Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

[Gemini]

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας SMS

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Αχ ! τι υπεροχο! που μας ταξιδεψες που μας πηγες Gemini? Σε εκεινα τα ωραια ανεμελα χρονια οπου η αθωοτητα και η μη υπαρξη της τηλεορασης αφηνε τον κοσμο μας στην φαντασια και στη δραση χωρις φοβο, χωρις υποψιες.Εκει οπου υπηρχε η γειτονια , εκει οπου υπηρχε η αγνοια με την καλη ενοια και συνεπως υπηρχε η ανεμελια.Εκει που θα θελα να μεγαλωσουν και τα δικα μου παιδια μα δυστυχως η ενοια της εξελιξης μας εκλεισε στους τεσσερις τοιχους.Να σαι καλα τι ωραιο ηταν αυτο που σκεφτηκες!Και το ξυλο οταν καναμε ζαβολια ?εκεινη η παντοφλια που ερχοταν απο το πουθενα με το ενοχο βλεμα ,καθως ξεραμε οτι φταιξαμε. Και τι παθαμε? Κανενα ψυχολογικο προβλημα μεγαλωσαμε προχωρησαμε και η ξυλια ηταν χαδι και συνετισμος Και τωρα? τωρα τα παιδια μας εχουμε φτασει σε σημειο να τρεχουμε στους ψυχολογους με το παραμικρο, μην ετσι ,μην αλλιως και μετα τα παιδια μας ειναι μη μου απτου! Δεσμοι φιλιας μεσα απο το κρυφτο, την Πινακωτη, το κουτσο,δεσμοι ανθρωπινης επαφης που τωρα εξαργυρονονται σ ενα μηχανημα υπολογιστη /.Πολυ με αγγιξες σημερα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sofiagal]

Gemini έχεις απόλυτο δίκιο,μόνο επέτρεψέ μου να γενικεύσω την χρονολογία του 1985 σε παιδιά του 8 .Εμείς τα παιδιά του 7 ζήσαμε όπως λες, και τα παιδιά του 6 ακόμα καλύτερα.Με το μέλλον τι γίνεται που χειροτερεύουν τα πράγματα???

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mela]

Gemini να'σαι καλά κοπέλα μου. Μ' έκανες και δάκρυσα και για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες δεν είναι από στενοχώρια.
Τί θύμησες, τί ανεμελιά, τί ωραία χρόνια... Και σήμερα τί έμεινε απ' όλα αυτά;
Τί απ' αυτά μπορούν τα σημερινά παιδιά να ζήσουν; Ακόμα και να τό 'θελαν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Αχ! Gemini τι μου θύμησες......
Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Αθήνας, σε μονοκατοικία με τους κήπους και τις αυλές μας, τα απογεύματα βγαίναμε όλα τα παιδιά στον δρόμο και παίζαμε "μήλα" και σβώλους...Κρυφτό και κυνηγητό.....
τι ωραία χρόνια... Όντως μεγαλώσαμε χωρίς τις σημερινές ανέσεις, χωρίς να είμαστε σε μια γυάλα κι όμως είμαστε μια χαρά!
Βλέπω πόσο πόλύ αλλάξανε τα πράγματα μέσα σε λίγα χρόνια.. Τεχνολογία, Υπολογιστές, PS2, PSP και πόσα άλλα που ζητάνε τώρα τα παιδιά μας...
Με το δίκιο τους όμως και αυτά.
Που έχουν να παίξουν; Στους παιδότοπους;
Υπάρχουν παιδικές χαρές; πάρκα που να μπορείς να τα αφήνεις ήσυχη;
Θυμάμαι ήμουν 4η Δημοτικού και πήγαινα απο το σχολείο σπίτι με το λεωφορείο μόνη μου. (αν θυμάστε τα μπλέ λεωφορεία)...
Τώρα στην άλλη γωνία να είναι το σχολείο και δεν μπορώ να αφήσω τα παιδιά μου να πάνε μόνα τους σχολείο. ΦΟΒΑΜΑΙ...

