Φρέσκο πιτσιρίκι στο σπίτι

[Mitsos-10]

Γεια σας παιδιά! Πριν από μια βδομάδα μάζεψα ένα γατούλη (Ταρζάν τον βάφτισα) από το δρόμο. Ήταν μόνος, κοκκαλιάρης και κλαμένος, τον πήρα σπίτι να τον φροντίσω και όπως καταλαβαίνετε δεν άντεξα και τον κράτησα. Από το μέγεθος υποθέτω ότι είναι το πολύ 2 μηνών. Τις πρώτες μέρες ήταν λίγο ''μαγκωμένος'', έβγαινε από τη φωλιά που του έφτιαξα μόνο για φαγητό και μετά πάλι κρύψιμο. Τις τελευταίες 2-3 μέρες άρχισε να ξεψαρώνει και έχει γίνει πολύ φιλικός και χαδιάρης. Υποθέτω (και λόγω ηλικίας) ότι με βλέπει σαν μαμά του, έρχεται συνεχώς πάνω μου και με τον τρόπο του ''απαιτεί'' να ασχοληθώ μαζί του. Είναι προφανές ότι νιώθει τρελή ανασφάλεια όταν αράζω μόνος μου και δεν τον παίρνω αγκαλιά, με κοιτάει και κλαίει οπότε και εγώ τον γραπώνω και τον χαϊδολογάω και αυτός με τη σειρά του επιδίδεται στο κλασικό ''ζύμωμα''. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου με γατιά με ξορκίζουν να μην ανταποκρίνομαι πάντα στο κάλεσμά του γιατί θα τον κακομάθω. Μου λένε ότι είναι καλό να αδιαφορώ που και που για να καταλάβει ότι δε θα είμαι πάντα εκεί για να υπηρετώ όλες του τις επιθυμίες. Η γνώμη σας;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Καλημέρα και καλωσόρισε ο γατούλης στη ζωή σου!!!
Εγώ θα σου πω από την όποια εμπειρία έχω πως όταν δίνεις αγάπη, ενδιαφέρον, προσοχή σε ένα ζώο ανταποκρίνεται πάντα θετικά. Γίνεται πιο ολοκληρωμένο ψυχολογικά και μπορεί απλόχερα να σου δώσει ότι καλύτερο στη διάρκεια της ζωής του μαζί σου! Οπότε μην άγχεσαι και μην ακούς τέτοιες συμβουλές...που μου θυμίζουν ανάλογες συμβουλές προς εμένα όταν είχα την κόρη μου μωρό.... μην την παίρνεις αμέσως, μην ανταποκρίνεσαι, άστην να κλάψει κλπ. Για μένα αυτά είναι αηδίες.
Οταν ένα πλάσμα σου ζητάει την προσοχή σου είναι γιατί την έχει ανάγκη συναισθηματικά και μέσα από αυτό ολοκληρώνεται δίπλα σου. Δώσε λοιπόν αγάπη και φροντίδα απλόχερα και θα λάβεις ακόμα πιο πολλά!!!Εξάλλου στο δείχνει ήδη...σε ζυμώνει!!!
Οταν πρέπει, σαν καλός γονιός, θα μαλώσεις, όχι θα χτυπήσεις, θα μαλώσεις, θα καθοδηγήσεις και θα επαναφέρεις το "μωρό" στον ίσιο δρόμο. Γι' αυτό εξάλλου υπάρχουν οι γονείς....για να προστατεύουν και να αγαπούν!!
Απόλαυσε λοιπόν αυτή τη σχέση, που μόνο χαρές θα έχει να σου δώσει! καλή ζωή να έχετε μαζί!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pepper]

Συμφωνώ απόλυτα με την Κατερίνα από πάνω. Επίσης όσο θα μεγαλώνει θα γίνεται και πιο ανεξάρτητο, μπορεί να μην είναι τόσο χαδιάρικο αργότερα. Δεν τα μεγαλώνουμε δα και για να βγουν στην κοινωνία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mitsos-10]

