Οι ζωολογικοί κήποι και το τέλος της φύσης

[Πουπουλίνα]

Οι ζωολογικοί κήποι και το τέλος της φύσης
του Steve Best

Ο ζωολογικός κήπος είναι ένας τέλειος μικρόκοσμος του μεταμοντέρνου κόσμου. Κολυμπώντας σε μια θάλασσα προσομοίωσης, ψεύτικης πραγματικότητας του Εθνικού Κράτους Διασκέδασης, όπου τα πάντα, από τα ανθρώπινα σώματα μέχρι την εθνική πολιτική είναι πλαστά και σκηνοθετημένα, γιατί να μην προσομοιώνουν τη φύση, την άγρια ζωή, τις συμπεριφορές των ζώων και όλα τα είδη επίσης; Σε αυτό το προχωρημένο στάδιο του καπιταλιστικού αποικισμού του πλανήτη, όπου παραμένουν λίγες νησίδες φυσικού κόσμου και ο ζωολογικός κήπος ενσαρκώνει την εμπορευματοποίηση, τον κατακερματισμό και την “τεχνικοποίηση” των διεργασιών της ζωής – η βιοποικιλότητα μειώνεται και αντικαθίστανται τεχνητά με διατηρήσιμα “εκθέματα”.
Δεδομένου ότι η αντίθεση ανάμεσα στην κοινωνία και τη φύση ξεδιπλώνεται, η φύση εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον πολιτισμό για τη διατήρηση της προηγμένης ζωής, αλλά ο πολιτισμός, προσκολλημένος στα μηχανιστικά μοντέλα και τις πρωτόγονες φιλοσοφίες της ιεραρχίας και της κυριαρχίας, δεν είναι αρκετά προηγμένος για να διατηρήσει την εξέλιξη. Ο ζωολογικός κήπος είναι το τέλειο σύμβολο λοιπόν για την ταφή του πλανήτη, για τη σαρκοφάγο των ζωικών ειδών, καθώς και για μια αυξανόμενη παθολογία της εκτός ελέγχου ανθρώπινης δύναμης. Οι ζωολογικοί κήποι είναι πρώτα και κύρια σχέσεις εξουσίας, είναι ταυτόχρονα και αιτία και σύμπτωμα της ανθρώπινης θέλησης για κυριαρχία πάνω στο φυσικό κόσμο.
Ο ιμπεριαλισμός με άλλα μέσα
“Με πολλούς τρόπους, ο ζωολογικός κήπος έχει έρθει για να αντιπροσωπεύσει τη θεματολογία της εποχής του ελέγχου: την εξερεύνηση, την κυριαρχία, την αλαζονεία, την επιδειξιομανία, τον ισχυρισμό της ανωτερότητας, τη χειραγώγηση.”
Ντέιβιντ Έχρενφελντ, Ηθική στην Κιβωτό (David Ehrenfeld, Ethics on the Ark)

Εξ ορισμού, ένας ζωολογικός κήπος είναι ένα δημόσιο πάρκο το οποίο εκθέτει τα ζώα για σκοπούς όπως η ψυχαγωγία και η “εκπαίδευση”, και θα πρέπει να διακρίνεται από ένα “θηριοτροφείο”, μια συλλογή ζώων που διατηρούνται για διάφορους σκοπούς εκμετάλλευσης, περιπλανώμενους ζωολογικούς κήπους, ή μικρούς ζωολογικούς κήπους στις παρυφές των δρόμων, όπως οι Tiger Truck Plazas στη Λουιζιάνα και το Τέξας που φυλακίζουν τίγρεις κάτω από φρικτές συνθήκες. Η αμερικανική ένωση ζωολογικών κήπων και ενυδρείων (AZA) πιστοποιεί τους “καλύτερους” ζωολογικούς κήπους, αλλά πολλοί ζωολογικοί κήποι εγκεκριμένοι από την AZA συνεχίζουν να κακομεταχειρίζονται τα ζώα τους (όπως φάνηκε και στο περίφημο ξυλοδαρμό της ελεφαντίνας Σίσσυ στο ζωολογικό κήπο του Ελ Πάσο το 1998). Επιπλέον, μόνο περίπου το 10% των πάνω από 2.000 εκθετών ζώων που έχουν άδεια από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USDA) είναι διαπιστευμένο από το AZA. Θα πρέπει να διακρίνουμε, επίσης, τους ζωολογικούς κήπους από τα καταφύγια, όπως το καταφύγιο Ελεφάντων στο Tennessee όπου τα ζώα διατηρούνται μέσα σε εκτεταμένο φυσικό περιβάλλον, συχνά τελείως κλειστά για το κοινό. Συχνά, όμως, ζωολογικοί κήποι και θηριοτροφεία όπως το «Noah s Land Sanctuary” στο Harwood του Τέξας παραπλανητικά ισχυρίζονται ότι είναι «καταφύγια», όταν στην πραγματικότητα είναι πασίγνωστοι βασανιστές των ζώων (όλα υπό την ανοχή του USDA), και έτσι ο τίτλος “καταφύγιο” μπορεί να είναι ψεύτικη διαφήμιση για προσέλκυση χρημάτων και δεν αποτελεί εγγύηση μη βάναυσης πολιτικής.

Σήμερα οι ζωολογικοί κήποι ισχυρίζονται ότι έχουν σα στόχο τη διατήρηση των ειδών, αλλά και οι ζωολογικοί κήποι και οι προκάτοχοί τους, έχουν ανέκαθεν εμπλακεί στην παγίδευση, τη θανάτωση και την εμπορία ζώων.

Όπως γράφει ο Dale Jamieson στο δοκίμιό του “Ενάντια ζωολογικούς κήπους”, οι σύγχρονοι ζωολογικοί κήποι ιδρύθηκαν στη Βιέννη, τη Μαδρίτη, και το Παρίσι το δέκατο όγδοο αιώνα, και στο Λονδίνο και στο Βερολίνο το δέκατο ένατο αιώνα. Ο πρώτος αμερικανικός ζωολογικός κήπος ιδρύθηκε στη Φιλαδέλφεια και το Σινσινάτι το 1870. Στο υπέροχο βιβλίο του, : “Αναγνώσκοντας τους ζωολογικούς κήπους: Αναπαραστάσεις ζώων σε συνθήκες αιχμαλωσίας”, ο Randy Malamud εκθέτει την άγραφη ιστορία του ζωολογικού κήπου και τη σχέση του με την αποικιοκρατία. Οι ζωολογικοί κήποι ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον ιμπεριαλισμό και τις ιδεολογίες της κατάκτησης, και παρείχαν την απαραίτητη νομιμοποίηση και τα σύμβολα για την κατάκτηση των εθνών. Τα ζώα που πιάνονταν σε ξένες χώρες κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής περιπέτειας μεταφέρονταν πίσω στις πρωτεύουσες όπως το Λονδίνο, προκειμένου να παρουσιαστούν σε ένα χαζό κοινό. Τα εξωτικά ζώα συμβόλιζαν την ικανότητα της αυτοκρατορίας να αποκτήσει κυριαρχία πάνω στη φύση και τον πολιτισμό και έγιναν πολύτιμα αντικείμενα επιδεικτικής κατανάλωσης.

