Άντρες!!

Πουπουλίνα · 13-12-09

Αρχική Δημοσίευση από undertow:
Για μένα ο γάμος αποτελεί καθαρά μια κοινωνική σύμβαση..Ο μόνος λόγος για τον οποίο θα τον έκανα είναι σε περίπτωση που θα έφτανε η ώρα για να κάνω παιδιά..Και αυτό για να μην υπάρχουν γραφειοκρατικά θέματα...Είμαι σε μια σχέση 5 χρόνια τώρα και μένουμε μαζί..Δεν θεωρώ τον εαυτό μου λιγότερο παντρεμένο σε σχέση με άλλους που έχουν κάνει γάμο..Επειτα θεωρώ ότι όλο το πανηγύρι που στήνεται για τον περιβόητο γάμο γίνεται για όλους τους άλλους(κυριως για τους γονείς)παρά για το ίδιο το ζευγάρι..Αφήστε δε το υπέρογκο ποσό χρημάτων που δαπανάται κατ' εμέ για το τίποτα..
Υ.Γ.Εννοείται ότι δεν κατακρίνω τα άτομα που τους αρέσει αυτή η διαδικασία..

θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου!!!!!!!! επισης,ενας αλλος λογος ειναι...και για να τα παιρνουν οι παπαδες...υποτιθεται οτι τα μυστηρια ειναι δωρεαν...δεν πουλιουνται ουτε νοικιαζονται...εχει ζησει κανεις,απο αυτους που παντρευτηκαν με θρησκευτικο γαμο κατι τετοιο????

Anima · 13-12-09

Aφήστε τα αυτά τα περί παπάδων και σογιών, αυτά είναι το εποικοδόμημα. Ακόμη και τα παιδιά είναι μια πρόφαση που μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να χρησιμοποιείται στο βωμό της προσωπικής σχέσης με τον άλλο. Πολύ βαθύτερα είναι το διακύβευμα. Σε μας τις ίδιες και στον σύντροφό μας. Εκεί παίζονται όλα. Στους βαθειά κρυμμένους και καλά ριζωμένους προσωπικούς φόβους για εγκατάλειψη και για μοναξιά. Εκεί στα βαθειά και στα επώδεινα πρέπει να ψάξεις. Και μη το κοροϊδεύετε .... Το μωρό που κρύβεις μέσα σου και λαχταράει για αγκαλιά είναι η κινητήρια δύναμη. Όλα τα άλλα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου

kristy314 · 13-12-09

Να μπω κ εγώ στην γυναικοπαρέα σας?? :redface:

Julian · 13-12-09

Πολύ χαίρομαι που βλέπω ότι πολλές νέες κοπέλες που είμαστε εδώ, έχουμε σοβαρή σχέση και συζούμε με το ταίρι μας και μάλιστα αρκετά μεγάλο διάστημα

Ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία. Έχω σχέση με το σύντροφό μου περίπου 3,5 χρόνια και συζούμε σχεδόν από την αρχή, ευτυχώς σε δικό μας σπίτι μακριά από γονείς (γιατί στην πολύ αρχή είχα για λίγο διάστημα αυτή την... "ευχάριστη" εμπειρία...

