Γιατί να μην μας καταλαβαίνουν οι δικοί μας άνθρωποι;

[ladycat]

σημερα το γελιο το ατελειωτο πηγα στα καρφουρ κ εψαχνα στις παιδικεσ τροφες να βρω φαει για το πατουνι μου μοσχαρι κοτπουλο σε βαζακια!!!!!!! Ηταν μια πωλητρια απο εταιρια κ μου λεει ποσο ειναι το μωρακι σας?κ τις ειπα 20 ημερων κ μου λεει μα δεν τρωει τετοια ασαραντηστο κ τις λεω καλε σε 10 μερες ο γιατρος μας ειπε να τρωμε κανονικα κ φρικαρε η πωλητρια μετα απο λιγο ηρθε η κολλητη μου κ ειπε βρηκες φαει για το γατι εκει τις σηκωθηκε η τριχα καγκελο!!!!!!!!!! χαχαχαχαχαχαχα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mela]

Ουφ επιτέλους ξαναγύρισα μετά από απουσία πολλών ημερών. Μου λείψατε όλοι.
Σχετικά με το θέμα θα σας πω το εξής: ο θάνατος όποιον κι αν αφορά, πονάει. Και η αρρώστια το ίδιο.
Χάσαμε κι εμείς στην οικογένεια ένα πολύ κοντινό πρόσωπο και μπορώ να σας πω ότι η απώλεια βιώνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο είτε αφορά άνθρωπο είτε ζώο.
Είναι αλήθεια πως όποιος δεν έχει ζήσει με ζώα δεν καταλαβαίνει τίποτα απ'αυτά που νοιώθουμε εμείς.
Η Μπλάκυ μου που έχει φύγει, είναι καθημερινά στη σκέψη μου όπως και η μητέρα μου και ο πεθερός μου που δε ζουν πια. Για φανταστείτε όμως να το έλεγα αυτό και παραέξω!!! Θα με περνάγαν για ανισόρροπη.
Κι όμως για μένα αυτές οι τρεις απώλειες έχουν το ίδιο "ειδικό βάρος" στη συνείδησή μου.
Όταν πήγα τη Μέλα για στείρωση, ο κτηνίατρος μου είπε να μείνω μέσα στο χειρουργείο και να δω την διαδικασία - ίσως γιατί δείχνω ψύχραιμη και δυνατή... αλλά μόνο σε ότι αφορά τον εαυτό μου!
Φυσικά δεν άντεξα ... με το που την είδα ναρκωμένη, μου έφυγε η ψυχή.
Ε λοιπόν το ίδιο αισθάνθηκα και όταν αρρώστησε ο πατέρας μου σοβαρά και χρειάστηκε να κάνει επίπονες εξετάσεις.
Σκεφτόμουνα και στις δύο περιπτώσεις: "καλύτερα να ήμουν εγώ στη θέση τους΄".
Αυτά βέβαια δεν διανοούμαι να τα συζητήσω με ανθρώπους, φίλους ή όχι, που δεν ξέρουν τί σημαίνει η συμβίωση με ζώα.
Πώς να καταλάβει κάποιος άσχετος ότι η Μπλάκυ, η Μέλα ήταν και είναι σαν παιδιά μου;
Το καλύτερο που άκουσα πάντως σχετικά με αυτό, ήταν από ένα συνάδελφο που μόλις είχε αποκτήσει παιδί και του έλεγα πόσο πολύ τον θαύμαζα που τα κατάφερνε τόσο καλά (από πάντα είχα ένα φόβο για την απόκτηση παιδιού).
Μου είπε: "εσύ τί φοβάσαι; έχεις γάτα και είναι το ίδιο. Δεν έχει καμμία διαφορά από ένα παιδί. Η ευθύνη και η χαρά είναι ίδια". Και σημειώστε ότι ποτέ δεν είχε ζώο στην ζωή του.

