Eκφραστείτε με τα ποιήματά σας!!!

[shadowdancer]

Σας αρεσει να γραφετε ποιηματα? Γραψτε εδω τα ποιηματα σας ελευθερα ......

Θα το εγκαινιασω εγω το θεμα με ενα που εγραψα σημερα και σιγα σιγα θα προσθετω καποια που εγραφα κατα καιρους.....
Μην βιαστειτε να κρινετε γιατι ειναι απλα ποιηματα(αν μπορεις να τα πεις ετσι ) που βγαινουν πηγαια και αυθορμητα.....δεν ακολουθω καποια τεχνικη και καποια συγκεκριμενη μορφη...ειναι απλα αυτο που μου ερχεται να φωναξω εκεινη την στιγμη.....
Γι'αυτο και σεις μην φοβαστε απλα γραψτε για να θαυμασουμε!!!

Το χαμενο αλογο της πολης

Ο αερας ταραζει τα νερα του λιμανιου
οπως οι σκοτεινες ανυσηχιες την καρδια μου.
Μια βολτα διπλα στη θαλλασα σε ηρεμει -ετσι λενε-
Μηνες ολοκληρους περπαταω στο λιμανι,
καθε μερα η ιδια διαδρομη παρεα με τα ακουραστα κυματα.
Ομως η καρδια μου συνεχιζει να χτυπαει σαν τις οπλες του καλπαζοντος αλογου πανω σε ατσαλινο δαπεδο.
Ηχος εκκωφαντικος κι ομως λιγοι τον ακουν να ξεπροβαλει
απο τις ρωγμες του μιζερου μου κοσμου.
Το αλογο ζωο ομορφο , περηφανο, κοινωνικο δεν μπορει να επιβιωσει μονο του.
Τοσα φωτα, κοσμος, φωνες ομως και παλι το συναισθημα του μοναχικου αλογου με κυριευει........
Πως χωραει τοση μοναξια σε εναν τοσο απελπιστικα ασφυκτικο κοσμο?
Ο ηχος ενος βιολιου λυπητερος και σιγανος μου υπενθιμιζει μια ατελειωτη μιζερια.....
Μια μιζερια τοσο γνωστη, τοσο οικεια που πλεον ντρεπομαι να παραδεχτω....
Οι παρεες ,σαν να το κανουν εσκεμμενα , περνουν απο μπροστα μου γελωντας χαρουμενα και ζωηρα ,γεμιζοντας με ψευτικο γελιο την ζωη μου...
Το γελιο τους συνεχιζει να ακουγεται καθως απομακρυνονται,
τονιζοντας το τεραστιο κενο της υπαρξης μου.....
Και ενω παρατηρω αυτες τις λεπτομερειες, που ριχνουν το πεπλο του σκοταδιου πανω μου, ολος αυτος ο κοσμος αγνοει την υπαρξη μου - ή δεν θελει να την προσεξει- παγιδευοντας το μυαλο και την καρδια τους στις δικιες τους ευτυχισμενες ζωες.
Τοσο δικιες τους που ευκολα ξεχνουν και παραμεριζουν τα χαμενα αλογα της πολης..........

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sousou+tebelis]

Σας αρεσει να γραφετε ποιηματα? Γραψτε εδω τα ποιηματα σας ελευθερα ......

Θα το εγκαινιασω εγω το θεμα με ενα που εγραψα σημερα και σιγα σιγα θα προσθετω καποια που εγραφα κατα καιρους.....
Μην βιαστειτε να κρινετε γιατι ειναι απλα ποιηματα(αν μπορεις να τα πεις ετσι ) που βγαινουν πηγαια και αυθορμητα.....δεν ακολουθω καποια τεχνικη και καποια συγκεκριμενη μορφη...ειναι απλα αυτο που μου ερχεται να φωναξω εκεινη την στιγμη.....
Γι'αυτο και σεις μην φοβαστε απλα γραψτε για να θαυμασουμε!!!

