Το μονο που αντιμετωπιζω, επειδη εχω και ροτβαιλερ, ειναι πανικοβλητους ανθρωπους, κυριως γιαγιαδες, ιδιαιτερα με μικροσωμα σκυλακια να αντιμετωπιζουν τη δικια μου με φοβο και τρομο, λες και βγηκαμε βολτα για να φαει κοσμο. Μια φορα τσαντιστηκα τοσο πολυ που γυρισα σε μια και της ειπα "μην ανησυχειτε κυρια μου, εχει φαει ηδη απο το πρωι δυο σαν το δικο σας, ειναι χορτατη, δεν θα το πειραξει". Κατα τα αλλα δεν τολμανε καν να με πλησιασουν, οποτε οτι πιανει το αυτι μου απο αυτα που μουρμουριζουν. Επισης αυτο που κοιτανε ΟΛΟΙ στα παρκα, κυριως παλι γιαγιαδες, ειναι μολις τα κανει η μικρη, περιμενουν την επομενη κινηση(να βγει δηλαδη το σακουλακι). Μολις λοιπον κι εγω το βγαζω, ανταποδιδω το βλεμμα και κατεβαζουν κεφαλι. Υπαρχει μεγαλη προκαταληψη δυστυχως. Αν το σκυλι σου εχει τσιπακι, μαζευεις τα κακα του και φροντιζεις να ειναι παντα στο λουρι, απλα διασκεδασε το. Δεν μπορει κανεις να σου κανει τιποτα
Οκ, κάνω quote ποστ ενός μήνα, αλλά θέλω να πω κάτι με αφορμή κάποιες εμπειρίες μου.
Λατρεύω τα σκυλιά και τα γατιά. Είχα ανέκαθεν γάτες στην αυλή του πατρικού μου, εδώ και ένα χρόνο έχω μια γατούλα μέσα στο σπίτι, παλιότερα είχαμε κι ένα ημίαιμο λαμπραντόρ το οποίο χαρίσαμε τελικά σε μια οικογένεια που θα το έκανε πιο ευτυχισμένο απ' ό,τι εμείς (ήθελε συχνά βόλτες, πολύ παιχνίδι και εμείς τότε δεν είχαμε τη δυνατότητα να τα προσφέρουμε αυτά, οπότε το αντιληφθήκαμε νωρίς, πριν αρχίσει να στενοχωριέται το σκυλί και το χαρίσαμε σε μια εξαιρετική οικογένεια που έμενε σε κάτι σα φάρμα, το σκυλί είχε παρέα ένα σωρό ζώα που τα λάτρευε και έτρεχε όλη μέρα σε ένα τεράστιο περιφραγμένο χωράφι, ήταν τρισευτυχισμένο. Ακόμα είναι, λογικά!
). Με αυτήν την παράγραφο θέλω να πω ότι ποτέ δεν ήμουν σιχασιάρα, μικροβιοφοβική ή φοβιτσιάρα με τα ζώα όπως -δυστυχώς- πολλοί συμπολίτες μας.
Ωστόσο, νευριάζω απίστευτα και τρομάζω ακόμα πιο απίστευτα όταν βλέπω σκυλιά, ειδικά μεγαλόσωμα, να τρέχουν χωρίς λουρί. Πώς το λένε, χέζομαι πάνω μου. Και μετά απ' αυτό, συγχύζομαι. Πρόσφατα, βγαίνω ωραία και καλά απ' το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη και βλέπω ξαφνικά ένα θεόρατο ροντβάιλερ να τρέχει προς το μέρος μου. Περιττό να πω ότι τα 'κανα πάνω μου. Είμαι κοντή και λεπτή και αν αυτό το θεριό απλά έπεφτε πάνω μου, δε λέμε να με δάγκωνε ή κάτι, αν απλά έπεφτε πάνω μου θα με πέταγε 5 μέτρα μακριά. Διατηρώ την αυτοκυριαρχία μου όσο μπορώ, λοιπόν, αλλάζω πεζοδρόμιο και ουσιαστικά κρύβομαι πίσω από ένα αμάξι μέχρι να φύγει το σκυλί. Βλέπω λοιπόν λίγο πιο πίσω να το ακολουθάει ο ιδιοκτήτης του, με ένα κοκεράκι δεμένο με λουρί ανά χείρας. Και μου λέει χλευαστικά και ειρωνικά "μη φοβάσαι, είναι πολύ καλός, δε θα σου κάνει τίποτα".
