Όπως το μάθεις;

[Dizzy]

Ειμαι σχετικά νεα στο φορουμ και δεν ξερω αν εχει ξανασυζητηθει κατι σχετικο, αλλά θα ήθελα να πω την άποψή μου.

Διβασα πριν λιγο καιρο καποιο ποστ εδω πως "το γατι και το παιδι όπως τα μαθεις ειναι" και γενικα εχει παρει το ματι μου διαφορα ποστς του τυπου "εμενα δε με γρατζουνισε ποτε" ή "δεν εκανα ποτε καμια ζημια" ή "το εμαθα να μην ανεβαινει εκει, εκει κι εκει".

Και σκεφτομαι...

"Οπως το μαθεις"....

Ολα δηλαδη ειναι θεμα εκπαιδευσης και οχι χαρακτηρα και προσωπικοτητας. Πώς τοτε γινεται 2 παιδια με μικρη διαφορα ηλικιας μεγαλωμενα στην ιδια οικογενεια με τις ιδιες συνθηκες να εχουν εντελως διαφορετικη συμπεριφορα σε ολα μα σε ολα? Πώς γινεται να λεμε οτι η ταδε ρατσα γατας ειναι δυστροπη ή η ταδε ρατσα ειναι καλοβολη κλπ.?

Εχω 2 παιδια κι ενα γατι. Τα παιδια μου εχουν 19 μηνες διαφορα και ηταν διαφορετικα απο την κοιλια μεσα, οταν κλωτσαγε ο γιος μου γινοταν σεισμος, οταν κλωτσαγε η κορη μου με νανουριζε! Οσο μεγαλώνουν τοσο περισσοτερα στοιχεια διαφορετικοτητας βλεπω. Ο γιος μου ηταν παντα ανησυχο πνευμα, πειραζε τα παντα στο σπιτι, εξερευνουσε τα παντα. Η κοτη μου δεν πειραξε τιποτα, δε χαλασε τιποτα, οχι πως κι αυτη δεν ειναι ζιζανιο, αλλα ποτε μου δεν ετρεξα απο πισω της να προλαβω μην κανει ή παθει κατι. Τι να πω λοιπον? "Την εμαθα να μην πειραζει τιποτα και ποτε δεν πειραξε κατι"? Ε μα, δεν την εμαθα, απο μονη της ηταν ετσι.

Ο γατος μου απο τη μερα που τον πηραμε σπιτι (3 μηνων) γρατζουναει και δαγκωνει συνεχως πανω στο παιχνιδι. Τα χερια της κορης μου και τα δικα μου ειναι καταγρατζουνισμενα, του γιου μου λιγοτερο. Οπου παμε και βλεπουν τα χερια της πρεπει να λεω πως εχουμε γατο στο σπιτι (δειχνω και τα δικα μου χερια ως αποδειξη) να μη νομιζουν οτι κακοποιω το παιδι μου!!! Ζημιες ευτυχως δεν κανει και οταν του λεω να μην κανει κατι ή να κατεβει απο εκει που εχει ανεβει, συνηθως με ακουει. Αλλα γρατζουνισμα και δαγκωμα, δεν κοβεται με τιποτα, ο,τι και να κανω. Οταν λοιπον ακουω "δε με γρατζουνισε ποτε" και αυτο το αποδιδουν σε εκμαθηση, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ. Ε αφου ποτε δεν το κανε, τι του μαθες? ΝΑ μην κανει αυτο που ουτως ή αλλως δεν εκανε???Δεν ακουσα ποτε κανεναν να λεει "με γρατζουναγε συνεχεια, μου ειχε κανει τα χερια χαλια, με δαγκωνε κλπ αλλα με επιμονη και προσπαθεια τον εκανα να σταμτησει". Αντι να μακαριζουν την τυχη τους που ειχαν ηρεμο γατι, κοκορευονται πως ηταν δικο τους επιτευγμα.

