύω ότι η φιλοζωία ή η μη φιλοζωία έχουν περισσότερο περιβαλλοντικά αίτια παρά κληρονομικά (με βασική προϋπόθεση να μην υπάρχουν τυχαία παιδικά τραύματα, πχ ένα δάγκωμα σκύλου σε μικρή ηλικία). Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά πιστεύω ότι δύσκολα δεν θα συμπαθήσει τα ζώα ένα παιδί που μεγαλώνει σε περιβάλλον με φιλοζωικές αντιλήψεις...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Οι κατσαρίδες και οι αράχνες είναι ζώα? Αν ναι, δεν είμαι φιλόζωη, τέλος.

Εδώ νομίζω παίζει ρόλο αυτό που έγραφε παραπάνω η Γιασμίν για τον εξανθρωπισμό ορισμένων ζώων. Ίσως τελικά στη βάση της φιλοζωίας να κρύβεται η προβολή ανθρώπινων χαρακτηριστικών σε άλλα έμβια όντα.
Η προβολή των συναισθημάτων μας πάνω σε άλλους μοιάζει να είναι εγγενής ιδιότητα (επειδή είμαστε προγραμματισμένοι να ζούμε σε κοινωνίες), αλλά το ποια ζώα τελικά εξανθρωπίζουμε, καθώς και ο βαθμός στον οποίο γίνεται αυτό, εξαρτώνται καθαρά από κοινωνικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, τα έντομα είναι συνήθως οι ριγμένοι της υπόθεσης, ενώ πολλά από αυτά που συζητάμε σήμερα για τα δικαιώματα των ζώων θα ακούγονταν τελείως εξωγήινα πριν από 100 χρόνια. Εδώ σταματώ, γιατί μ' έπιασε πάλι το θεωρητικό μου.

Πάντως, το θέμα μου θύμισε ένα παλιό άρθρο του 10% με τίτλο "Το μπάσκετ είναι κληρονομικό;"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[niaourini2_2]

χμ....εγώ θα μιλήσω με παραδείγματα.μεγάλωσα σε οικογένεια που οι γονείς αγαπάνε μεν τα ζώα και πάντα φρόντιζαν γάτες ή σκυλια που έτυχε να βρεθούν στο "δρόμο" τους και έτρεχαν στους κτηνίατρους όταν υπήρχε πρόβλημα (καναρίνια,γατιά) αλλά έχουν κάποια όρια.δηλ δε βάζουν εύκολα ζώο στο σπίτι.εγω πάλι τρελαίνομαι για ζώα γενικά και τα δικά μου όρια είναι πολύ πολύ πιο πέρα από τα δικά τους.ο καλός μου επειδή η μαμά του είχε μια τραυματική εμπειρία με γάτα (της είχε γρατσουνίσει το μάτι (?!) δε μπορεί καθόλου τα γατιά δυστυχώς...έχω ακούσει και για άτομα που συμπαθούσαν αρχικά τα ζώα και μετά τα αγάπησαν ακόμα πιο πολύ..οπότε όλα είναι θέμα περιβάλλοντος και εμπειριών..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lionesse]

Για παράδειγμα, τα έντομα είναι συνήθως οι ριγμένοι της υπόθεσης, ενώ πολλά από αυτά που συζητάμε σήμερα για τα δικαιώματα των ζώων θα ακούγονταν τελείως εξωγήινα πριν από 100 χρόνια.

Ωχ, λες σε 100 χρόνια να υπάρξει κίνημα για τα δικαιώματα των κατσαρίδων?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Ηδη υπαρχει αυτο με τις κατσαρίδες, οι χορτοφαγοι βήγκαν και οι οικολογοι εχουν βρει τροπους οικολογικους να τις διωχνεις χωρις να τις σκοτωνεις. Για οσους ειναι Βήγκαν και υπερ των δικαιωματων των ζωων ολα τα ζωα ειναι ιδα ερπετα εντομα τρωκτικα το ιδιο με αγελαδες κι ελεφαντες.

Εγω πριν ημουνα σπισήστρια δηλαδη με ενδιεφεραν κυριως τα ζωα που ξερω και τα κατοικίδια.. και τα χωριζα σε κατηγοριες, αυτα που ετρωγα και δεν ηθελα να ξερω τιποτα προκειμενου να μη τα φανταζομαι για να τα φαω η τα φανταζομουν να θελουν να φαγωθουν. Σιγα σιγα βλέποντας τα βιντεο τηε κινας με τα ξεπετσιασμενα μαγειρεμενα γατακια και διαβαζοντας κα μαθεινοντας για τα ζωα βλεποντας και απο κοντα κουνελακια γουρουνακια σαλιγκαρακια καταλαβα ( ειδα κατι ματια σαν τα γατακια μου να με κοιταν.. αδυνατο να τα σκεφτω μετα σα φαγητο) οτι για μενα ολα τα ειδη ειναι ενα και αυτο το ενα ειναι ισο και αξιζει να ζει οσο εγω. Απο τοτε θεωρω τον εαυτο μου ενα λιγο πιο εξελιγμένο ζωο που απλα εχει περισσοτερες ευθυνες προς τα αλλα νατα προστατευει.. ειδα κι οτι ειμαι καλυτερα στην υγεια μου ως χορτοφαγος, μου φυγε κα το ανχος οτι θα παθω κατι χωρις κρεας κα ολα ταχτοποιηθηκαν μεσα μου πια. Ναι μεν δεν γουσταρω τα φιδια αλλα αν δω ενα σ'ενα πετ σοπ θα το υπερασπιστω.
Προσφατα καταλαβα οτι μετα τη βροχη σε ενα παρκο μπροστα στο σπιτι μου ειχε μικρουτσικα και μεγαλα σαλιγκαρακια που ολοι πατουσαν αφελως. Μια φορα πηρα ενα τετοιο ηταν τοσο μικρουλι ενα μωρο σαλιγκρακι που εβγαζε τις κεραιουλες του και προσπαθουσε να κατανοησει τι του συνεβει που το σηκωσα απο κατω... δεν θα το ξεχασω ποτε αυτο το σαλιγκαρακι απο τοτε μετα που βρεχει εβγαινα και τα επαιρνα ολα οσα καναν πατιναζ σε κατι προστατευμενα χορτα και ετσι ολη η σαλιγκαροκοινοτητα τωρα πια μετακόμισε και δεν παταει κανεις κανεναν .. ουφ αισθανομαι πολύ καλυτερα τωρα που το ξερω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Lionesse]

Yasmin, για τους οικολογικούς τρόπους απώθησης των εντόμων έχω ενημερωθεί κι εγώ από ξένα site. Το έκανα όμως με υστεροβουλία, για να αποφύγω τα χημικά στο χώρο διαβίωσης. Προσωπικά δεν ξεχωρίζω τα ζώα σε τρωκτικά, θηλαστικά ή ερπετά, όμως με τα έντομα, με κάποια περισσότερο απ΄ ότι με άλλα, δεν μπορώ να πω ότι είμαι εξοικειωμένη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.