Οι αυτοκρατορίες προβάλλουν τα σημάδια της εξουσίας και της μεγαλοπρέπειά τους. Δεδομένου ότι άψυχα εμπορεύματα όπως ο χρυσός και τα όπλα αποπνέουν λίγη σημειολογική λαμπρότητα, τα εξωτικά ζώα έχουν καταστεί σύμβολα της αυτοκρατορικής δύναμης και εξουσίας πάνω σε ξένα εδάφη. Για να τοποθετηθούν σε ζωολογικούς κήπους, τα ζώα έχουν αιχμαλωτιστεί στην άγρια φύση, έχουν αρπαχθεί από το βιότοπο και τις οικογένειές τους, έχουν αλυσοδεθεί, κακοποιηθεί, μεταφερθεί, φυλακιστεί, περιοριστεί, υποβάλλονται σε διάφορα χρονοδιαγράμματα, είναι υποχρεωμένα να υφίστανται πόνο, παρουσιάζονται σε κατηγορίες με ανθρωποκεντρικά κριτήρια, και υπόκεινται υπό συνεχή ανθρώπινα βλέμματα. Οι ζωολογικοί κήποι είναι έτσι προεκτάσεις και εκδηλώσεις του κράτους και της αυτοκρατορίας των ειδών. Όπως γράφει Malamud, “Οι κάθε είδους εκθέσεις ανθρώπων και ζώων αποδεικνύουν τους επίμονους πολιτιστικούς καταναγκασμούς να ενισχύσουν τον ιμπεριαλισμό: Γιορτάζουν τη δύναμη και την κατάκτηση που είναι αναγκαίες για να αποκτήσουν τα δείγματα για τις έκθεσης, ολοκληρώνουν τη δυναμική των εμπορικών συναλλαγών και της οικονομικής εκμετάλλευσης και αναγκάζουν τα πλήθη να συμμετάσχουν στην ιμπεριαλιστική επιχείρηση επιβεβαιώνοντας τη θέση τους στην σύγχρονη αυτοκρατορία. Οι μοντέρνοι ζωολογικοί κήποι αναπαράγουν τις ιμπεριαλιστικές παραδόσεις της επίδειξης του άλλου, κατασκευάζοντας μια προνομιακή αίσθηση της θέσης του θεατή -που μπορεί να αποφασίσει πότε θα έρθει, θα δει και θα φύγει, ενώ τα [ζώα] θεάματα πρέπει να μείνουν εκεί.”
Όπως η Marjorie Spiegel περιγράφει στο βιβλίο της “Η Επίφοβη Σύγκριση: Η Δουλεία του Ανθρώπου και των Ζώων”, η εκμετάλλευση των ζώων εφοδίασε με τα μοντέλα για να κυριαρχηθούν οι Αφρικανοί σκλάβοι, και πολλές κατηγορίες ανθρώπων – αυτοί που ανήκουν σε “κατώτερο” φύλο, φυλή ή τάξη – κατηγοριοποιούνται ως “ζώα” ή “υπάνθρωποι”. Μόλις ανθρώπινα όντα μπορούν να συντάσσονται στην ίδια δυσμενή κατηγορία με τα ζώα, υπόκεινται σε παρόμοιες εκμεταλλευτικές συμπεριφορές. Κατά συνέπεια, η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιούσε τα ζώα για να υποβιβάσει κατώτερες τάξεις ανθρώπων σε υποδεέστερη κατάσταση.
Οι ζωολογικοί κήποι, κυρίως, εφοδιάζουν μοντέλα απανθρωποποίησης. Στα τέλη του δέκατου ένατου και στις αρχές του εικοστού αιώνα, άνθρωποι συχνά εκτίθεντο σε κλουβιά μαζί με ζώα. Με κατάφωρα ρατσιστικούς τρόπους, Μαυριτανοί, Τάταροι, Ινδοί, Ασιάτες, Εσκιμώοι, και Βουσμάνοι της Αφρικής , ανάμεσα σε μια σειρά άλλων απ’ όλο τον κόσμο, έγιναν μέρος μιας εξωτικής συλλογής μορφών ζωής προς θέαση, όπως και διάφορα “τέρατα” (“νάνοι”, γίγαντες, γενειοφόρες γυναίκες και άτομα με κάθε είδους “παραξενιές” και “παραμορφώσεις”) περιορίζονταν σε κλουβιά ζωολογικού κήπου και θηριοτροφεία. Ανθρωπιστικά κινήματα σταμάτησαν τελικά αυτές τις πρακτικές, αλλά τα “φρικιά” μετακόμισαν στα τσίρκο, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Ενώ η ηθική πρόοδος ανάγκασε τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν το λάθος του να εκθέτουν ανθρώπους, περιμένουμε το επόμενο βήμα σύμφωνα με το οποίο ο κόσμος θα κατανοεί την αδικία της εκμετάλλευσης των ζώων σε ζωολογικούς κήπους.
Σήμερα, ωστόσο, καμία πόλη δεν θεωρείται πλήρης χωρίς ένα δημόσιο ζωολογικό κήπο ως μια σημαντική «τουριστική ατραξιόν». Σε μια αργή μείωση των ζώων που προορίζονται για αγαθά και θέαμα, οι ζωολογικοί κήποι αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της «ποιότητας ζωής», μαζί με πάρκα, βιβλιοθήκες, συμφωνίες, και ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις. Φυσικά, η “ποιότητα ζωής” αναφέρεται στους ανθρώπους και όχι στα ζώα. Από τη στιγμή που είναι διαθέσιμα για το ανθρώπινο βλέμμα και είναι μέρος των πόρων διασκέδασης της πόλης, η ποιότητα της ζωής των ζώων είναι αδιάφορη για τους περισσότερους πολιτικούς της πόλης και το κοινό.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Το Τείχος του Βερολίνου των Ειδών
“Θα πληρώσουν το τίμημα για την ομορφιά τους, φτωχά θηρία. Η ανθρωπότητα θέλει να πιάσει οτιδήποτε το όμορφο και να το φυλακίσει, και στη συνέχεια να έρχονται κατά χιλιάδες για να το παρακολουθήσουν να αργοπεθαίνει.”
David Garnett, ένας άντρας σε ζωολογικό κήπο.

Το πιο εντυπωσιακό πράγμα στους ζωολογικούς κήπους δεν είναι οι υποδομές τους – τα κλουβιά, τα μπαρ, οι τοίχοι, τα παράθυρα, οι τάφροι, και τα περιβλήματα, ο κλειστός κόσμος της μοναξιάς και του πόνου διάτρητος με κραυγές μέσα στη νύχτα, οι υγρές και άσχημες μυρωδιές της κακοφορμίζουσας ασθένειας και της δυστυχίας . Αντίθετα, το κύριο ενδιαφέρον των ζωολογικών κήπων βρίσκεται στην υποκείμενη ψυχολογία, στην ανθρώπινη νοοτροπία που προσπαθεί να δαμάσει τη φύση, να εξημερώσει τα άγρια ζώα, να ασκήσει τη θέλησή της για εξουσία πάνω σε αυτό που θεωρεί κατώτερο του εαυτού της, στις επιστημολογίες της ιεραρχίας και του κράτους που έχουν σηματοδοτήσει το σύνολο του δυτικού πολιτισμού από την έναρξή του. Οι αρχιτεκτονικές του διαχωρισμού υπάρχουν όχι για να μας αποκόψουν από τα ζώα του ζωολογικού κήπου, αλλά από το φυσικό κόσμο στο σύνολό του, αποτελούν οντολογικές διαχωριστικές γραμμές.
Οι ζωολογικοί κήποι μας χωρίζουν όχι μόνο από συγκεκριμένα ζώα, αλλά γενικότερα, από τη δική μας ζωικότητα, την εξελικτική μας κληρονομιά, τους βιολογικούς προγόνους μας – το αισθανόμενα και σκεπτόμενα όντα, με τα οποία μοιραζόμαστε τη δυναμική περιπέτεια της εξέλιξης και των οποίων η ύπαρξη άνοιξε το δρόμο για τη δική μας. Έτσι, οι τοίχοι δεν είναι τόσο ένα φυσικό όσο ένα πολιτιστικό μέσο διαχωρισμού, διαιρούν τη ζωή σε “εμάς” εναντίον “αυτών” αντί να δημιουργούν μια εξελικτική συνέχεια.

