Mιλάμε για πολύ κλάμα...

billio · 2009-09-25T08:43:16+0300

Εχτες το βραδυ πηρα μια ταινια απο το DVD Club που λεγεται Marlei & me. Παιζει η Τζενιφερ Ανιστον και o Ooυεν Γουιλσον. Ηθελα να δω κατι ετσι απλο κ ευχαριστο αλλα που να ξερα...Να μη κακολογισω την ταινια, μια χαρα ειναι. Ωραιο στορυ πολυ γλυκο. Ολοι πρεπει να την δουνε ζωοφιλοι και μη.Ολοι εχουμε να μαθουμε πολλα απο αυτη την ταινια. Εξιστορει το πως μπηκε στη ζωη ενος νιοπαντρου και αγαπημενου ζευγαριου ενας ατιθασος σκυλος και πως τους αλλαξε τη ζωη.
Το γιατι εκλαψα ειναι αλλη ιστορια. Παντοτε κλαιω σε μια ταινια οταν το ζωακι πρωταγωνιστης πεθανει, και δεν εχει αισιο τελος. Αλλα εδω εγινε κατι αλλο, πιο δυνατο. Μεσα απο την ιστορια του Μαρλει ειδα η δικη μου ισοτρια με τον σκυλο μου (ο οποιος εδω και 3 χρονια εχει πεθανει). Ταυτιστηκα. Εβλεπα τον Μαρλει στο κτηνιατριο να πεθαινει κι εγω εβλεπα τον δικο μου. Θυμηθηκα το βλεμα του την ωρα που εφευγα. Ηξερα οτι ηταν η τελευταια φορα που τον βλεπω ζωντανο, ηξερα οτι την επομενη μερα θα μου πουν οτι εφυγε.Τα ειδα και τα εζησα ξανα ολα, ολα απο την αρχη. Πραμματα τα οποια νομιζα οτι ειχαν γινει παρελθον αλλα δεν ηταν ετσι φαινεται. Ακομα τον κουβαλαω, ακομα ποναω κι ας ξερω οτι ηταν κατι το φυσιολογικο. Οτι ετσι ειναι η ζωη, ολοι μας γερναμε και πεθαινουμε. Κι ο δικος μου οπως και ο Μαρλει εζησε μια καλη ζωη, εζησε 19 ολοκληρα χρονια. Μας αγαπησε και τον αγαπησαμε. Και πονεσαμε αφανταστα ολοι μας οταν μας αφησε. (Σορρυ αλλα με πιασαν παλι τα κλαματα)...

Λοιπον μετα απο αυτον τον πονο ειχα ορκιστει οτι δεν θα ξανααποκτισω αλλο ζωακι, δεν θα ξαναδεθω με αλλο ζωο. Δεν θα το αντεξω...Τρια χρονια τα προσπερναγα..με ρωταγαν εαν θα αποκτησω αλλο σκυλο και τους ελεγα οχι, δεν θελω να ξαναπερασω το σταδιο της απωλιας.Τρια ολοκληρα χρονια, μεχρι που μπηκε στη ζωη μου η Μπιλιω (εγω που ελεγα Ποτε ξανα εε

Ειχε η μικρη το σωστο timing ...Μετα την ταινια και το κλαμα της ορμιξα και τη ζουζουνισα καθως κοιμοταν (αναρωτηθηκε με ενα παραπονεμενο μιαου "τι επαθε αυτη η τρελη και με ξυπναει ετσι;")Την εβαλα ναμου υποσχεθει οτι για τα επομενα 15 χρονια (τοσο δεν ζουν

δεν θα μου παθει τιποτα γιατι δεν θα το αντεξω. Μετα απο 15 χρονια που ξερεις μπορει να ειμαι πιο δυνατη τοτε και να μπορεσω να αντεξω τον αποχωρισμο μας. Τωρα ουτε να το σκεφτομαι δεν θελω

να την δειτε την ταινια παντως...
https://www.youtube.com/watch?v=DDRhk1Z-GKM

ιβανα · 2009-09-25T09:04:47+0300

τι συγκινητικα ηταν αυτα που εγραψες...πολυ με αγγιξαν..
σε καταλαβαινω απολυτα, και εγω εχω χασει λατρεμενη σκυλιτσα, επαθα χοντρη καταθλιψαρα κ εκανα χρονια να συνελθω..