Αχ! τι υπέροχες εποχές ξενοιασιάς και νιότης.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Και λιγο πιο παλια με τη φετα ψωμι στο χερι πασπαλισμενη με ζαχαρη για γλυκο,και εξω ...και τα δοντια μας μια χαρα ... ολα ομορφα και ο κοσμος δικος μας Τωρα απο μικρα μπαινουν στο αγχος του τρεξιματος του συναγωνισμου Οχι ξενες γλωσσες απο μικρα, οχι γυμναστηρια οχι το ενα ,οχι το αλλο τα βαζουμε και τρεχουν με αγχος να προλαβουν Και χρονο για να παιξουν μηδεν αφου δεν προλαβαινουν πια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

πω πω τωρα να δειτε τι θυμιθηκα που καθομασταν ολα τα πιτσιρικια στην μεση του δρομου καθισμενα κ παιζαμε χωρισ να κινδινευουμε να μας πατησουν τα αμαξια αχ ωραια χρονια που βγαιναμε στο μπαλκονι κ φωναζαμε κ μαζευομασταν ολη η παρεα για να παιξουμε πωπω πως περασαν τα χρονια μιλουσαμε σε ολους χωρις να φοβομαστε κ μαλιστα θυμαμαι πηγαινα μονη μου σχολειο χωρις συνοδεια οπως τωρα δεν ειχαμε προβληματα δεν μας εννοιαζε τι θα κανουμε..................................................... κ μετα μεγαλωσαμε κ μπηκαμε στην ρουτινα μακαρι τα παιδια που θα φερουμε στον κοσμο να ζησουν σε ενα κοσμο σαν τον δικο μας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Αν και δεν γεννήθηκα πριν το 1985 (το 1986 γεννήθηκα) δεν είχε και μεγάλη διαφορά ο τρόπος που μεγάλωσα. Ίσως επειδή δεν μεγάλωσα στην Αθήνα (εκεί μετακομίσαμε στα 15 μου) αλλά σε επαρχιακή πόλη της Λέσβου όπου τα πράγματα είναι αρκετά πιο πίσω (αυτό καλό είναι για τα παιδιά, αλλά απο μια ηλικία και πέρα κάκιστο για τους μεγαλύτερους)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[suzanitta]

Είχα καιρό να διαβάσω κάτι τόσο όμορφο... στιγμές και χρόνια που πέρασαν και ξεχάστηκαν με τον καιρό, επανήλθαν μέσα από 40 γραμμές κειμένου. Να 'σαι καλά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ψωρόγατο]

Όταν μετακομίσαμε σε αυτή τη περιοχή που μένουμε τώρα, δηλαδή πριν 22 χρόνια, κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ….! :cry: «Θα μας φάνε οι λύκοι!!!» λέγαμε στο πατέρα μου, δεν υπήρχε άσφαλτος και ήταν όλο χωράφια με πορτοκαλιές. Όταν ήταν η ώρα του φαγητού το μεσημέρι έβγαινε η μητέρα έξω και φώναζε «Μαρίίίίίαααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα»
Και τώρα έχουν μείνει μόνο δύο οικόπεδα και εκείνα περιφραγμένα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Gemini]

Xαίρομαι πολύ που σας άγγιξε, αν και ήμουν σίγουρη. Όπως άγγιξε κι εμένα...
Δεν θέλω να πάρω την δόξα από αυτόν που πραγματικά το έγραψε, γιατί κι εμένα μου το έστειλαν με mail. Aλλά αισθάνθηκα την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί θεωρώ ότι είναι ένα απ'τα ομορφότερα κείμενα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
Nα'ναι καλά αυτός που το'γραψε!
Δεν είναι ένα απλό κείμενο, είναι Άγγιγμα Ψυχής....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

τωρα το ειδαααααα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[effie]

