Ας ...αυτοψυχογραφηθούμε λοιπόν!

[roulsydney]

Γειά σας και πάλι μετά απο αρκετό καιρό ..αδράνειας.Για όσους δεν με θυμούνται είμαι η μαμά του πονηρούλη speedy.
Ο λόγος που σκέφτηκα να ανοίξω το θέμα αυτό ήταν ένα πρόσφατο προσωπικό πρόβλημα που πέρασα _όχι υγείας_ και το οποίο με έκανε να αναλογιστώ τι σημαίνει για μένα η παρουσία ενός κατοικιδίου στην ζωή μου.Συγκεκριμένα αναφέρομαι στα γατάκια και όχι σε κάποια άλλα κατοικίδια. Γιατί λοιπόν επιλέγουμε οι περισσότερες γυναίκες τα γατάκια?Τι αντιπροσωπεύουν για εμας?Τι είδους αγάπη τους προσφέρουμε?Μήπως ένα γατάκι παίρνει κάποια στιγμή την θεση ενός ανθρώπινου μωρού στη ζωή μας?
Θάθελα λοιπόν να μοιραστώ και να συζητήσω μαζί σας κάποιες τέτοιες σκέψεις που ίσως ακούγονται λίγο ...υπερβατικές αλλά είναι στην βάση τους αληθινές όπως και η πραγματική αγάπη που δίνουμε και εισπράτουμε απο τα ζουζούνια μας .

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

Καλώς μας ξανάρθες!
Ελπίζω να το ξεπέρασες το πρόβλημα (και με τη βοήθεια του speedy βεβαίως).
Σίγουρα τα κατοικίδια μας βοηθάνε πάρα πολύ στις δύσκολες καταστάσεις. Γιατί μας καταλαβαίνουν και μας δείχνουν την αγάπη τους με τρόπο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί. Δεν θα έλεγα ότι υποκαθιστούν τις σχέσεις με τους ανθρώπους (μωρά, παιδιά ή ενήλικες), γιατί αυτό που μας προσφέρουν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό -και μοναδικό.
Βέβαια, η φροντίδα ενός ζώου μοιάζει πολύ με τη φροντίδα ενός μωρού, με την έννοια ότι πρόκειται για ένα πλάσμα για το οποίο είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι. Αλλά η αγάπη και η ευγνωμοσύνη των ζώων είναι πολύ διαφορετική από την ανθρώπινη, απόλυτα ειλικρινής και ανιδιοτελής. Και επιπλέον, τα γατάκια έχουν το added bonus ότι δεν μεγαλώνουν ποτέ!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roulsydney]

Καλώς μας ξανάρθες!
Ελπίζω να το ξεπέρασες το πρόβλημα (και με τη βοήθεια του speedy βεβαίως).
Σίγουρα τα κατοικίδια μας βοηθάνε πάρα πολύ στις δύσκολες καταστάσεις. Γιατί μας καταλαβαίνουν και μας δείχνουν την αγάπη τους με τρόπο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί. Δεν θα έλεγα ότι υποκαθιστούν τις σχέσεις με τους ανθρώπους (μωρά, παιδιά ή ενήλικες), γιατί αυτό που μας προσφέρουν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό -και μοναδικό.
Βέβαια, η φροντίδα ενός ζώου μοιάζει πολύ με τη φροντίδα ενός μωρού, με την έννοια ότι πρόκειται για ένα πλάσμα για το οποίο είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι. Αλλά η αγάπη και η ευγνωμοσύνη των ζώων είναι πολύ διαφορετική από την ανθρώπινη, απόλυτα ειλικρινής και ανιδιοτελής. Και επιπλέον, τα γατάκια έχουν το added bonus ότι δεν μεγαλώνουν ποτέ!!

