Αντιμετωπίζοντας την απώλεια...

[ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ]

Εγώ αν η Σίμπα πάθει κάτι δεν θα το αντέξω!
Και σκέψεις με βασανίζουν:''δεν θα την ξαναδώ σε ολόκληρη τη ζωή μου'';
Όταν την ψάχνω και δεν τη βρισκω νιώθω ότι δεν με κρατάν τα πόδια μου,αλλά όταν μετά τη βλέπω στο μπαλκόνι ή στην αυλή να κοιμάται ευχαριστάω το Θεό!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ntontini]

Εμενα η μαμα μου μετα το χαμο του Γλυκουλη ελεγε δεν θα ξαναπαρουμε ζωακι αλλα να σου τωρα.
Εχουμε μια πανεφορφη γατουλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ]

Εγώ κλαίω κάθε μέρα,γιατί φοβάμαι μήπως χάσω τη Σίμπα και τον Όσκαρ...
Φοβάμαι πολύ...Δεν θα το αντέξω.Μεγάλωσα με τη Σίμπα και τον Όσκαρ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[hamster :-)]

Έτσι είναι η ζωή...Κι εγώ,όταν θα πεθάνουν τα χαμστεράκια μου,θα λυπηθώ πολύ...Αλλά αφού περάσει καμία εβδομάδα θα αρχίσω να αναζητώ κάποιο άλλο ζωάκι που θα με έχει ανάγκη,χωρίς αυτό να σημαίνει οτί θα τα αντικαταστήσω!ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Voula]

Η οποιαδήποτε απώλεια πονάει πολύ. Βιώνω κάτι ανάλογο από χθες το βράδυ. Πίστευα ότι είμαι δυνατή. Πόσο μεγάλο ψέμμα ήταν όμως.
Δεν ξέρω με τι τρόπο να το χειριστώ. Παίρνω αγκαλιά τα υπόλοιπα γατιά μου και τα σφίγγω σαν τρελλή.
Όσοι έχουν χάσει με άδικο τρόπο το ζωάκι τους μπορούν να καταλάβουν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Purpsicals]