Ποιες οι δικες σας αποψεις στα παραπανω?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[zorica]

Μαλλον παιζει 50% το γονιδιο και 50% οτι του μαθεις..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raisa]

Κληρονομικότητα ή περιβάλλον;

Γειά σου Dizzy...
το ερώτημα που θέτεις έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και φιλόσοφους στο παρελθόν, και συνεχίζει να αποσχολεί!
Το βέβαιο είναι, ότι δεν υπάρχει μόνο το ένα ή μόνο το άλλο...και οι δυο παράγοντες παίζουν το ρόλο τους στη διαμόρφωση του χαρακτήρα...
Στο παράδειγμα που θέτεις με τα παιδιά, έχω να πω το εξής: κανένα παιδί δεν μεγαλώνει στις ίδιες συνθήκες, και ας είναι μέσα στο ίδιο σπίτι, με τους ίδιους γονείς, στο ίδιο σχολείο κτλ...η διαφορά είναι, ότι το πρώτο παιδί για κάποιο διάστημα ήταν μοναχοπαίδι, ενώ το δεύτερο δεν έχει αυτή την εμπειρία, το πρώτο έχει ένα μικρό αδελφάκι ενώ το δεύτερο ένα μεγαλύτερο...αυτές είναι μόνο μερικές διαφορές, οι οποίες προκύπτουν σε ένα, κατα τ΄αλλα, ίδιο περιβάλλον. Σίγουρα υπάρχουν κάποια στοιχεία στον χαρακτήρα, τα οποία είναι κληρονομικά προκαθορισμένα...υπάρχει δηλαδή η προδιάθεση να εμφανιστούν....στο αν θα εμφανιστούν και πότε το καθορίζει το περιβάλλον...
Αυτά όσον αφορά τα παιδιά...για τα γατιά δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο, ας μας το πει κάποιος κτηνίατρος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Συμφωνώ απόλυτα με τη Raisa. Ποτέ οι συνθήκες δεν είναι πανομοιότυπες. Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποια γονίδια που δημιουργούν προδιάθεση, αλλά το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από πολλά άλλα πράγματα. Γενικά, δεν ξέρουμε ακόμη τόσα για τη λειτουργία των γονιδίων, ώστε να αποτιμήσουμε το ρόλο τους στη συμπεριφορά.

Οι γάτες από την άλλη είναι ένα άλλο είδος, το οποίο ελάχιστα καταλαβαίνουμε, οπότε οι απόψεις μας μάλλον είναι υπεραπλουστευτικές. Δηλαδή, εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε έναν άνθρωπο να είναι έτσι ή αλλιώς, θα κάνουμε τη γάτα; Πιστεύω, όμως, ότι κι εδώ οι πρώιμες εμπειρίες και η αλληλεπίδραση με ανθρώπους και άλλες γάτες παίζουν σημαντικό ρόλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Julian]

Οι παρατηρήσεις της Dizzy έχουν μία βάση.
Από τη δική μου εμπειρία με γάτες (όχι ακόμη με παιδιά!) έχω να πω πως όντως ο χαρακτήρας είναι καθοριστικός. Κάθε γάτα έχει τα δικά της "χούγια", τις δικές της αδυναμίες, τα δικά της "κολλήματα". Πχ. η μικρή που έχουμε τώρα, όπου κι αν πηγαίνω με ακολουθεί. Όσο και αν τη διώχνω (όταν πχ μαγειρεύω και δεν τη θέλω μες στην κουζίνα) αυτή επιμένει. Ωστόσο, έχω παρατηρήσει ότι όσο πιο νωρίς αποκτάς ένα γατάκι, τόσο καλύτερα μαθαίνει τα όρια που του βάζεις. Μαθαίνει όσο αυτό θέλει βέβαια. Μπορεί να κάνουν πάντα το δικό τους, ωστόσο αν προσπαθείς να τα "εκπαιδεύεις" συστηματικά και όχι με υπερβολές, τότε θα υπακούσουν όταν τους πεις "όοοχι" κλπ. Ενώ, όταν δεν ασχολείσαι, στο περιστασιακό "όχι" ή "μη"που θα τους πεις, δε θα καταλάβουν τίποτα!
Δεν είναι τυχαίο που, η μεγάλη μας, ενώ δεν τη μαλώνουμε κάθε φορά, όταν κάνει ζημία (πολύ σπάνιο ομολογουμένως) τρέχει να κρυφτεί. Νιώθει ένοχη ! Και μου κάνει τεράστια εντύπωση αυτό, γιατί, αφού σπάνια κάνει ζημίες, γενικώς δεν τη μαλώνω όταν μια στο τόσο κάνει κάτι. Ωστόσο, επειδή αναγνωρίζει στο μέτρο που η γατίσια φύση της τής επιτρέπει τους "κανόνες" του σπιτιού, καταλαβαίνει ότι έκανε κάτι κακό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[πυρροθριξ]