Κάπως έτσι το βλέπω και εγώ ρε παιδιά, σε τελική ανάλυση τι κακό μπορεί να του κάνει ένα overdose τρυφερότητας; Ευχαριστώ πολύ πάντως που μπήκατε στον κόπο να σχολιάσετε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Το overdose τρυφερότητας μόνο καλό μπορεί να ΣΑΣ κάνει! εξάλλου στο δείχνει και ο ίδιος, το θέλει πολύ!! να του το στερήσεις; ποτέ!! περιμένουμε φωτο να τον θαυμάσουμε!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Οχι μονο κακο δεν θα του κανει,αλλα επιβαλλεται να του δειχνεις αγαπη και χαδακια.Ετσι θα γινει κοινωνικο γατακι ,με υγειη προσωπικοτητα.
Θυμαμαι οταν ειχα βρει τον μπουκακο μου μωρο,τον ειχα περιορισει σ εναν χωρο,διοτι ηταν παρα πολυ μικρος και χωνοταν παντου,ακομα και αναμεσα στα συρομενα παραθυρα,μια φορα στο τσακ τον προλαβα.Οποτε μεχρι να μεγακλωσει λιγο τον ειχα περιορισμενο σε ενα χωρο που ειχα φτιαξει με τελαρα ζωγραφικης.
Ο...ο γιατρος οταν του τον πηγα να τον εξετασει και τον ειχα ρωτησει αν θα επιβιωσει,διοτι ηταν πολυ μικρουλης και φοβουμουν,μου ειχε απαντησει οτι Ναι,διοτι ηταν υγιεστατος και αυτο που εχει αναγκη σε αυτην την ηλικια ειναι τα χαδακια και η αγαπη .Οποτε και τον εβγαλα απο εκει.
Μην ακους κανεναν απο ανθρωπους που δεν εχουν γατα.σχεδον 100/100 ειναι παντελως ασχετοι και λενε λαθος πραγματα.
Να το χαιρεσαι το ζουζουνακι σου,και βαλε και καμια φωτο να τον θαυμασουμε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Όχι, δεν θα "κακομάθει" - τα χάδια και η τρυφερότητα δεν "κακομαθαίνουν", η έλλειψή τους είναι συνήθως που φέρνει την προβληματική συμπεριφορά- αλλά είναι απαραίτητο όσο μπορείς να ανταποκρίνεσαι στα καλέσματά του. Είναι σε μια τρυφερή ηλικία που θα σηματοδοτήσει τη συμπεριφορά του σαν ενήλικο γατί και θα επηρεάσει την κοινωνικότητά του. Η πιο τρυφερή και ταυτόχρονα σημαντική φάση, τώρα που χτίζεται η μεταξύ σας σχέση, μια σχέση ζωής

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[AnnieGr]

Εικάζω πως οι φίλοι σου το βλέπουν με τη λογική του σκύλου, και εκεί έχουν δίκιο. Αλλά οι γάτες όχι, καμία σχέση, να στο θέσω απλά από προσωπικές εμπειρίες: Αν θέλει η γάτα να βρεθεί στην αγκαλιά σου, είτε κλάψει και την γράψεις, είτε όχι, στο τέλος με κάποιον τρόπο θα βρεθεί, θες δε θες. Μαγεία

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anna 21]

φυσικα και συμφωνω με τις παραπανω αποψεις, ομως με προβληματιζει λιγο το θεμα και δεν ειμαι σιγουρη ποια ειναι η "σωστη" μεταχειριση. τι εννοω? ο δικος μου γατουλης εχει αδυναμια σε μενα (συγκατοικω με το φιλο μου) και ειτε εχει καποιο "λογικο" παραπονο, ειτε οχι απαιτει (με ενοχλητικα νιαουρισματα) να ασχοληθω μαζι του, να παιξω μαζι του πχ με το που μπαινω στο σπιτι. αυτο το κανει μονο με εμενα οχι με το φιλο μου (ο οποιος επισης ασχολειται μαζι του, παιζουνε, αγκαλιαζονται κλπ κλπ). ο φιλος μου λοιπον πιστευει οτι το κανει αυτο σε μενα επειδη σε μενα "πιανει". δλδ αν μου ζηταει να παιξουμε ή οτιδηποτε εγω θα ανταποκριθω... το οποιο δεν ειναι κακο απο μονο του αλλα ωρες ωρες το παρακανει (τωρα τελευταια αν δεν του δινω σημασια πηγαινει σε αλλο δωματιο και κλαιει σαν να ποναει! και τρεχω και τον βλεπω ανετο να περιμενει να παιξουμε!! το καθαρμα!).