Αυτοί που πηγαίνουν στους ζωολογικούς κήπους καταλαμβάνουν τη θέση των θεατών, προμηθευτών ενός βλέμματος που αντικειμενοποιεί τα ζώα και τα υποβιβάζει σε μια εξευτελισμένη και κατώτερη κατάσταση ύπαρξης. Η απλή πράξη του κοιτάγματος καθιερώνει μια σχέση εξουσίας, αφού ο θεατής ορίζει τον οπτικό του στόχο με τις περιφρονητικές αξίες που τον πληροφορούν τα μάτια του. Δεν υπάρχει καμία κατανόηση ή σεβασμός, όταν το υποκείμενο ειδόνεται σαν ένα αντικείμενο για ψυχαγωγία. Το να κατασκοπεύσετε τους παρατηρητές είναι εκνευριστικό, επειδή μπορείτε να δείτε πόσο επιπόλαια είναι η εμπειρία τους, και πόσο εθισμένοι είναι στη θλίψη και τη μοναξιά των ζώων σε αιχμαλωσία. Όπως παρατηρεί ο Malamud, οι ανθρώποι που βλέπουν τα ζώα στο ζωολογικό κήπο δεν έχουν περισσότερες πιθανότητες να τα σεβαστούν απ’ ό, τι θα είχαν να εκτιμήσουν την πολιτιστική ποικιλομορφία με την εξέταση των σκουρόχρωμων ανθρώπων πίσω από τα κάγκελα των θηριοτροφείων του δέκατου ένατου αιώνα.
Οι ζωολογικοί κήποι μιλούν ταυτόχρονα για τα ζώα-αντικείμενα που εκμεταλλεύονται, και τους άνθρωποι που κυριαρχούν. Η αποστροφή των ζωολογικών κήπων είναι μια προβολή του τρόμου, που στοιχειώνει το ανθρώπινο πνεύμα , την απόλυτη αποστροφή του από τις δικές του ψυχικές ρίζες και τη ζωική του προέλευση. Όταν κοιτάζουμε μέσα από τα κάγκελα τα κλεισμένα ζώα, τα δασύτριχα εμπορεύματα που έχουν φυλακιστεί για διασκέδαση, παρατηρούμε το πρόσωπο της δικής μας αποξένωσης. Ταυτόχρονα, βλέπουμε τις αμαρτίες του παρελθόντος μας και την απονέκρωση του μέλλοντός μας, πώς εμείς οι ίδιοι θα παρακμάσουμε με το θάνατο της φύσης. Όταν ατενίζουμε τους γενετικούς μας αδελφούς που ποτέ δεν κοιτάνε πίσω σε μας, υποβιβάζουμε τους εαυτούς μας . Το γεγονός ότι – όπως ανούσια λένε οι γονείς – τα παιδιά τους “απολαμβάνουν” το ζωολογικό κήπο δεν αποτελεί ένα επιχείρημα υπέρ, αλλά μια ανησυχητική ένδειξη ενός πρώιμου στάδιου στρέβλωσης ενός νεαρού μυαλού. Προφανώς, η απόλαυση του πόνου των άλλων είναι καλή διασκέδαση για όλη την οικογένεια.
Το μυθιστόρημα του Ντάνιελ Κουίν, Ισμαήλ, περιλαμβάνει έναν σωκρατικό διάλογο ανάμεσα σε έναν αυτάρεσκο ανθρωπιστή και ένα φιλοσοφικό γορίλα. Ο γορίλας τρομάζει τον άνθρωπο με το επιχείρημα ότι μοιράζονται κάτι σημαντικό – την εμπειρία της αιχμαλωσίας. Ο γορίλας έχει φυλακιστεί σε διάφορα τσίρκα και ινστιτούτα ψυχαγωγίας, αλλά ο άνθρωπος, αγανακτισμένος και αμήχανος, εκπαιδευμένος στις φιλοσοφικές προεκτάσεις του ιουδαιο-χριστιανικού πολιτισμού, έρχεται να συνειδητοποιήσει ότι είναι εξόριστος στη βαθύτερη αιχμαλωσία ενός θετικού και δυσλειτουργικού πρότυπου, του ανθρωποκεντρισμού.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Η Σχολή της Παραπληροφόρησης

“Η απλή βάση στην αντίθεσή μου στην αιχμαλωσία στους ζωολογικούς κήπους είναι ότι κρατάμε τα ζώα σε κατάφωρα αφύσικες, εξουθενωτικές, και παρεκκλίνουσες συνθήκες. Κανένα στοιχειό από την ομορφιά και τη δύναμη και την ευφυΐα τους δεν είναι εμφανές. Περιορίζονται, απογοητεύονται, εκτελούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες και συχνά επικίνδυνες συμπεριφορές πλήξης, καταλήγοντας καρικατούρα του πραγματικού τους εαυτού.”

Euan C. Young, καθηγητής Ζωολογίας, Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ, Νέα Ζηλανδία

Λόγω της αύξησης της ευαισθητοποίησης του κοινού για την ταλαιπωρία και τα δικαιώματα των ζώων, οι ζωολογικοί κήποι είναι υποχρεωμένοι να ανασύρουν σαθρές δικαιολογίες για την ύπαρξή τους. Για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, οι ζωολογικοί κήποι παρουσιάζουν τρία βασικά επιχειρήματα. Οι ζωολογικοί κήποι αποτελούν τη μοναδική ευκαιρία για τους περισσότερους ανθρώπους να δουν ζώα όπως καμηλοπαρδάλεις, λιοντάρια και ελέφαντες. Βοηθούν να εκπαιδευτεί το κοινό για τα ζώα και να προωθηθεί μεγαλύτερος σεβασμός σε αυτά. Προωθούν προσπάθειες διατήρησης μέσω της εκπαίδευσης και της αναπαραγωγής και στέγασης των απειλούμενων ειδών.

Το πρώτο σημείο θέτει το ερώτημα με την παραδοχή ότι η ανθρώπινη οπτική ευχαρίστηση και περιέργεια ξεπερνά το δικαίωμα ενός ζώου να απολαμβάνει τη ζωή του ανενόχλητο στο φυσικό του περιβάλλον. Ο πόνος που προκαλείται στα ζώα σε περιφραγμένους χώρους για όλη τους τη ζωή (δεκαετίες σε περιπτώσεις όπως οι χιμπατζήδες και οι ελέφαντες) σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την αξία μιας στιγμιαίας εμπειρίας για τα εθισμένα στη διασκέδαση ανθρώπινα όντα.

Ο δεύτερος ισχυρισμός υποθέτει ότι οι συμπεριφορές των ζώων που βλέπουν οι θεατές είναι ακριβείς, αληθείς, και φυσικές, όταν στην πραγματικότητα το τεχνητό περιβάλλον του ζωολογικού κήπου διαστρεβλώνει όλη τη διαδικασία της ζωής τους. Πρώτον, στο ζωολογικό κήπο οι θεατές δίνουν ελάχιστη ή καθόλου προσοχή στις πληροφορίες που τους παρέχονται για τα ζώα που παρατηρούν. Μελέτες γράφουν – και η εμπειρία του καθενός από εμάς επιβεβαιώνει εύκολα- ότι οι θεατές στο ζωολογικό κήπο σπάνια διαβάζουν τις πλάκες που παρέχουν πληροφορίες για το όνομα των ζώων, τη διατροφή, και τη φυσική ομοταξία. Η υπόθεση ότι οι άνθρωποι θα διαβάσουν τις πινακίδες σήμανσης, θα σκεφτούν τις πληροφορίες, και θα είναι σε θέση να τις επεξεργαστούν είναι αβάσιμη σε μια κουλτούρα της κατανάλωσης και της ψυχαγωγίας.

Μελέτες δείχνουν ότι οι θεατές των ζωολογικών κήπων γνωρίζουν ελάχιστα για τα ζώα, πιστεύουν σε τυπικές προκαταλήψεις για αυτά, και κάνουν βαθιές παρατηρήσεις, όπως το ζώο είναι “χαριτωμένο” ή “αστείο”. Το πρόβλημα είναι διττό: Οι θεατές των ζωολογικών κήπων συνήθως αναζητούν ψυχαγωγία, όχι εκπαίδευση και οι ζωολογικοί κήποι σπάνια κάνουν σοβαρή προσπάθεια εκπαίδευσης του κοινού. Κάποιος μπορεί να μάθει πολύ περισσότερα για τη συμπεριφορά των ζώων μέσω των μέσων ενημέρωσης, όπως το Discovery Channel, είτε μέσω «εικονικών ζωολογικών κήπων» και μέσα από τις κάμερες που τροφοδοτούν ζωντανές εικόνες των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Όταν επισκέφθηκα πρόσφατα το ζωολογικό κήπο του Ελ Πάσο, άκουσα ένα παιδί να αναφωνεί, «είναι αυτό το ζώο πραγματικό”; Οι γονείς γέλασαν, αλλά αυτή ήταν μια κατά λάθος βαθυστόχαστη ερώτηση. Γιατί ότι βλέπουν οι θεατές είναι εκφράσεις υπανάπτυκτες, παραμορφωτικές, ανεστραμμένες από τον άνθρωπο, ζώων που είναι λυπημένα, μοναχικά, τραυματισμένα και με κατάθλιψη. Εμείς δε θα δούμε τίγρεις, ελέφαντες και χιμπατζήδες, αλλά θα δούμε τι έχει συμβεί σε αυτούς, παρατηρούμε μια κοινωνική κατασκευή του ζώου. Να είμαστε σίγουροι πως ο βαρυκίνητος ελέφαντας δε είναι απλά μια ιδέα κάποιου, αλλά η ανθρώπινη ιδέα για αυτόν ειδωμένη μέσα από το πρίσμα / φυλακή των πολιτιστικών προοπτικών που είναι περισσότερο ή λιγότερο φωτισμένη και επιστημονικά ακριβής. Οι θεατές νομίζουν ότι βλέπουν άμεσα τα ζώα, αλλά τα βλέπουν μέσα από ιστορικά καθορισμένα πρότυπα και τις επιζήμιες επιπτώσεις του θεσμού του ίδιου του ζωολογικού κήπου.

