Όταν η αγάπη πληγώνει- περί απιστίας μάθημα

[vasilis2]

Είναι απίστευτο, αλλά συμβαίνει. Χειρίζομαι πολύ δύσκολα προγράμματα στον υπολογιστή, μοντάζ κλπ, αλλά δεν ξέρω να κάνω απλά πράγματα, όπως το να κάνω μία φωτογραφία να είναι κάτω από 19 kb! (γι' αυτό και δεν μπορείτε να δείτε την φωτογραφία μου). Και άλλα που θα σας φανούν πολύ αστεία -πώς μπορεί να είναι κάποιος τόσο άσχετος; Ήθελα να σας χαρίσω «το τραγούδι του γάτου». Να μπορείτε να το κατεβάζετε και να το χαρίζετε σε φίλους. Η Aretha μου απάντησε να το ανεβάσω στο link μας. Κατάφερα να το ανεβάσω στο δικό μου link: vasilis1.live page.gr.
Όποιος έχει χρόνο και διάθεση μπορεί να με βοηθήσει περισσότερο.

Όμως, για αυτούς που διάβασαν το ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, αλλά και τους άλλους, που δεν το διάβασαν, ένιωσα βαθιά την ανάγκη να δώσω στην κοινότητα και μια άλλη ιστορία... Κι αυτή είναι πραγματική, και θα μας κάνει -ίσως- να σκεφτούμε κάποια πράγματα που στις μέρες μας θεωρούνται αυτονόητα.
«Τις μίζερες αγάπες μην κοιτάς
δεν έχουν σταγόνα ευτυχίας...»


Όταν η αγάπη πληγώνει

(αφηγείται ο γάτο-Άλεξ, ο μπαμπάς του Τζούνιορ)

Τον λυπήθηκα τον μικρό και πήγα και κάθισα δίπλα του να του κάνω τη χάρη. Άρχισε αυτός να μου καθαρίζει τη γούνα με τη γλώσσα. Αυτό, εγώ του το είχα μάθει, όταν ήταν μικρός. Αλλά, είχε πάθει πραγματικό πανικό με το ταξίδι και ήθελε να νοιώσει ασφάλεια και τρυφερότητα. Άρχισα να τον γλείφω κι εγώ και σιγά σιγά ηρέμησε...

Όταν τον πρωτοέφερε η Ιλάειρα στο σπίτι μέσα σε ένα καλάθι, ήταν ένα τόσο δα γατάκι, που όλο νιαούριζε. "Αυτός είναι ολόιδιος με τον Άλεξ!" είπε ο μπαμπάς.
"Αφού είναι το παιδί του, μπαμπά! Δεν θυμάσαι που πήγαμε τον Άλεξ στη γάτα της Φλοράνς;"
"Δεν πιστεύω να είναι θηλυκό και να γεμίσει το σπίτι γατάκια!"
"Όχι! Αρσενικό είναι!" είπε η μαμά, που είχε μπει κι αυτή μέσα.
Και ύστερα η Ιλάειρα διηγήθηκε με ενθουσιασμό πώς τον διάλεξε, πώς όλα τα άλλα γατάκια κρύφτηκαν κι αυτός πήγε και την έγλειψε και πως τάχα κοιμήθηκε πάνω στο χέρι της!
Σιγά μην έκανε και κωλοτούμπες! Ένα χαζό ήταν εκεί, που δεν ήξερε να κάνει τίποτα! Μόνο να νιαουρίζει! Εγώ αγρίεψα. Μια χαρά ήμασταν εδώ, δεν είχαμε ανάγκη από παρέα! Του όρμησα. Με βουτάει η Ιλάειρα απ' το σβέρκο.
"Τί κάνεις εκεί Άλεξ; Δεν ντρέπεσαι; Αυτό είναι το παιδί σου!"