Όντως, ώρες-ώρες βλέπω τα σημερινά παιδιά και απορώ πώς άλλαξαν τόσο πολύ, τόσο γρήγορα. Στη γειτονιά που παίζαμε πιτσιρίκια, τώρα δεν ακούγεται ούτε μια παιδική φωνούλα...
Καταντήσαμε να ακούμε για 12χρονους δολοφόνους, παιδική εγκληματικότητα και συμμορίες ανηλίκων, πράγματα δλδ που μέχρι πρότεινος συνέβαιναν κάπου αλλού, πολύ μακριά απο εμας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Μα γιατί άργησα τόσο να το βρω αυτό το post; Αν και εγώ ήμουν μόνο στις διακοπές τόσο ανέμελη γιατί μέχρι τα 12 μου μέναμε στην Αθήνα θυμάμαι με νοσταλγία αυτά τα χρόνια. Στο χωριό να παίζουμε όλη την ημέρα στην πλατεία της εκκλησίας... τι ωραία που ήταν. Τώρα τα παιδιά δεν παίζουν. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση πέρσι το καλοκαίρι που πηγαίναμε με το αυτοκίνητο της ξαδέρφης μου βόλτα στας εξοχάς ότι ο γιος της (8 χρονών) δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει game boy ούτε να γυρίσει να δει έξω! Άσε που τα έχουν πήξει με όλα αυτά τα φροντιστήρια. Μα φροντιστήριο από το δημοτικό; Έλεος πια!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αθανασία]

Εμένα μου είχαν στείλει το αντίστοιχο αγγλικό όταν ήμουν στην Κορέα!
'Ετσι είναι, τα πράγματα αλλάζουν γρήγορα.

*Και πρόσεχε anabou, γιατί ποιος ξέρει πού θα μπλέξεις αν το διαβάσει η ξαδέρφη και θελήσει να σε κράξει εδώ...
Όχι, δεν είναι μπηχτή, είναι στα ίσια ειπωμένο για να γίνει πιο κατανοητό πως είναι εύκολο το "υπεράνω" όταν δε σε αφορά κάτι κι όταν είσαι απ'έξω απ'το χορό και παρακολουθείς... Κι επειδή μόλις πετάχτηκε σχετική "μπηχτή", ας προσέχουν όλοι τι λένε αν θέλουν να κρίνουν άλλους για τα ξε-cat-ινιάσματα και τα ξεκατινιάσματα (ό,τι βολεύει).
Sorry anabou, μια χαρά τα λες και συμφωνώ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Δυστυχώς έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος ζωής μας..
Φέτος λέει στο σχολείο θα έχουν +1 ώρα μάθημα, και άντε αυτό δεν με πειράζει... αλλά σκέψου τα παιδιά που κάνουν φροντιστήριο, που ασχολούνται και με αθλητισμό, μπαλέτο ή οτιδήποτε άλλο θέλουν οι γονείς...
Και ερωτώ.... Πότε θα παίξουν αυτά τα παιδιά;; Φυσικό είναι νομίζω όταν όλη μέρα το κεφάλι τους γίνεται κουρκούτι απο μαθήματα, φροντιστήρια κλπ., μετά να μην έχουν όρεξη να κάνουν κάτι δημιουργικό, οπότε κάθονται στο PS2 και παίζουν...
Που είναι τα επιτραπέζια παιχνίδια; που είναι τα μπλόκ ζωγραφικής;

Φοβόμαστε μήν λερωθούν, μην πέσουν....
Φταίμε και εμείς οι γονείς νομίζω.. πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά.. όπως είμασταν και εμείς...

'Ετσι μεγαλώσαμε..

