Έχουμε αλλάξει, πάντως. Προς το καλύτερο. Έχει ευαισθητοποιηθεί πολύ ο κόσμος με τα αδεσποτάκια. Καμία σχέση, νομίζω, με παλαιότερα. Κι αυτό που έχω παρατηρήσει, είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον σκυλάκια αδέσποτα, με αποτέλεσμα η αγάπη και η φροντίδα τού κόσμου να επικεντρώνεται στα γατάκια...
Στη γειτονιά μου υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται από πολύ μακριά, δυο φορές την ημέρα, κάθε μέρα (βρέξει, χιονίσει...), για να τους δώσουν φαγητό και νερό. Ό,τι μα ό,τι και να γίνει, ό,τι και να τους συμβεί θα έρθουν. Και είναι άξιο θαυμασμού αυτό.
Αναφορικά με τα χτυπημένα ή εκείνα που είναι σε άσχημη κατάσταση, οι κτηνίατροι (κάποιοι απ΄ αυτούς, έστω...), δεν παίρνουν καν χρήματα, αν τους τα πας. Υπάρχει ανθρωπιά. Πολλές φορές δε περισσεύει...
Στο γατούλη, που έχω στην παραπάνω φωτογραφία (τον ονομάσαμε Σταυράκο, του δώσαμε το όνομα του γιου μου...), κάναμε στείρωση και μοιραστήκαμε τα χρήματα 3 άτομα.
Έχουμε βελτιωθεί. Κατά πολύ...