Ευχαριστώ καλή μου για το καλωσόρισμά σου. Οφείλω να πώ ότι με το added bonus...ΕΓΡΑΨΕΣ!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

Εγώ θα σου πω ότι μεγάλωσα 2 μωρά και είχα και ζώο μέσα στο σπίτι (σκύλο εκείνη την περίοδο) δεν μπορώ να τα συγκρίνω αυτά τα δύο και δεν νομίζω ότι το ένα αντικαθιστά το άλλο!!!!!!

Αυτό που ξέρω είναι πως μας κάνουν καλύτερους ανθρώπου και πως μαθαίνουμε πως η επικοινωνία και το μοίρασμα των συναισθημάτων δεν είναι μόνο ανθρώπινο συναίσθημα και άλλα πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη που ζούμε νιώθουν και αυτά αγάπη και ευγνωμοσύνη σαν και εμάς και δεν είμαστε πιο σπουδαίοι από αυτά!!!!!

Δεν θα μπορούσα να ζήσω την ζωή μου χωρίς να την μοιράζομε με ένα πλάσμα και ιδιαίτερα με τις γατες που τις θεωρώ ένα από τα πιο σπουδαία πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη που δεν τις βάλαμε εμείς στα σπίτια μας αλλά αυτές μόνες τους ήρθαν στην ζωή μας και μας μαθαίνουν πόσο σπουδαία πλάσματα είναι .......

Επίσης πιστεύω ότι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα συμβιωνουν και με τους άλλου ανθρώπους καλύτερα (αν και μερικοί 2ποδοι είναι χειρότεροι) από τα ζώα !!!!!

Και θα ήθελα να σου πω ότι το θεματάκι σου είναι πολύ ωραίο!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roulsydney]

Εγώ θα σου πω ότι μεγάλωσα 2 μωρά και είχα και ζώο μέσα στο σπίτι (σκύλο εκείνη την περίοδο) δεν μπορώ να τα συγκρίνω αυτά τα δύο και δεν νομίζω ότι το ένα αντικαθιστά το άλλο!!!!!!

Αυτό που ξέρω είναι πως μας κάνουν καλύτερους ανθρώπου και πως μαθαίνουμε πως η επικοινωνία και το μοίρασμα των συναισθημάτων δεν είναι μόνο ανθρώπινο συναίσθημα και άλλα πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη που ζούμε νιώθουν και αυτά αγάπη και ευγνωμοσύνη σαν και εμάς και δεν είμαστε πιο σπουδαίοι από αυτά!!!!!

Δεν θα μπορούσα να ζήσω την ζωή μου χωρίς να την μοιράζομε με ένα πλάσμα και ιδιαίτερα με τις γατες που τις θεωρώ ένα από τα πιο σπουδαία πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη που δεν τις βάλαμε εμείς στα σπίτια μας αλλά αυτές μόνες τους ήρθαν στην ζωή μας και μας μαθαίνουν πόσο σπουδαία πλάσματα είναι .......

Επίσης πιστεύω ότι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα συμβιωνουν και με τους άλλου ανθρώπους καλύτερα (αν και μερικοί 2ποδοι είναι χειρότεροι) από τα ζώα !!!!!

Και θα ήθελα να σου πω ότι το θεματάκι σου είναι πολύ ωραίο!!!!!!

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Σίγουρα δεν επιχειρώ να συγκρίνω την αγάπη προς ένα μωρό με την αγάπη προς ένα γατάκι.΄Αλλωστε κάθε μια έχει τα δικά της χαρακτηριστικά.Εκείνο το οποίο απλά αναρωτιέμαι είναι ποιές βαθύτερες συναισθηματικές μας ανάγκες καλύπτει η ύπαρξη μιας γατούλας και όχι ενός άλλου κατοικιδίου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[prince]

Η γάτα είναι ανεξάρτητο ζώο. Για μένα υποδηλώνει μια ελευθερία που θα ήθελα να είχα και εγώ. Είναι ελεύθερη ακόμη κι όταν βρίσκεται μέσα σε ένα μικρο διαμέρισμα. Σε αντίθεση με τα άλλα ζωάκια είναι ανεξάρτητη ακόμη κι όταν εξαρτιέται από εμάς για να την ταίσουμε.