την ταινια θα την δω παντως, παρεα με χαρτομαντηλα, γιατι κ εγω στο θεμα θανατος ζωου ειμαι εξαιρετικα ευαισθητη..

Alniyat · 2009-09-25T09:33:03+0300

Εγώ από την άλλη θα την αποφύγω τώρα που ξέρω τι γίνεται :bye:

Οι γάτες μου είναι οι πρώτες που έχω και είμαι και εγώ στο "υπάρχουν και γάτες που ζήσαν 20 χρόνια ελπίζω να είναι και οι δικές μου". Είχα μαζέψει στο παρελθόν σπουργιτάκι και δεν μπορώ να πώ ότι αντέδρασα καλά όταν δεν τα κατάφερε και το είχα μόνο μια εβδομάδα.

https://www.messybeast.com/longevity.htm :up:

billio · 2009-09-25T10:48:30+0300

Δυστιχως δεν μπορουμε να αποφυγουμε το αναποφευκτο....Κανεις δεν ζει αιωνια , ουτε καν τα ζωα. Το μονο που με παρηγορει και μπορει να παρηγορισει εσενα και οποιονδηποτε αλλο ειναι οτι ο σκυλος μου εζησε 19 ολοκληρα χρονια (υπεραιωνωβιος), εζησε μια καλη ζωη, χωρις ιδιαιτερα προβληματα υγειας (καλα στο τελος εναν καταρακτη τον ειχαμε, δεν ακουγε, ενα αυχενικο συνδρομο που τον εμποδιζε να κινηθει ανετα και μια ακρατια ουρων Αλλα και παλι φυσιολογικο ειναι για την ηλικια που ειχε φτασει). Εφτασε μεχρι το τελος , εκανε τον κυκλο του, δεν πεθανε αδικα απο ατυχημα αρρωστια κλπ κλπ.
Το μονο που με καιει ειναι ο τροπος που πεθανε. Επαθε μια κριση επιληπτικη μαλλον στα χερια μου. Επαθα ενα σοκ γιατι δεν ηξερα πως να το αντιμετωπισω.Πως να ηρεμισω ενα σκυλι που χτυπιεται και του φευγουν ουρα κι εχουν γυρισει τα ματια αναποδα; Οταν ηρεμισε τον πηγαμε στο γιατρο κακη του ωρα γιατι ο ανθρωπος μονο γιατρος τελικα δεν ηταν. Απορω πως του δωσανε διπλωμα και αδεια....Αλλα στο εξοχικο που ημασταν μονο αυτος ηταν ανοιχτος εκεινη την ωρα Τον εξετασε και υπεθεσε οτι ηταν καρδιακο επισοδειο. Υπεθεσε γιατι οντως δεν ήξερε τι ειχε το σκυλι...και ειπε ε ας του κανω μια ενεση digoxin....(το σκυλι μου ποτε δεν ειχε προβλημα με την καρδια του, καρδια μικρου παιδιου μου λεγαν ολοι οι γιατροι τοσα χρονια ) Του τραβαει μαι ενεση λοιπον και τον παω σπιτι. Το σκυλι απο κει που ηταν νωχελικο ατονο κλπ εγινε λες και του εχωσε αμφεταμινες. Σβουριζε ολη την ωρα πανω κατω πανω κατω γυρω γυρω ολι. αφου τον κινηγουσα να κατσει κατω να χαλαρωσει. Ειχε παθει παρακρουση του βγηκε η γλωσσα εξω απο το λαχανιασμα. Ειδα και επαθα να τον ηρεμισω...φευγουμε για αθηνα και φυσικο επακολουθο το σκυλι να τεζαρει και να μην μπορει να κουνηθει. Τον σηκωνα ορθιο και επεφτε συνεχεια κατω, δεν μπορουσε να σταθει. Τοτε καταλαβα οτι ηταν τα τελευταια του. Τον παμε στον γιατρο μας, του ειπαμε τι σηνεβει και τι εκανε ο αλλος συναδελφος. Τον ειδα που για λογους δεοντολογικους προσπαθησε να τον καλυψει,δεν ηθελε να τον κατηγορισει ευθεως. Αλλα σε γενικες γραμμες καταλαβα οτι ο σκυλος μου απο καρδια μια χαρα ηταν κι οτι κακως του εδωσε το digoxin. Τον αφησαμε εκει με ορο μπας και τη βγαλει τη βραδια, αν και ηξερα ότι ηταν το τελευταιο αντιο. Ηξερα οτι δεν θα τον ξαναδω, τα ειχε φαει τα ψωμια του.
Πεσαμε για υπνο, καταφερα να κοιμηθω καπου στις 3 το πρωι και γυρω στις 6:00 πεταχτηκα με ενα εντονο συναισθημα οτι με φωναζε ο σκυλος μου. Με κοιταζε στα ματια και μου ελεγε φευγω γεια....Πεταχτηκα κλαιγοντας και φωναζοντας τους ξυπνησα ολους...Περιμενα πως και πως να παει 8:00 να παρω τηλεφωνο τον γιατρο...Πηρα και μου ειπε οτι "ενω εδιχνε οτι θα την σκαπουλαρει, στις 6 το πρωι πεθανε!!!" Πηγα και τον παρελαβα, τον πηγα στο βουνο βρηκα ενα ησυχο δεντρακι εσκαψα και τον εθαψα (να σημειωσω οτι πριν 2 χρονια επιασε φωτια στον Υμμητο στου Παπαγου. Το δεντρακι του εχει τσουρουφλιστει απο τη μια μερια αλλα απο την αλλη που εινι θαμμενος ειναι αθικτο και γερο!). Εκει του εδωσα το τελευταιο φιλι για καληνυχτα. Εκανα εναν χρονο να σκουπισω το αμαξι μου απο τις τριχες του. Τον ηθελα ακομα μαζι μου, εχω φυλαξει μερικες στο πορτοφολι μου.ηθελα κατι δικο του ζωντανο να παραμεινει μαζι μου περα απο τις γλυκες αναμνησεις που μου χαρισε μια ολοκληρη ζωη.