οποτε με αφορμη τη δικη μου εμπειρια μηπως δεν πρεπει να το παρακανουμε με τα καλεσματα τους? δλδ ενταξει να ανταποκρινεσαι αλλα οχι παντα, να μαθει να δεχεται και το οτι "τωρα ειμαι απασχολημενος, θα παιξουμε μετα"? αυτο δε σημαινει φυσικα λιγοτερη τρυφεροτητα και λιγοτερα παιχνιδια, απλα οχι παντα οποτε τα θελουν. τι λετε?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Καλή μου Άννα, ο γατούλης σου έχει επιλέξει εσένα σαν μαμά του και όχι τον φίλο σου. Λυπάμαι για τον φίλο σου γιατί προφανώς τον πληγώνει αυτό. Επιπλέον ο γατούλης σου το έχει δει και λίγο ανταγωνιστικά το ζήτημα, διότι απαιτεί να ασχολείσαι περισσότερο μαζί του παρά με τον φίλο σου. Γι' αυτό ονομάζουν τις γάτες "ζηλιαρόγατες" κι αυτό δεν μπορεί ν' αλλάξει γιατί βρίσκεται στο DNA τους. Ίσως να ναι και ανασφάλεια αυτό, δεν ξέρω. Θα σε συμβούλευα να παίζεις κάθε μέρα μαζί του, να αφιερώνεις δηλαδή standard κάποιο χρόνο για εκείνον, ούτως ώστε να αισθάνεται πιο ασφαλής. Θα ήταν επίσης καλό και ο φίλος σου να παίζει μαζί του αλλά και να τον ταϊζει κάποιες φορές. Το παιγνίδι με τη γάτα μας ενδυναμώνει την σχέση μας μαζί της. Βέβαια, ότι κι αν κάνει ο φίλος σου, ο γατούλης θα προτιμά πάντα εσένα. Θα είσαι το νούμερο 1 γι' αυτόν. Όμως, σταδιακά θα μάθει να τον αποδέχεται καλύτερα. Εφόσον λοιπόν αφιερώνεις κάθε μέρα τον απαιτούμενο χρόνο στον μικρό, μην ανταποκρίνεσαι πάντα στα "απελπισμένα" του καλέσματα για προσοχή, φτάνει βέβαια να είσαι σίγουρη ότι είναι καλά. Γιατί έχει αποδεικτεί ότι οι γάτες μας χειρίζονται κανονικά και με τη φωνή τους αλλά και με τη γλώσσα του σώματος τους. Οπότε δεν επιβραβεύβουμε λάθος συμπεριφορές.
Στον θεματοθέτη θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο που μάζεψε αυτή τη ψυχούλα από τους δρόμους. Άσε την μεταξύ σας σχέση να εξελιχθεί, άκου το ένστικτό σου και δώσε στο μωρό απλόχερα αγάπη και προσοχή. Βγάλε τους τρίτους έξω και αν με ρωτάς μην πολυσυζητάς μαζί τους το θέμα, διότι άτομα που δεν γνωρίζουν απο γάτες, είναι φορτωμένα του κόσμου τις τριτοκοσμικές απόψεις και προκαταλήψεις. Το ταξίδι σου τώρα ξεκινάει και χαίρομαι που βρήκες το φόρουμ μας γιατί πέρα από πληροφορίες, είναι γεμάτο ανθρώπους καλόκαρδους και διατεθιμένους να βοηθήσουν όσο μπορούν. Το μωρό που έχεις στα χέρια σου σ' αυτή την ηλικία, χρειάζεται ακόμα τη μανούλα του αλλά και τα αδέρφια του για να παίξει μαζί τους γιατί μέσα από το παιγνίδι θα μάθει να εξασκεί τα ένστικτά του για κυνήγι. Είσαι λοιπόν γι' αυτό και μάνα και αδέρφια. Αγάπα το λοιπόν, πες του "είμ' εγώ εδώ τώρα για σένα, μη φοβάσαι" και δώσε του χρόνο να σ' εμπιστευτεί και να σε αγαπήσει. Θα γίνει ο σύντροφός σου, η σχέση που θα κτίσετε δεν θα χωράει τρίτους, θα σε νιώθει και θα τον νιώθεις χωρίς λόγια. Θα ναι δίπλα σου όταν πονάς, φρουρός και δεν θα σ' εγκατελείψει στιγμή. Τώρα λοιπόν αλλά και σε κάθε φάση της ζωής του, γίνε και συ το στήριγμά του. Θα χαρούμε πολύ να δούμε φωτογραφίες του κι ίσως κάποια στιγμή να θελήσεις να μας τον συστήσεις επίσημα, ανοίγοντας ένα θέμα δικό του. Καλοσωρίσατε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anna 21]