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή. Δεν έχει τη δουλικότητα που έχουν άλλα ζώα πχ σκύλος. Απαιτεί τα πράγματα να γίνονται όπως θέλει αυτή. Και οι συγκρούσεις σε αντίθετη περίπτωση έχουν ενδιαφέρον.

είτε είναι ημι ελεύθερη είτε κλεισμένη σε σπίτι, ακόμη κι εκείνες οι παντελώς άγριες έχουν μία μοναδικότητα στο να απαιτούν να τις ταϊζουμε. (εννίοτε διαλέγουν και λάθος ανθρώπους). Η πρώτη μου γάτα ήταν ημιαδέσποτη. Με υιοθέτησε κυριολεκτικά. Με πήρε από πίσω και θρονιάστηκε αρχικά στην αυλή μας και εν συνεχεία βολεύτηκε έξω από την πόρτα του σπιτιού στο κλιμακοστάσιο.

Τις γάτες τις λατρεύω για αυτό τους το χαρακτηριστικό. Είναι κυρίες του εαυτού τους. Αποφασίζουν μόνες τους τι θέλουν να τους κάνουμε. (σε μία συζήτηση πρόσφατα μία κοπέλα σοβαρή μου είπε πως η επιλογή δεύτερης γάτας και μάλιστα η επιλογή του ονόματος που έδωσα τελικά δηλώνει την ανάγκη μου για προσοχή, φροντιδα και παράλληλα ελευθερία, ανεξαρτησία).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μυρτω4038]

Αυτό που ξέρω είναι πως μας κάνουν καλύτερους ανθρώπου και πως μαθαίνουμε πως η επικοινωνία και το μοίρασμα των συναισθημάτων δεν είναι μόνο ανθρώπινο συναίσθημα και άλλα πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη που ζούμε νιώθουν και αυτά αγάπη και ευγνωμοσύνη σαν και εμάς και δεν είμαστε πιο σπουδαίοι από αυτά!!!!!

Επίσης πιστεύω ότι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα συμβιωνουν και με τους άλλου ανθρώπους καλύτερα (αν και μερικοί 2ποδοι είναι χειρότεροι) από τα ζώα !!!!!

Συμφωνω απολυτα μαζι σου μαγισσουλα.Πιστευω οτι απο τοτε που υιοθετησα την Μυρτουλα αλλαξα τροπο σκεψης σε αρκετα θεματα.Και σιγουρα αγαπησα και εμαθα να σεβομαι περισσοτερο την ζωη σε καθε μορφη της.Ειδα οτι ο εγωκεντρικος ανθρωπος δεν ειναι το μονο πλασμα στον πλανητη αλλα μερος ενος μεγαλου οικοσυστηματος οπου το καθετι εχει τον ρολο, αλλα και την αξια του.
Παντος επικεντρωνοντας στις γατουλες μου, σιγουρα με βοηθησαν να ειμαι πολυ πιο ηρεμη απ'οτι στο παρελθον οπου με το παραμικρο εχανα την ψυχραιμια μου,οπως και την χαρα να δινω απλοχερα την αγαπη χωρις να ζηταω ανταλλαγματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mandeson]

Πολύ ωραίο θεματάκι, πραγματικά! Γλυκό, τρυφερό και τόσο ουσιαστικό και μεστό αλήθειας!