ο δικος μου την πρωτη φορα που πηγε να δαγκωσει του φωναξα πολυ δυνατα και δεν το ξαναεκανε ποτε.Οταν ηταν μικρος ακομα και εβγαζε τα νυχια του στο παιχνιδι,παλι του φωναζα και το εκοψε.Και με περιφανια λοιπον μπορω να πω οτι του εμαθα να μην δαγκωνει και να μην γρατζουναει.Οι γατες, οπως και τα παιδια, ψαχνουν να βρουν τα ορια του καθενος μας,να δουν ποσο τους παιρνει να κανουν κατι.Κοινως και τα δυο θα προσπαθησουν να σου παρουν τον αερα.Το θεμα ειναι να αντιδρασεις εγκαιρως και να τους δειξεις τα ορια τους. Και αυτο ειναι φυσικο να συμβαινει γιατι οπως σε ολες τις κοινωνιες,ετσι και σ'αυτην την μικρη κοινωνια του σπιτιου ο καθενας ψαχνει να βρει την θεση του και αν νιωσει ο πιο δυνατος θα γινει και ο αρχηγος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elena_p]

Τα γονίδια παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο στα ζώα..γι'αυτό υπάρχουν ράτσες πιο φιλικές και ράτσες πιο ανεξάρτητες, και στις γάτες και στους σκύλους. Ωστόσο με πολλή υπομονή και ΑΝ έχεις ένα γατάκι από πολύ μικρό, μπορείς να του διδάξεις κάποια πράγματα (όχι πολλά γιατί η γάτα δεν είναι σκύλος)...αλλά ο χαρακτήρας του δε θα αλλάξει. Συνήθως τα γατάκια πχ που γρατζουνάνε πολύ από μικρά, το συνεχίζουν ως τα βαθιά γεράματα. Γι'αυτό θέλει λίγο προσοχή στην επιλογή ζώου, γιατί αν το πάρουμε πιστεύοντας ότι θα 'αλλάξει', ζήτω που καήκαμε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ορφεας13587]

μα βρε πυρροθρίξ, είναι δυνατό επειδή του βαλες εκεί μια φορά μια φωνή να μην ξαναγρατζούνησε ποτέ κ να μη ξαναδάγκωσε??αυτό δεν υπάρχει!συμφωνώ ότι παίζει μεγάλο ρόλο το πώς του οριοθετείς κάποια πράγματα ώστε να μη σε "καβαλήσει" γιατί όσο να πεις δε μπορείς εύκολα να τους χαλάσεις χατήρι.αλλά ως προς την ενεργητικότητα κ την αγριάδα να το πω, ε αυτό είναι κυρίως θέμα χαρακτήρα.κ ο δικός μου όταν πάει να ψιλοδαγκώσει στο παιχνίδι(σπάνια) το μαλώνω λίγο κ σταματάει αλλά άυτό συμβαίνει επειδή είναι έτσι ο χαρακτήρας του κ δεν τον κόφτει κ πολύ να μη δαγκώσει ή απλά είναι υπάκουος.ο άλλος μου γάτος που είναισ το νησί,τί φωνές του βάζουμε τί μαλώματα,δε σκαμπάζει.θέλει να εκτονώσει έτσι την ενεργητικότητά του κ το κάνει.θα συμφωνήσω απόλυτα με τη dizzy.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

