Αρχική Forum
Νέα Δημοσίευση
Ανέβασε Φωτογραφίες
Προσωπικές Συζητήσεις
Τα Ζωάκια μου
Gallery
Συνδεδεμένοι Χρήστες
Λίστα Αποκλεισμένων
Υπεύθυνοι του Forum
e-steki
iSchool
μελινάκι
Πολύ δραστήριο μέλος
Η μελινάκι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών. Έχει γράψει 1.189 μηνύματα.
12-11-07
21:45
H ιστορία ενός αδέσποτου.
Γεννήθηκα μέσα σε ένα σαλόνι, από μια μάνα που κάθε χρόνο την οδηγούσαν στα καλλιστεία σκύλων χωρίς να την ρωτήσουν. Μια φορά θέλησε να βγει κρυφά από το «χρυσό κλουβί» της και γνώρισε τον αδέσποτο πατέρα μου. Έτσι ήρθα στον κόσμο μαζί με άλλα έξη αδερφάκια μου. Όταν ήρθα στον κόσμο δεν μπορούσα να δω τίποτα, μόνο άκουγα και μύριζα, άκουγα τον αφέντη της μάνας μου που έλεγε συνέχεια. «Το βρομόσκυλο, μα να πάθουμε τέτοια λαχτάρα; Τι θα τα κάνω εγώ τώρα επτά κουτάβια;» Το κοριτσάκι του πάλι έκλεγε και του έλεγε να τα κρατήσει. Τίποτα εκείνος ήταν ανένδοτος. Τελικά μόλις ανοίξαμε τα μάτια μας, και πέρασαν άλλες έξη ή επτά εβδομάδες, ένοιωσα ένα χέρι να μας αρπάζει από την αγκαλιά της μάνας και να μας πετά σε ένα κουτί. Εκείνη —η μάνα— γρύλιζε αλλά κανείς δεν της έδινε σημασία. Το κοριτσάκι φώναζε και έκλεγε αλλά και σʼ αυτό δεν έδινε κανείς σημασία. Τελικά με τα πολλά βρεθήκαμε, εγώ και τα αδέρφια μου μαζί με το κουτί σε κάποιο μαγαζί που είχε και άλλα ζώα. Το αφεντικό της μαμάς μας άφησε εκεί για λίγες μόνο δραχμές —δεν υπήρχαν ακόμη τα Euro στην ζωή μας— και έφυγε. Βρέθηκα μακριά από τα αδερφάκια μου, μέσα σε ένα κλουβί γεμάτο με χαρτιά και τον ήλιο να με χτυπάει στα μάτια. Η ζέστη ήταν αφόρητη, το νερό ζεστό, καυτό και με λίγη ξηρά τροφή δίπλα μου, που ακόμη δεν ήξερα να την μασάω. Πέρασαν μέρες τα αδερφάκια μου τα είχαν αγοράσει κάποιοι, εμένα κανείς. Ήμουνα βλέπετε το πιο μεγαλόσωμο από τα άλλα και έτσι έλεγαν ότι δεν κάνω για διαμέρισμα. Είχα πια μεγαλώσει αρκετά και άρχισα να μη χωράω μέσα στο κλουβί του μαγαζιού. Κάποια μέρα ένα χέρι —του καταστηματάρχη— με βούτηξε μέσα από το κλουβί και με έβαλε σε ένα άλλο μεγαλύτερο και με αυτό πια βρέθηκα στο αυτοκίνητο του. Δεν ήξερα που με πήγαινε. Τελικά όταν αρκετή ώρα μετά σταμάτησε το αυτοκίνητο, με έβγαλε μαζί με το κλουβί, κοίταξα γύρω μου και είδα