). Και ο σύντροφός μου κατάλαβε ότι ήταν μεγάλο λάθος να συνεχίσουμε να μένουμε από πάνω τους, οπότε σχετικά εγκαίρως μετακομίσαμε... "σχετικά", γιατί η μάνα του ήδη με μίσησε που άκουγε τα μαλώματά μας (όχι συχνά, όπως σε κάθε ζευγάρι, αλλά εκείνη τα πήρε πολύ κατάκαρδα, τι να πεις...)
Τι να πω βρε κορίτσια, όσο ωραίο κι αν είναι να μοιράζεσαι τα πάντα με τον άνθρωπό σου είναι ταυτόχρονα και δύσκολο. Εγώ δεν το βάζω κάτω, όσο κι αν έχω απέναντι γονείς και φίλες να μου λένε "μα γιατί να δεσμεύεσαι από τόσο μικρή; Ζήσε τη ζωή σου!". Εγώ θεωρώ ότι ο τελικός απολογισμός μου είναι μια ωραία ζωή, όποιες δυσκολίες κι αν έχει. Στα δύσκολα εξάλλου δένεται το ζευγάρι. Μου αρέσει να έχω ευθύνες και να μη μου τα έχει όλα έτοιμα η μαμά μου, όπως εκείνη εύχεται.. Η άλλη χαρά που γνώρισα δε εξαιτίας του αγαπημένου μου είναι οι γάτες, οι γονείς μου ανήκουν σ'αυτούς που δε θέλουν ζώα στο σπίτι.
Δε σας κρύβω ότι στους 2-3 μεγάλους μας καβγάδες αυτά τα χρόνια, σημαντικός παράγοντας υποχώρησης από πλευράς μου ήταν η ιδέα να μη χάσω τα γατάκια μου. (σσσς αυτό μην το πείτε στον καλό μου

) Εντάξει για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, δε θέλω να χάσω καμιά αγάπη της ζωής μου, ούτε εκείνον ούτε τα γατάκια μας :inlove:

...
Όσον αφορά στο θέμα του γάμου, έχω πάει σε αρκετούς και έχω βγάλει το συμπέρασμα πως ό,τι μα Ο,ΤΙ και να κάνεις, πάντα θα βρεθούν κάποιοι να πούνε ότι δεν το έκανες καλά. Νομίζω πως το καλύτερο είναι να νιώθουμε εμείς καλά με τον εαυτό μας πάντα, πόσο μάλλον και σε μια τόσο ξεχωριστή στιγμή -γιατί κακά τα ψέματα είναι μοναδική και για τους δύο- επομένως, το καλύτερο είναι να επιλέγεις να κάνεις το μυστήριο αυτό -είτε είσαι θρησκευόμενος είτε όχι- με τον τρόπο που εκφράζει εσένα και το σύντροφό μου. Πχ προσωπικά νιώθω ότι είμαι χαμηλών τόνων και όχι πολύ κοσμική και κοινωνική, και δε θα ήθελα πολλά "νταβαντούρια" και άγνωστους συγγενείς. Οφείλει να το σεβαστεί αυτό η κοντινή οικογένεια, είτε της αρέσει είτε όχι. Αν σε αγαπάνε πραγματικά...
Ευτυχώς και ο καλός μου είναι άνθρωπος που σκέφτεται την οικογένεια και είναι προσγειωμένος, αλλά ακόμη ο γάμος είναι σχέδιο, μας και πρέπει να έχεις αντίστοιχες υποδομές (στοιχειώδεις) για να κάνεις οικογένεια. Εξάλλου, όπως είπε μια φίλη, κι εμείς αισθανόμαστε σαν παντρεμένοι σχεδόν, μιας και η ζωή μας ουσιαστικά δε διαφέρει από παντρεμένων. Μοιραζόμαστε ευθύνες, δυσκολίες, άγχη, αλλά και τις καλές στιγμές, τα όνειρά μας..
Όσο γι'αυτους που θεωρούνε ότι όλες εμείς που επιλέγουμε από τόσο μικρές τη συμβίωση είμαστε τα θύματα της υπόθεσης, οι υποχωρητικές και "υποταγμένες", έχω να τους απαντήσω πως η αγάπη είναι συνυφασμένη με την υποχωρητικότητα και τους συμβιβασμούς (ως εκεί που δε νιώθεις δυστυχισμένος βέβαια), και ο πραγματικά γενναίος είναι εκείνος που μπορεί να βάλει πίσω τον περιττό εγωισμό και να μοιραστεί τα όμορφα. Το να βαφτίζουν την αγάπη "υποταγή", είναι σημείο των καιρών μας, όπου οι σοβαρές σχέσεις έχουν καταντήσει "δύσκολη υπόθεση" και σπάνια. Μάλλον αυτοί που τα πιστεύουν αυτά είναι φοβισμένοι, υπερβολικά εγωιστές και μη διατεθειμένοι να μοιραστούν αληθινά, να αφεθούν....
Συγγνώμη που τα λέω κάπως χύμα, αλλά έχω κουραστεί με όλη αυτή την αντιμετώπιση, ίσως κάποιες από εσάς με καταλαβαίνουν λίγο.