Η πρώτη μου γάτα, η Silky που την είχα από παιδί, πέθανε σε ηλικία 18 ετών. Τους τελευταίους μήνες της ζωής της ήταν άρρωστη (καρκίνος) αλλά δεν υπέφερε, οπότε δεν είχα λόγο να σκεφτώ την ευθανασία. Επειδή όμως είμαστε άνθρωποι και τα πράγματα τα βλέπουμε από την ανθρώπινη σκοπιά, ο χαμός της με έκανε να αισθάνομαι τύψεις. Τον τελευταίο χρόνο την είχα αφήσει στο πατρικό μου όταν εγώ το άφησα για να ζήσω με τον σύντροφό μου. Βέβαια το έκανα σκεπτόμενη ότι αφενός στις γάτες δεν αρέσει η αλλαγή περιβάλλοντος και αφετέρου ότι η γατούλα μου ήταν σχεδόν τυφλή από τα 16 της και δεν ήθελα να την ταλαιπωρώ - έτσι κι αλλιώς δεν μετακόμισα μακριά και θα την έβλεπα πολύ συχνά. Επίσης, από τη στιγμή που είδα ότι και ο σύντροφός μου αγαπάει τα ζώα κι ας μην είχε ποτέ πριν κατοικίδιο, του έκανα δώρο 2 γατάκια και δεν ήθελα να πρέπει να συμβιβαστεί και με αυτό η γατούλα μου. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει και οι ετοιμασίες για τον γάμο μου, τις οποίες δεν ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα καθώς η κατάσταση της υγείας της Silky δεν ήταν και η καλύτερη.. παρ' όλ' αυτά στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και την ημέρα που άφησα και επίσημα το πατρικό μου σαν νύφη, ήταν εκεί για να μοιραστώ τη χαρά μου, όπως όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Την επόμενη κιόλας μέρα, βρέθηκα στο Λονδίνο για το γαμήλιο ταξίδι. Επικοινωνούσα καθημερινά με τους γονείς μου για να ρωτήσω πώς είναι η Silky, αλλά εκείνοι με καθησύχαζαν.. μέχρι τη στιγμή που επιστρέψαμε με τον άντρα μου και ήρθαν να μας υποδεχτούν στο αεροδρόμιο. Τότε μου είπαν ότι το ζώο είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και καλό θα ήταν να πάω να το δω άμεσα. Το θέαμα που αντίκρυσα ήταν τραγικό. Η γάτα των παιδικών μου χρόνων ήταν ξαπλωμένη πάνω στο κρεβάτι μου όπως πάντα, σε μία κουβερτούλα που είχε στρώσει η μητέρα μου με μια πάνα επάνω, γιατί όπως μου είπαν τις τελευταίες 3 μέρες δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε για να πάει στην άμμο της ούτε για να φάει. Οπότε κι οι γονείς μου την άφησαν στο αγαπημένο της σημείο του σπιτιού και φρόντιζαν να την ταίζουν εκεί και να την κρατάνε καθαρή. Την πήρα στην αγκαλιά μου κι εκείνη με κοίταξε, έτριψε το μουτράκι της στο πρόσωπό μου, κούρνιασε χουρχουρίζοντας και μέσα σε λίγα λεπτά ξεψύχησε. Υποθέτω ότι με περίμενε κι ότι αποχαιρετιστήκαμε όπως έπρεπε. Έκλαιγα βέβαια για βδομάδες. Ακόμα και τώρα, 6 χρόνια μετά, όπως κάθομαι εδώ και γράφω με την φωτογραφία της κορνιζαρισμένη πάνω στο γραφείο μου, βουρκώνω. Το μόνο που με παρηγορεί είναι το γεγονός ότι πέθανε πλήρης ημερών και έχοντας ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή. Δεν πολυκαταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν θέλουν να υιοθετήσουν άλλο ζωάκι μετά από μια τέτοια απώλεια.. όπως και εκείνους που επιμένουν να βρουν ένα καινούργιο ζωάκι που να μοιάζει σ' εκείνο που έχασαν. Δεν είναι ευχάριστο να χάνεις έναν τόσο καλό φίλο, όμως ο κύκλος της ζωής τους είναι πολύ μικρότερος από τον δικό μας και είναι άδικο να μην προσφέρουμε την αγάπη και την φροντίδα μας σε όσα περισσότερα ζωάκια μπορούμε. Με το καθένα από αυτά η σχέση μας είναι ξεχωριστή. Στο σπίτι μας σήμερα ζουν 4 γάτες (και με τους 2 τυφλούς γάτους που φιλοξενούμε, 6). Με λίγη τύχη, σύντομα θα έχουμε κι ένα σκυλάκι μαζί μας. Αν είχα τον χώρο και την οικονομική άνεση θα υιοθετούσα περισσότερα ζωάκια, γιατί ξέρω πλέον ότι τα οφέλη από μια τέτοια συμβίωση είναι πολλά. Θλίβομαι στην ιδέα ότι κάποια μέρα θα πρέπει να αποχωριστώ τις αγάπες μου, όμως δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς κατοικίδιο - ειδικά όταν είναι τόσα αυτά που υποφέρουν στους δρόμους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[hamster :-)]