Εμένα πάλι αυτός ο απόλυτος γενετικός ντετερμινισμός μου φαίνεται υπερβολικά εύκολη εξήγηση για να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά είναι τόσο σύνθετα φαινόμενα που δεν γίνεται να τα αποδώσουμε σε 2-3 γονίδια και να "καθαρίσουμε". Παίζουν βέβαια κι αυτά το ρόλο τους, αλλά αν συνυπολογιστούν τα προηγούμενα βιώματα του ζώου, οι συμπεριφορές στις οποίες έχει κατασταλάξει λόγω ανάγκης, συνήθειας ή εκπαίδευσης και οι εκάστοτε συνθήκες του περιβάλλοντος, νομίζω ότι η συνεισφορά του γενετικού παράγοντα μειώνεται δραματικά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Επίσης θα ήθελα να προσθέσω ότι το μόνο που θεωρώ ως το πιο σίγουρο είναι και το ότι ναι σίγουρα τα γονίδια παίζουν ρόλο αλλά όλοι υποστηρίζουν ότι εάν πάρεις ένα μικρο γατάκι αναλαμβάνεις τον ρόλο της μαμάς για άυτο...
Οπότε πιο θα ήταν το όφελος αν αυτό δεν είχε ουσία και απότέλεσμ????
Όπως έχοντας μεγαλώσει 3 γατάκια από ημερών γυρω στις 35 μέρες έφταναν στα χέρια μου!!! και συν τις 2 γέννες που έκανε η μία γάτα πρίν προλάβω να την στειρώσω, έχω να πώ ότι΄και τα γατάκια που ήταν επιθετικά ήτταν γιατί εγώ δεν μπόρεσα να θέσω ξεκάθαρα τα όρια την στιγμή που έπρεπε!!!

Η Κλειώ μου σττην αρχή και γρατζουνούσε και δάγκωνε αλλά με δυνατές φωνές όπως ααα!!! και όχιιιιι.... το έκανε όλο και λιγότερο!!!!!

και όσο για τα έπιπλα ήμουν συνέχεια εκεί για να φροντίζω να έχει κάτι να ξύνει τα νύχια της και να μην χρειάζεται τον καναπέ μου..... και υπήρχαν και σημεία που ήταν ελεύθερη για να το κάνει δεν ήταν παντού μη!!!
οπότε δεν έφτανε ποτέ στην υπερβολή...
Οπως και ότι έχουμε οριοθετήση ότι δεν πρέπει να το κάνει μόλις της μπαίνει στο μυαλό τις περισσότερες φορές με κοιτάει για να δεί αν κοιτάω και αν ναι τοτε το αναβάλει...
αυτό μου δείχνει ότι καταλαβαίνει και όταν δεν κάνει το σωστό είναι απλά γιατί δεν θέλει!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[πυρροθριξ]

μα βρε πυρροθρίξ, είναι δυνατό επειδή του βαλες εκεί μια φορά μια φωνή να μην ξαναγρατζούνησε ποτέ κ να μη ξαναδάγκωσε??αυτό δεν υπάρχει!συμφωνώ ότι παίζει μεγάλο ρόλο το πώς του οριοθετείς κάποια πράγματα ώστε να μη σε "καβαλήσει" γιατί όσο να πεις δε μπορείς εύκολα να τους χαλάσεις χατήρι.αλλά ως προς την ενεργητικότητα κ την αγριάδα να το πω, ε αυτό είναι κυρίως θέμα χαρακτήρα.κ ο δικός μου όταν πάει να ψιλοδαγκώσει στο παιχνίδι(σπάνια) το μαλώνω λίγο κ σταματάει αλλά άυτό συμβαίνει επειδή είναι έτσι ο χαρακτήρας του κ δεν τον κόφτει κ πολύ να μη δαγκώσει ή απλά είναι υπάκουος.ο άλλος μου γάτος που είναισ το νησί,τί φωνές του βάζουμε τί μαλώματα,δε σκαμπάζει.θέλει να εκτονώσει έτσι την ενεργητικότητά του κ το κάνει.θα συμφωνήσω απόλυτα με τη dizzy.