Καλή μου Άννα, ο γατούλης σου έχει επιλέξει εσένα σαν μαμά του και όχι τον φίλο σου. Λυπάμαι για τον φίλο σου γιατί προφανώς τον πληγώνει αυτό. Επιπλέον ο γατούλης σου το έχει δει και λίγο ανταγωνιστικά το ζήτημα, διότι απαιτεί να ασχολείσαι περισσότερο μαζί του παρά με τον φίλο σου. Γι' αυτό ονομάζουν τις γάτες "ζηλιαρόγατες" κι αυτό δεν μπορεί ν' αλλάξει γιατί βρίσκεται στο DNA τους. Ίσως να ναι και ανασφάλεια αυτό, δεν ξέρω. Θα σε συμβούλευα να παίζεις κάθε μέρα μαζί του, να αφιερώνεις δηλαδή standard κάποιο χρόνο για εκείνον, ούτως ώστε να αισθάνεται πιο ασφαλής. Θα ήταν επίσης καλό και ο φίλος σου να παίζει μαζί του αλλά και να τον ταϊζει κάποιες φορές. Το παιγνίδι με τη γάτα μας ενδυναμώνει την σχέση μας μαζί της. Βέβαια, ότι κι αν κάνει ο φίλος σου, ο γατούλης θα προτιμά πάντα εσένα. Θα είσαι το νούμερο 1 γι' αυτόν. Όμως, σταδιακά θα μάθει να τον αποδέχεται καλύτερα. Εφόσον λοιπόν αφιερώνεις κάθε μέρα τον απαιτούμενο χρόνο στον μικρό, μην ανταποκρίνεσαι πάντα στα "απελπισμένα" του καλέσματα για προσοχή, φτάνει βέβαια να είσαι σίγουρη ότι είναι καλά. Γιατί έχει αποδεικτεί ότι οι γάτες μας χειρίζονται κανονικά και με τη φωνή τους αλλά και με τη γλώσσα του σώματος τους. Οπότε δεν επιβραβεύβουμε λάθος συμπεριφορές.