Θα μπορούσε κανείς να μελετήσει την ανθρώπινη φύση εξετάζοντας ανθρώπους κλειδωμένους σε άσυλα και φυλακές. Πράγματι, τα ζώα υποφέρουν από τις ίδιες ψυχολογικές επιπτώσεις από τον εγκλεισμό και την απομόνωση, όπως και οι άνθρωποι, και από εκεί προκύπτει και ο όρος “zoochosis”. Ίσως αρπαγμένα από τις οικογένειές τους στην άγρια φύση, δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα, αποστερούμενα μιας πλούσιας κοινωνικής ζωής, έχοντας αναστραφεί κάθε ανάγκη τους και ένστικτο τους και υπό την κατοχή των πολύπλοκων μυαλών, τα ζώα των ζωολογικών κήπων υποφέρουν από διάφορα ψυχολογικά προβλήματα, από “στερεότυπη” συμπεριφορά, η οποία περιλαμβάνει το να πηγαίνουν πέρα-δώθε, να αφήνουν το κεφάλι να κρέμεται, το λίκνισμα, το περπάτημα σε κύκλους, το ψυχαναγκαστικό γλείψιμο, το δάγκωμα κομματιών και ακόμη και τον αυτο-ακρωτηριασμό (όπως στην η περίπτωση των χιμπατζήδων που προκαλούν σοβαρές πληγές δαγκώνοντας τα άκρα τους). Σύμφωνα με τον Bill Travers και την Virginia McKenna του Ιδρύματος Γεννημένος Ελεύθερος (Born Free Foundation), για παράδειγμα, πάνω από το 60% των πολικών αρκούδων στους βρετανικούς ζωολογικούς κήπους είναι ψυχικά διαταραγμένες. Η Jane Goodall υποστηρίζει ότι πάνω από το ήμισυ των ζωολογικών κήπων του κόσμου “εξακολουθούν να είναι σε κακές συνθήκες.” Μια αναθεώρηση των νεκροψιών ζωολογικών κήπων στο ζωολογικό κήπο του Σαν Ντιέγκο, που θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους ζωολογικούς κήπους της χώρας, υποδεικνύει διευρυμένο υποσιτισμό στα ζώα των ζωολογικών κήπων, υψηλά ποσοστά θνησιμότητας από τη χρήση αναισθητικών και ηρεμιστικών, σοβαρούς τραυματισμούς και θανάτους που οφείλονται στις μεταφορές, καθώς και συχνές εμφανίσεις κανιβαλισμού, παιδοκτονίας, και πάλης που είναι σχεδόν βέβαιο ότι προκαλείται από συνθήκες συνωστισμού» (όπ.π. Jamieson).

Η βασική εκπαίδευση που παρέχει ένας ζωολογικός κήπος είναι η επίγνωση αυτού που ένα ζώο δεν είναι και της αλλοτριωμένης ψυχής των ανθρώπινων πλασμάτων. Τα ζώα αποφυσικοποιούνται, απογυμνώνονται από τους φυσικές τους ιδιότητες. Βλέπετε τον πανέμορφο πράσινο-φτερωτό Μακάο σε μια ανοικτή περιοχή και αναρωτιέστε γιατί δεν πετάει μακριά, και στη συνέχεια συνειδητοποιείτε πως του έχουν κοπεί τα φτερά και δεν είναι πλέον σε θέση να πετάξει μακριά από μία γάτα. Μπορείτε να δείτε δύο ελέφαντες μαζί και να νομίζετε ότι είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι ζουν σε μεγάλα κοπάδια και οικογένειες έως και 20 μαζί. Μπορείτε να παρακολουθήσετε μια όμορφη λευκή τίγρη, και μόνο αργότερα να καταλάβετε ότι δεν είναι ένα πραγματικό είδος, αλλά μάλλον μια καθαρά γενετική ανωμαλία, που δεν θα μπορούσε να επιβίωσει στην άγρια φύση, διότι στερείται επαρκούς καμουφλάζ και υποφέρει από προβλήματα ισχίων, στα πόδια, και καταρράκτη. Δεν έχει σημασία πόσο οι ζωολογικοί κήποι προσπαθούν να ωραιοποιήσουν το συγκρότημα κράτησης, το γεγονός παραμένει ότι ζώα φυλακίζονται για ανθρώπινους σκοπούς και δεν είναι τα ζώα που διαφημίζονται ότι να είναι.

Ακόμη και στα καλύτερά τους, οι ζωολογικοί κήποι δίνουν ένα σύνθετο μήνυμα, όπου, αφενός, μπορεί να βοηθούν τους ανθρώπους να κατανοήσουν την κρίση που αντιμετωπίζει η επιβίωση των ειδών και να κάνουν τα ζώα περισσότερο από μια αφαίρεση, αλλά, αφετέρου, επιδεινώνουν την αποξένωση από τη φύση και την ασέβεια προς τη ζωή μέσω της θεσμοθέτησης ενός δυϊσμού ανθρώπου-μη αθρώπου μέσω του διαχωρισμού θεατή-αντικείμενου. Οι ζωολογικοί κήποι ενσταλάζουν μια διαστρεβλωμένη αίσθηση της θέσης μας στον κόσμο, και μας κάνουν κατήχηση μιας κοσμοθεωρίας που ισχυρίζεται ότι τα ζώα είναι πόροι για να φάμε, να ντυθούμε, να πειραματιστούμε, ή να διασκεδάσουμε. Και έτσι είναι πάρα πολύ ενοχλητικό να βλέπει κανείς ορδές παιδιών από σχολεία να χοροπηδούν σε ζωολογικούς κήπους, και θα πρέπει να αναρωτηθεί πώς αυτή “διασκέδαση” δηλητηριάζει τις ευαισθησίες τους προς τον φυσικό κόσμο και επιδεινώνει την οικολογική κρίση. Περισσότερα από 120 εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται ζωολογικούς κήπους κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, έτσι ώστε τα μηνύματα που δίνουν οι ζωολογικοί κήποι έχουν μεγάλη σημασία.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Οι Μύθοι της Διατήρησης

“Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των ζωολογικών κήπων έχουν μπερδέψει τους αρχικούς σκοπούς τους και έχουν τοποθετήσει την αναψυχή και την εμπορική επιτυχία, πάνω από τις πιο πιεστικές ανάγκες της διατήρησης και της εκπαίδευσης.”

Debra Jordan

Οι σημερινοί νέοι και βελτιωμένοι ζωολογικοί κήποι κάνουν ό,τι μπορούν για να διακόψουν τους δεσμούς τους από την άθλια κληρονομιά τους, καθώς επιδιώκουν νέα νομοθεσία με πιο ευγενική και πιο ήπια μορφή. Τις τελευταίες δεκαετίες, η βιομηχανία των ζωολογικών κήπων έχει μετατοπιστεί δίνοντας έμφαση όχι στην ψυχαγωγία αλλά στην εκπαίδευση, την έρευνα και τη διατήρηση. Ο σημερινός λόγος των ζωολογικών κήπων είναι γεμάτος με ευφημισμούς:« η αιχμαλωσία γίνεται “συντήρηση”, η διασκέδαση είναι “εκπαίδευση” και το ίδιο το ίδρυμα βαπτίζεται πάρκο “διατήρησης”. Επειδή οι ζωολογικοί κήποι αποτελούν πρώτα και κύρια επιχειρήσεις, εξακολουθούν να είναι προσανατολισμένες ψυχαγωγία και πολύ συχνά η επιτακτική ανάγκη κέρδους του εκδοτηρίου αντικαθιστά την ηθική επιταγή της καλής μεταχείρισης των ζώων.