Hlianna · 13-12-09

Αρχική Δημοσίευση από Julian:
Πολύ χαίρομαι που βλέπω ότι πολλές νέες κοπέλες που είμαστε εδώ, έχουμε σοβαρή σχέση και συζούμε με το ταίρι μας και μάλιστα αρκετά μεγάλο διάστημα
Ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία. Έχω σχέση με το σύντροφό μου περίπου 3,5 χρόνια και συζούμε σχεδόν από την αρχή, ευτυχώς σε δικό μας σπίτι μακριά από γονείς (γιατί στην πολύ αρχή είχα για λίγο διάστημα αυτή την... "ευχάριστη" εμπειρία... ). Και ο σύντροφός μου κατάλαβε ότι ήταν μεγάλο λάθος να συνεχίσουμε να μένουμε από πάνω τους, οπότε σχετικά εγκαίρως μετακομίσαμε... "σχετικά", γιατί η μάνα του ήδη με μίσησε που άκουγε τα μαλώματά μας (όχι συχνά, όπως σε κάθε ζευγάρι, αλλά εκείνη τα πήρε πολύ κατάκαρδα, τι να πεις...)
Τι να πω βρε κορίτσια, όσο ωραίο κι αν είναι να μοιράζεσαι τα πάντα με τον άνθρωπό σου είναι ταυτόχρονα και δύσκολο. Εγώ δεν το βάζω κάτω, όσο κι αν έχω απέναντι γονείς και φίλες να μου λένε "μα γιατί να δεσμεύεσαι από τόσο μικρή; Ζήσε τη ζωή σου!". Εγώ θεωρώ ότι ο τελικός απολογισμός μου είναι μια ωραία ζωή, όποιες δυσκολίες κι αν έχει. Στα δύσκολα εξάλλου δένεται το ζευγάρι. Μου αρέσει να έχω ευθύνες και να μη μου τα έχει όλα έτοιμα η μαμά μου, όπως εκείνη εύχεται.. Η άλλη χαρά που γνώρισα δε εξαιτίας του αγαπημένου μου είναι οι γάτες, οι γονείς μου ανήκουν σ'αυτούς που δε θέλουν ζώα στο σπίτι.
Δε σας κρύβω ότι στους 2-3 μεγάλους μας καβγάδες αυτά τα χρόνια, σημαντικός παράγοντας υποχώρησης από πλευράς μου ήταν η ιδέα να μη χάσω τα γατάκια μου. (σσσς αυτό μην το πείτε στον καλό μου ) Εντάξει για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, δε θέλω να χάσω καμιά αγάπη της ζωής μου, ούτε εκείνον ούτε τα γατάκια μας ...
Όσον αφορά στο θέμα του γάμου, έχω πάει σε αρκετούς και έχω βγάλει το συμπέρασμα πως ό,τι μα Ο,ΤΙ και να κάνεις, πάντα θα βρεθούν κάποιοι να πούνε ότι δεν το έκανες καλά. Νομίζω πως το καλύτερο είναι να νιώθουμε εμείς καλά με τον εαυτό μας πάντα, πόσο μάλλον και σε μια τόσο ξεχωριστή στιγμή -γιατί κακά τα ψέματα είναι μοναδική και για τους δύο- επομένως, το καλύτερο είναι να επιλέγεις να κάνεις το μυστήριο αυτό -είτε είσαι θρησκευόμενος είτε όχι- με τον τρόπο που εκφράζει εσένα και το σύντροφό μου. Πχ προσωπικά νιώθω ότι είμαι χαμηλών τόνων και όχι πολύ κοσμική και κοινωνική, και δε θα ήθελα πολλά "νταβαντούρια" και άγνωστους συγγενείς. Οφείλει να το σεβαστεί αυτό η κοντινή οικογένεια, είτε της αρέσει είτε όχι. Αν σε αγαπάνε πραγματικά...
Ευτυχώς και ο καλός μου είναι άνθρωπος που σκέφτεται την οικογένεια και είναι προσγειωμένος, αλλά ακόμη ο γάμος είναι σχέδιο, μας και πρέπει να έχεις αντίστοιχες υποδομές (στοιχειώδεις) για να κάνεις οικογένεια. Εξάλλου, όπως είπε μια φίλη, κι εμείς αισθανόμαστε σαν παντρεμένοι σχεδόν, μιας και η ζωή μας ουσιαστικά δε διαφέρει από παντρεμένων. Μοιραζόμαστε ευθύνες, δυσκολίες, άγχη, αλλά και τις καλές στιγμές, τα όνειρά μας..
Όσο γι'αυτους που θεωρούνε ότι όλες εμείς που επιλέγουμε από τόσο μικρές τη συμβίωση είμαστε τα θύματα της υπόθεσης, οι υποχωρητικές και "υποταγμένες", έχω να τους απαντήσω πως η αγάπη είναι συνυφασμένη με την υποχωρητικότητα και τους συμβιβασμούς (ως εκεί που δε νιώθεις δυστυχισμένος βέβαια), και ο πραγματικά γενναίος είναι εκείνος που μπορεί να βάλει πίσω τον περιττό εγωισμό και να μοιραστεί τα όμορφα. Το να βαφτίζουν την αγάπη "υποταγή", είναι σημείο των καιρών μας, όπου οι σοβαρές σχέσεις έχουν καταντήσει "δύσκολη υπόθεση" και σπάνια. Μάλλον αυτοί που τα πιστεύουν αυτά είναι φοβισμένοι, υπερβολικά εγωιστές και μη διατεθειμένοι να μοιραστούν αληθινά, να αφεθούν....
Συγγνώμη που τα λέω κάπως χύμα, αλλά έχω κουραστεί με όλη αυτή την αντιμετώπιση, ίσως κάποιες από εσάς με καταλαβαίνουν λίγο.