ριανα μου, τα εχουμε αποδεχθει αυτα τα δεδομενα, οτι δηλαδη ο γατουλης μας ειναι μαμακιας (!) και λογικο ειναι γιατι εγω ημουν που τον πηρα απο το δρομο και ασχοληθηκα μαζι του πολυ μεχρι να ειναι ανετος στη ζωη του μεσα στο σπιτι (αλλωστε ενω τον ειχα μαζεψει για του βρω σπιτι, τελικα τον κρατησαμε ακριβως γιατι θα του ηταν πολυ δυσκολο ισως και αδυνατο να εμπιστευτει αλλον ανθρωπο και δεν μπορουσαμε να το διακινδυνεψουμε μετα τα οσα περασαμε). ο φιλος μου και παιζει μαζι του σχεδον καθημερινα και αυτος τον ταιζει σχεδον παντα. απο εκει και περα το θεμα της ζηλειας και μενα μου εχει περασει απ το μυαλο, το προβλημα που τιθεται εν τελει ειναι το που ειναι τα ορια (και αυτο νομιζω οτι απασχολει και το θεματοθετη μας, γιαυτο και τα αναφερω ολα αυτα). μηπως απ τη στιγμη που εχουμε αφιερωσει δλδ τον χρονο που πρεπει στη γατα μας, το να ανταποκριθουμε στα καλεσματα που συνεχιζονται την κανει εν τελει κακομαθημενη? το γνωριζω οτι οι γατες μας χειραγωγουν με τα διαφορα νιαουρισματα τους (που αλλωστε αναπτυχθηκαν μονο για την επικοινωνια τους με τον ανθρωπο) οπως και οτι οι γατες λατρευουν τη ρουτινα. αν ομως στη ρουτινα τους υπαρχει ενας ανθρωπος που ειναι συνεχως "διαθεσιμος", μηπως αθελα μας τις μαθαινουμε να ειναι κακομαθημενες?

σκεψεις ειναι ολα αυτα και με βαση αυτα για μενα δεν ειναι τοσο λαθος αυτο που σου ειπαν οι φιλοι σου mitsos-10, απλα πρεπει να προσαρμοσεις ολες αυτες τις πληροφοριες στη δικη σου σχεση με το γατακι σου, αξιολογωντας τις καταστασεις καθε φορα και αναλογα και με το χαρακτηρα του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Το θέμα είναι ότι εδώ μιλάμε για ένα μωρό γατάκι 2 μηνών που χρειάζεται να νιώσει αγάπη και ασφάλεια για να μπορέσει να εμπιστευτεί τον μπαμπά του και για να μην φοβάται πια. Επομένως τις συμβουλές των τρίτων να μην το "κακομαθαίνει", τις βρίσκω εντελώς αψυχολόγητες. Τι του ζητάνε να κάνει δηλαδή; Να αγνοήσει τις ανάγκες μιας τρομαγμένης ψυχούλας δύο μηνών που χωρίστηκε από τη μαμά του και τα αδέρφια του ποιος ξέρει πως, βρέθηκε να περιπλανιέται μόνο του μες τους δρόμους μέχρι που το μάζεψε ένα δίποδο ον που δεν γνωρίζει; Όταν είχα πάρει τον Disney, 2 μηνών και κατατρομαγμένος ήταν. Πέρασε 1 μήνα κρυμένος πίσω από τον φούρνο της κουζίνας. Του έχω δώσει από τότε όση αγάπη έχω μέσα στην καρδιά μου και απεριόριστη σημασία, κάτι που δεν έχω μετανοιώσει στιγμή. Γιατί μ' αγαπά και με εμπιστεύεται ολοκληρωτικά. Και για όσο χρόνο ζήσουμε μαζί σ' αυτή τη ζωή, στο πρόσωπό μου θα βρίσκει μόνο αγάπη και προσοχή γιατί δεν του αξίζει τίποτα λιγότερο. Εϊναι η πιο αγνή ψυχούλα που γνώρισα γι' αυτό δεν θα τον αγνοήσω ποτέ όταν με χρειάζεται επειδή τον "κακομαθαίνω".
Πιστεύω ότι στις γάτες τα όρια πρέπει να μπαίνουν εκεί που αρχίζουν οι αταξίες, δηλαδή όταν ξύνουν νύχια σε καναπέδες κτλ και όχι στο πόση σημασία τους δίνουμε. Το κάθε πλάσμα είναι διαφορετικό. Υπάρχουν γάτες περισσότερο ανεξάρτητες και άλλες λιγότερο. Μεγαλώνοντας κιόλας, όλο και πιο ασφαλείς αισθάνονται μέσα στο σπίτι και τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους και μόνο κάποιες ώρες της ημέρας θα μας αποζητήσουν.
Όσον αφορά τον δικό σου γατούλη Άννα μου, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι η πηγή του προβλήματος είναι ότι στο δικό του μυαλουδάκι μπήκε στη σχέση σας τρίτο άτομο. Αυτό τον κάνει να αντιδρά έτσι, δηλαδή να σε ζητά συνεχώς είναι η ζήλια που αισθάνεται, ίσως και η ανασφάλεια. Μόνο αν ήταν ημιαδέσποτο γατάκι που απλά τάϊζες δεν θα αντιλαμβανόταν τη διαφορά. Ανοίγουμε βέβαια ένα άλλο κεφάλαιο, δηλαδή πως αντιδρά μια γάτα όταν στο σπίτι μας μετακομίζει ο/η σύντροφός μας. Και η απάντηση πιστεύω σ' αυτό έχει να κάνει αρκετά και με τον χαρακτήρα της κάθε γάτας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roccohooshie]