Η πιο εύλογη άμυνα που έχουν στη διάθεσή τους οι ζωολογικοί κήποί σε μια εποχή εξαφάνισης ειδών, απώλειας ενδιαιτημάτων και οικολογικής κρίσης είναι ότι εξυπηρετούν πλέον σκοπούς της διατήρησης. Το 1981, το AZA δημιούργησε το πρόγραμμα Σχέδιο για την Επιβίωση των Ειδών (ΣΕΠ), που σχεδιάστηκε για να βοηθήσει στην πρόληψη της εξαφάνισης των ζώων και να εκπαιδεύσει το κοινό για τις ανάγκες διατήρησης. Μέσα από προγράμματα διαχείρισης της αναπαραγωγής, το ΣΕΠ καυχιέται πώς κατάφερε με επιτυχία τη διατήρηση και την επανεισαγωγή στο φυσικό περιβάλλον πολλών ειδών όπως το κουνάβι με το μαύρο πόδι, ο κόνδορας (όρνεο) και ο κόκκινος λύκος.

Αλλά τα διαπιστευτήρια διατήρησης των ζωολογικών κήπων είναι εξαιρετικά αμφίβολα και παίζουν ένα μικρό ρόλο στη διάσωση των ειδών από την εξαφάνιση. Τα είδη που οι ζωολογικοί κήποι ευνοούν για “διατήρηση” τείνουν να είναι χαριτωμένα και μικρής ποικιλίας (αυτά που η AZA αποκαλεί «ναυαρχίδα των ειδών που προκαλούν έντονα συναισθήματα στο κοινό”), συνεπώς κάνουν περισσότερα για να προσελκύσουν επισκέπτες από όσα κάνουν για να αποτρέψουν μια κρίση εξαφάνισης. Μόνο το 2% των απειλούμενων ειδών είναι μέρος των προγραμμάτων αναπαραγωγής των ζωολογικών κήπων, και πολύ λίγοι ζωολογικοί κήποι έχουν καταγραφεί για αναπαραγωγή σε αιχμαλωσία και διατήρηση της άγριας πανίδας. Συχνά δεν είναι οι ίδιοι οι ζωολογικοί κήποι που κάνουν την αναπαραγωγή αλλά απομακρυσμένες εγκαταστάσεις εκτροφής, οπότε γιατί να δίνεται πιστοποίηση διατήρησης στους ζωολογικούς κήπους; Οι ζωολογικοί κήποι έχουν μικρά ποσοστά διατήρησης και επαναφοράς των ζώων στους φυσικούς τους οικοτόπους (όπως στην περίπτωση του Μεξικανικού Γκρίζου Λύκου). Συχνά, τα ζώα είναι πάρα πολύ εξοικειωμένα με την ανθρώπινη φροντίδα και σφαδάζουν μόνα τους. Τα κοπάδια αναπαραγωγής, συνήθως είναι πολύ μικρά, και η ενδογαμία είναι ένα πρόβλημα που οδηγεί σε μη υγιή ζώα και μειωμένη γονιδιακή δεξαμενή. Περαιτέρω, οι ζωολογικοί κήποι δεν συμμετέχουν ενεργά στην διατήρηση των ενδιαιτημάτων. Οι ζωολογικοί κήποι θέτουν λοιπόν το ερώτημα του ποιο είναι το νόημα της συντήρησης, αν δεν υπάρχει οικότοπος στον οποίο τα ζώα να μπορούν να επιστραφούν. Ως παράδειγμα παραπλανητικής διαφήμισης από το ΣΕΠ, ο ζωολογικός κήπος του Ελ Πάσο έχει δύο θηλυκές ασιατικές ελεφαντίνες που αποτελούν μέρος ενός προγράμματος του ΣΑΠ, αλλά καμία από τις δύο δεν μπορεί να γεννήσει.

Όπως εκθέτει το 1999 μια έρευνα της San Jose Mercury News και το σχολαστικά τεκμηριωμένο σοκαριστικό βιβλίο του Alan Green “Animal underground”: H μαύρη αγορά για σπάνια και εξωτικά είδη, είναι το μικρό βρόμικο μυστικό των ζωολογικών κήπων, αναπαράγουν ένα πλεόνασμα πολλών ειδών, και τα ζώα αυτά γίνονται κομμάτι ενός τεράστιου υπόγειο κυκλώματος πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο που προσελκύει αγοραστές από πηγές όπως ο Οδηγός Εύρεσης Ζώων. Οι ζωολογικοί κήποι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός δαιδαλώδους, σκιερού κόσμου, που περιλαμβάνει εμπόρους, κυνηγούς, θηριοτροφεία, καθ’ οδόν αξιοθέατα, εκτροφεία γουνοφόρων ζώων, καταστήματα κατοικίδιων ζώων, τσίρκο, πειραματιστές, και σφαγεία. Οι ζωολογικοί κήποι συχνά αναλαμβάνουν αναπαραγωγές ζώων από μη ευυπόληπτους εμπόρους και εκτροφείς. Όταν τα «χαριτωμένα» ζώα των ζωολογικών κήπων μεγαλώσουν και χάσουν την αρχική ελκυστικότητα τους, και οι ζωολογικοί κήποι πρέπει να κάνουν χώρο για πιο γλυκούλικα, τα ζώα αυτά αποστέλλονται πίσω στον κάτω κόσμο, όπου καταλήγουν ως ζωοτροφή για κονσέρβες κυνηγόσκυλων, σε πειραματικά εργαστήρια, ή ακόμα και ως κρέας για ανθρώπινη κατανάλωση . Όπως υποστηρίζει ο Green, η πολιτική της AZA απαγορεύει αυτό το είδος της αγοράς, αλλά στην πράξη το ανέχονται, ακόμα και ζώα εκτρέφονται ειδικά για τους κυνηγούς, με τους οποίους τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των ζωολογικών κήπων συχνά έχουν άριστες σχέσεις. Μερικοί από τους πιο φημισμένους ζωολογικούς κήπους του κόσμου, όπως ο ζωολογικός κήπος του Σαν Ντιέγκο και το Πάρκο Αγρίων Ζώων του Σαν Ντιέγκο, ήταν μεταξύ των μεγαλύτερων παραβατών, αναφέρονται για μεταπώληση χιλιάδων σπάνιων και απειλούμενων ειδών μεταξύ 1992 και 1998.

Αν οι ζωολογικοί κήποι μπορούσαν επιτυχώς να σώσουν είδη από την εξαφάνιση, θα περιμέναμε οι αριθμοί τους να αυξάνονται, όμως μειώνονται δραματικά. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση που διεξήχθη από το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας αποκάλυψε ότι επτά στους δέκα βιολόγους πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι σήμερα εν μέσω της ταχύτερης μαζικής εξαφάνισης των ειδών σε ολόκληρη την ιστορία του πλανήτη, και σε αντίθεση με τις μαζικές εξαφανίσεις του παρελθόντος, αυτή δεν εδράζεται σε φυσικά αίτια, αλλά μάλλον είναι εντελώς ανθρωπογενής.

