Ατελείωτη γκρίνια...

[hionath1980]

Καλησπερα!

Παιδια ειλικρινα δεν ξερω τι να κανω....Εχουμε μετακομησει σε νησι εδω και 2-3 μηνες. Φυσικο ηταν να θελει να προσαρμοστει η μικρη μας...Ολα καλα λοιπον μεχρι που τελευταια το νιαουρισμα της ειναι συνεχες και επιμονο ειδικα σε μενα. Οταν βγω εξω για καποια λεπτα και την αφησω μονη αρχιζει να νιαουριζει σαν να κλαιει...με περιμενει στην πορτα και ξανα αρχιζει να νιαουριζει. Ακομη και οταν δεν ειναι μονη και ειναι ο αντρας μου εδω...Βγαινω εξω να απλωσω και την ακουω να με "ψαχνει" νιαουριζοντας ξανα. Το ξερουμε και οι δυο μας οτι με μενα εχει το μεγαλυτερο δεσιμο. Εγω ασχολουμαι πιο πολυ μαζι της...Σκεφτομαι μηπως την εχω καλομαθει??? Την χαιδευω πολυ...της δινω παντα σημασια οταν την ζηταει...την παιζω οταν μου φερνει τα παιχνιδια της....Σαν να καλομαθαινω ενα παδι...! Για να ενημερωσω....εχει στηρωθει απο τον Ιουνιο....Εχει γινει οντως πιο νοχελικη, πιο χαδιαρα...αλλα τωρα αρχισε ΚΑΙ την μουρμουρα....Αλαζει τοσο πολυ η συμπεριφορα της?? Εχουμε καμια ιδεα???

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kitcat]

Δεν νομιζω πως η αλλαγή έχει να κάνει με τη στείρωση, μάλλον δεν έχει ακομη προσαρμοστεί στο νέο χώρο και είναι πιθανό να έχει φόβο αποχωρισμού, μιας και άφησε πολλές γνωστές μυρωδιές... Προτείνω εκπαίδευση αν έχεις υπομονή με λιχουδιές, κανε την να συνδέσει τον αποχωρισμό με κάτι κάλο, όταν φεύγεις έστω και αν είναι για να βγεις να απλώσεις ρούχα δίνε της μια λιχουδιά, σιγά σιγά θα καταλάβει πως δεν υπάρχει πρόβλημα που φεύγεις, ίσως να το συνδυάσετε και με παιχνίδι από το σύντροφο για να καταλάβει πως υπάρχει και κάποιος άλλος εκεί γι' αυτήν.... δεν ξέρω αν θα πετύχει, αλλά γενικά μάλλον πρέπει να κάνετε υπομονή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.