Η πρώτη μου γάτα, η Silky που την είχα από παιδί, πέθανε σε ηλικία 18 ετών. Τους τελευταίους μήνες της ζωής της ήταν άρρωστη (καρκίνος) αλλά δεν υπέφερε, οπότε δεν είχα λόγο να σκεφτώ την ευθανασία. Επειδή όμως είμαστε άνθρωποι και τα πράγματα τα βλέπουμε από την ανθρώπινη σκοπιά, ο χαμός της με έκανε να αισθάνομαι τύψεις. Τον τελευταίο χρόνο την είχα αφήσει στο πατρικό μου όταν εγώ το άφησα για να ζήσω με τον σύντροφό μου. Βέβαια το έκανα σκεπτόμενη ότι αφενός στις γάτες δεν αρέσει η αλλαγή περιβάλλοντος και αφετέρου ότι η γατούλα μου ήταν σχεδόν τυφλή από τα 16 της και δεν ήθελα να την ταλαιπωρώ - έτσι κι αλλιώς δεν μετακόμισα μακριά και θα την έβλεπα πολύ συχνά. Επίσης, από τη στιγμή που είδα ότι και ο σύντροφός μου αγαπάει τα ζώα κι ας μην είχε ποτέ πριν κατοικίδιο, του έκανα δώρο 2 γατάκια και δεν ήθελα να πρέπει να συμβιβαστεί και με αυτό η γατούλα μου. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει και οι ετοιμασίες για τον γάμο μου, τις οποίες δεν ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα καθώς η κατάσταση της υγείας της Silky δεν ήταν και η καλύτερη.. παρ' όλ' αυτά στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και την ημέρα που άφησα και επίσημα το πατρικό μου σαν νύφη, ήταν εκεί για να μοιραστώ τη χαρά μου, όπως όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Την επόμενη κιόλας μέρα, βρέθηκα στο Λονδίνο για το γαμήλιο ταξίδι. Επικοινωνούσα καθημερινά με τους γονείς μου για να ρωτήσω πώς είναι η Silky, αλλά εκείνοι με καθησύχαζαν.. μέχρι τη στιγμή που επιστρέψαμε με τον άντρα μου και ήρθαν να μας υποδεχτούν στο αεροδρόμιο. Τότε μου είπαν ότι το ζώο είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και καλό θα ήταν να πάω να το δω άμεσα. Το θέαμα που αντίκρυσα ήταν τραγικό. Η γάτα των παιδικών μου χρόνων ήταν ξαπλωμένη πάνω στο κρεβάτι μου όπως πάντα, σε μία κουβερτούλα που είχε στρώσει η μητέρα μου με μια πάνα επάνω, γιατί όπως μου είπαν τις τελευταίες 3 μέρες δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε για να πάει στην άμμο της ούτε για να φάει. Οπότε κι οι γονείς μου την άφησαν στο αγαπημένο της σημείο του σπιτιού και φρόντιζαν να την ταίζουν εκεί και να την κρατάνε καθαρή. Την πήρα στην αγκαλιά μου κι εκείνη με κοίταξε, έτριψε το μουτράκι της στο πρόσωπό μου, κούρνιασε χουρχουρίζοντας και μέσα σε λίγα λεπτά ξεψύχησε. Υποθέτω ότι με περίμενε κι ότι αποχαιρετιστήκαμε όπως έπρεπε. Έκλαιγα βέβαια για βδομάδες. Ακόμα και τώρα, 6 χρόνια μετά, όπως κάθομαι εδώ και γράφω με την φωτογραφία της κορνιζαρισμένη πάνω στο γραφείο μου, βουρκώνω. Το μόνο που με παρηγορεί είναι το γεγονός ότι πέθανε πλήρης ημερών και έχοντας ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή. Δεν πολυκαταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν θέλουν να υιοθετήσουν άλλο ζωάκι μετά από μια τέτοια απώλεια.. όπως και εκείνους που επιμένουν να βρουν ένα καινούργιο ζωάκι που να μοιάζει σ' εκείνο που έχασαν. Δεν είναι ευχάριστο να χάνεις έναν τόσο καλό φίλο, όμως ο κύκλος της ζωής τους είναι πολύ μικρότερος από τον δικό μας και είναι άδικο να μην προσφέρουμε την αγάπη και την φροντίδα μας σε όσα περισσότερα ζωάκια μπορούμε. Με το καθένα από αυτά η σχέση μας είναι ξεχωριστή. Στο σπίτι μας σήμερα ζουν 4 γάτες (και με τους 2 τυφλούς γάτους που φιλοξενούμε, 6). Με λίγη τύχη, σύντομα θα έχουμε κι ένα σκυλάκι μαζί μας. Αν είχα τον χώρο και την οικονομική άνεση θα υιοθετούσα περισσότερα ζωάκια, γιατί ξέρω πλέον ότι τα οφέλη από μια τέτοια συμβίωση είναι πολλά. Θλίβομαι στην ιδέα ότι κάποια μέρα θα πρέπει να αποχωριστώ τις αγάπες μου, όμως δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς κατοικίδιο - ειδικά όταν είναι τόσα αυτά που υποφέρουν στους δρόμους.