Σαφώς, οι ζωολογικοί κήποι δεν είναι η απάντηση στο πρόβλημα της αναγέννησης της βιοποικιλότητας. Δεν είναι «σύγχρονο κιβωτοί», όπως οι ιδιοκτήτες τους θα ήθελαν να σκεφτόμαστε, είναι πολύ πιο κοντά στις παλιές-καπιταλιστικές αγορές.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Αμαυρώνοντας το Μαύρο
«Είμαστε αντιμέτωποι με μια πραγματικά τρομερή απειλή όχι μόνο για την υγεία του πλανήτη, αλλά και για την ευημερία και την επιβίωση της ανθρωπότητας. Μια απειλή που είναι σχεδόν μη αναγνωρίσιμη από το ευρύ κοινό”.
Ellen V. Futter, Πρόεδρος του Μουσείου της Φυσικής Ιστορίας
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολλοί βιότοποί που να έχουν απομείνει για να μπορούν τα ζώα να επιστρέψουν. Είμαστε εν μέσω της ταχύτερης εξαφάνισης ειδών και απώλειας ενδιαιτημάτων. Λόγω των παραφρόνων σπασμών της απληστίας και της βίας, τα ζώα κυνηγιούνται και υφαρπάζονται καθώς οι ανθρώποι προχωρούν βαθύτερα στο έδαφός τους. Η “Εξέλιξη” – η οποία προχωρεί μέσα από τη δημιουργία νέων ειδών και τη γόνιμη δημιουργία της βιοποικιλότητας – έχει έδαφος για να σταματήσει και να αντιστρέψει την κατεύθυνση προς την ομογενοποίηση και την απλούστευση των μορφών ζωής. Προσθέτοντας σε αυτό την υπερθέρμανση του πλανήτη και τη λέπτυνση της στιβάδας του όζοντος, είναι εύκολο να δούμε ότι η γη είναι στη μεγαλύτερη κατάσταση κρίσης από την εμφάνιση της περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Μερικοί βιολόγοι που εντρυφούν στα θέματα της διατήρησης εκτιμούν πως μέσα σε λίγες δεκαετίες το ένα τρίτο των υπαρχόντων ειδών θα εξαφανιστούν.
Οι ζωολογικοί κήποι εκμεταλλεύονται αυτήν την κρίση για να δικαιολογήσουν την ανάγκη ύπαρξής τους.
Ωστόσο, η εναλλακτική λύση δεν είναι μεταξύ ζωολογικών κήπων και μαζικής εξαφάνισης των ειδών, αλλά μάλλον στα καταφύγια και η διατήρηση των οικοτόπων. Μέρη όπως το Καταφύγιο Ελεφάντων στο Hohenwald του Tennessee, η δράση για τη διατήρηση της Shambala στο Acton της Καλιφόρνια, ή το καταφύγιο PAWS στο Lynwood της Ουάσιγκτον, παρέχουν τις καλύτερες ευκαιρίες για τα ζώα. Ακόμα και οι καλύτεροι ζωολογικοί κήποι αποτελούν μια προσέγγιση κάλυψης των συμπτωμάτων ενός βαθύτερου προβλήματος, οι ρίζες του οποίου βρίσκονται στην ταχεία καταστροφή των ενδιαιτημάτων και των οικοσυστημάτων. Σε αντίθεση με τους ζωολογικούς κήπους, τα καταφύγια άγριας ζωής είναι συμβατά με τις πολύπλοκες σωματικές, ψυχολογικές και κοινωνικές ανάγκες των ζώων. Έτσι, αν χρειαζόμαστε να διατηρήσουμε ζώα σε τεχνητά διαμορφωμένους χώρους, σίγουρα μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο από ό, τι τα τυποποιημένα περιβάλλοντα των ζωολογικών κήπων. Αλλά τα καταφύγια επίσης είναι μόνο ένα μέτρο προσωρινής λύσης για την επιβράδυνση, αλλά όχι για το σταμάτημα, της μαζικής εξαφάνισης των ειδών.
Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

Τι ακριβώς διδάσκουν οι ζωολογικοί κήποι; Το σεβασμό ή την κακοποίηση των ζώων;

Τι κρύβεται πίσω από την «εκπαιδευτική» αξία των ζωολογικών κήπων!

Μία νέα μυστική έρευνα της Animal Equality, μίας Ισπανικής Οργάνωσης για τα Δικαιώματα των Ζώων που διήρκεσε εννέα μήνες, καταγράφει τη ζωή των φυλακισμένων ζώων στους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους της Ισπανίας, μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Πάρκων και Ενυδρείων (ΕΑΖΑ) και της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Πάρκων και Ενυδρείων (WAZA). Η οργάνωση έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφίες, βίντεο και εκθέσεις ειδικών επιστημόνων που αποκαλύπτουν την τραγική ζωή των ζώων πίσω από τα κάγκελα των κλουβιών τους και η οποία ποτέ δεν αποκαλύπτεται στους επισκέπτες.

Οι ζωολογικοί κήποι, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει ο κόσμος, αποτελούν τόπους βασανιστηρίων και κέντρα εξόντωσης για τα ζώα. Τα ζώα στους ζωολογικούς κήπους φυλακίζονται σε κλουβιά για όλη τους τη ζωή και στερούνται τη δυνατότητα να αναπτύξουν και να ικανοποιήσουν τα ενδιαφέροντα και τις βιολογικές τους ανάγκες. Χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους και αποκλείονται από το φυσικό περιβάλλον στο οποίο έχουν δικαίωμα να ζουν. Τα περισσότερο κοινωνικά ζώα εξαναγκάζονται να ζουν στη απομόνωση, ενώ τα πιο μοναχικά ζώα εξαναγκάζονται συχνά σε καθημερινή επαφή με άλλα ζώα.

Μερικά ζώα, συχνά ζουν δίπλα στους φυσικούς θηρευτές τους, ενώ πολλά στριμώχνονται ασφυκτικά, σε ανιαρά περιβάλλοντα, με αποτέλεσμα να μαραζώνουν και να πεθαίνουν πρόωρα. Η Animal Equality διαπίστωσε ότι πολλά ζώα ζουν υπό άθλιες συνθήκες μέσα στα περιττώματά τους και σε κατάσταση διαρκούς στρες. Στους ζωολογικούς κήπους, πολλά ζώα απομακρύνονται από τις οικογένειές τους και στέλνονται σε άλλους ζωολογικούς κήπους, ή θανατώνονται όταν πληθαίνουν και δεν υπάρχει αρκετός χώρος για αυτά.

Η μη φυσιολογική στερεοτυπική συμπεριφορά που παρουσιάζουν συχνά, είναι μία σοβαρή ένδειξη της άσχημης ψυχολογικής κατάστασης των ζώων στους ζωολογικούς κήπους.

Ως ένα μόνο παράδειγμα της θλιβερής ζωής των ζώων που δεν αποκαλύπτουν ποτέ οι ζωολογικοί κήποι, η Animal Equality παρακολούθησε τις τελευταίες ημέρες της Chata, μίας μικρής λέαινας που αρρώστησε στο ζωολογικό κήπο της Σεβίλλης και πέθανε χωρίς καμία κτηνιατρική φροντίδα, λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσής της εκεί.

https://vimeo.com/28701678

Η υποτιθέμενη «εκπαιδευτική» αξία των ζωολογικών κήπων πρέπει να αμφισβητηθεί, αν θέλουμε να ζούμε σε μια σωστή και δίκαιη κοινωνία που θα σέβεται τη φύση και τα ζώα και θα προωθεί την ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον. Αν οι ζωολογικοί κήποι μας διδάσκουν κάτι, το μάθημα αυτό είναι σίγουρα επικίνδυνο. Μας διδάσκουν ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να υποδουλώνουν και να κακοποιούν τα ζώα και ενισχύουν την αντίληψη ότι τα ζώα δεν έχουν άλλο σκοπό παρά μόνο το κέρδος μας.

Η συμπεριφορά των ζώων στους ζωολογικούς κήπους είναι όπως όλων των ζώων που βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Είναι σύντομη, αφύσικη και τραγική. Οι ζωολογικοί κήποι δεν διδάσκουν στα παιδιά τις φυσικές ιδιότητες των ζώων, αντίθετα οι ζωολογικοί κήποι παρουσιάζουν μία ψευδή εικόνα για τη συμπεριφορά των ζώων και δεν προωθούν την ιδέα της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Αν θέλουμε να μεταδώσουμε κάποιες αξίες στα παιδιά, όπως ο σεβασμός για τους άλλους και το φυσικό περιβάλλον, θα πρέπει να αρχίσουμε με το να μην επισκεπτόμαστε μέρη που φυλακίζουν, υποδουλώνουν και κακοποιούν τα ζώα για όλη τους τη ζωή, όπως ακριβώς κάνουν οι ζωολογικοί κήποι.