παντού δένδρα. Δεν ήξερα που βρισκόμουνα. Είδα την πόρτα του κλουβιού να ανοίγει. Βγήκα δειλά–δειλά έξω. Το αφεντικό μου πέταξε ένα ξύλο και εγώ έτρεξα να το πιάσω. Το ξύλο ήταν πίσω από ένα θάμνο. Το πήρα στο στόμα και χαρούμενος γύρισα πίσω, αλλά στην θέση του κλουβιού δεν υπήρχε τίποτα, δεν ήταν κανείς εκεί. Έμεινα με το ξύλο στο στόμα. Το άφησα και κάθισα κάτω, περιμένοντας χωρίς να ξέρω τι. Ήμουνα μόνος πλέον μέσα στην απεραντοσύνη. Πέρασαν μέρες και μέρες χωρίς φαγητό, περπατούσα δίπλα στον δρόμο με τα αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα μου σφυρίζοντας. Τελικά βρέθηκα σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους και σκουπίδια. Είχα πλέον να τρώω κάτι. Πέρασαν χρόνια από τότε, όλο και κάποιος με κλωτσούσε, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Άλλως με προκαλούσε, αλλά δεν ήθελα να δαγκώσω κανέναν. Είχα πια φτιάξει την δικιά μου γωνιά. Τώρα τελευταία όμως όλο και κάτι γινόταν και οι άνθρωποι μας έδιωχναν πότε από εδώ και πότε από εκεί. παντού άνοιγαν τρύπες, Τελικά μια μέρα με πλησίασε ένας παράξενος τύπος με ένα κοντάρι στο χέρι που κατέληγε σε ένα συρματόσχοινο. Με κοίταξε περίεργα και λίγο μετά και ενώ εγώ κουνούσα την ουρά, μου πέρασε το σύρμα στο λαιμό μου. Πόνεσα πνιγόμουν αλλά εκείνος με πέταξε μέσα σε ένα φορτηγό σαν σακί. Λίγες ώρες μετά βρέθηκα σε ένα παράξενο θάλαμο με σιδερένια κρεβάτια. Ένας τύπος με άσπρα ρούχα με ακούμπησε εκεί επάνω. Τον άκουσα να λέει για κάποιους Ολυμπιακούς αγώνες και άλλα που δεν καταλάβαινα, απλά κοιτούσα και τα μάτια μου είχαν αρχίσει να γεμίζουν δάκρια και η μύτη μου άρχισε να ξεραίνετε. Τον είδα να κρατάει μια βελόνα γεμάτη υγρό και να μου την καρφώνει. Αυτό ήταν σε λίγο η ανάσα μου έγινε αργή και εγώ έχανα τον κόσμο, πριν ακόμη φύγω με πέταξαν στα σκουπίδια που κάποτε έτρωγα, όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν και εγώ με δάκρυα στα μάτια πρόλαβα να φωνάξω δυνατά : «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ». Τώρα από εδώ πάνω βλέπω τους ανθρώπους να είναι ευτυχισμένοι που δεν θα έχουν εμένα στα πόδια τους να τους εμποδίζω και να τους ντροπιάζω στους ξένους που θα έρθουν για να δουν τους Ολυμπιακούς αγώνες.