και έτσι μεγαλώνουν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Γενετικές μεταλλάξεις ψυχικές μεταλλάξεις όλες τις μεταλλάξεις τις έχουμε ανακαλύψει. Νέα μεταλλαγμένα παιδιά ηλεκτρονικής ψυχολογίας.
Κάποτε ίσχυε ότι αν ένα παιδί δεν θέλει να τρέξει να φωνάξει να χοροπηδήσει κάτι δεν πάει καλά, γιατί σ αυτή την ηλικία ο άνθρωπος έχει ενέργεια η οποία του προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά. Τώρα; που δεν ενδιαφέρονται για τέτοιες δραστηριότητες ένα σωρό παιδιά; Ποιος θα είναι ο ψυχικός τους κόσμος; Κι όταν θα μεγαλώσουν πως θα είναι; Αλλαξαν οι λειτουργίες του εγκεφάλου έτσι που δεν έχει τέτοιες ανάγκες ποια; Πολύ παραστατική η σύγκριση με τις φωτο. Η μια είναι ελευθερία και η άλλη φυλακή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Δυστυχώς για αυτούς που ζούνε σε μεγαλουπόλεις η ζωή είναι έτσι για τα παιδιά.. δεν υπάρχουν πια χώροι για παιχνίδια, δεν υπάρχουν πια παιδικές χαρές, δεν υπάρχουν πια άδειοι δρόμοι...
Θυμάμαι παίζαμε το βράδυ στον δρόμο έξω απο το σπίτι μας όλα τα παιδιά της γειτονιάς "κρυφτό", "ζβώλους", "μήλα"...
Τώρα δεν ξέρουν τι σημαίνουν αυτά τα παιχνίδια..
Τα δικά μου ζητάνε μόνο παιδότοπο, PS2, και καμιά παιδική ταινία..

'Οταν πάμε διακοπές όμως αλλάζουν όλα...
Παιχνίδια στην παραλία, ποδήλατο στο λιμάνι, ζωγραφική το απόγευμα...
Τελικά μήπως φταίει και η πόλη; Μήπως η ζωή στα "χωριά" είναι πιο καλή για να μεγαλώνει κανείς;;

Βέβαια ωραία είναι να λέμε ότι να πάμε να ζήσουμε μακριά απο μεγάλη πόλη, αλλά τι γίνεται και με τον τρόπο ζωής εκεί;;

Στο φινάλε μήπως τελικά οι ανέσεις που ζητάμε για την καθημερινότητά μας, μας έκαναν έτσι;;; Μήπως ξεχάσαμε την απλή ζωή και θέλουμε το κάτι πιο ηλεκτρονικό;;;

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απο έξω.. Και εγώ λέω ναι να πάω να ζήσω στην ερημιά, αλλά.... με το NOVA μου (για να βλέπω animal planet, μπάλα κλπ), τον υπολογιστή μου (για να μπαίνω στο My cat)... Οπότε ποιά είμαι εγώ που λέω τις διαφορές;;;;

Θυμάμαι όμως ότι πριν 35 χρόνια οι γονείς και οι συγκενείς μου ήταν πιο ευτυχισμένοι.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