To site της έρευνας - Spanish Zoos
https://spanishzoos.org/index.php

Το trailer της έρευνας

https://vimeo.com/28696276

Tα βίντεο για κάθε ζωολογικό κήπο

https://spanishzoos.org/videos-undercover-zoos.php

Φωτογραφίες από την έρευνα

https://spanishzoos.org/photos-undercover-zoos.php

https://www.flickr.com/photos/igualdadanimal/sets/72157627531032216/

H έκθεση

https://spanishzoos.org/report.php

Δηλώσεις των ειδικών

https://spanishzoos.org/experts-undercover-zoos.php

Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Αφορμή για να ανοίξω αυτό το θέμα,στάθηκε ένα τραγικό γεγονός,μια κτηνωδία,ένα έγκλημα που συντελέστηκε στον ζωολογικό κήπο της Κοπεγχάγης αυτές τις μέρες.Είναι αδιαννόητο πραγματικά!

Έτσι εκπαιδεύουν οι ζωολογικοί κήποι τα παιδιά σας
Ήταν απλά ένα μωρό και όχι ένα πλεόνασμα...

Ζωολογικός Κήπος της Κοπεγχάγης, αποφάσισε να βγάλει φόρα παρτίδα την ψυχρή αλήθεια κάτω από την ομπρέλα της εκπαίδευσης.

Σήμερα διαβάζουμε στο BBC, ότι στον ζωολογικό κήπο της Κοπεγχαγης υπήρχε "πλεόνασμα" στις καμηλοπαρδάλεις και αναγκαστικά έπρεπε να ελέγξουν τον πληθυσμό, σκοτώνοντας μία. Επιλέχθηκε ο Marius μία καμηλοπάρδαλη μόλις δύο ετών.

Το κρέας του ζώου δόθηκε στα λιοντάρια του πάρκου, ενώ τμήμα αυτού θα χρησιμοποιηθεί για έρευνα.

Το σκότωσαν μπροστά σε χαμογελαστά παιδιά και χαρούμενους γονείς.
Οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου, αποφάσισαν "εκπαιδευτικά" να σκοτώσουν το ζώο μπροστά στα παιδιά και να το δώσουν να το φάνε τα λιοντάρια.


"Έπρεπε να κρατήσουμε τα καλύτερα γονίδια"
Σκοτώσαμε τον Marius γιατί έπρεπε να κρατήσουμε τα καλύτερα γονίδια για επιλεκτική αναπαραγωγή στο είδος, δηλώνει ο επιστημονικός Διευθυντής του ζωολογικού κήπου της Δανίας. Μάλιστα όπως ο ίδιος λέει, έχουν σκοτώσει το τελευταίο έτος περίπου 20-30 ζώα για τον ίδιο λόγο.

Μπορούσε να πάει σε άλλο ζωολογικό κήπο και όμως τον σκότωσαν.
Για τον Marius, υπήρχε εκδήλωση ενδιαφέροντος από τον ζωολογικό κήπο της Ολλανδίας κάτι που όμως οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου της Δανίας, απέρριψαν.

Οι γονείς που έβαλαν τα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το περιστατικό είναι απλά αχαρακτήριστοι...... Τα λόγια είναι περιττά γι αυτούς....

Πηγή φωτογραφιών bt.dk
​

Πηγή
Ας μην στηρίζουμε τους ζωολογικούς κηπους και τα διάφορα ''πάρκα''.Ναι...ωραια τα προσχήματα τους,οτι τα εκθεματα τους είναι ζώα που θα εκδιώχνονταν απο άλλους ζωολογικούς κήπους,ζώα που ήταν σε αιχμαλωσια κλπ
.Μας χρυσώνουν το χαπι.
Είναι εμπορικες επιχειρησεις που εκμεταλευονται με τον χειρότερο τρόπο ψυχές.Ζωντανούς οργανισμούς που έχουν το κάθε δικαίωμα να ζουνε ελεύθερα σε αυτην την φύση που έχουμε καταστρέψει.
Είναι η δικαιολογία τους για να συνεχίζουν τις φρικιαστικές επιχειρήσεις τους.
Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης.Δεν πάμε....δεν δεν το ζητάμε,δεν μας το δίνουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Το είδα τις προάλλες στα ΜΜΕ. Οι κατά τα άλλα "προοδευτικοί " Δανοί, παριστάνοντας τους θεούς, να αποφασίζουν ποιό είδος θα ζήσει και πιό όχι, στο μικρόκοσμο-φυλακή που καταδίκασαν αυτά τα φουκαριάρικα πλάσματα.
Μα δεν σταματούν εδώ. Και έστω οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου είναι τέρατα, αλλά και οι γονείς που νουθετούν τα βλαστάρια τους, να συμμετέχουν επιτρέποντάς τους να γίνουν θεατές σ'αυτή την στυγνή δολοφονία, αντί να σηκωθούν και να φύγουν αμέσως!
Αποτρόπαιο από κάθε άποψη!
Η πραγματική "ζούγλα" είναι εδώ, στον "πολιτισμένο" κόσμο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Εχει οργανωθει κινημα παντως,να κλεισει ο ζωολογικος κηπος της κοπεγχαγης μετα απο αυτο.Στο facebook το ειδα.
Περιττο να πω οτι οταν πρωτοειδα την ειδηση και τις εικονες,δεν μπορουσα να το διαβασω.Το ειδα με την ακρη του ματιου μου.Εκανα μεγαλο κοπο για να δω ολο το θεμα και το εκανα ακριβως γιατι επρεπε να το κανω.Για να το ανεβασω εδω.Αυτα πρεπει να γινονται γνωστα.Μονο με ενημερωση μπορει να ευαιασθητοποιηθει ο κοσμος.Και μετα με την δικια μας αντιδραση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gate4]

Αφορμή για να ανοίξω αυτό το θέμα,στάθηκε ένα τραγικό γεγονός,μια κτηνωδία,ένα έγκλημα που συντελέστηκε στον ζωολογικό κήπο της Κοπεγχάγης αυτές τις μέρες.Είναι αδιαννόητο πραγματικά!

Πηγή
Ας μην στηρίζουμε τους ζωολογικούς κηπους και τα διάφορα ''πάρκα''.Ναι...ωραια τα προσχήματα τους,οτι τα εκθεματα τους είναι ζώα που θα εκδιώχνονταν απο άλλους ζωολογικούς κήπους,ζώα που ήταν σε αιχμαλωσια κλπ
.Μας χρυσώνουν το χαπι.
Είναι εμπορικες επιχειρησεις που εκμεταλευονται με τον χειρότερο τρόπο ψυχές.Ζωντανούς οργανισμούς που έχουν το κάθε δικαίωμα να ζουνε ελεύθερα σε αυτην την φύση που έχουμε καταστρέψει.
Είναι η δικαιολογία τους για να συνεχίζουν τις φρικιαστικές επιχειρήσεις τους.
Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης.Δεν πάμε....δεν δεν το ζητάμε,δεν μας το δίνουν.

Σοβαρά τώρα; Αν είναι δυνατόν τι άνθρωποι είναι αυτοί; Πραγματικά λυπάμαι πολύ που έχω πατήσει το πόδι μου σε ζωολογικό κήπο.. Και φαντάζομαι τέτοια περιστατικά θα έχουν γίνει και αλλού χωρίς να έχουν δοθεί στη δημοσιότητα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Σοβαρά τώρα; Αν είναι δυνατόν τι άνθρωποι είναι αυτοί; Πραγματικά λυπάμαι πολύ που έχω πατήσει το πόδι μου σε ζωολογικό κήπο.. Και φαντάζομαι τέτοια περιστατικά θα έχουν γίνει και αλλού χωρίς να έχουν δοθεί στη δημοσιότητα..