Άκου τώρα λόγια! Κατ' αρχήν οι γάτοι δεν κάνουμε παιδιά! Οι γάτες κάνουν! Ερχόταν αυτός να χώσει το κεφάλι του στην κοιλιά μου, σαν να ήμουν η μαμά του, που θα το βύζαινε! Σήκωσα το πόδι μου να το διώξω...
“Άλεξ, ακίνητος! Μην κουνηθείς!” φώναξε η Ιλάειρα.

Αυτό το παιδί ήταν το κάτι άλλο! Μου ζητούσε και μου έκανε τα πιο απίθανα πράγματα. Μια φορά έκαναν πρόβες κάτι ηθοποιοί σε ένα θεατρικό έργο. Πετάγεται η Ιλάειρα, που καθόταν σε μια άκρη μαζί μου, “λάθος!” λέει, “δεν παίζεται έτσι η σκηνή”. “'Σοβαρά;” της λέει η Δήμητρα. “Και πώς παίζεται; Ορίστε, σήκω και δείξε μας!”.
Η Ιλάειρα, αντί να σηκωθεί να παίξει τη σκηνή με έναν ηθοποιό, αφού ήθελε σώνει και καλά να κάνει την έξυπνη, παίρνει εμένα για παρτενέρ της! Με σηκώνει στα δυο πόδια, με κοίταζε στα μάτια και έπαιζε τη σκηνή με μένα! Εγώ έμεινα ακίνητος και την κοίταζα στα μάτια μέχρι που τελείωσε η σκηνή μέσα σε γέλια και χειροκροτήματα.
Δεν μπορώ να πω, το ευχαριστήθηκα. Με πήρε και η Ιλάειρα αγκαλιά και μου είπε στο αφτί “μπράβο, Άλεξ” και το χάρηκα ακόμα πιο πολύ.
Δεν θα το ξέρετε βέβαια, αλλά η Ιλάειρα ήταν φοβερή ηθοποιός. Και καταπληκτική φωνή είχε! Και πιάνο έπαιζε και κλαρινέτο έπαιζε! Ό,τι ήθελε μπορούσε να κάνει! Αφού πήρε τη βίντεο-κάμερα του μπαμπά της και μας τραβούσε ταινία. Όχι, έτσι απλά! Μας σκηνοθετούσε κανονικά σαν να ήμασταν ηθοποιοί! Αλλά, δυστυχώς, αυτή η ταινία σβήστηκε κατά λάθος...

Εδώ όμως, μου ζητούσε κάτι που ξεπερνούσε τη φύση μου! Εγώ, ήμουν ο μοναδικός εδώ μέσα, η αγάπη όλων ήταν σε μένα! Τί τρελά πράγματα ήταν αυτά που μου ζητούσε;
Και λες και διάβασε τη σκέψη μου, “η αγάπη μοιράζεται, Άλεξ! Η αγάπη μοιράζεται χωρίς να λιγοστεύει!” Φιλοσοφίες της Ιλάειρας, είπα τότε, που τις έχει ακούσει απ' τη μαμά και τον μπαμπά.
Όμως, αποδείχτηκε πως είχε δίκιο. Μέσα σε τρεις μέρες, άρχισα να παίζω με τον μικρό και να του μαθαίνω να παλεύει, να κυνηγάει και όλα όσα πρέπει να ξέρει ένας σωστός γάτος. Βέβαια βοήθησε και η Ιλάειρα που μας έβαζε και τους δυο σε ένα καλάθι και μας έπαιζε λες και ήμασταν τα ψεύτικα κουκλάκια της.

