Γκρινιάρης λοιπόν. Έτσι τον φώναζαν στο Pet Shop από το οποίο τον πήρα. «Πώς και έτσι;» ρώτησα την πωλήτρια. «Γκρινιάζει αρκετά». Δεν την πίστευα, τώρα το έχω δει με τα μάτια μου.
Κοκατίλ στο είδος, σατανάς στο ύφος. Ένα πράγμα θα σας πω, είναι το δεύτερο πιο ανθρωποκεντρικό ζώο που έχω γνωρίσει μετά την Άρυα. Από την πρώτη μέρα που τον είδα ήξερα ότι θα τον πάρω σπίτι. Μαζί με τα 3 αδέρφια του σε ένα κλουβί, ήταν ο πρώτος που ήρθε να με χαιρετήσει τσιμπώντας τα νύχια μου (spoiler alert, ακόμα το κάνει).
Δεν πήρε πολύ καιρό να με συνηθίσει. 3 μέρες μόλις. Δεν ήξερε να πετάει, στην αρχή έπεφτε όλη την ώρα πάνω σε τοίχους. Αλλά σε μια εβδομάδα… ξέρει ακριβώς που πάνε τα 4! Τώρα, κάποιος που ξέρει λίγα πράγματα για πουλιά θα με ρωτούσε «Πώς ξέρεις ότι είναι αγόρι; Έχεις κάνει τεστ DNA;». Ε λοιπόν, δεν το ξέρω! Μπορεί κάλλιστα να είναι και… Γκρινιάρα. Όχι ότι με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Ιδανικά θα ήθελα να τραγουδάει μελλοντικά, να αντιγράφει ήχους και φωνές αλλά θα ζήσουμε και χωρίς αυτά ρε παιδί μου
Βέβαια, να πω κάπου εδώ, πως δεν είναι ο πρώτος μου παπαγάλος. Είχα και άλλον έναν, όταν ήμουν δημοτικό ακόμα. Δεν πρόλαβα να τον ζήσω πολύ, αλλά ήταν περίπτωση! Τέτοια ακροβατικά δεν έχω ξανά δει. Πολύ ομιλητικός και η παρουσία του στο σπίτι ήταν πέρα για πέρα τρανταχτή. Δυστυχώς κόλλησε το κεφάλι του ανάμεσα στα κάγκελα του κλουβιού όταν όλοι κοιμόμασταν και τον βρήκαμε νεκρό το πρωί. Με αφορμή αυτό, στο νέο thread που θα ανεβάσω σύντομα για τα Κοκατίλ, θα αναφερθώ και σε μερικά πράγματα που αφορούν τα κλουβιά, διότι συχνά παραλείπονται.
Το αγαπημένο μέρος του Γκρινιάρη είναι το κεφάλι μου, και αμέσως μετά ο ώμος μου. Όταν δεν είμαι στο δωμάτιο, του αρέσει να κάθεται και στο κουρτινόξυλο. Τελευταία ανακάλυψε και το φωτιστικό και το επισκέπτεται και αυτό. Του αρέσει πολύ ο ύπνος και το φαΐ, και να μη ξεχάσω και τον ώμο μου. Μπορεί να σας διαβεβαιώσει η
@Pak που κάνουμε βιντεοκλήσεις κάθε μέρα πλέον για να διαβάσουμε και δεν το κουνάει από δίπλα μου. Έξω από το κλουβί μένει τουλάχιστον 8 ώρες την ημέρα και μπαίνει για ύπνο και όταν θα φύγω από το σπίτι.
Αυτή τη στιγμή που γράφω, κάθεται πάνω στο χέρι μου. Τον έχω συνηθίσει τόσο πολύ πλέον που αν διαβάζω χωρίς αυτόν νιώθω περίεργα. Και για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, η Άρυα ακόμη κατέχει την πρώτη θέση στην καρδιά μου, απλά έκανα χώρο για άλλον έναν
Σας αγαπώ παιδάκια μου
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 15 Ιανουαρίου 2026