Nα μην στεναχωριέσαι καθόλου.Η γάτα σου,αν ήταν άνθρωπος,θα ήταν 100+.Κρίμα πάντως...:cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[akisk]

Απίστευτο και πολύ συγκινητικό το ότι σε περίμενε μέχρι την τελευταία της στιγμή... Και μετά αποκαλούμε "ζώο" όποιον δεν έχει αισθήματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ιωάννα 88]

Σημερα εχασα τη γατουλα μου απο λευχαιμια.Ειναι πραγματικα σαν να εχω χασει εναν ανθρωπο,ενα φιλο μου.Οχτω χρονια εμενε μαζι μας. Σημερα το μεσημερι οταν γυρησα απτο σχολειο μου ειπαν οι γονεις μου οτι πεθανε το πρωι και πως την ειχαν κιολας θαψει..Και σκεφτομαι πως πρην λιγες ωρες τη χαιδευα..Και τωρα ουτε να την δω δεν μπορω..Ειναι μεγαλο το κενο..Και τοσο αδικο να χανονται ετσι απλα αυτα τα υπεροχα πλασματα..Το μονο που μου δινει κουραγιο ειναι πως ξερω πως τωρα τουλαχιστον δε βασανιζεται..Αλλα οτι και αν σκεφτω για την ωρα τιποτα δεν μπορει να μου καλυψει αυτο το κενο που μου δημιουργησε ο χαμος της..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Σημερα εχασα τη γατουλα μου απο λευχαιμια.Ειναι πραγματικα σαν να εχω χασει εναν ανθρωπο,ενα φιλο μου.Οχτω χρονια εμενε μαζι μας. Σημερα το μεσημερι οταν γυρησα απτο σχολειο μου ειπαν οι γονεις μου οτι πεθανε το πρωι και πως την ειχαν κιολας θαψει..Και σκεφτομαι πως πρην λιγες ωρες τη χαιδευα..Και τωρα ουτε να την δω δεν μπορω..Ειναι μεγαλο το κενο..Και τοσο αδικο να χανονται ετσι απλα αυτα τα υπεροχα πλασματα..Το μονο που μου δινει κουραγιο ειναι πως ξερω πως τωρα τουλαχιστον δε βασανιζεται..Αλλα οτι και αν σκεφτω για την ωρα τιποτα δεν μπορει να μου καλυψει αυτο το κενο που μου δημιουργησε ο χαμος της..

αχ....λυπαμε παρα πολυ........ξερω οτι ,ότι και να σου πουμε...σιγουρα δεν θα παψεις να στεναχωριεσαι....να σκεφτεσαι ομως οτι περασε 8 καλα χρονια μαζι σας,και οτι ολοι εδω σε καταλαβαινουμε ΑΠΟΛΥΤΑ!!...ολοι ,λιγο πολυ,εχουμε χασει αγαπημενα μας γατακια...και ξερουμε τι σημαινει αυτο...κουραγιο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ιωάννα 88]

αχ....λυπαμε παρα πολυ........ξερω οτι ,ότι και να σου πουμε...σιγουρα δεν θα παψεις να στεναχωριεσαι....να σκεφτεσαι ομως οτι περασε 8 καλα χρονια μαζι σας,και οτι ολοι εδω σε καταλαβαινουμε ΑΠΟΛΥΤΑ!!...ολοι ,λιγο πολυ,εχουμε χασει αγαπημενα μας γατακια...και ξερουμε τι σημαινει αυτο...κουραγιο...