Αφού μια φορά, έβαλε όλα τα ψεύτικα ζωάκια της στη σειρά στον καναπέ και στη μέση είχε βάλει και τον Τζούνιορ! Φωνάζει τη μαμά της:
“Μαμά! Έλα να δεις πώς έβαλα τα κουκλάκια μου!”
Έρχεται η μαμά, κοιτάζει, “πολύ όμορφα” της λέει και πάει να φύγει.
“Να μου πεις πιο σ' αρέσει περισσότερο!” λέει η Ιλάειρα και την κρατάει.
Η Μαμά κοίταζε ένα ένα τα αρκουδάκια, τα σκυλάκια, τα σκιουράκια... Και τότε ο Τζούνιορ, που καθόταν ακίνητος σαν ψεύτικη κούκλα, κούνησε λίγο τα ματάκια του και η μαμά έκανε “α!” και ξεκαρδίστηκε στα γέλια.
“Μπράβο, ρε Ιλάειρα! Είσαι καταπληκτική! Πώς τον έκανες και έμεινε ακίνητος τόση ώρα;”
“Του το είπα και το κατάλαβε!” είπε η Ιλάειρα όλο χαρά και περηφάνια.

Τέτοια μας έκανε η Ιλάειρα και άλλα πολλά, αλλά τώρα θέλω να σας πω για κείνο το βράδυ στο χωριό. Δεν ήταν ένα οποιοδήποτε βράδυ! Επρόκειτο να καταλάβω πως αγάπη δεν σημαίνει απλώς 'μ' αγαπάς; Σ' αγαπώ', μερικά χάδια κι αυτό ήταν.
Η αγάπη μπορεί να πληγώσει πολύ! Απαιτεί θυσίες η αγάπη!

Όπως σας έλεγα, ο Τζούνιορ κάποια στιγμή ηρέμησε και τον πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Με πήρε και μένα για λίγο, αλλά ξύπνησα από ένα νιάου, που ήρθε απ' έξω.
Μ' έπιασε τότε μια ταραχή που δεν μπορούσα να την ελέγξω με τίποτα. Με τίποτα! Έπρεπε οπωσδήποτε να βγω έξω.

Αν δεν σας πω μερικά πράγματα για μας τους γάτους δεν θα καταλάβετε το γιατί.
Εμάς τους γάτους, το Χειμώνα μας πιάνει μια ερωτική τρέλα! Μιλάμε για κατάσταση τελείως εκτός ελέγχου. Πρέπει να κάνουμε έρωτα για να γεννηθούν κι άλλα γατάκια!
Στα διαμερίσματα στις πόλεις, όπως φυσικά ξέρετε, δεν υπάρχουν γάτες και υποφέρουμε! Παθαίνουμε αμόκ! Νιαουρίζουμε συνέχεια, μας κόβεται η όρεξη για φαγητό, σκίζουμε τους καναπέδες! Κι αν οι άνθρωποι καταλάβουν την ανάγκη μας και μας πάνε σε κανένα φίλο τους που έχει γάτα να ζευγαρώσουμε, καλά είναι. Αν δεν το καταλάβουν ή κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν, μαύρο Χειμώνα περνάμε.
Τώρα αυτό το νιάου, που άκουσα απ' έξω μου έφερε ανατριχίλα...

Έφυγα μαλακά απ' την αγκαλιά του Τζούνιορ, πήγα στην πόρτα και περίμενα αμίλητος. Δεν μπορεί, κάποιος θα έμπαινε μέσα να με δει. Και πράγματι, κάποια στιγμή μπήκε μέσα η μαμά, με είδε.
“Θέλεις τσίσα σου, αγόρι μου;” είπε και άνοιξε λίγο την πόρτα.
Εγώ πετάχτηκα αμέσως έξω στο χιόνι. Δίνω τρία σάλτα και κρύβομαι σε κάτι καλαμιές, να είμαι ασφαλισμένος. Δεν πρόλαβα να καθαρίσω τη γούνα μου απ' το χιόνι και ακούω πάλι το θηλυκό 'νιάουουου!'
Προχωράω θαρραλέα, αλλά πάντα με προσοχή, και βλέπω σε ένα υπόστεγο από κάτω μια θηλυκιά με γούνα γκρι. Δεν μου γέμισε πολύ το μάτι, αλλά την πλησίασα και τη μύρισα. Δεν. Δεν ήταν αυτή για μένα. Η μυρωδιά που έπαιρνα μου δημιουργούσε απώθηση. Της γύρισα τη ράχη και έμεινα ακίνητος. Η γάτα το κατάλαβε μου γύρισε κι αυτή την πλάτη και σε λίγο έφυγε να βρει άλλο γάτο που να ταιριάζουν τα χνώτα τους.
Ξέρω ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως εμείς οι γάτοι, ή γενικά εμείς οι “μη άνθρωποι”, σπέρνουμε απογόνους με οποιονδήποτε βρούμε μπροστά μας. Μέγα λάθος! Αν δεν διαλέγει το αρσενικό το ταίρι του, διαλέγει το θηλυκό. Γίνονται μάχες πάνω σ' αυτό, δεν είναι παίξε γέλασε!