Δεν θα κουράσω επαναλαμβάνοντας με διαφορετική διατύπωση όλα όσα αναφέρατε και με τα οποία συμφωνώ απολύτως... Θα πω και κάτι άλλο που μου είπε κάποτε ένας κτηνίατρος: "αν δυσκολεύεσαι να κοιτάξεις στην ψυχή ενός ανθρώπου αλλά θέλεις να ξέρεις αν έχει καλοσύνη και αγάπη να δώσει, αν, επιπλέον, θέλεις να μάθεις αν πραγματικά αγαπά τις γυναίκες και όσα αντιπροσωπεύουν, ρώτα τον αν συμπαθεί τις γάτες... Το όχι ή το ναι του θα σου αποκαλύψει σαν φάρος αναμμένος το χαρακτήρα του..." Και είναι ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι, όμως...Τουλάχιστον από την πείρα μου αλλά και ενστικτωδώς... Υπάρχει το γατόμετρο που το χρησιμοποιώ πάντα!

Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι (Έλληνες , κυρίως, για να μην κατηγορούμε και άλλους λαούς που ο πολιτισμός και η καλλιέργειά τους θα τους οδηγούσε να χαρακτηρίσουν έναν τέτοιο ισχυρισμό γελοίο ) έχουν ζώα για να καλύψουν άλλες ανάγκες, π.χ. την απουσία παιδιών ή την επιθυμία για παιδιά... Για εμένα δεν υπάρχει σύγκριση διότι πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές υπάρξεις όπου η μία δεν αποκλείει την άλλη...Το εντελώς αντίθετο...Αλληλοσυμπληρώνονται... Επίσης, οι γάτες είναι οι προσωπικοί ψυχολόγοι του καθενός μας, κάθε χάδι μας , κάθε αγκαλιά που τους κάνουμε, είναι βάλσαμο για την ψυχή μας, το φως που διαλύει το έρεβος στο οποίο βυθίζεται καμιά φορά το νου και η ψυχή μας...

Θα κλείσω δίνοντας ένα παράδειγμα οικογενειακό: η εξαδέρφη μου έχει τρεις σκύλους, δύο γάτες και δύο παιδάκια .... ΟΚ, και έναν σύζυγο. Η αρμονία και η αγάπη που έχει το σπιτικό της είναι κάτι το αξιοθαύμαστο, το αξιοζήλευτο, το μοναδικό... Οι σχέσεις ζώων και ανθρώπων δημιουργούν ένα σπίτι ισορροπημένο και ψυχικά υγιές που σπανίζει στην εποχή μας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Anima]

Γειά σας και πάλι μετά απο αρκετό καιρό ..αδράνειας.Για όσους δεν με θυμούνται είμαι η μαμά του πονηρούλη speedy.
Ο λόγος που σκέφτηκα να ανοίξω το θέμα αυτό ήταν ένα πρόσφατο προσωπικό πρόβλημα που πέρασα _όχι υγείας_ και το οποίο με έκανε να αναλογιστώ τι σημαίνει για μένα η παρουσία ενός κατοικιδίου στην ζωή μου.Συγκεκριμένα αναφέρομαι στα γατάκια και όχι σε κάποια άλλα κατοικίδια. Γιατί λοιπόν επιλέγουμε οι περισσότερες γυναίκες τα γατάκια?Τι αντιπροσωπεύουν για εμας?Τι είδους αγάπη τους προσφέρουμε?Μήπως ένα γατάκι παίρνει κάποια στιγμή την θεση ενός ανθρώπινου μωρού στη ζωή μας?
Θάθελα λοιπόν να μοιραστώ και να συζητήσω μαζί σας κάποιες τέτοιες σκέψεις που ίσως ακούγονται λίγο ...υπερβατικές αλλά είναι στην βάση τους αληθινές όπως και η πραγματική αγάπη που δίνουμε και εισπράτουμε απο τα ζουζούνια μας .