δεν ξερω αν υπαρχει η δεν υπαρχει αλλα κατα την αποψη μου ειναι οπως το μαθεις.Για να σου δωσω να καταλαβεις ο δικος μου δεν εχει γρατζουνισει ποτε επιπλο,δεν εχει ανεβει σε καναπε,καρεκλα,κρββατι,τραπεζι,δεν μου εχει χαλασει κουρτινα(μια φορα μονο που ειχε δει μια μυγα και εκανε μια μικρη τριπιτσα)και γενικοτερα επειδη τον εχω απο μικρο, εχει μαθει να με ακουει.Στην αρχη φωναξα πολυ, δεν μπορω να πω ,αλλα συντομα καταλαβε τι μπορει να κανει και τι δεν μπορει.Εχει τα παιχνιδια του,το κρεββατι του,τα ονυχοδρομια του και την δικη του καρεκλα.Καταλαβε οτι αυτα ειναι τα δικα του και τα υπολοιπα δικα μου.Νομιζω το μεγαλυτερο λαθος ειναι οτι τα βλεπουμε μικρα και χαριτωμενα και λεμε ελα μωρε το καημενο μην του φωναξω!!!και σιγα-σιγα περναει το δικο του μια φορα,2 φορες και μετα αντε μαζεψε το.Δεν ξερω αν το δικο μου συστημα ειναι σωστο ή λαθος αλλα εμενα μου απεφερε καρπους.Παντως υπαρχουν πολλοι που δεν πιστευουν οτι εχω γατα τοσο πειθαρχημενη μεχρι που το βλεπουν με τα ματια τους.Μου λενε οτι τον εχω κανει σκυλο μονο που ...δεν γαβγιζει!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νατάσα]

Η αλήθεια είναι ότι τα 7 χρονα αδέρφια Μια και Μαρσέλ που άφησα στη Κύπρο (με τη μαμα μου εννοείται τα άφησα) όταν πριν 1 χρόνο μετακόμισα στην Ελλάδα είχαν μάθει ΄όλα όσα λέει ο πυρροθριξ! Ο Μαρσελ ας πούμε είχε δικό του μαξιλάρι στο πάτωμα και θέση πάνω σε συγκεκριμένη πολυθρόνα! Η Μία (πριγκίπισσα) είχε μόνιμη θέση πάνω στον καναπέ σε συγκεκριμένο μέρος όμως... Ούτε κρεββάτια, ούτε τραπέζια, ούτε πάγκους και καθόλου γδάρσιμο... Αλλά... αυτά τα γατιά εκτονώντουσαν έξω όποτε ήθελαν... Είχαν πορτάκι (είμασταν σε μονοκατοικία) και μπαινόβγαιναν όποτε ήθελαν. Θεωρώ άρα ότι τα γατιά μας εδώ λογικό είναι να μην μας ακούν τόσο γιατί όλοι μέρα είναι σπίτι και σπάνε λίγο τα νευράκια τους!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Σίγουρα παίζει και αύτό ρόλο εγώ είχα ένα καναπέ που μπορούσε να ξύνει τα νύχια της και δεν πήγαινε αλλού γιατί δεν την άφηνα και τώρα η μικρή μου έχει τα πράγματά της και δεν την αφήνω πάλι αλλού........
Στο δωμάτιο που κοιμόμαστε ξέρει ότι δεν πρέπει να έρχεται και ειδικά όταν είναι ο άντρας μου μέσα δεν μπαίνει με τιποτα όταν είμαι μόνη μου όμως επειδή εγώ δεν την μαλώνω έρχετε και μόλις ακούσει τον άντρα μου να έρχετε στο σπίτι φεύγει με την μία!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[zorica]

δεν ξερω αν υπαρχει η δεν υπαρχει αλλα κατα την αποψη μου ειναι οπως το μαθεις.Για να σου δωσω να καταλαβεις ο δικος μου δεν εχει γρατζουνισει ποτε επιπλο,δεν εχει ανεβει σε καναπε,καρεκλα,κρββατι,τραπεζι,δεν μου εχει χαλασει κουρτινα(μια φορα μονο που ειχε δει μια μυγα και εκανε μια μικρη τριπιτσα)και γενικοτερα επειδη τον εχω απο μικρο, εχει μαθει να με ακουει.Στην αρχη φωναξα πολυ, δεν μπορω να πω ,αλλα συντομα καταλαβε τι μπορει να κανει και τι δεν μπορει.Εχει τα παιχνιδια του,το κρεββατι του,τα ονυχοδρομια του και την δικη του καρεκλα.Καταλαβε οτι αυτα ειναι τα δικα του και τα υπολοιπα δικα μου.Νομιζω το μεγαλυτερο λαθος ειναι οτι τα βλεπουμε μικρα και χαριτωμενα και λεμε ελα μωρε το καημενο μην του φωναξω!!!και σιγα-σιγα περναει το δικο του μια φορα,2 φορες και μετα αντε μαζεψε το.Δεν ξερω αν το δικο μου συστημα ειναι σωστο ή λαθος αλλα εμενα μου απεφερε καρπους.Παντως υπαρχουν πολλοι που δεν πιστευουν οτι εχω γατα τοσο πειθαρχημενη μεχρι που το βλεπουν με τα ματια τους.Μου λενε οτι τον εχω κανει σκυλο μονο που ...δεν γαβγιζει!!!