Το χαμενο αλογο της πολης

Ο αερας ταραζει τα νερα του λιμανιου
οπως οι σκοτεινες ανυσηχιες την καρδια μου.
Μια βολτα διπλα στη θαλλασα σε ηρεμει -ετσι λενε-
Μηνες ολοκληρους περπαταω στο λιμανι,
καθε μερα η ιδια διαδρομη παρεα με τα ακουραστα κυματα.
Ομως η καρδια μου συνεχιζει να χτυπαει σαν τις οπλες του καλπαζοντος αλογου πανω σε ατσαλινο δαπεδο.
Ηχος εκκωφαντικος κι ομως λιγοι τον ακουν να ξεπροβαλει
απο τις ρωγμες του μιζερου μου κοσμου.
Το αλογο ζωο ομορφο , περηφανο, κοινωνικο δεν μπορει να επιβιωσει μονο του.
Τοσα φωτα, κοσμος, φωνες ομως και παλι το συναισθημα του μοναχικου αλογου με κυριευει........
Πως χωραει τοση μοναξια σε εναν τοσο απελπιστικα ασφυκτικο κοσμο?
Ο ηχος ενος βιολιου λυπητερος και σιγανος μου υπενθιμιζει μια ατελειωτη μιζερια.....
Μια μιζερια τοσο γνωστη, τοσο οικεια που πλεον ντρεπομαι να παραδεχτω....
Οι παρεες ,σαν να το κανουν εσκεμμενα , περνουν απο μπροστα μου γελωντας χαρουμενα και ζωηρα ,γεμιζοντας με ψευτικο γελιο την ζωη μου...
Το γελιο τους συνεχιζει να ακουγεται καθως απομακρυνονται,
τονιζοντας το τεραστιο κενο της υπαρξης μου.....
Και ενω παρατηρω αυτες τις λεπτομερειες, που ριχνουν το πεπλο του σκοταδιου πανω μου, ολος αυτος ο κοσμος αγνοει την υπαρξη μου - ή δεν θελει να την προσεξει- παγιδευοντας το μυαλο και την καρδια τους στις δικιες τους ευτυχισμενες ζωες.
Τοσο δικιες τους που ευκολα ξεχνουν και παραμεριζουν τα χαμενα αλογα της πολης..........

μην το βαζεις στο νετ αν δεν το χεις κατοχυρωσει.γραφεις πολυ ωραια κ εγω γραφω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

μην το βαζεις στο νετ αν δεν το χεις κατοχυρωσει.γραφεις πολυ ωραια κ εγω γραφω

Καλε τι να εχω κατοχυρωσει?? Ας το κλεψουν...με τιμουν κιολας
Αλλωστε δεν προκειται να τα δημοσιοποιησω ποτε....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

Aυτο εδω ειναι πιο παλιο....συγκεκριμενα το προπερασμενο καλοκαιρι...

Ακτινα Ονειρων

Κενο.Οι σκεψεις πεφτουν στο κενο σαν σταγονες βροχης μεσα στο πηγαδι.Κι ομως...αυτο το πηγαδι δεν εχει πατο...Δεν γεμιζει ποτε.Δεν χορταινει να γεμιζει με σκεψεις....

Βλεπω τον εαυτο μου στον καθρευτη και οι σκεψεις για ακομα μια φορα χανονται στο απειρο βαθος του.Οχι ομως "Κοιτα....προσεξε καλυτερα..." Ισως εχει δικιο...Ισως τελικα να μην ειναι τοσο μεγαλο το απειρο...Εκει στη γωνια του καθρευτη πεφτει μια ακτινα ονειρων απο το μισανοιχτο παραθυρο.Τοσα ονειρα! Ποιος θα μπορουσε να σκεφτει περισσοτερα? Ονειρα ανεκπληρωτα....ονειρα χρυσα,βουλιαγμενα στη λασπη της καθημερινοτητας

Ο κοσμος που ζω ειναι μικρος για να χωρεσει τοσες σκεψεις και ονειρα.Τα παραθυρα των ανθρωπων μικρα, κλεισμενα ερμητικα...δεν θελουν -ισως δεν μπορουν- να δουν αυτη τη μικρη ακτινα ή κλεινουν καλυτερα τα πανζτουρια που τριζουν για να την εγκλωβισουν στο κενο....Δεν τους συμφερει να ακουνε τις απελπισμενες κραυγες των ονειρων...Προτιμουν να ζουν στην αδεια ζωη τους, την κενη ζωη τους,μια ζωη που δεν εχει να προσφερει τιποτα.......

