Έχετε βρει άλλα ζώα αδέσποτα εκτός από γάτες - σκυλάκια;

[3lbereth]

Aχου, είναι γλύκα τα σαμιαμίδια! Μαζεύονται πολλά στην πυλωτή μας, αλλά δεν τα πειράζουμε ποτέ, αν και τα γατιά τα κυνηγάνε αλύπητα...
Πάντως, σχετικά με τα ζώα που βρίσκουμε, είναι αλήθεια αυτό που λένε οτι τα ζώα πάνε σε ανθρώπους που τα θέλουν!

Πριν πολλάααα χρόνια είχαμε πάει στη Σταμάτα και βρήκαμε ένα μωρό χελώνι. Το καβούκι του ήταν μαλακό ακόμα. Το κρατήσαμε στο διαμέρισμα καμιά 10αριά χρόνια μέχρι που απέκτησε ένα αξιοπρεπές μέγεθος και μετά το έδωσα σε μια φίλη μου που είχε περιφραγμένο κήπο. Το κατεβάζαμε τακτικά στον κήπο μας να βοσκήσει και μια μέρα πρόλαβε το σκασμένο και βγήκε στην άσφαλτο να λιαστεί! Κόντεψα να πάθω έμφραγμα και από τότε τελείωσαν οι εξορμήσεις! Σημειωτέον οτι είχε τρελή αδυναμία στη γάτα μου. Αυτή ξαπλάρωνε μπροστά στο παράθυρο και το χελώνι κούρνιαζε στην κοιλιά της. Άρχοντας!

Κάποτε, σώσαμε ένα κοτσυφάκι από τα δόντια μιας γάτας. Ευτυχώς δεν το είχε τραυματίσει. Το βάλαμε σε ένα μεγαλούτσικο κλουβί και το κρατήσαμε ένα χρόνο. Ανθρωπονόητο & πανέξυπνο πλάσμα! Με πόνο καρδιάς αναγκαστήκαμε να το ελευθερώσουμε όταν μεγάλωσε. Το βάλαμε σε ένα ψηλό κλαδί και αυτό δεν έφευγε, μόνο μας φώναζε. Ελπίζω να τα κατάφερε...

Αργότερα,στο γραφείο του πατέρα μου βρήκε καταφύγιο ένα τραυματισμένο φλωροκάναρο και λίγους μήνες πιο πρίν, μπήκε ένα κίτρινο καναρίνι ψόφιο της πείνας στο κατάστημα της μητέρας μου. Τα περιμαζέψαμε κι αυτά! Κανα-δυό χρόνια μετά, στις εκλογές, βρήκαμε σκαλωμένο σε κάτι θάμνους ένα άσπρο παπαγαλάκι. Μέχρι να ψηφίσει η μαμά και να το φέρουμε σπίτι, με είχε ταράξει στην τσιμπιά. Βάλαμε τα 2 καναρίνια μαζί (τα οποία μόνο που δε σφάχτηκαν!) και χώσαμε το τσαμπουκαλίδικο πουλί στο ελεύθερο κλουβί μέχρι τη Δευτέρα που του πήραμε καινούριο σπιτάκι και αποκαταστάθηκε η τάξις...

Το τελευταίο που βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μου ήταν άλλο ένα κίτρινο καναρίνι, το οποίο μας επισκέφτηκε μια Κυριακή του Θωμά. Το είδα ξαφνικά να πεταρίζει στο παράθυρο της κουζίνας και έπαθα πανικό γιατί νόμιζα οτι το έσκασε το δικό μου. Μέχρι να βγώ έξω, είχε κάτσει πάνω στο κλουβί που είχαμε το δικό μας (αυτό που βρήκε η μαμά πιό πάνω) και περίμενε ήσυχα-ήσυχα να το μαζέψουμε. Επιστρατεύσαμε το κλουβί-καβάτζα και προστέθηκε άλλο ένα μέλος στην οικογένειά μας. Φυσικά, το βγάλαμε Θωμά! Γλυκύτατο, πανέξυπνο και πανέμορφο πουλάκι. Έκανε παρέα με τη γάτα μου, είχε μάθει τις συνήθειές μας και τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνο που δε μας μίλαγε! Αυτό, όταν το χάσαμε, κλάψαμε με μαύρο δάκρυ...

Κατά καιρούς, εκτός από γατιά, έχουμε περιμαζέψει κάμποσα τραυματισμένα κοτσύφια και δεκαοχτούρες, αλλά δεν τα κατάφεραν, τα καημένα...

Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά όταν αρχίσω να μιλάω για τα ζωντανά μου, ξεχνάω να σταματήσω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.