πηγη: zoofilia.gr
Γεννήθηκα μέσα σε ένα σαλόνι, από μια μάνα που κάθε χρόνο την οδηγούσαν στα καλλιστεία σκύλων χωρίς να την ρωτήσουν. Μια φορά θέλησε να βγει κρυφά από το «χρυσό κλουβί» της και γνώρισε τον αδέσποτο πατέρα μου. Έτσι ήρθα στον κόσμο μαζί με άλλα έξη αδερφάκια μου. Όταν ήρθα στον κόσμο δεν μπορούσα να δω τίποτα, μόνο άκουγα και μύριζα, άκουγα τον αφέντη της μάνας μου που έλεγε συνέχεια. «Το βρομόσκυλο, μα να πάθουμε τέτοια λαχτάρα; Τι θα τα κάνω εγώ τώρα επτά κουτάβια;» Το κοριτσάκι του πάλι έκλεγε και του έλεγε να τα κρατήσει. Τίποτα εκείνος ήταν ανένδοτος. Τελικά μόλις ανοίξαμε τα μάτια μας, και πέρασαν άλλες έξη ή επτά εβδομάδες, ένοιωσα ένα χέρι να μας αρπάζει από την αγκαλιά της μάνας και να μας πετά σε ένα κουτί. Εκείνη —η μάνα— γρύλιζε αλλά κανείς δεν της έδινε σημασία. Το κοριτσάκι φώναζε και έκλεγε αλλά και σʼ αυτό δεν έδινε κανείς σημασία. Τελικά με τα πολλά βρεθήκαμε, εγώ και τα αδέρφια μου μαζί με το κουτί σε κάποιο μαγαζί που είχε και άλλα ζώα. Το αφεντικό της μαμάς μας άφησε εκεί για λίγες μόνο δραχμές —δεν υπήρχαν ακόμη τα Euro στην ζωή μας— και έφυγε. Βρέθηκα μακριά από τα αδερφάκια μου, μέσα σε ένα κλουβί γεμάτο με χαρτιά και τον ήλιο να με χτυπάει στα μάτια. Η ζέστη ήταν αφόρητη, το νερό ζεστό, καυτό και με λίγη ξηρά τροφή δίπλα μου, που ακόμη δεν ήξερα να την μασάω. Πέρασαν μέρες τα αδερφάκια μου τα είχαν αγοράσει κάποιοι, εμένα κανείς. Ήμουνα βλέπετε το πιο μεγαλόσωμο από τα άλλα και έτσι έλεγαν ότι δεν κάνω για διαμέρισμα. Είχα πια μεγαλώσει αρκετά και άρχισα να μη χωράω μέσα στο κλουβί του μαγαζιού. Κάποια μέρα ένα χέρι —του καταστηματάρχη— με βούτηξε μέσα από το κλουβί και με έβαλε σε ένα άλλο μεγαλύτερο και με αυτό πια βρέθηκα στο αυτοκίνητο του. Δεν ήξερα που με πήγαινε. Τελικά όταν αρκετή ώρα μετά σταμάτησε το αυτοκίνητο, με έβγαλε μαζί με το κλουβί, κοίταξα γύρω μου και είδα παντού δένδρα. Δεν ήξερα που βρισκόμουνα. Είδα την πόρτα του κλουβιού να ανοίγει. Βγήκα δειλά–δειλά έξω. Το αφεντικό μου πέταξε ένα ξύλο και εγώ έτρεξα να το πιάσω. Το ξύλο ήταν πίσω από ένα θάμνο. Το πήρα στο στόμα και χαρούμενος γύρισα πίσω, αλλά στην θέση του κλουβιού δεν υπήρχε τίποτα, δεν ήταν κανείς εκεί. Έμεινα με το ξύλο στο στόμα. Το άφησα και κάθισα κάτω, περιμένοντας χωρίς να ξέρω τι. Ήμουνα μόνος πλέον μέσα στην απεραντοσύνη. Πέρασαν μέρες και μέρες χωρίς φαγητό, περπατούσα δίπλα στον δρόμο με τα αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα μου σφυρίζοντας. Τελικά βρέθηκα σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους και σκουπίδια. Είχα πλέον να τρώω κάτι. Πέρασαν χρόνια από τότε, όλο και κάποιος με κλωτσούσε, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Άλλως με προκαλούσε, αλλά δεν ήθελα να δαγκώσω κανέναν. Είχα πια φτιάξει την δικιά μου γωνιά. Τώρα τελευταία όμως όλο και κάτι γινόταν και οι άνθρωποι μας έδιωχναν πότε από εδώ και πότε από εκεί. παντού άνοιγαν τρύπες, Τελικά μια μέρα με πλησίασε ένας παράξενος τύπος με ένα κοντάρι στο χέρι που κατέληγε σε ένα συρματόσχοινο. Με κοίταξε περίεργα και λίγο μετά και ενώ εγώ κουνούσα την ουρά, μου πέρασε το σύρμα στο λαιμό μου. Πόνεσα πνιγόμουν αλλά εκείνος με πέταξε μέσα σε ένα φορτηγό σαν σακί. Λίγες ώρες μετά βρέθηκα σε ένα