Λοιπόν, τα πήρα τόσο πολύ στο κρανίο που ήθελα να τον βαρέσω. Και ήταν και νεαρός, το πολύ 35. Του λέω "είναι δυνατόν να πηγαίνεις βόλτα το σκυλί σου και να το έχεις λυτό μέσα στην πόλη; Κι αν το σκυλί νευριάσει με κάτι και δαγκώσει κάποιον; Αν πεταχτεί στο δρόμο και το χτυπήσει κάνα αμάξι; Αν πεταχτεί στο δρόμο και κάποιος που οδηγεί μηχανάκι προσπαθήσει να το αποφύγει και πέσει και σπάσει το κεφάλι του; Και αν δε γίνει τίποτε από όλα αυτά, αν απλά κάποιος συμπολίτης σου φοβάται τα σκυλιά και το δει και πάθει πανικό; Δεν το ξέρεις ότι πρέπει το σκυλί να είναι ΠΑΝΤΑ με λουρί;".
Ε παιδιά το τι μπούρδες άκουσα.. Ότι είναι προφανές ότι δεν είχα ποτέ μου ζωάκι και ότι ας παραδεχτώ ότι φοβήθηκα κι ας αφήσω "τις εξυπνάδες". Του λέω ότι ΦΥΣΙΚΑ χέστηκα πάνω μου και δεν ντράπηκα να το πω, αλλά σόρι κιόλας, ποιος δε θα φοβόταν αν έβλεπε ένα μεγαλόσωμο σκυλί 40 κιλών να τρέχει καταπάνω του χωρίς να ξέρει καν αν αυτό το σκυλί είναι φιλικό, αν είναι κοινωνικό ή αν είναι φοβικό και επιθετικό;
Όλα αυτά τα λέω γιατί τώρα, 2 μήνες μετά το περιστατικό αυτό, έχω μετακομίσει στην Αγγλία και ρε παιδιά σοβαρά, ούτε στα τεράστια πάρκα που πάνε βόλτα τα σκυλιά τους όλοι οι άνθρωποι, ούτε εκεί δε θα δεις λυτό σκυλί. Εντάξει κάτι τελείως μικρόσωμα τα αφήνουνε λυτά, αλλά όσοι έχουνε πιο μεγάλα σκυλιά κανείς δεν τα έχει χωρίς λουρί. Γιατί τριγύρω έχει παδάκια, ανθρώπους που παίζουν μπάλα, που κάνουν ποδήλατο ή που απλά κάθονται και δε θέλουν να υπάρχουν σκυλιά να τρέχουν ελεύθερα γύρω γύρω. Περιττό να πω ότι παντού υπάρχουν πινακίδες που υπενθυμίζουν συνεχώς ότι τα σκυλιά πρέπει να είναι πάντα με λουρί. Μία φορά μόνο είδα μία κυρία που είχε ένα ντόμπερμαν λυτό και μια άλλη κυρία πολύ ευγενικά της επισήμανε ότι δεν είναι σωστό αυτό που κάνει και αυτή αμέσως ζήτησε συγγνώμη και έβαλε το λουράκι.
Κυρίως παρατηρώ ότι σε μια βόλτα που θα κάνει κανείς βλέπει τα 100πλάσια δεσποζόμενα σκυλιά να βολτάρουν, εν συγκρίσει με την Ελλάδα. Κι όμως ούτε ζημιές βλέπεις στα πάρκα (όποιος πηγαίνει στη Νέα Παραλία στη Θεσσαλονίκη έχει δει τις λακουβάρες που έχουν γίνει όπου υπάρχει γκαζόν, έχει δει επίσης την αποψίλωση του γκαζόν προς τον Ιστιοπλοϊκό όπου το σημείο έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδιο πάρκο σκυλιών), ούτε κακά κάτω (αν και σ' αυτό το κομμάτι και στη Θεσσαλονίκη παρατηρώ τεράστια βελτίωση σε σχέση με παλιότερα) ούτε σκυλιά να τρέχουν μέσα στην πόλη ή σε άλλους κοινόχρηστους χώρους χωρίς λουρί και επίβλεψη.
Εσείς τι γνώμη έχετε για όλα αυτά; Φροντίζετε να έχετε πάντα το σκυλάκι σας με το λουράκι του όταν το πάτε βόλτα σε μέρη που κυκλοφορούν κι άλλοι άνθρωποι; Προφανώς δε μιλάμε για περιπτώσεις που πάτε για περίπατο σε παραλίες, δάση και άλλα ανοιχτά μέρη όπου οι πιθανότητες να πετύχεις άνθρωπο είναι ελάχιστες, μιλάμε για μέρη με κόσμο.