οντως..καναμε τα παντα για τη γατουλα μας..ευχομαι οι επομενες μερες να μην ειναι σαν την σημερινη..ευχαριστω παντως..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Purpsicals]

..είναι σα να χάνεις ένα μέλος της οικογένειάς σου.. είναι επόμενος ο πόνος που νιώθεις τώρα. Να τη θυμάσαι όμως πάντα με χαρά. Το κενό θα είναι εκεί μιας που η κάθε γατούλα είναι ξεχωριστή, αλλά μπορείς πάντα να δώσεις την αγάπη σου σε κάποια άλλη γατούλα.. όπως θα έχεις καταλάβει ήδη, αυτά τα υπέροχα πλάσματα δίνουν άλλο νόημα στη ζωή σου όταν τη μοιράζεσαι μαζί τους

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dimitrafish]

καλησπερα
ειχα 2 γατες μια θηλυκια στειρωμενη και εναν αρσενικο αστειρωτο δεν ειχα προλαβει να τον στειρωσω ακομη.
εγινε κατι τραγικο μπροστα στα ματια μας τον γατουλι τον δαγκωσε ενα σκυλι και πεθανε στα χερια μας.
δεν θελω να μιλησω αλλο γιαυτο γιατι ειμαι σε πολληασχημη κατασταση.
αυτο που με απασχολει ειναι η γατουλα.ειναι ανησυχη και δεν ξερω αν αντεχει την μοναξια τι να κανω χρειαζεται να λειπω πολλες ωρες απο το σπιτι να παρω αλλο γατακι?ειναι πολυ επιθετικη με αλλες γατες μεγαλες. αν καποιος εχει ναμου δωσει μια συμβουλη περιμενω με ανυπομονησια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Καλησπερα.Λυπαμαι πραγματικα για την απωλεια σας..
Η αληθεια ειναι..οτι οσο και να τα αγαπαμε εμεις και να τα φροντιζουμε..παντα ειναι καλυτερο να υπαρχει και ενα δευτερο γατακι...
Και εμενα ο δικος μου ηταν εντελως ακοινωνητος..και δεν ειχε ερθει ποτε σε επαφη με αλλη γατα..μεχρι 5μιση χρονων.Και ομως..δεδχτηκε την θηλυκια που του εβαλα.Βεβαια..ολα τα γατιοα δεν ειναι τα ιδια.Αν παντως το αποφασισεις...καλο θα ειναι να κανεις τη γνωριμια τους σταδιακα.Δηλαδη..το νεο γατι θα πρεπει να μπει σε ξεχωριστο δωματιο.Αυτα..θα μυριζονται απο την πορτα.Μετα..θα τα φερεις σιγα-σιγα σε επαφη..οπτικα πρωτα...και μετα θα βαζεις το νεο γατακι και στο υπολοιπο σπιτι..για λιγη ωρα..και παντα με την δικια σου επιτηρηση.Εννοειται οτι ΔΕΝ θα μαλωσεις την παλια γατα..αν κανει κχχχχχχχ...και δειξει αγριες διαθεσεις.Ειναι πολυ φυσιολογικο αυτο.Σιγα σιγα θα αυξανεις τον χρονο που θα μενουν μαζι..μεχρι να συνηθισει το ενα το αλλο.Συνηθως πιανει αυτο το συστημα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dea]

η απώλεια είναι δύσκολο πράγμα....
εδώ και 4 μήνες έχασα τον φίλο μου τον κύριο Μιαουθ ,εναν πανέμορφο και πανέξυπνο γάτο, έχει περάσει κάποιος καιρός από το χαμό του αλλα ακόμα d μπορώ να το ξεπεράσω. σκέφτομαι συνεχεια τις στιγμές μας και βουρκώνω που ξέρω ότι d θα τον ξαναδώ για να τον αγκαλιάσω... για να τον ζουλίξω και με τον μοναδικό του τρόπο να μου πει "σ αγαπώ".
νομίζω πως d θα ξανά υιοθετήσω άλλο γάτο gt αισθάνομαι πως θα τον αντικαταστήσω και αυτό d θα το ήθελε ούτε αυτός ,ούτε k εγώ βεβαια.
όπως και να χει το άρθρο σας είναι πολύ ωραίο και όντως βοηθάει πολύ,όταν το διάβασα κατά κάποιο τρόπο ανακουφιστικά....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dea]