Μπράβο σου πολύ καλό θέμα. Από καιρό το σκεφτόμουνα γιατί απασχόλησε και μένα.
Θα συμφωνήσω με όσους πιστεύουν ότι άλλο παιδιά κι άλλο ζωάκια. Ωστόσο .... τι είναι αυτό που επενδύουμε στα κατοικίδιά μας? Περίσσευμα τρυφερότητας? αίσθηση ενός ζωντανού πλάσματος πάντα κοντά μας? τη χαμένη αθωότητα των σχέσεών μας? ικανοποίηση από μια σχέση μ' ένα άδολο πλάσμα?
Εγώ από τότε που έχω τ' αγγελούδια μου αισθάνομαι τοσο τον εαυτό μου όσο και τους διπλανούς μου σαν πιο καλούς ανθρώπους. Με την παρουσία τους τα γατάκια μου έφεραν την αγάπη στη ζωή μου, την αγάπη σαν καθημερινή συνεχή αίσθηση, σαν ένα ροζ συννεφάκι που εγκαταστάθηκε στη ζωή μου.
Με τα παιδιά μου όταν ήταν μικρά αισθανόμουν να τ' αγαπώ πάρα πάρα πολύ αλλά αυτή η αγάπη είχε μέσα της κι ένα άγχος για το αν τα κάνω καλά τα πράγματα, μήπως τα πληγώσω άθελά μου τέλος πάντων ίσως επειδή ήμουν και πολύ νέα. Στα παιδιά μου υπογείως επένδυα και άλλα πράγματα όπως να γίνουν σωστοί άνθρωποι να μη κάνουν λάθη που έκανα εγώ, να ευτυχίσουν κτλ. ίσως άθελά μου επένδυα τα χαμένα μου όνειρα ... Σήμερα στα γατάκια μου δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο, είναι αυτά που είναι κι είμαι αυτή που είμαι και αγαπιόμαστε έτσι όπως είμαστε, διαφορετικοί, ανεξάρτητοι,όμορφοι, άσχημοι, υγειείς, άρρωστοι, όπως είμαστε σήμερα, τώρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ελένη Άνση]

Πολλοί νομίζουν ότι δεν αγαπούν τις γάτες, πολλοί, επίσης, νομίζουν ότι τις αντιπαθούν. Όσοι απ'αυτούς τις γνωρίσουν και επιμένουν στις απόψεις τους, πρέπει να μας κάνουν επιφυλακτικούς απέναντί τους, η γοητεία αυτών των πλασμάτων είναι τόσο δυνατή, που μόνον οι πολύ αναίσθητοι δεν συγκινούνται. Όσο για τα παιδιά, τα παιδιά είναι η συνέχεια του εαυτού μας ,όχι μόνο των γονιδίων μας, αλλά, των σκέψεών μας, των ιδεών μας, της περιουσίας μας, της μορφής μας, της γενιάς μας.Τα γατάκια μας είναι η συμπλήρωση του εαυτού μας, το χαμένο κομμάτι της ψυχής μας στον Παράδεισο, το γουργούρισμά τους είναι ο ήχος της, το βλέμμα τους το σοβαρό, το αγέλαστο, το ανεξάρτητο, μας προσγειώνει, μας δείχνει την πραγματικότητα του εαυτού μας όπως είναι χωρίς κολακείες και εξωραϊσμό και η μοναδική ομορφιά του καθενός τους συμβάλλει στο να βλέπουμε τη ζωή λίγο πιο όμορφη απ'όσο είναι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roulsydney]

Συγχαρητήρια!!!Τρυφερές και ευαίσθητες απόψεις μέχρι τώρα τις οποίες κι εγώ υιοθετώ με την σειρά μου.Νομίζω ότι τα γατάκια είναι απο τα πιο τρυφερά και έξυπνα κατοικίδια και έχουν την μοναδική ικανότητα να σου βγάζουν στην επιφάνεια ξεχασμένα ή και καταπιεσμένα συναισθήματα.Αξίζει δε να αναφέρω και κάτι το οποίο ίσως να φανεί ολίγον φαιδρό αλλά....Σε περίπτωση προσωρινού ή μόνιμου χωρισμού απο το έτερον ήμισυ με ποιόν μένει τα γατάκι όταν αγαπάει εξίσου και τους δύο?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μυρτω4038]

Αξίζει δε να αναφέρω και κάτι το οποίο ίσως να φανεί ολίγον φαιδρό αλλά....Σε περίπτωση προσωρινού ή μόνιμου χωρισμού απο το έτερον ήμισυ με ποιόν μένει τα γατάκι όταν αγαπάει εξίσου και τους δύο?