συμφωνω απολυτα..και μπαινω και εγω στο θεμα αφου το ανακαλυψα τωρα

..και εγω τα ιδια ακουω..οτι δεν θα ζησω την ζωη μου και κουραφεξαλα..

kristy314 · 13-12-09

Julian τι ωραία που τα είπες!! :inlove:

Κ εγώ ακριβώς σαν εσένα νιώθω...Είμαι με την αγάπη μου μαζί 11 μήνες κοντά και μένουμε μαζί απο την αρχή σχεδόν της σχέσης..Μοιραζόμαστε τα πάντα,αγωνίες,όνειρα.απορίψεις,στενοχώριες,ευτυχία,το μωρο μας(Leo)...Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό και δεν ακούω όλους τους άλλους(τους περισσότερους τουλάχιστον)που μου λένε οτι κάνουμε βλακεία και δεσμευόμαστε απο τόσο μικροί(έχουμε περάσει και δαχτυλίδια αλλά μεταξύ μας,οχι με σογια,παπάδες κλπ)κ να ζήσουμε τη ζωή μας κ ότι σε 10 χρόνια θα το έχουμε μετανιώσει και θα κοιτάμε πίσω και θα καταριόμαστε που χάσαμε την φοιτητικη μας ζωή...Δεν καταλαβαίνω γιατί φοιτητική ζωη=one night stand και να ξυπνάω καθε βδομάδα με άλλον δίπλα μου...
Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια κ τον βλέπω δίπλα μου νιώθω σιγουριά,ευτυχία και χώνομαι στην αγκαλιά του και δεν θέλω να σηκωθώ..Αυτή την αίσθηση δεν την αλλάζω με τίποτα...
Είναι ακριβώς το άλλο μου μισό και με γεμίζει απόλυτα...Και επειδή τον βρήκα νωρίς δηλαδή πρεπει να τον χάσω επειδή ίσως το μετανιώσω αργότερα??Ε όχι...Και αντιθέτως νιώθω και τυχερη που βρέθηκε στη ζωη μου νωρίς.... :inlove:

Hlianna · 13-12-09

φαντασου εμενα τι μου λενε με 2 χρονια σχεση και ειμαι μονο 18.5..αλλα τους γραφω και εγω ολους και χαιρομαι τον ερωτα μου..και οντως δεν νομιζω οτι αν πηγαινεις καθε μερα με αλλον χαιρεσε τη φοιτητικη σου ζωη..ισα ισα που σε φθειρει ολο αυτο..

kristy314 · 13-12-09

Και πολύ καλά κάνεις!Εντάξει μπορεί σε κάποιους να αρέσει αυτό ή να απλά να φοβούνται τη δέσμευση.Απλά εγώ δεν θα ένιωθα καλά.Μ αρέσει η σιγουριά κ η ασφάλεια(είμαι κ Καρκινάκι..).
Και βρήκα τον έρωτα της ζωής μου....ναι απο τόσο νωρίς!Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουν πια??? :mad:

Hlianna · 13-12-09

φαντασου εγω που ειμαι δυδιμακι και εχω βρει τον ερωτα της ζωης μου απο τα 16.5..(περιεργο για δυδιμους

)και το αλλο που ακουω και μου σπαει τα νευρα..:<<εχεις να γνωρισεις ακομα αντρες στην ζωη σου..>>(ενω ξερουν για το αγορι μου :mad:

)ε οχι πειραζει που δεν θελω να γνωρισω και αλλους αντρες στην ζωη μου? :hmm:

kristy314 · 13-12-09

Εγώ πάλι που έχω γνωρίσει κιόλας τι μου την λένε?Είναι ο 6ος μου κ πολύ μου φαίνεται(καλά αυτό δεν το ξέρουν βέβαια και όλοι.. :redface:

).Πρέπει να έχω πάει με 30+ για να έχω ζήσει την ζωή μου δηλαδή?Σε θέμα αντρών πάντα...γιατί όλα τα υπόλοιπα τα ζω και με το παραπάνω θα έλεγα..Πάμε ταξιδάκια με το αυτοκίνητο εδώ στο νησί και στην υπόλοιπη ελλάδα και είναι πολύ ρομαντικά...Ούτε αυτο θα το άλλαζα με τιποτα...