Η δική μου άποψη πάντως είναι ότι δεν τίθεται καθόλου θέμα του να κακομάθει κανείς ή όχι τη γάτα του και θα συμφωνήσω απόλυτα με την AnnieGr πιο πάνω, όσοι σκέφτονται έτσι το κάνουν με τη λογική του σκύλου. Οι γάτες όμως ή θα σε κάνουν φίλο τους (με το τρόπο που ξέρουν), αντιμετωπίζοντάς σε ως ισότιμο μέλος της οικογένειάς τους, προσδοκώντας από σένα τα ανάλογα, είτε αν δεν ασχοληθείς μαζί τους δε θα ασχοληθούν κι αυτές μαζί σου ιδιαίτερα και θα αδιαφορήσουν, εκτός αν τις ταίζεις μόνο και τίποτε περισσότερο οπότε εκεί προφανώς και θα εκμεταλλευτούν το φαγητό, αλλά ως εκεί. Από κει και πέρα το πόσο "κακομαθημένη" θα γίνει με τη δική μας πάντα λογική εξαρτάται κατά πολύ από το χαρακτήρα της, όπως είπαν και τα κορίτσια πιο πάνω, αλλά κι από ένα άλλο βασικό παράγοντα, αν συμβιώνουν με άλλες γάτες στο σπίτι. Αν ισχύει το δεύτερο η γάτα συνήθως δε θα προσκολληθεί τόσο στον "ιδιοκτήτη" της εκ των πραγμάτων, έχοντας κι άλλη παρέα στο σπίτι. Από τη δική μου εμπειρία βλέπω ότι η γατοπαρέα στο σπίτι κατά κανόνα τους αρέσει πολύ, υπάρχουν βέβαια σίγουρα και οι εξαιρέσεις...Οπότε ειδικά στην περίπτωση που έχει κανείς ένα γατάκι στο σπίτι και το αγαπάει και το φροντίζει, όσο κι αν αδιαφορήσει σε κάποια καλέσματά του, αυτό απλώς θα επιμείνει μέχρι να κουραστεί και να επανέλθει όταν θα έχει πάλι όρεξη μέχρι να καταφέρει το στόχο του, αφού το δέσιμο που αναπτύσσει με τον ιδιοκτήτη του είναι πολύ ιδιαίτερο και ξαναλέω δεν έχει σχέση με το δέσιμο του σκύλου με το αφεντικό του, αφού είναι γάτα .
Συνεπώς αγαπητέ Μitsos-10 δείξτου όσο μπορείς και σου το επιτρέπει ο χρόνος σου βέβαια την αγάπη σου και θα σε ανταμείψει αυτό. Νομίζω ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσεις να "αδιαφορείς" επί τούτου σε κάποιες περιπτώσεις, όχι ότι θα του κάνει κακό αυτό απαραίτητα από τη στιγμή που θα του αφιερώνεις ήδη αρκετό χρόνο (εξάλλου εκ των πραγμάτων δε γίνεται να ανταποκρινόμαστε πάντα στα καλέσματά τους), απλώς λέω ότι δε θα βγάλεις κάτι. Άσε που το δικό σου είναι πολύ μικρό τώρα και χρειάζεται διπλή προσοχή, παιχνίδια κλπ. μεγαλώνοντας θα γίνει πολύ πιο ανεξάρτητο ούτως ή άλλως.
Να το χαίρεσαι το γατάκι σου λοιπόν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.