Και Gemini, μαζί σου. Κι εμένα τα ίδια μου λένε και ακόμη δεν έχω κάνει κάν κίνηση για παιδί. Αλλά δεν πρόκειται ν'αποχωριστώ τη Μέλα με τίποτα. Λύσεις υπάρχουν για όλα. Ο γυναικολόγος μου όταν τον ρώτησα αν πρέπει να διώξω τη γάτα μου απ'το σπίτι,σε περίπτωση που μείνω έγκυος, μου είπε να μη λέω βλακείες. Αλλά δεν είναι όλοι έτσι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Συμφωνώ απολύτως με την Μέλα. Όντως αυτοί που δεν έχουν ζήσει την εμπειρία των γατιών δεν μπορούν να ξέρουν πως είναι. Όταν χάσαμε τον Ξανθούλη μας κλέγαμε σαν παιδιά και οι δύο και για όλους τους άλλους ήταν ανήκουστο αυτό. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο πόνος είναι ο ίδιος, γιατί δένεσαι τόσο πολύ με την ψυχούλα αυτή που για σένα είναι σαν παιδί σου. Τα φροντίζεις, τα προσέχεις μην πάθουν τίποτα, τους παρέχεις ότι καλύτερο, και το καλύτερο απο όλα είναι ότι εισπράτεις με την αγάπη τους το ευχαριστώ τους.
Τώρα πια δεν θα άλλαζα τα γατουλίνια μου με κανένα άλλο ζώο (ήμουν σκυλόφιλη).
Για αυτό και δεν δίνω σημασία πια σε αυτούς που δεν έχουν και λένε τα δικά τους... Ας λένε ότι θέλουν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Και εγω δεν εχω παρα να συμφωνησω με τα οσα λετε εδω, μονο εδω μπορω να μοιραζομαι τα παντα για τα γατια μου, οι φιλοι και συγγενεις απλα ρωτανε απο ευγενεια τι κανουν? Οπως χτες που ηρθαν δυο θειες μου και στα ασχετα με ρωτησαν Τα ποντικια τι κανουν? (πριν απο 6 χρονια ειχα χαμστερακια και εχουν πεθανει) Απλως ρωτησε, δεν την ενοιαζε η απαντηση... Επισης εχω κλαψει για τα γατια μου απειρες φορες, οταν αρρωσταιναν (οπως την μερα που βρηκα το site) εκλαιγα με μαυρο δακρυ γιατι νομιζα πως ο Μισκα μου θα εφευγε, οταν πεθαναν:cry:, οταν τραυματιζονταν και ειναι ο ιδιος πονος που ενιωθα οταν και πεθαναν οι παππουδες μου... Αλλα οι περισσοτεροι δεν καταλαβαινουν Στο διπλανο χωριο μενουν δυο γυναικες, ξαδερφες, και εχουν δικο τους σπιτι με τεραστιο κηπο και εχουν διαφορα ζωα, φυσικα εχουν και γατες, χαμος γινεται μεσα στο σπιτι . Ε λοιπον στο χωριο δεν τις ξερουν με τα ονοματα τουσ αλλα ως οι τρελες που ζουν με τα γατια Αισχος!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Σκέφτομαι και γελάω , αν ήμουν γριά θα με έλεγαν ακόμη πιο σίγουρα τρελή γεροντοκόρη (κι ας είμαι παντρεμένη) μια και βγάζω βόλτα τη Mπιάνκα 1-2 ώρες (μέρα ή νύχτα) και την περιμένω έξω απο τους ξένους κήπους να ξαναεμφανιστεί. Aσχετο αν μου έρχεται απο πίσω η ατιμη όταν τη φωνάζω μετα απο λίγη ώρα. Aλλά δεν με νοιάζει τι θα πουν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lactoula]

Και πολυ καλα κανεις Ολγα μου! Για σκεφτειτε αν μας ενοχλουσαν τοσο πολυ αυτα που λενε για τους γατοφιλους, να τα παραταγαμε? Τι θα γινοντουσαν τα πλασματακια αυτα? :cry: Και εμεις φωναζουμε τον Μισκα οταν ειναι εξω, για να ερθει και την νυχτα και την μερα και μας κανει παιχνιδακια και ναζια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mela]

Ουουου που να δείτε ύφος και βλέμματα - αυτή πάει το'χασε - τώρα που λέω ότι θ'αποκτήσω κι άλλη γάτα. Η κλασσική απάντηση από αυτούς που έχουν το "θάρρος" είναι:"δεν αφήνετε τις γάτες να κάνετε κανένα παιδί"; Λες και δεν μπορώ να τα κάνω και τα δύο ή το ότι προτιμώ το πρώτο - τις γάτες δηλαδή - είναι κατακριτέο.
Άστε που πιστεύω πως το να μεγαλώνει κανείς από παιδί με ζώα, έχει απίστευτα καλά αποτελέσματα στον χαρακτήρα του και στο σεβασμό του προς το εξωτερικό περιβάλλον: είτε αυτό αποτελείται από ανθρώπους είτε από ζώα και γενικότερα τη φύση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Mέλα μου είμαστε ιδιαίτερα τυχερές που έχουμε τη συμπαράσταση των αντρών μας Που τα αγαπούν και εκείνοι. Kαι εμείς που θέλουμε 2ο γατάκι στο καινούργιο σπίτι το φθινόπωρο που θα είναι μεγάλο θα μπορέσουμε. Για τώρα δεν έχω καλό προαίσθημα. Σπίτι μικρό, ισόγειο, κήπος εξω, αυτοκίνητα (έστω και ελάχιστα είδες τι μας έκαναν), άγρια σκυλιά, μια Mπιάνκα να δέρνει γάτες... Όλα εναντίον. Tο τελευταίο δεν ξέρω πως θα το διορθώσουμε. Πάντως μην νομίζεις, θα το ξανατολμίσουμε κι εμείς Δεν σε προέτρεπα για 2η γατούλα, έτσι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.