Δε συνεχιζω αλλο γιατι με πηραν παλι τα ζουμια και ηρθε και η ασθενης μου και τρομαξα να ηρεμισω για να μη καταλαβει οτι εκλαιγα. Και τι να της ελεγα; μπηκε σκουπιδακι στα ματια μου;

Αντιο smilly σε ευχαριστω για ολα και ελπιζω να με συγχωρεσεις....τον γιατρο που σε εφαγε ακομα αχτι τον εχω

ιβανα · 2009-09-25T10:53:13+0300

α να χαθεις, ειμαι στη δουλεια κ με εκανες να κλαιω... :/:

billio · 2009-09-25T11:09:42+0300

Αρχική Δημοσίευση από ιβανα:
α να χαθεις, ειμαι στη δουλεια κ με εκανες να κλαιω...

Εγω ακομα δεν εχω σταματησει

evelynkar · 2009-09-25T11:22:28+0300

την εχω δει την ταινια..κι εγω πολυ κλαμα εριξα..καθομασταν με μια φιλη μου και το βλεπαμε ( κι αυτη φιλοζωη) και δεν αντεξαμε...

kika · 2009-09-25T12:12:05+0300

Kαλημέρα!!!Η ταινία εκπληκτική,την έχω δεί πάνω από 2 φορές και όλο λέω,δεν θα κλάψω ξέρω την συνέχεια...αλλά δεν τα καταφέρνω..Από μικρή όταν έβλεπα ζώο να υποφέρει σε ταινία-ή στην πραγματικότητα- με έπαιρνε το παράπονο.Ούτε γουέστερν δεν μπορούσα να δώ και να μην κλάψω με μαύρο δάκρυ για τ'άμοιρα τ'αλογάκια που έπεφταν στην μάχη!! :blink:

Πολύυυυ κλάμα!!

billio · 2009-09-25T12:19:06+0300

kαι εγω τα ιδια...οποια ταινια με ζωο εχω δει εχω κλαψει...Ποιο πολυ κλαιω με αυτα παρα με κατι αλλες τυπου love story ταινιουλες πχ Τιτανικος.Καλα με τον τιτανικο ειχα πεθανει στα γελια ...τους ακουγα ολους να κλαινε και με ειχε πιασει νευρικο

Titikaki · 2009-09-25T12:22:09+0300

Η πρωτη ταινια που εκλαψα για ζωο ηταν ο βασιλιας των λιονταριων οταν ημουν 4-5,οταν πεθανε ο Μουφασα και η επομενη αυτη με τη Βουγιουκλακη κ εναν τυφλο,που καποιος πατησε το σκυλακι της

billio · 2009-09-25T12:26:09+0300

Ρε εδω παρατριχα να κλαψω με το Nemo ...ελεος και ηταν και καρτουν. :lol:

Γενικως δεν μου αρεσουν οι ιστοριες με θανατους και απχωρισμους...εχω ενα θεμα

kika · 2009-09-25T12:27:13+0300

Να σου πώ την αλήθεια κι'εγώ αδιαφορώ ελαφρώς για την παρουσία ανθρώπων σε ταινία όταν συμπεριλαμβάνεται και ζώο!!Μήπως έχω πρόβλημα??? :confused:

...

ιβανα · 2009-09-25T12:27:51+0300

Αρχική Δημοσίευση από billio:
Ρε εδω παρατριχα να κλαψω με το Nemo ...ελεος και ηταν και καρτουν.
Γενικως δεν μου αρεσουν οι ιστοριες με θανατους και απχωρισμους...εχω ενα θεμα

αχ και εγω τα ιδια κανω. στα παιδικα κλαιω κ εγω αλλα ντρεπομουν να το πω...

πηγα ειδα το "up" το παιδικο τις προαλλες κ τρελαθηκα στο κλαμμα...να πατε να το δειτε ε? τρομερο

billio · 2009-09-25T12:41:00+0300

Προς το παρων δεν αντεχω αλλο κλαμα...τσουζουν τα ματια μου...Οταν θα ηρεμισω και θα θελω να ξανακλαψω για να ξεσπασω θα παω να το δω...Μαλλον θα το παρω σε dvd γιατι θα γινω ρεζιλι σιγουρα αμα αρχισω να κλαιω με σπαραγμο και αναφιλιτα...

Selina Kyle · 2009-09-25T20:43:40+0300

Αφροδίτη μου, δεν είχα ποτέ σκυλάκι, το πρώτο μου ζωάκι - καθαρά δικό μου έτσι; - είναι ο Disney - το μαυρόασπρο μου μπουμπουκάκι. Όμως κόντεψα να τον χάσω και ήταν η πιο τρομακτική/επώδυνη βραδυά της ζωής μου. Σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Ακόμη, βίωσα τη ξαδέρφη μου που της κτύπησε το σκυλάκι της αυτοκίνητο μπροστά στα μάτια της. Το σκυλί κάθησε, γύρισε, την κοίταξε στα μάτια και ξεψήχυσε. Τα ουρλιακτά της ακούγονταν σε όλη τη γειτονιά.
Μετά από εκείνη τη μέρα όμως, είπε πως κάθε φορά που θα σκεφτόταν το αγοράκι της, θα χαμογελούσε και θα του έστελνε θετική ενέργεια.
Ξέρεις κάτι; Σκέφτηκες ποτέ ότι ο άσχετος γιατρός μπορεί μέσα στη λανθασμένη του διάγνωση και ενέργεια να έδωσε στο σκυλάκι σου ένα πιο ήπιο τέλος από κάποιο τυχόν άσχημο τέλος; Μπορεί ότι έγινε να έγινε για καλό και το αγαπημένο σου ζωάκι να πέρασε στον άλλο κόσμο πολύ ήρεμα.
Νιώθω πως το σκυλάκι σου είναι καλά τώρα και σου κουνά την ουρά.