Λυπάμαι πάρα πολύ φαντάζομαι τον πόνο σου και πόσο σου στοιχίζει όλο αυτό γιατί και εγώ πέρασα κάτι παρόμοιο και το κενό είναι πολύ μεγάλο , ο πόνος δεν μετριάζεται με τίποτα τουλάχιστον στην αρχή.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lili.]

dea μου πολυ λυπαμαι για το γατακι σου! και γω ετσι θα αισθανομουν και πιστευω το καθε ατομο εδω μεσα που ολοι μας λατρευουμε τις γατες μας.! παντως μην αισθανεσαι πως θα τον αντικαταστησεις..η συντροφια μιας γατουλας ειναι το καλυτερο αναλγητικο σε καθε πονο!!!! μας κανει χαρουμενους, μας δινει ζωη! και ο γατουλης σου θα ηθελε να εισαι ευτυχισμενη..ετσι να σκεφτεσαι! εγω -κουφια η ωρα- θα επαιρνα γατουλα και σου συστηνω να κανεις το ιδιο...πιστευω πως ο χαμος δεν θα ξεχαστει ποτε αλλα ο πονος οσο περναει ο καιρος θα μειωνεται και μια αλλη γατουλα θα σου εκανε πολυ καλο στην ψυχολογια !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dea]

ευχαριστώ πολύ γι αυτά τα λόγια είναι μεγάλη παρηγοριά ειδικά από έναν άνθρωπο που έχει τις ίδιες ευαισθησίες.
απλώς θεωρώ σού πως θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός μέχρι να συνηθίσω αυτή τη ΜΕΓΆΛΗ απώλεια που πραγματικά είναι βάρος ασήκωτο ειδικά όταν πειθης τον εαυτό σού πως κάποια πλάσματα και μόνο από την αγάπη σου ζουν αιώνια.
και πάλι ευχαριστώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lili.]

και γω εχω χασει σκυλο...εχει πεσει απο το μπαλκονι...ειναι απο τις χειροτερες αναμνησεις που με συντροφευουν στην ζωη μου αλλα η ζωη προχωραει! υπομονη και σκεψου οσα σου λεω...ειναι καλη ιδεα, πιστεψε με...δοκιμασμενο..τωρα θα σου φαινεται ακατορθωτο και πως με τιποτα δεν θα μπορεσεις να συνηθισεις αλλη γατουλα αλλα ειναι αλλιως..θα το δεις στην πορεια!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ninika1988]

προχθες το βραδυ εχασα το υπεροχο κοριτσι μου......εκανε βολτα στην αυλη κ ενα μετρο εξω απο το σπιτι καποιος την πατησε κ μαλλον την πηρε κ την πεταξε καπου...ειμασταν εξαρτημενες η μια απο την αλλη...δεν το αντεχω εχω χασει παρα πολλα ζωα αλλα αυτο δε μπορω να το ξεπερασω......θελω να πεθανω για να σβησει αυτος ο πονος που νιωθω...ολα την θυμιζουν!δεν υπαρχει τπτ που να μπορω να κανω για να ξεχαστω κ πιστευω οτι θα φτασω την καταθλιψη...γιατι μου την πηραν???δε θελω να ζησω χωρις αυτην!οτι και να κανω σκεφτομαι πως αν δεν την αφηνα να βγει εκεινη την ωρα δε θα ειχε συμβει τπτ!φταιω σε αυτο που συνεβη κ ισως γι'αυτο δε μπορω να το δεχτω με τπτ!!!σας παρακαλω βοηθηστε με.....αλλιως θα τρελαθω η θα παω να τη βρω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.