Όπως καταλάβατε η βραδιά ξεκίνησε στραβά. Ήμουν και ξένος στο μέρος, δεν ήξερα προς τα πού να πάω. Κάθισα και περίμενα. Άκουγα από μακριά τα ερωτικά καλέσματα άλλων γάτων και έβγαλα κι εγώ το δικό μου.
Και τότε την είδα να ξεπροβάλλει δειλά πίσω απ' τον φράχτη. Δειλή απ' το άγνωστο, αλλά περήφανη σαν πριγκίπισσα. Κάτασπρη σαν το χιόνι με μάτια καταπράσινα. Στάθηκε και με κοίταξε.
Η καρδιά μου άρχισε να χορεύει στον δικό της ρυθμό.
“Νιάου” της έκανα. “Νιάου” μου αποκρίθηκε κι αυτή, ένα όμορφο, αλλιώτικο 'νιάου' και με πλησίασε. Μυριστήκαμε. Η θεία ευωδιά της έκανε τα ρουθούνια μου να τρελαθούν να θέλουν να χωθούν μέσα στη γούνα της.
Το δεύτερο 'νιάου', που έβγαλα ήταν να ευχαριστήσω τη γη και τ' αστέρια, το τρίτο και το τέταρτο για να της πω 'καλώς ήρθες, γλυκειά μου'.

Περάσαμε τη νύχτα μαζί και ύστερα με πήρε ένας γλυκός ύπνος...

Ξύπνησα την ώρα που είχαν ξυπνήσει και οι άλλοι στο σπίτι. Τράβηξα κατά κει. Και βλέπω έναν Τζούνιορ να με περιμένει με την τρίχα σηκωμένη!
Επειδή είστε άνθρωποι, θα σας μεταφέρω το διάλογο και την όλη κατάσταση στα ανθρώπινα μέτρα, επειδή αυτός ο διάλογος πράγματι έγινε, και για του λόγου το αληθές, σας δηλώνω πως ήταν μπροστά και ο μπαμπάς μας.

Ο Τζούνιορ, κάποια στιγμή, ξύπνησε μέσα στη νύχτα και έπαθε πανικό, που δεν με είχε δίπλα του. Άρχισε να νιαουρίζει και τον πήρε η μαμά να κοιμηθεί μαζί τους.
Το πρωί, μόλις του άνοιξαν την πόρτα, αυτός βγήκε και με περίμενε.
Μόλις με είδε άρχισε να με πλησιάζει αργά, νιαουρίζοντας ένα αλλιώτικο νιαούρισμα, με το κεφάλι τεντωμένο μπροστά, αλλά κρατώντας το λοξά. Πράγμα που σήμαινε, 'θέλω να σε σκίσω με τα νύχια μου, αλλά δεν θα το κάνω'.
Άλλο, αλλιώτικο, νιαούρισμα σας λέω.
-Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνο μου;
-Κοίτα, Τζούνιορ... Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις
-Δεν θέλω να μεγαλώσω, γιατί δεν θέλω να γίνω σαν εσένα! Σε ρωτάω: Γιατί με εγκατέλειψες; Γιατί με εγκατέλειψες!
Πήγαινα να πω κάτι, κύρτωνε τη ράχη αυτός σε στάση επίθεσης, έστριβε το κεφάλι λοξά, σαν να μην ήθελε να με βλέπει, και πάλι “γιατί με εγκατέλειψες!”
Τον πήρα πάλι με το μαλακό.
-Ναι, αλλά το ξέρεις ότι σ' αγαπάω.
-Ξέρω ότι με εγκατέλειψες! Με εγκατέλειψες...