Και εγω ετσι νομιζω.Πριν καμποσα χρονι φιλοξενησα γατα για 3-4 μηνες και ηταν οχι απλα κυρια ηταν σκυλος πιστος.Την λατρεψα,ζημια ουτε μια δεν ειχε κανει,γρατζουνιες και ξυσηματα ουτε λογος και ηταν και ΣΙΑΜ...Και δεν με γνωριζε απο πριν και δεν χρειαστηκε να της φωναξω ποτε..Τι να πω τωρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[savillerow7]

εγω πάλι είμαι της άποψης πως όπως οι ανθρώπινες ετσι και οι σχεσεις με τα ζώα, δεν είναι ποτέ μονόδρομες,και ποτέ ίδιες.Οπωσδήποτε οποιο κι αν είναι το χαρακτηριστικό κάποιου ζώου, ή ανθρώπου συμφωνώ οτι δεν εξαλείφεται, αλλά οπωσδήποτε μπορεί να βελτιωθεί με σεβασμό στη φύση του βέβαια!Η γατούλα μου μέσα σε 4 μέρες σταμάτησε να επιτίθεται στα χέρια μου, και ήταν 8 μηνών αδεσποτη.
Ο σιαμ που είχα παλιότερα (αστειρωτος αρσενικός και ιδιαίτερα νευρικός) όταν εκνευρίζοταν απο το χάιδεμα έφευγε αλλα ποτέ δεν γρατσούνισε ουτε δάγκωσε, και ο ίδιος είχε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά σε κάθε εναν απο την οικογενειά μου, εμένα μου ανέβαινε κυριολεκτικά στον σβέρκο, και στη μάνα μου "ζητούσε" πρώτα την άδεια για να τον χαιδεψει, και ΜΟΝΟ οταν του λεγε "έλα" ανεβαινε στην αγκαλιά της, έβαζε το πατουσάκι στο πιάτο του πατέρα μου (που πάντα τον μάλωνε αλλά ματαια) και ήταν ο ίδιος γάτος που καθόταν αδιάφορος διπλα στα ψάρια που καθάριζε η μάνα μου.Πιστεύω οτι οι σχεσεις δεν είναι τυπικές εξαρτώνται απο πολλους πολλούς παράγοντες για να μπορέσουμε να τις τυποποιήσουμε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Julian]

Ένα είναι το μυστικό και η μαγεία ταυτόχρονα για μένα:
να αγαπάμε και να σεβόμαστε, τόσο τα καλά, όσο και τα άσχημα που έχει η γάτα μας! Αυτή δεν είναι η γοητεία της αγάπης εξάλλου;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[zorica]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sylvestraki]

Εγώ πιστεέυω είναι θέμα γατιού, ο Συλβεστρακός μας έτσι ακριβώς! Ακόμη έχω ουλές από τα γρατσουνίσματα του. Τον έπαιζες σε γρατσούναγε, τον αγκάλιαζες, τα ίδια, ηθελε ότι ήθελε όταν το ήθελε!Ο Smoky από την άλλη να τον κρεμάσεις ανάποδα δεν βγάζει ουτε νύχι. Νομίζω είναι θέμα χαραρακτήρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Vivikos]

Όντως είναι θέμα χαρακτήρα. Και ο δικός μου (είναι τώρα 7 1/2 μηνών) περνάει τις περισσότερες ώρες τις μέρας μόνος οπότε θα ήταν δικαιολογημένος να κάνει ζημιές μιας και δεν έχει κάποιον να τον βάλει στη θέση του όταν πρέπει. Παρόλα αυτά είναι πολύ κυριούλης και νοικοκύρης

Βέβαια το θέμα του ''δαγκώνω - γρατζουνάω'' ότι χέρι με ακουμπάει ακόμη το έχει, αλλά το κάνει με τόση αγάπη. Αν του δώσω να καταλάβει ότι με πονάει σταματάει αμέσως. Στο κάτω κάτω αυτά τα δύο είναι οι άμυνες τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.