Julian · 13-12-09

Τι να πω βρε κορίτσια, όλο συμβουλές και σοφίες μας αραδιάζουν.... αλλά το θέμα είναι όλοι αυτοί τι έχουν κάνει στη ζωή τους; Έχουν πετύχει το όνειρό τους; Παρατηρώ συνήθως ότι οι άνθρωποι που με αποθαρρύνουν από αυτό που ζω είτε δεν έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο ποτέ και φοβούνται να το τολμήσουν, είτε έχουν αποτύχει και ζηλεύουν!
Συμφωνώ απόλυτα για το ιδεώδες "one night stand". Δεν το θεωρώ ανήθικο ή κάτι τέτοιο, αλλά αν δε σε εκφράζει ντε και καλά να το κάνεις;; Οι μαμάδες από την άλλη συνηθίζουν να παροτρύνουν τα παιδιά τους να ζήσουν ό,τι εκείνες δεν έζησαν. Εμένα πχ η μαμά μου παντρεύτηκε στα 18 και με έκανε στα 20. Δεν έζησε τα φοιτητικά της χρόνια ελεύθερη...αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ πρέπει να κάνω το αντίθετο, ούτε και το ίδιο βέβαια, απλώς ό,τι μου αρέσει και με εκφράζει!
Kristy, πολύ καλά κάνατε και περάσατε δαχτυλίδια οι δυο σας, δεν καταλαβαίνω γιατί όλα τα πράγματα πρέπει να τα κάνουμε με τυμπανοκρουσίες... σε πολλούς αρέσει αυτό, αλλά κάποιοι άλλοι το βλέπουν ως καθαρή επιδειξιομανία...δε σας κρύβω ότι πιστεύω πολύ στο κακό μάτι, και δε σημαίνει ότι είσαι καχύποπτος ή φοβικός αν φοβάσαι ότι ακόμη και οι συγγενείς σου (ναι ναι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που πάντα σε αγαπάνε) μπορούν να ζηλέψουν και να σου φορτώσουν αρνητική ενέργεια...άνθρωποι είναι κι αυτοί!
Το άλλο μεγάλο κεφάλαιο βέβαια είναι η σχέση με την "πεθερά". -καλά χρειάζεται ξεχωριστό topic γι'αυτο το θέμα, δεν το συζητάω. Κατάλαβα αργά, ότι είναι μέγιστη βλακεία να ξεκινήσεις με πολλά ανοίγματα αυτή τη σχέση! Εγώ έκανα το λάθος να είμαι πολύ ευγενική και ομιλητική εξαρχής, και το μόνο που κατάφερα είναι να μην μπορώ να αντιδράσω σε προσβολές που δεχόμουν (γιατί κάποιες δεν ξέρουν πραγματικά να κρατάνε τα προσχήματα), γιατί δεν ήθελα να κακοκαρδίσω κανέναν, ούτε τον καλό μου. Μια φορά με υπερασπίστηκε μπροστά της και έγινε το σώσε, έκανε να μας μιλήσει και τους δύο ένα εξάμηνο! Τι να πεις... μάλλον θέλει τυπικές σχέσεις το πραγμα για να δουλεύει, όσο κι αν προσωπικά τις σιχαίνομαι. Δηλαδή, αν θέλεις ουσιαστικές σχέσεις πρέπει να είσαι καταδικασμένος να σε προσβάλλουν και να σε ρίχνουν συνεχώς;