Είχε τόσο παράπονο!... Αποφάσισα να του πω την αλήθεια.
Πως οι γάτοι, όταν μεγαλώνουμε, πρέπει να κάνουμε γατάκια. Αυτό είναι νόμος της φύσης και δεν αλλάζει με τίποτα!
Κι ενώ περίμενα ότι θα καταλάβαινε και θα ηρεμούσε μου ορμάει να μου δαγκώσει το αφτί!
Χωρίς να καταλάβω τί κάνω, του ορμάω και τον βάζω κάτω.
“Τί θέλεις, ρε βλαμμένο; Να αλλάξουμε τη φύση μας; Σου είπα, αυτό δεν γίνεται!”

Και καθώς ο Τζούνιορ με κοίταζε, τα μάτια του πήραν το χρώμα της θάλασσας και μου είπε:
“Απλώς θέλω να είμαι σίγουρος ότι μ' αγαπάς”.

Τον άφησα.
“Μα φυσικά και σ' αγαπάω! Πώς σου ήρθε αυτό; Γιατί μπερδεύεις δυο πράγματα που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους;”
Ο Τζούνιορ στεναχωρήθηκε. Δεν μπορούσε να τα καταλάβει όλα αυτά. Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να τον εγκαταλείπεις, χωρίς να τον εγκαταλείπεις; Του φαίνονταν πολύ μπερδεμένα.
Ευτυχώς ήρθε τρέχοντας η Ιλάειρα και τον άρπαξε στην αγκαλιά της.
“Πού ήσουν εσύ; Γιατί με εγκατέλειψες;”
Και ο Τζούνιορ που δεν την είχε εγκαταλείψει βέβαια, κάτι άρχισε να καταλαβαίνει για τα μπερδεμένα και παράξενα πράγματα της αγάπης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[τεζ]

τι ωραιο.................

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Οταν εισαι μεσα στο κουτι της απαντησης.. και πατησεις επεξεργαστης κειμενου σε βγαζει αλλου...
κατω κατω εχει διαχειρηση συνημμενων... εκει καπου εχει εισαγωγη αρχειου απο λίνκ, ή ανέβασμα αρχείου...

Καλή τύχη!!!
Περιμένουμε!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Λυπαμαι αλλα το κειμενο αυτο περιεχει αναληθειες και προωθει την αλόγιστη αναπαραγωγή των γατων σαν κατι φυσικο.

Πχ."ως οι γάτοι, όταν μεγαλώνουμε, πρέπει να κάνουμε γατάκια. Αυτό είναι νόμος της φύσης και δεν αλλάζει με τίποτα!
Κι ενώ περίμενα ότι θα καταλάβαινε και θα ηρεμούσε μου ορμάει να μου δαγκώσει το αφτί!
Χωρίς να καταλάβω τί κάνω, του ορμάω και τον βάζω κάτω.
“Τί θέλεις, ρε βλαμμένο; Να αλλάξουμε τη φύση μας; Σου είπα, αυτό δεν γίνεται!”"

Το συγκεκριμένο ειναι λαθος γιατι καταρχάς πιο πανω λεει οτι οι γατοι κανουν ερωτα ( σαν να ειναι ανθρωποι) ενω ξερουμε οτι στα γατακια εινι ενστικτωσεις ορμές που υπόκεινται στη βιολογια .
Δευτερον γιατι ναι μεν στη φυση ενος ζωου και της γατας ειναι να αναπαραγεται αλλα εδω και 100 χρονια απο τοτε που τα καναμε κατικοιδια διαστρεψαμε τελειως εμεις αυτην τη φυση με συχνα ταισμαα κα τροφη. Ενω λοιπον οι αγριες γατες αναπαραγονταν μεν αλλα πολύ λιγοτερο κα μονο οσες κααφερναν να βρουν επαρκη τροφη εδω εχουμε μια τελειως παραφυση κατασταση που εχουν καταληξει να εχουν οιστρο 2-3 φορες το χρόνο.