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

μπραβο συμπεθερουλα μου............γραφεις πολυ ωραια!!!!!!!!.......βεβαια,πολυ φοβαμαι οτι μονο εσυ θα γραφεις εδω,γιατι ειναι και δυσκολο το ταλεντο στην ποιηση.......καθολου δεν πειραζει...εσυ θα γραφεις...και εμεις θα σε διαβαζουμε!!!!!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

μπραβο συμπεθερουλα μου............γραφεις πολυ ωραια!!!!!!!!.......βεβαια,πολυ φοβαμαι οτι μονο εσυ θα γραφεις εδω,γιατι ειναι και δυσκολο το ταλεντο στην ποιηση.......καθολου δεν πειραζει...εσυ θα γραφεις...και εμεις θα σε διαβαζουμε!!!!!!!!!!!

Eυχαλιστουμε συμπεθερα μας!!!!!
Ο Σμοκακος να δεις ταλεντο που εχει οταν σκεφτεται την ομορφονια την κορη σου!!!! Αλλα δεν του παραχωρω συχνα το πληκτρολογιο...
Πολλα φιλακια στα κουκλο-γατα σου!!!:kiss::kiss:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Eυχαλιστουμε συμπεθερα μας!!!!!
Ο Σμοκακος να δεις ταλεντο που εχει οταν σκεφτεται την ομορφονια την κορη σου!!!! Αλλα δεν του παραχωρω συχνα το πληκτρολογιο...
Πολλα φιλακια στα κουκλο-γατα σου!!!:kiss::kiss:

θα τα δωσουμε,θα τα δωσουμε!!!!!!!!!!!!...να φιλησεις και τον υπεροχο δικο σου μαυρο πειρατη!!!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

θα τα δωσουμε,θα τα δωσουμε!!!!!!!!!!!!...να φιλησεις και τον υπεροχο δικο σου μαυρο πειρατη!!!!!!!!!

Eχει φαει φιλια....εγινε κουκλακι τωρα που χειμωνιασε και φουντωσε...θα ανεβασω φωτογραφιουλες μες στη βδομαδα στο θεματακι του

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[athanasiad]

Ποίημα δικό μου, δεν έχω το χάρισμα για να γράψω. Δεν είμαι από τους τυχερούς αυτού του κόσμου να εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο. Επιτρέψτε μου να γράψω ένα στίχο από ένα ποίημα το οποίο με εκφράζει αφάνταστα και το απαγγέλω σιγά - σιγά στις άσχημες στιγμές μου.
"Το ξέρω πως καθένας μονάχος του πορεύεται στον έρωτα, μονάχος του στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί
'Αφησέ με νάθρω μαζί σου."
(Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μυρτω4038]

Ποίημα δικό μου, δεν έχω το χάρισμα για να γράψω. Δεν είμαι από τους τυχερούς αυτού του κόσμου να εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο. Επιτρέψτε μου να γράψω ένα στίχο από ένα ποίημα το οποίο με εκφράζει αφάνταστα και το απαγγέλω σιγά - σιγά στις άσχημες στιγμές μου.
"Το ξέρω πως καθένας μονάχος του πορεύεται στον έρωτα, μονάχος του στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί
'Αφησέ με νάθρω μαζί σου."
(Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος).

Τί ωραίο που είναι, Αθανασία.
Ξέρεις αν έχει μελοποιηθεί?Όπως τόσα άλλα του Γ.Ρίτσου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[athanasiad]

Τί ωραίο που είναι, Αθανασία.
Ξέρεις αν έχει μελοποιηθεί?Όπως τόσα άλλα του Γ.Ρίτσου.

Νομίζω πως όχι, χωρίς να είμαι σίγουρη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Ποίημα δικό μου, δεν έχω το χάρισμα για να γράψω. Δεν είμαι από τους τυχερούς αυτού του κόσμου να εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο. Επιτρέψτε μου να γράψω ένα στίχο από ένα ποίημα το οποίο με εκφράζει αφάνταστα και το απαγγέλω σιγά - σιγά στις άσχημες στιγμές μου.
"Το ξέρω πως καθένας μονάχος του πορεύεται στον έρωτα, μονάχος του στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί
'Αφησέ με νάθρω μαζί σου."
(Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος).