παράξενο θάλαμο με σιδερένια κρεβάτια. Ένας τύπος με άσπρα ρούχα με ακούμπησε εκεί επάνω. Τον άκουσα να λέει για κάποιους Ολυμπιακούς αγώνες και άλλα που δεν καταλάβαινα, απλά κοιτούσα και τα μάτια μου είχαν αρχίσει να γεμίζουν δάκρια και η μύτη μου άρχισε να ξεραίνετε. Τον είδα να κρατάει μια βελόνα γεμάτη υγρό και να μου την καρφώνει. Αυτό ήταν σε λίγο η ανάσα μου έγινε αργή και εγώ έχανα τον κόσμο, πριν ακόμη φύγω με πέταξαν στα σκουπίδια που κάποτε έτρωγα, όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν και εγώ με δάκρυα στα μάτια πρόλαβα να φωνάξω δυνατά : «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ». Τώρα από εδώ πάνω βλέπω τους ανθρώπους να είναι ευτυχισμένοι που δεν θα έχουν εμένα στα πόδια τους να τους εμποδίζω και να τους ντροπιάζω στους ξένους που θα έρθουν για να δουν τους Ολυμπιακούς αγώνες.
πηγη: zoofilia.gr
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
yasmin1gr
Περιβόητο μέλος
Η yasmin1gr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 6.478 μηνύματα.
13-11-07
00:22
Μπραβο μελινακι ειναι μια πικρη αληθεια
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
patousaki
Εκκολαπτόμενο μέλος
Η patousaki αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 53 ετών. Έχει γράψει 297 μηνύματα.
13-11-07
03:03
αχ!ρε μελινάκι η αλήθεια πονάει
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
julia
Διακεκριμένο μέλος
Η julia αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Λεωνίδι (Αρκαδία). Έχει γράψει 7.021 μηνύματα.
13-11-07
09:43
:cry::cry::cry::cry:
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
μελινάκι
Πολύ δραστήριο μέλος
Η μελινάκι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών. Έχει γράψει 1.189 μηνύματα.
13-11-07
19:58
θα αρχισω να δρω
θα γραψω ενα μηνυμα πολυ κατατοπιστηκο για τις στειρωσεις στο κινητο και θα το στειλω σε ολους τους γνωστους μου.
κι ενα αλλο για τα καθαροαιμα. τελος η αδρανεια! καντε ακομα και το ελαχιστο ολοι!
θα γραψω ενα μηνυμα πολυ κατατοπιστηκο για τις στειρωσεις στο κινητο και θα το στειλω σε ολους τους γνωστους μου. κι ενα αλλο για τα καθαροαιμα. τελος η αδρανεια! καντε ακομα και το ελαχιστο ολοι!Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ioanna_g
Δραστήριο μέλος
Η ioanna_g αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 40 ετών. Έχει γράψει 506 μηνύματα.
13-11-07
20:48
Μπράβο Μελινάκι! Μακάρι να κάνεις κάτι γιατί εγώ όσες φορές προσπάθησα να κινητοποιήσω τον περίγυρό μου λίγα αποτελέσματα είχα... Δεν το μετανιώνω όμως!Κι εδώ στο Ηράκλειο τα ίδια έκαναν. Εγώ ήρθα εδώ τον επόμενο χρόνο κι ακόμα το συζητούσαν, γιατί εδώ την "εκκαθάριση" την έκαναν με φόλες και πήρε η μπάλα και πολλά κατοικίδια
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
marfot75
Δραστήριο μέλος
Η marfot75 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Ηράκλειο (Κρήτη). Έχει γράψει 457 μηνύματα.
13-11-07
22:16
Πάντως στη γειτονιά μου το 2004, πήραν τον Πολύδωρο και τη παρέα του, τα στείρωσαν και τα εμβολίασαν και τα έφεραν πίσω. Θα έτυχαν σε καλό άνθρωπο, μάλλον.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Tara
Εκκολαπτόμενο μέλος
Η Tara αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 52 ετών. Έχει γράψει 335 μηνύματα.