Θα διαφωνήσω λοιπον ριζικα με το κειμενο γιατι μεσα απο γλυκο τροπο περναει καταστροφικα μυνηματα που δημιουργουν συνεχως νεα αδεσποτα με τα γνωστα αποτελεσματα οπως το οτι ειναι στη φυση του γατου να αναπαραγεται αρα μην το στειρωνεις...

Καλο ειναι να μην προβαλλουμε τα δικα μας ανθρωπινα αισθηματα στα ζωα και να μην προσπαθουμε να τα δουμε με τα δικα μας ματια γιατι υπαρχει και κοσμος που διαβαζει εδω και θα τα πιστεψει. Δεν τιθεται θεμα ερωτα στους γατους, δεν τιθεται καν θεμα απιστιας ειναι αλλιως τα πραγματα στα ζωα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[RedCat]

Γιασμίν, πρόκειται για μια διήγηση. Γνωρίζουμε νομίζω όλοι τι είναι καλό και τι είναι σωστό (ο καθένας με τον τρόπο που ίσως τον εκφράζει). Αλλά νομίζω είσαι λίγο "εκτός θέματος'" εδώ. Ο Βασίλης μας έβαλε μέσα σε μια "ιστορια-μυθοπλασία " πεστο όπως θέλεις....ας μην κρίνουμε με ιδια μέτρα και ίδια σταθμά όλα τα ποστ... γνώμη μου δηλαδή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Γιασμίν, πρόκειται για μια διήγηση. Γνωρίζουμε νομίζω όλοι τι είναι καλό και τι είναι σωστό (ο καθένας με τον τρόπο που ίσως τον εκφράζει). Αλλά νομίζω είσαι λίγο "εκτός θέματος'" εδώ. Ο Βασίλης μας έβαλε μέσα σε μια "ιστορια-μυθοπλασία " πεστο όπως θέλεις....ας μην κρίνουμε με ιδια μέτρα και ίδια σταθμά όλα τα ποστ... γνώμη μου δηλαδή

Ναι μωρέ συμφωνώ και εγώ με την Nota μην τα ισοπεδόνουμε όλα ήταν μία πολύ γλυκια ιστορία που την δέχεσε σαν παραμύθι και δεν ψάχνεις να βρεις όλα τα κάπως που υπάρχουν στην πραγματικοτητα!!!! ας αφήσουμε και λίγο την φαντασία να μας παρασύρει και ας δούμε και λιγο τα πράγματα πιο χαλαρά.....

Δεν έγινε και τίποτα αν αφήσουμε τους γάτους στα παραμύθια να ζευγαρώνουν χωρίς ενοχές

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Δεν έγινε και τίποτα αν αφήσουμε τους γάτους στα παραμύθια να ζευγαρώνουν χωρίς ενοχές

Κι όχι ΜΟΝΟ στα παραμύθια θα έλεγα εγώ. Ας σεβαστούμε το δικαίωμα επιλογής του καθενός!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raisa]

Κι όχι ΜΟΝΟ στα παραμύθια θα έλεγα εγώ. Ας σεβαστούμε το δικαίωμα επιλογής του καθενός!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Αμα την δεχεστε ετσι και κανετε τον διαχωρισμο κανενα προβλημα εγω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Προσωπικά δεν κάνω ΚΑΝΕΝΑ διαχωρισμό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Havana]

anyway ωραια ιστοριουλα βασιλη μου αρσεσε παρα πολυ , δυστηχως τα γατακια του site βγαλαν νυχακια και δε θα παρεις το βραβειο γατονουβελας με συγκινησες παντος 2 γατοι , θα μπορουσαν να ειναι και 2 αντρες....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.