Όλοι μας εχουμε παει αγαπουλα μου σε ζωολογικο κηπο.Οι περισσοτεροι τουλαχιστον.Απλα τότε δεν συνειδητοποιουσαμε που συμμετεχουμε και τι ακριβως βλεπουμε.
Για αυτο πρεπει αυτα τα πραγματα να γινονται γνωστα.Για να τα συνειδητοποιουμε,διοτι ειμαστε τοσο εγκλωβισμενοι και δεν τα συνειδητοποιουμε δυστυχως.
Μαλιστα θυμαμαι τον εαυτο μου,οταν επισκεφτηκα πριν πολλα χρονια και πριν μπλεχτω και αρχισω να ψαχνω διαφορα πραγματα,ενα πολυ γνωστο μας πάρκο..,να λεω:Πωπω..πολύ φοβερο παρκο πραγματικα!Σωστοι οι τυπαδες!Τι μεγαλα κλουβια!Καμια σχεση με αυτα που ειχα δει παλιοτερα στον εθνικο μας ζωολογικο κηπο!
Συνειδητοποιουμε για ποση διαστρεβλωση της πραγματικοτητας και της ηθικης μας;;Τι ειπα;;Τι σκεφτηκα;;Τι μεγαλα κλουβιά!Οτι αυτο ηταν καλο δηλαδη για τα ζωα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gate4]

Όλοι μας εχουμε παει αγαπουλα μου σε ζωολογικο κηπο.Οι περισσοτεροι τουλαχιστον.Απλα τότε δεν συνηδειτοποιουσαμε που συμμετεχουμε και τι ακριβως βλεπουμε.
Για αυτο πρεπει αυτα τα πραγματα να γινονται γνωστα.Για να τα συνηδειτοποιουμε,διοτι ειμαστε τοσο εγκλωβισμενοι και δεν τα συνειδητοποιουμε δυστυχως.
Μαλιστα θυμαμαι τον εαυτο μου,οταν επισκεφτηκα πριν πολλα χρονια και πριν μπλεχτω και αρχισω να ψαχνω διαφορα πραγματα,ενα πολυ γνωστο μας πάρκο..,να λεω:Πωπω..πολύ φοβερο παρκο πραγματικα!Σωστοι οι τυπαδες!Τι μεγαλα κλουβια!Καμια σχεση με αυτα που ειχα δει παλιοτερα στον εθνικο μας ζωολογικο κηπο!
Συνηδειτοποιουμε για ποση διαστρεβλωση της πραγματικοτητας και της ηθικης μας;;Τι ειπα;;Τι σκεφτηκα;;Τι μεγαλα κλουβιά!Οτι αυτο ηταν καλο δηλαδη για τα ζωα!

Κάπως έτσι έχει το θέμα.. Δηλαδή μας πλασάρουν ότι ο ζωολογικός κήπος είναι κάτι καλό. Ότι αγαπάνε τα ζώα τα προστατεύουν και άλλα τέτοια.. Και στην ουσία τα έχουν μέσα σε κλουβιά.. Και σαν να μη φτάνει αυτό τα βασανίζουν όπως σε αυτό το περιστατικό ας πούμε. Έγκλημα είναι δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός. Η ενημέρωση είναι ότι καλύτερο μπορεί να υπάρχει για να σταματήσουν να υποστηρίζονται τέτοιες επιχειρήσεις και φυσικά να υπάρχει ευαισθητοποιημένος κόσμος. Το ίδιο ισχύει θεωρώ και για τα ζώα που έχουν στο τσίρκο και εκεί με αντίστοιχο απαίσιο τρόπο τους φέρονται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Το ίδιο ισχύει θεωρώ και για τα ζώα που έχουν στο τσίρκο και εκεί με αντίστοιχο απαίσιο τρόπο τους φέρονται.

Και ακομα χειροτερα!Ενα καλο νεο ειναι οτι συμφωνα με τον νεο νομο απαγορευεται πλεον και στην ελλαδα τσιρκο που χρησιμοποιουν ζωα.Ενα κακο νεο ειναι οτι προσπαθουν απο οτι διαβασα τις προαλλες,να βαλουν ενα παραθυρακι.
Δυστυχως δεν θυμαμαι που το ειδα για να βαλω λινκ.Αλλα αν βρω χρονο θα το ψαξω.
Μιλαμε για απιστευτες θηριωδιες απεναντι στα ζωα.Βελονες που μπαινουν στο σωμα των ελεφαντων,εκπαιδευσεις με ξυλο,αφαγια...χώρια τα ηρεμιστικα που τα πλακωνουν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gate4]

Και ακομα χειροτερο!Ενα καλο νεο ειναι οτι συμφωνα με τον νεο νομο απαγορευεται πλεον και στην ελλαδα τσιρκο που χρησιμοποιουν ζωα.Ενα κακο νεο ειναι οτι προσπαθουν απο οτι διαβασα τις προαλλες,να βαλουν ενα παραθυρακι.
Δυστυχως δεν θυμαμαι που το ειδα για να βαλω λινκ.Αλλα αν βρω χρονο θα το ψαξω.
Μιλαμε για αποιστευτες θηριωδιες απεναντι στα ζωα.Βελονες που μπαινουν στο σωμα των ελεφαντων,εκπαιδευσεις με ξυλο,αφαγια...χώρια τα ηρεμιστικα που τα πλακωνουν.

Μακάρι να πάψουν να υπάρχουν! Εγώ μια φορά είχα πάει πριν αρκετά χρόνια και πριν αρχίσει η "παράσταση" ήταν ένας τύπος που κρατούσε ένα λιονταράκι (μωρό) και το περνούσε από τις θέσεις για να βγουν φωτογραφία οι θεατές με αυτό και μετά αν ήθεες την αγόραζες. Ντάξυ έπαθα σοκ φαινόταν το μικρούλι πόσο ταλαιπωρία έτρωγε Και γενικά από τότε που πήγα εκεί κατάλαβα τι παίζει με αυτά. Απλά τραγικό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Μακαρι καρδουλα μου μακαρι!Αλλα για αυτο,πρεπει να πολεμισουμε ολοι μαζι!Με οποιον τροπο μπορουμε!
Χαιρομαι που νεα ατομα..παιδακια για μενα,εχουν τετοιες ευαισθησιες!
Ενα να θυμαστε.Ο πόνος..ειναι κοινος για ολα τα πλασματα.Όλα τα ζωα νιωθουν πόνο!.Ολα τα ζωα εχουν δικαιωμα σε αυτην την ζωη,σε αυτον τον πλανητη..ζωα που προυπηρχαν πριν τον ανθρωπο και που ο ανθρωπος οφειλει σε αυτα την υπαρξη του και χωρις αυτα δεν μπορει να ζησει.Ολα ειναι μια αλυσιδα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gate4]

Μακαρι καρδουλα μου μακαρι!Αλλα για αυτο,πρεπει να πολεμισουμε ολοι μαζι!Με οποιον τροπο μπορουμε!
Χαιρομαι που νεα ατομα..παιδακια για μενα,εχουν τετοιες ευαισθησιες!
Ενα να θυμαστε.Ο πόνος..ειναι κοινος για ολα τα πλασματα.Όλα τα ζωα νιωθουν πόνο!

Και φυσικά να μη ξεχνάμε ότι όλα τα ζώα πρέπει να προστατεύονται και να είναι ελεύθερα στη φύση τους. Χωρίς αυτά δεν υπάρχουμε και εμείς. Ακριβώς έτσι είναι ο πλανήτης μας με μια ισορροπία την οποία κρατάνε όλα τα ζώα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Nicole1987]

Αποτροπαιο. Με κανει να πιστευω πως ολοι εμεις οι φιλοζωοι γεννηθηκαμε σε λαθος κοσμο με ολα αυτα που ακουμε καθημερινα. Λες και αυτα δεν εχουν ψυχη επειδη εχουν την τυχη να μην λεγονται ´ανθρωποι ´

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[georgetam]

Απλά τραγικές και αποτρόπαιες εικόνες... με έκαναν να αηδιάσω.
Απορώ γιατί δεν παρενέβησαν οι αρχές να σταματήσουν αυτή την σφαγή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[goldmoon]

Πουπουλινα, μπραβο και παλι για το αρθρο, ευχαριστω πολυ! Γιατι και εγω εχω παει σε ζωολογικους κηπους, βεβαια η αληθεια ειναι πως στο πολυ γνωστο μας ζωολογικο κηπο μου αρεσε το οτι τα ζωα ηταν σε πολυ μεγαλους χωρους και τους φαιρονταν πολυ καλα ( αλλα δεν παυει να ειναι αιχμαλωσια...). Και με αυτα που διαβασα αντιληφθηκα ποσο λαθος ειναι αυτος ο τροπος σκεψης...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Ο μόνος αποδεκτός ζωολογικός κήπος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.