14-11-07
10:29
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Havana
Διάσημο μέλος
Η Katrin! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 45 ετών και μας γράφει από Καπανδρίτι (Αττική). Έχει γράψει 2.294 μηνύματα.
16-01-08
22:10
μελινακι πολυ ωραιο αυτο που εγραψες , μακαρι να απηχε απο την πραγματικοτητα αλλα δυστηχως ειναι πολυ κοντα....
εμεις η φιλοζωοι δεν μπορουμε τελο παντων να απιτησουμε καποιους νομους που να προστατευουν τα αδεσποτα??
ειμαστε πολλοι, δε μπορουμε να οργανωθουμε καπως???
εμεις η φιλοζωοι δεν μπορουμε τελο παντων να απιτησουμε καποιους νομους που να προστατευουν τα αδεσποτα??
ειμαστε πολλοι, δε μπορουμε να οργανωθουμε καπως???
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Raisa
Περιβόητο μέλος
Η Raisa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 54 ετών και μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 5.348 μηνύματα.
16-01-08
22:30
:cry::cry::cry::cry::cry::cry:
τοσα κανουμε για την Ελλαδα. Ας κανει και αυτη κατι για μας ... ρε γμτ!!!!!
τοσα κανουμε για την Ελλαδα. Ας κανει και αυτη κατι για μας ... ρε γμτ!!!!!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
μαγισσα
Διάσημο μέλος
Η μαγισσα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 57 ετών και μας γράφει από Εύοσμος (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 2.265 μηνύματα.
16-01-08
22:39
Είναι συνταρακτικό όταν τα γεγονότα περιγράφονται από το στόμα των ζώων....όταν το ακούς σαν περιγραφή σε πρώτο πόσο πιο δυνατά ακούγεται μπράβο κοριτσάκι μου!!! μπράβο σου!!! Μακάρι κάποια στιγμή να βγούμε από την μακαριότητά μας και να δούμε ότι δεν είμαστε τα κυρίαρχα όντα που δεν υπολογίζουν κανένα και πως ή ζωή είναι πολύτιμή σε όποια μορφή της!!!!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
ΟΥΡΑΝΙΑ
Περιβόητο μέλος
Η ΟΥΡΑΝΙΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Καισαριανή (Αττική). Έχει γράψει 6.152 μηνύματα.
17-01-08
01:23
Μακάρι κάποια στιγμή έστω και αργά να μπορούσα να έχω ένα κοριτσάκι σαν το μελινάκι. Μπράβο κοριτσάκι. Αν ήταν οι ψυχούλες τόσο αγνές σαν την δικιά σου θα ήταν καλύτερος ο κόσμος.
Όσο για τα ζωάκια όταν ήταν να γίνουν οι Ολυμπιακοί και μετά από φόλες που είχαν πετάξει κάποιοι "άνθρωποι" οι φιλοζωϊκές οργανώσεις εδώ στην Αθήνα βγήκαμε φωνάξαμε συνοδεία των ΜΑΤ πάντα μας διαβεβαίωσαν ότι τα ζωάκια δεν πρόκειται να θανατωθούν αλλά από εκεί και πέρα ο Θεός και η ψυχή τους. Η Καισαριανή στην οποία μένω γενικά έχει σε κάθε γωνία και ένα πιατάκι με τροφή για γατάκια και σκυλάκια. Υπάρχει και η φιλοζωική οργάνωση στην οποία είμαι γραμμένη "Όλγα Μάλλη" η οποία έχει ιδρυθεί το 1995 στην μνήμη μιας κοπέλας η οποία σκοτώθηκε για να σώσει ένα ζωάκι από τον δρόμο. Στειρώνουν και ταϊζουν τα σκυλάκια με τις εισφορές όλων μας. Φτάνουν μέχρι το βουνό. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι αλήτες που τους ενοχλούν τα άμοιρα τα ζωάκια και βασανίζουν και φολιάζουν κάποιες ψυχούλες των μικρών μας φίλων. Τι να πω βρε παιδιά αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα αποτελούμενοι από ευαίσθητους ανθρώπους που σέβονται και προστατεύουν την ζωή και κάποιους άλλους τριτοκοσμικούς που αν τους το επέτρεπε ο νόμος θα έβαζαν φόλα και σε εμάς. Όλα είναι θέμα παιδείας και ξεκινούν από το σπίτι μας. Εγώ έμαθα από μικρή να αγαπάω και να βρίσκομαι με ζωάκι έστω κι αν ήταν ένα πουλάκι αυ