Α.. και κάτι τελευταίο. Νομίζω πως η τσαμπερδονίτσα σου (Μπήλιω) δεν θα σου αφήνει και χρόνο για πολλά πολλά. Μπήκε στη ζωή σου τόσο άμεσα. Εγώ νομίζω πως μπήκε με την έγκριση του σκύλου σου. Απόλαυσε λοιπόν τα δαγκώματα και τα γδαρσίματά της!!

kounelaki · 2009-09-25T20:56:26+0300

ΘΑ ΤΗ ΔΩ!!!

Ria2008 · 2009-09-25T21:03:37+0300

Ακριβώς με το ίδιο σκεπτικό ξεκινήσαμε και εμείς να την δούμε πριν κανα μήνα, κωμωδία Owen Wilson & Jennifer Aniston και σκύλος μια χαρά... Έλα ντε που στο τέλος είχα πρηστεί από το κλάμα, αγνώριστη είχα γίνει! Τέτοιο κλάμα είχα να ρίξω με ταινία κάτι χρόνια! Και να μην σταματάει ρε κορίτσια! Άνοιξαν οι ουρανοί ένα πράμα!

Nonika · 2009-09-26T13:20:12+0300

Οταν πρωτοβγηκε στο σινεμα η ταινια ,την κατεβασα σε αθλια ποιοτητα στο λαπτοπ να τη δω,δεν μπορουσα να περιμενω το dvd.Μιλαμε εχω ριξει ΕΝΑ κλαμα,μα ΤΙ κλαμα,παλι καλα ημουν μονη μου. :redface:

Στα love story ουτε κι εγω πολυσυγκινουμαι,αλλωστε αν οι πρωταγωνιστες καταληγουν μαζι σκεφτομαι οτι δεν μας δειχνει τι γινεται μετα που παντρευονται και σκοτωνονται στον καυγα ,αλληλομισουνται και χωριζουν στο τελος. :rolleyes:

Οταν ομως δειχνει ζωακια να υποφερουν ή να πεθαινουν τοτε ανοιγουν οι βρυσες και δεν κλεινουν με τιποτα. :/:

Nonika · 2009-09-26T13:22:42+0300

Πωπω ρε συ,τωρα διαβασα την ιστορια σου με τον σκυλακο,μ'εκανες και κλαιω στη δουλεια...:cry::cry::cry:

σιεννα · 2009-09-26T16:43:00+0300

Αχ βρε billio μου τι μου θυμισες τωρα με αυτη την ταινια!Εκανα το λαθος να την δω λιγο καιρο μετα που ειχα χασει τον αγαπημενο μου γατουλη.Κωμωδια λεω,ευχαριστο και αναλαφρο εργακι θα ειναι!
Ελιωσα στο κλαμα.Η φυσικη εξελιξη της ζωης του σκυλακου,δεν με παρηγορουσε σε καμια περιπτωση.Ασε που οσο εβλεπα τα παιδακια της οικογενειας να κλαινε,γινομουνα και πιο χαλια.

Τι μου κανατε παλι!!!Εχω αποφασισει να μην διαβαζω "τον ταλευταιο αποχαιρετισμο" αλλα εσεις χτυπατε απο παντου μεχρι και απο "τη γενικη γατοσυζητηση" :redface:

Mιλάμε για πολύ κλάμα...

Πολύ δραστήριο μέλος

Επιφανές μέλος

Νεοφερμένο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Επιφανές μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Διακεκριμένο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Νεοφερμένο μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Επιφανές μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Τιμώμενο Μέλος

Περιβόητο μέλος

Δραστήριο μέλος

Διακεκριμένο μέλος

Διακεκριμένο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος