Όπως ίσως καταλαβαίνετε,και καθόσον χωρισμένη αστεφανωτη και παστρικιά στο νησί με δύο ανήλικα παιδιά και 3 παιδογατα,έπρεπε να δουλέψω να τα βγάλω πέρα,ο πρώην σύζυγος έκανε ζωαρα εγώ με τα παιδιά μεγάλωνα μαζί τους κι αυτά και τα γατιά αλλά έπρεπε να δουλέψω κι έκανα ότι έβρισκα.Εκείνη την εποχή μου είχαν πει να δουλέψω μπέιμπι σίτερ σ ένα κοριτσάκι που η μαμά του ήταν Ελληνίδα κι ο μπαμπάς Αμερικάνος,πλήρωναν πολύ καλά ...Γνώρισα το κοριτσάκι που ζωή να έχει και να είναι καλά ,αλλά πιο ζωηρό παιδί αεικίνητο δεν έχω ξανά ματαδεί...κουνιόταν ασταμάτητα έτρεχε έπεφτε καίγονταν, φώναζε, ούρλιαζε...όμως είχα ανάγκη τα χρήματα...οι γονείς ευγενέστατοι μου έλεγαν αχ τι θα κάνουμε με αυτό το παιδί είναι υπερκινητικό,βίαιο το φέραμε στο νησί να ηρεμήσουμε λίγο ,δε φοβάται τίποτα δε χαίρεται με τίποτα ...αχ μόνο τις γάτες δεν έχει δει ποτέ στη Νέα Υόρκη δεν έχει γάτες αδέσποτες και μια φορα που είδε γάτα έκατσε ήσυχα...αυτά ήταν τα λόγια της μαμάς του παιδιού....Μωρέ χάθηκε μια γάτα εδώ στο βουνό; νοίκιαζαν βίλα με θέα έφευγαν για θάλασσα και κρατουσα τη μικρή , πέρναγαν οι μέρες έπρεπε να φάει η μικρή το μπριαμ της και το έτρωγε με νεύρα με κίνηση χωρίς σταματημό...ξάφνου απ' την οροφή ακούγεται ένας ήχος η οροφή της βεράντας ήταν από ψάθα,κάνει μια τρύπα και πέφτει απ' τον ουρανό κυριολεκτικά ένα κάλικο φουντωτό σκατουλακι μες στο πιάτο, αρπάζει τη μελιτζάνα απ το μπριαμ και όπου φύγει φύγει...το κοριτσάκι χέστηκε... περιττό να πω πως έγινε η καλύτερη φίλη μας η γατούλα ,έμαθε τρόπους στη μικρή,αγάπη και υπομονή και βοήθησε κι εμένα δλδ ένα μισή μήνα που φρόντιζα το παιδάκι...Ο καιρός πέρασε το καλοκαίρι τελείωνε έφυγαν οι άνθρωποι ρώτησα την ιδιοκτήτρια τι θα γίνει το γατάκι; Η απάντηση αναμενόμενη ή θα πεθάνει ή θα το ξεχάσουμε πουθενά σε κάνα δωμάτιο και θα το βρούμε του χρόνου...φρίκη...Το πήρα με το αμάξι,το πήγα σπίτι το όνομα της Μελιτζάνα ...το αγαπήσαμε απ' την αρχή κι ήταν και είναι δλδ ευαίσθητο πολύ στο έντερο του όσο καλά κι αν την τάιζα...πάντα είχε διάρροιες εμετούς και ήταν αδύνατο...φέτος την έκλαψα γιατί με τρομαξε νομιζα θα τη χάσω ...χρόνια εντεριτιδα είπαν στην κλινική γάτων Πειραιά έκανε νοσηλεία ορό φάρμακα και τελικά κλινική διατροφή για όλη της τη ζωή από εδω και πέρα gastrointestinal hydrolyzed protein και δε συμαζευεται...είναι καλά πλέον αλλά θέλει προσοχή ...η μελιτζάνα μας.Γατουλα Αιγαιου που της αρεσει η θαλασσα και το μπανιο σε κρυο νερο,και μια φορα που την εχασα οσο ημουν πατμο γιατι εδω πειραια δεν το κουναμε απ το σπιτι μας,κυνηγουσε εναν μαναβη που ελεγε μελιτζααααααανα γλυκισμα ,η βλαμμενη ,νομιζε οτι τη φωναζε.