Όσο για τα ζωάκια όταν ήταν να γίνουν οι Ολυμπιακοί και μετά από φόλες που είχαν πετάξει κάποιοι "άνθρωποι" οι φιλοζωϊκές οργανώσεις εδώ στην Αθήνα βγήκαμε φωνάξαμε συνοδεία των ΜΑΤ πάντα μας διαβεβαίωσαν ότι τα ζωάκια δεν πρόκειται να θανατωθούν αλλά από εκεί και πέρα ο Θεός και η ψυχή τους. Η Καισαριανή στην οποία μένω γενικά έχει σε κάθε γωνία και ένα πιατάκι με τροφή για γατάκια και σκυλάκια. Υπάρχει και η φιλοζωική οργάνωση στην οποία είμαι γραμμένη "Όλγα Μάλλη" η οποία έχει ιδρυθεί το 1995 στην μνήμη μιας κοπέλας η οποία σκοτώθηκε για να σώσει ένα ζωάκι από τον δρόμο. Στειρώνουν και ταϊζουν τα σκυλάκια με τις εισφορές όλων μας. Φτάνουν μέχρι το βουνό. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι αλήτες που τους ενοχλούν τα άμοιρα τα ζωάκια και βασανίζουν και φολιάζουν κάποιες ψυχούλες των μικρών μας φίλων. Τι να πω βρε παιδιά αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα αποτελούμενοι από ευαίσθητους ανθρώπους που σέβονται και προστατεύουν την ζωή και κάποιους άλλους τριτοκοσμικούς που αν τους το επέτρεπε ο νόμος θα έβαζαν φόλα και σε εμάς. Όλα είναι θέμα παιδείας και ξεκινούν από το σπίτι μας. Εγώ έμαθα από μικρή να αγαπάω και να βρίσκομαι με ζωάκι έστω κι αν ήταν ένα πουλάκι αυ
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
NiaR
Πολύ δραστήριο μέλος
Η NiaR αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι μας γράφει από Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 1.403 μηνύματα.
17-01-08
08:57
:cry::cry::cry:
Μπραβο Μελινακι μου.... πραγματικα πολυ συγκινητικο κειμενο...
Μπραβο Μελινακι μου.... πραγματικα πολυ συγκινητικο κειμενο...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
μελινάκι
Πολύ δραστήριο μέλος
Η μελινάκι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών. Έχει γράψει 1.189 μηνύματα.
17-01-08
22:24
ευχαριστωωωω
μετα θελουν να δειξουν και τον πολιτισμο μας στους ξενους! ποιον πολιτισμο;;;; ποιον ε;;;; εγω ξερω πως ο πολιτισμος φαινεται απο το πως φαιρεσαι στον κατοτερο σου οποιος κι αν ειναι αυτος ειτε ενας φτωχος ανθρωπος, ειτε ενας ταλαιπορος σκυλακος, ειτε ενα πουλακι, ειτε ενα μυρμιγκι...
μετα θελουν να δειξουν και τον πολιτισμο μας στους ξενους! ποιον πολιτισμο;;;; ποιον ε;;;;
εγω ξερω πως ο πολιτισμος φαινεται απο το πως φαιρεσαι στον κατοτερο σου οποιος κι αν ειναι αυτος ειτε ενας φτωχος ανθρωπος, ειτε ενας ταλαιπορος σκυλακος, ειτε ενα πουλακι, ειτε ενα μυρμιγκι...Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Χρήστες Βρείτε παρόμοια
-
Φορτώνει...