Εγω θα ελεγα το γατακι να αποφασισει!
Με ποιον απο τους δυο ειναι δεμενο περισσοτερο και ποιος απο τους δυο εχει την επιμελεια του για το φαγητο του, την καθαριοτητα του και την υγεια του.Και φυσικα να εχει και τον περισσοτερο ελευθερο χρονο στην ζωη του για να μπορει τον αφιερωνει στο γατακι.
Ο αλλος απο τους δυο θα πρεπει να κανονισει τις επισκεψεις, για το ποτε θα βλεπει το γατοπαιδακι τους!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ελένη Άνση]

Συγχαρητήρια!!!Τρυφερές και ευαίσθητες απόψεις μέχρι τώρα τις οποίες κι εγώ υιοθετώ με την σειρά μου.Νομίζω ότι τα γατάκια είναι απο τα πιο τρυφερά και έξυπνα κατοικίδια και έχουν την μοναδική ικανότητα να σου βγάζουν στην επιφάνεια ξεχασμένα ή και καταπιεσμένα συναισθήματα.Αξίζει δε να αναφέρω και κάτι το οποίο ίσως να φανεί ολίγον φαιδρό αλλά....Σε περίπτωση προσωρινού ή μόνιμου χωρισμού απο το έτερον ήμισυ με ποιόν μένει τα γατάκι όταν αγαπάει εξίσου και τους δύο?

Σκεπτόμενοι ότι οι γάτες συνδέονται και με το σπίτι τους, προτείνω να μείνει με αυτόν που θα παραμείνει στο μέχρι τότε κοινό σπίτι τους. Αν αλλάξουν και οι δύο σπίτι, το σωστό είναι να μείνει με όποιον του αλλάζει πιο συχνά την άμμο. Όποιος κάνει τη βρωμοδουλειά, αγαπάει πιο πολύ. Αν το κάνουν και οι δύο, ε, ας βάλουν κλήρο. Άντε, ούτε ο σοφός Σολωμών δεν θα έδινε τέτοια λύση

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[loucretia]

του Ν. Δήμου
Πως ξέρει, κάθε φορά που πονάω,
κι έρχεται κοντά μου
όλο μάτια.
Πως ξέρει, κάθε φορά που σκέφτομαι,
και κάθεται ακίνητη
να συγκεντρωθώ.
Πως με νιώθει, πριν απο μένα,
και κινείται σωστά,
πατάει άψογα,
στέκεται σίγουρα,
πάντα.
Τόσα χρόνια γάτα μου,
ούτε μια λάθος στιγμή.
Ποιος άνθρωπος,
ποιος άνθρωπος
θα το μπορούσε;"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Ακριβώς ένα χρόνο πριν ήρθε στο σπίτι ο Πρέστο μου. Εγώ δεν ήμουν έτοιμη να πάρω γάτα, δεν ήμουν έτοιμη να πάρω τίποτα που να δεσμεύει έστω και ένα ποσοστό από τα συναισθήματά μου και το χρόνο μου. Φυσικά, οι επόμενες μέρες ήταν καταστροφικές: ενώ περίμενα κάτι όμορφο και ήρεμο, βγήκαν στην επιφάνεια όλοι μου οι φόβοι, όλες μου οι ανασφάλειες, έγινα επιθετική, μυγιάγγιχτη και έκλαιγα συνεχώς.
Είχαν βγει όλα τα συναισθήματά μου στην επιφάνεια και δεν ήξερα πώς να τα κουμαντάρω.
Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένα πλασματάκι θα έχανε τη δική του, αν εγώ δεν το φρόντιζα. Αυτό το μικροσκοπικό πορτοκαλί πράγμα δημιούργησε τη μεγαλύτερη έκρηξη συναισθημάτων που είχα ποτέ μου. Κι άντε τώρα να τα βάλεις στη σειρά, πράγματα που, τεχνηέντως, έχεις απωθήσει τόσο καιρό. Υποσυνείδητα ίσως, βίωνα σε fast forward ό,τι θα έπρεπε να είχα αισθανθεί είκοσι χρόνια.
Δεν ξέρω αν λειτουργεί ως υποκατάστατο ενός μωρού... στη δική μου περίπτωση ίσως και να λειτουργεί έτσι. Δεν έχουν και μεγάλες διαφορές, εδώ που τα λέμε, και πραγματικά (πείτε με γραφική) τον αγαπώ όσο θα αγαπούσα το παιδί μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Εκτος απο το οτι δε φανταζόμουνα να ειναι τοσο τρυφερουτσικες πριν τις εχω.
Προσωπικά αυτο που εμαθα και εκτιμω στις γατες ειναι οτι ειναι πολύ ξεκάθαρες.