ΙΣΩΣ

Γεννήθηκα πολύ πριν απο το 1985. Εζησα τα πρώτα 10 μου χρόνια σε μια γειτονιά όλο αγόρια και εγώ το μοναδικό κορίτσι και τα έκανα όλα εκτός το παίξιμο με κούκλες. Έπαιξα σίγουρα πιο πολύ απο τις κόρες μου σαν παιδί χρειάστηκε όμως μετά τα παιδικά μου χρόνια να παλέψω πολύ για να κατοχυρώσω το δικαίωμα μου να ζω όπως θέλω εγώ. Άλλα χρόνια, άλλα μυαλά. Δεν θεωρώ ότι εκείνα τα χρόνια ήταν πιο ευτυχισμένα απο αυτά που ζούν τα παιδιά μας εξαιτίας της χωροταξικής διάταξης ή του ελεύθερου χρόνου, ή των γιασεμιών και του ψωμιού με ρίγανη κ.λ.π. Για μένα η ομορφιά τους ήτανε στο ότι τίποτα δεν ήταν δεδομένο, τα πάντα χρειάζονταν να παλέψεις για να τα έχεις και ήτανε πολλά παναθεμά τα και κατά ένα περίεργο τρόπο δεν ήσουνα μόνος σου σε αυτή την ιστορία. Πάντα βρισκόνταν και κάποιοι άλλοι να φωνάξουν μαζί σου ή που φώναζαν κάπου αλλού και έτσι έπαιρνες και εσύ τα πάνω σου. Αυτό είναι που πιστεύω ότι λείπει απο τα παιδιά μας. Η αίσθηση ότι δεν είναι μόνα τους. Σε καμία περίπτωση δεν φταίνει αυτά. Οι πρώτοι που χωριστήκαμε απο τους άλλους ήμασταν εμείς οι "μεγάλοι" πια, οι πρώτοι που επιλέξαμε τις ατομικές λύσεις ήμασταν εμείς, οι πρώτοι που την κάναμε με μικρά πηδηματάκια απο το παιχνίδι ήμασταν εμείς, με τις καλύτερες των προθέσεων πάντα οι πιο πολλοί απο εμάς, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι εμείς πρώτοι κτίσαμε τις αλάνες, ανακαλύψαμε ότι δεν αξίζει τον κόπο να παλέψεις για τίποτα γιατί όλα είναι στημένα, φτιάξαμε το μικρόκοσμό μας προσπαθώντας να τον θωρακίσουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε και βέβαια ειδικευτήκαμε στο να εφευρίσκουμε τα καλύτερα άλλοθι κ.λ.π., κ.λ.π. Όμως πράγμα περιέργο για μένα δεν τα βρίσκω τόσο μαύρα τα πράγματα. Εντάξει μου έρχεται λίγο βαρύ όταν ακούω τα πιτσιρίκια να ερωτεύονται με το "Σ΄ έχω ερωτευτεί" σε αντιδιαστολή με το "Μη κουραστείς να μ΄αγαπάς" ή το "Σ΄ακολουθώ", ή αντί για κρυφτό στις αλάνες να παίζουν μόνα τους στο PC, αλλά ακόμα ερωτεύονται ακόμα παίζουν με το δικό τους τρόπο. Στο κάτω - κάτω εγώ που έπαιξα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια με τον παλιό καλό τρόπο δεν είμαι αυτή που έχω το δικό μου μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά που διαμόρφωσαν το σημερινό τους πλαίσιο ζωής; Μερικές φορές όλα αυτά θυμίζουν αντροκουβέντες για το στρατό. Τις περισσότερες όταν τις ακούς ακόμα και ως γυναίκα ξεχνάς το γνωστό "όχι ισότητα στη καταπίεση" και λες τι έχασα και δεν πήγα φαντάρος. Δεν είναι το πρόβλημα στις αλάνες στα PC κ.λ.π. για μένα, μακάρι να ήτανε εκεί, το πρόβλημα είναι ότι εμείς μάθαμε να θεωρούμε υγιές ένα "συντηρητικό" παιδί. Κλασσική φράση γονιών (δε τη κρίνω μην παρεξηγηθώ) " να βοηθήσει ο Θεός μην μου ερωτευτεί στη δευτέρα τρίτη λυκείου", τα φροντιστήρια είναι το πρόβλημα και ο ελεύθερος χρόνος; Να τον κάνει τι;
Φωτούλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Παιδια κομπλεξικη θα με καταντησετε!
Εγω δηλαδη γιατι, παρα το γεγονος οτι γεννηθηκα αρκετααααα πριν το 85 ποτε δεν επαιξα σε αλανα, παντα εβγαινα προσεχτικα στο δρομο λογω αυτοκινητων κ.α. πολλά!????
(Γι αυτο δεν εμαθα και να κανω ποδηλατο... που χωρος για ποδηλατο?)
Μεχρι και 2 αποπειρες βιασμων ειχαν συμβει στην πολυκατοικια που μεναμε τοτε, και η μαμα μου μου ελεγε να προσεχω.
Βλεπετε κατοικουσα στην Κυψελη που ηταν ενα χαλι και μισο απο τοτε.
Αντιθετως τωρα που μενω στο Χαλανδρι και πρασινο βλεπω, και παιδακια να παιζουν. Και παρκα και αλανες. Τι να κανουμε? Καθε εποχη με τα καλα της και τα κακα της!
ΥΣ Και δεν καταλαβαινω τι σημαινει ανεμελια! Δεν ημουν ουτε καταπιεσμενο και ουτε "προβληματικο" παιδι αλλα "μεσα στην τρελλη χαρα" ποτε δεν ειχα νιωσει!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.