kounelaki · 13-12-09

Αρχική Δημοσίευση από Julian:
Τι να πω βρε κορίτσια, όλο συμβουλές και σοφίες μας αραδιάζουν.... αλλά το θέμα είναι όλοι αυτοί τι έχουν κάνει στη ζωή τους; Έχουν πετύχει το όνειρό τους; Παρατηρώ συνήθως ότι οι άνθρωποι που με αποθαρρύνουν από αυτό που ζω είτε δεν έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο ποτέ και φοβούνται να το τολμήσουν, είτε έχουν αποτύχει και ζηλεύουν!
Συμφωνώ απόλυτα για το ιδεώδες "one night stand". Δεν το θεωρώ ανήθικο ή κάτι τέτοιο, αλλά αν δε σε εκφράζει ντε και καλά να το κάνεις;; Οι μαμάδες από την άλλη συνηθίζουν να παροτρύνουν τα παιδιά τους να ζήσουν ό,τι εκείνες δεν έζησαν. Εμένα πχ η μαμά μου παντρεύτηκε στα 18 και με έκανε στα 20. Δεν έζησε τα φοιτητικά της χρόνια ελεύθερη...αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ πρέπει να κάνω το αντίθετο, ούτε και το ίδιο βέβαια, απλώς ό,τι μου αρέσει και με εκφράζει!
Kristy, πολύ καλά κάνατε και περάσατε δαχτυλίδια οι δυο σας, δεν καταλαβαίνω γιατί όλα τα πράγματα πρέπει να τα κάνουμε με τυμπανοκρουσίες... σε πολλούς αρέσει αυτό, αλλά κάποιοι άλλοι το βλέπουν ως καθαρή επιδειξιομανία...δε σας κρύβω ότι πιστεύω πολύ στο κακό μάτι, και δε σημαίνει ότι είσαι καχύποπτος ή φοβικός αν φοβάσαι ότι ακόμη και οι συγγενείς σου (ναι ναι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που πάντα σε αγαπάνε) μπορούν να ζηλέψουν και να σου φορτώσουν αρνητική ενέργεια...άνθρωποι είναι κι αυτοί!
Το άλλο μεγάλο κεφάλαιο βέβαια είναι η σχέση με την "πεθερά". -καλά χρειάζεται ξεχωριστό topic γι'αυτο το θέμα, δεν το συζητάω. Κατάλαβα αργά, ότι είναι μέγιστη βλακεία να ξεκινήσεις με πολλά ανοίγματα αυτή τη σχέση! Εγώ έκανα το λάθος να είμαι πολύ ευγενική και ομιλητική εξαρχής, και το μόνο που κατάφερα είναι να μην μπορώ να αντιδράσω σε προσβολές που δεχόμουν (γιατί κάποιες δεν ξέρουν πραγματικά να κρατάνε τα προσχήματα), γιατί δεν ήθελα να κακοκαρδίσω κανέναν, ούτε τον καλό μου. Μια φορά με υπερασπίστηκε μπροστά της και έγινε το σώσε, έκανε να μας μιλήσει και τους δύο ένα εξάμηνο! Τι να πεις... μάλλον θέλει τυπικές σχέσεις το πραγμα για να δουλεύει, όσο κι αν προσωπικά τις σιχαίνομαι. Δηλαδή, αν θέλεις ουσιαστικές σχέσεις πρέπει να είσαι καταδικασμένος να σε προσβάλλουν και να σε ρίχνουν συνεχώς;

Με πεθερες και αδερφες καλη μου πρεπει να 'σαι απο μακρυα κι αγαπημενοι που λενε!Ειναι ελαχιστες οι περιπτωσεις που τα πανε καλα μεταξυ τους και προσωπικα τις ζηλευω.Αλλα ας μεινουμε στα τυπικα να εχουμε το κεφαλι μας ησυχο.Μηπως ομως φταινε ολιγον και οι αντρες?Που δεν παιρνουν θεση σε τιποτα,που δεν κανουν ενα πιο ουσιαστικο βημα να φερουν πιο κοντα μανα και συζηγο...λεω εγω τωρα!

Julian · 13-12-09

Αρχική Δημοσίευση από kounelaki:
Με πεθερες και αδερφες καλη μου πρεπει να 'σαι απο μακρυα κι αγαπημενοι που λενε!Ειναι ελαχιστες οι περιπτωσεις που τα πανε καλα μεταξυ τους και προσωπικα τις ζηλευω.Αλλα ας μεινουμε στα τυπικα να εχουμε το κεφαλι μας ησυχο.Μηπως ομως φταινε ολιγον και οι αντρες?Που δεν παιρνουν θεση σε τιποτα,που δεν κανουν ενα πιο ουσιαστικο βημα να φερουν πιο κοντα μανα και συζηγο...λεω εγω τωρα!

Κοίτα όλοι οι ειδικοί ψυχολόγοι λένε ότι οι άντρες είναι το κλειδί... αλλά δυστυχώς δεν δείχνουν μεγάλη διάθεση για να προβαίνουν σε τέτοιες "συμφιλιώσεις"!

kristy314 · 13-12-09

Α εγώ πάλι από αδερφές είμαι καλυμμένη!Δεν έχει άλλα αδέρφια ο καλός μου! :up:

Και οι φίλοι του είναι πολύ καλοί και με συμπαθούν πολυ.Το βλέπω και το έχουν πει και στο μωρό μου.Με φωνάζουν και κουμπάρα

!Αφού δεν ξέρω ποιον να διαλέξω...
Όσο για τη μαμά του την έχω δει μία φορά το Πάσχα σε μια στιγμή που δεν ήταν προγραμματισμένη και εκλαίγα(για κατι βλακείες της μάνας μου)και ήταν πολύ καλή μαζί μου και μου μίλησε πολύ καλά..Άρα δε νομίζω να υπάρξει πρόβλημα στο μέλλον.