Οταν δε σε συμπαθουν σε αποφευγουν αμα δε γουσταρουν αγκαλια θα φυγουν κι αν τις πιεσεις θα σου ριξουν καμμια, αν σε θελουν θα ερθουν να τριφτουν και εχεις κι εσυ την επιλογή να θελεις η να μη θελεις.
Δεν εχει μιριμιρι δεν εχει ενοχες δεν εχει δικαιολογιες η υπουλη διάθεση η προσεγγιση τους , πεινανε? τρωνε θελουν να παιξουν? παιζουν , σε πρηζουν γιατι θελουν χαδι? αν το κανεις κι εσυ ντομπρα θα καταλάβουν και δε παρεξιγιουνται... καθαροι λογαριασμοι και συνεχης αγαπη πανω σε υγιης βασεις.

Ολα ειναι ξεκαθαρα και ντομπρα εκτος γατιων με προβλήματα συμπεριφορας που πιστευω τους τα προκαλούμε εμεις βασικα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΛΑΡΑ7427]

Μέσα από το βλέμμα της γάτας βλέπεις ότι σου προσφέρεται η αγάπη χωρίς προσπάθεια. Φεύγουν οι ταραγμένες σκέψεις, και οι εικόνες που έχεις και ελευθερώνεσαι. Ξεχνας τις ανησυχίες, και βλέπεις τη γαλήνη και την ηρεμία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Anima]

Eπιστρέφω στο θέμα... Μπορεί το ζωάκι να μην είναι σαν το παιδί όπως ξαναείπα, αλλά πάλι δεν έχουμε την τάση να ταυτιζόμαστε ή να αποδίδουμε ρόλους στα αγαπημένα μας? Κάτι νομίζω γίναται αλλά δεν ξέρω τι. Ένας άγνωστος σε μένα ψυχικός μηχανισμός τίθεται σε λειτουργία ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[EL GATO]

του Ν. Δήμου
Πως ξέρει, κάθε φορά που πονάω,
κι έρχεται κοντά μου
όλο μάτια.
Πως ξέρει, κάθε φορά που σκέφτομαι,
και κάθεται ακίνητη
να συγκεντρωθώ.
Πως με νιώθει, πριν απο μένα,
και κινείται σωστά,
πατάει άψογα,
στέκεται σίγουρα,
πάντα.
Τόσα χρόνια γάτα μου,
ούτε μια λάθος στιγμή.
Ποιος άνθρωπος,
ποιος άνθρωπος
θα το μπορούσε;"

Ευγε!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΓΙΟΥΛΗ]

Ευγε!!!!!!

κι από μένα...έχω γίνει λιώμα τώρα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.