πολυ ωραιο συμπεθερουλα μου...οντως.....και εγω δεν ειμαι καλη στο γραψιμο....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

Ποίημα δικό μου, δεν έχω το χάρισμα για να γράψω. Δεν είμαι από τους τυχερούς αυτού του κόσμου να εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο. Επιτρέψτε μου να γράψω ένα στίχο από ένα ποίημα το οποίο με εκφράζει αφάνταστα και το απαγγέλω σιγά - σιγά στις άσχημες στιγμές μου.
"Το ξέρω πως καθένας μονάχος του πορεύεται στον έρωτα, μονάχος του στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί
'Αφησέ με νάθρω μαζί σου."
(Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος).

Ειναι το ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ!!!!!
Το λατρευω....Και επισης αυτος ο στιχος με εκφραζει....για μενα ειναι το καλυτερο ποιημα ολου του κοσμου....παει και τελειωσε....το ξερω σχεδον απ'εξω....την πρωτη φορα που μας το διαβασαν μαζι με την σονατα του Μπετοβεν μου 'ρθαν δακρυα στα ματια.....RESPECT!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[athanasiad]

"Ναι, αγαπημένη μου
Εμείς γι' αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε
για να μπορούμε να' χουμε μια λάμπα,
ένα σκαμνί, ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί,
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να' χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,
ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε"

Τάσος Λειβαδίτης

Τα απλά πράγματα στη ζωή μας, είναι τα πιο σημαντικά. Είναι αυτά που μας χαρίζουν στιγμές ευτυχίας. Και που πραγματικά μας χαρίζουν ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[athanasiad]

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,
και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.
Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,
σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.
Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,
τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.​

​

Καριωτάκης ​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Νίκη, η Σονάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου δεν έχει μελοποιηθεί γιατί δεν είναι έμμετρη η γραφή της. Σε συνδυασμό με την ομώνυμη σονάτα του Μπετόβεν, δε, είναι ΘΑΝΑΤΟΣ :cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Ολα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν εσένα!
Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός;
Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα;
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε - σα να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.
Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούργια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζώσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι
Οχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ενα θολό συναίσθημα
H μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μέσ' στις ψυχές μας
που όσο παν κι απομακρύνονται
Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ώ! μελαγχολική
Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
Είναι ο υγρός αέρας, η ώρα του φθινοπώρου, ο χωρισμός
Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως
Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη
Πσυ δε βλέπει τίποτε
Γιατί έγινε κιόλας μουσική, αθέατη φλόγα στο τζάκι, χτύπημα του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
Γιατί έγινε κιόλας
Ποίημα, στίχος μ' άλλον στίχο, αχός παράλληλος με τη βροχή, δάκρυα και λόγια
Λόγια όχι σαν τ' άλλα μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν..



Εσένα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[shadowdancer]

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Ολα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν εσένα!
Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός;
Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα;
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε - σα να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.
Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούργια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζώσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι
Οχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ενα θολό συναίσθημα
H μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μέσ' στις ψυχές μας
που όσο παν κι απομακρύνονται
Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ώ! μελαγχολική
Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
Είναι ο υγρός αέρας, η ώρα του φθινοπώρου, ο χωρισμός
Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως
Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη
Πσυ δε βλέπει τίποτε
Γιατί έγινε κιόλας μουσική, αθέατη φλόγα στο τζάκι, χτύπημα του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
Γιατί έγινε κιόλας
Ποίημα, στίχος μ' άλλον στίχο, αχός παράλληλος με τη βροχή, δάκρυα και λόγια
Λόγια όχι σαν τ' άλλα μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν..



Εσένα!

Δικο σου ειναι αυτο το μεγαλουργημα???

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[bunny]

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος...Το άκουσμά της φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία...Ακόμη κι αν δεν έχεις αρκετές εμπειρίες,όπως εγώ...
https://www.youtube.com/watch?v=w2cFEHM9yMw&feature=related

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[athanasiad]

Δικο σου ειναι αυτο το μεγαλουργημα???

Eίναι Οσυσσέας Ελύτης. Σποράδες για την Ελένη.
Πραγματικά μεγαλούργημα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.