Είμαι πολύ τυχερή ε?Πέτυχα το πακέτο!Το μόνο μου πρόβλημα ειναι η μάνα μου που με πρήζει!Δεν είναι ότι δεν τον συμπαθεί αλλά γαμπρό λέει απο τώρα δεν θέλει και δεν της αρέσει λέει ότι ζω σαν παντρεμένη..Που είναι οι παλιές καλές παραδοσιακές μανάδες με τους μουσακάδες που σε παρακάλαγαν να παντρευτείς??(Είναι αρκετα μοντέρνα η δικιά μου.Εκνευριστικα θα έλεγα σε ορισμένα θέματα!)

Hlianna · 13-12-09

το θεμα πεθερας δεν ειναι απολυτο..εμενα το αγορι μου και η μανα μου τα πανε τελεια..σε σημειο εκνευριστικο..αφου καμια φορα του μιλαω ασχημα για πλακα και η μανα μου με βριζει..σε καποια φαση ειχε γυρισει και μου ειχε πει οτι αν του ξαναμιλησω ασχημα δεν ξερει και εκεινη τι θα γινει..δεν μπορει αν καταλαβει οτι το κανουμε για πλακα..επισης και η αδερφη μου τον συμπαθει και ολο μου το σοι(τον εχουν γνωρισει ολοι

)εκτος απο μια μου ξαδερφη που μας υπερζηλευει..τωρα με την μαμα του..οκ δεν εχω τις σχεσεις που εχει το αγορι μου με την δικη μου..ας πουμε αυτο που καθονται και συζητανε μεταξυ τους εγω αυτο με την δικια του δεν το εχω..αλλα παρολαυτα τα παμε παρα πολυ καλα..και μου φερεται αψογα..(τωρα απο πισω μου δεν ξερω τι γινεται :lol:

)οχι πλακα κανω..και ο αδερφος του επισης με συμπαθει παρα πολυ και γενικα και εκεινου το σοι..ισως και εγω ειμαι απο τις τυχερες..

kristy314 · 13-12-09

Α είσαι κ εσύ πολύ τυχερή!Εμένα με τον μπαμπά μου τα πάει καλά.Όσες φορές βρέθηκαν,μένει κ σε άλλη πόλη,τα πήγαν μια χαρά!Ο μπαμπάς μου πάλι είναι ο κλασικός παραδοσιακός μπαμπάς όσο κ αν προσπαθεί να το παίξι μοντέρνος!Απο αυτόν μάλλον την πήρα κ εγώ την ΄παράδοση'

!Είμαι απο αυτά τα κοριτσάκια που θέλουν να ντυθούν νυφούλες με γαμπρό τον πρίγκηπα με το άσπρο άλογο(ακριβώς όπως εγώ με το μωρό μου δηλαδή)! :inlove:

Hlianna · 13-12-09

εμενα οι γονεις μου ειναι χωρισμενοι..οποτε ο μπαμπας δεν ξερει τιποτα..και ουτε χρειαζεται να μαθει

kristy314 · 13-12-09

Και μένα χωρισμένοι είναι!

Hlianna · 13-12-09

α οκ

εμενα βεβαια κατι εχει καταλαβει αλλα δεν θελω να λεω και πολλα..

kristy314 · 13-12-09

Εμεις γνωριστήκαμε οικογενειακώς.Μόνο ο παππούς του κ ο παππούς μου είναι απ έξω.
Μαζί μένετε με τον δικό σου?

Άντρες!!

Επιφανές μέλος

Πολύ δραστήριο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Δραστήριο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Δραστήριο μέλος

Περιβόητο μέλος

Δραστήριο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος

Διάσημο μέλος

Εκκολαπτόμενο μέλος