"Γράμμα στον Φέλιξ"

[Paris Gatopalaviaris]

Έζησα και εγώ μια απώλεια στην αρχή του καλοκαιριού, του Μαύρου μου που ήταν 17 χρονών. Δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό σε άλλους, σε κείνον μιλάω συχνά. Ήμουνα πάντα γεμάτη ενοχές απέναντι του γιατί μετά από αυτόν είχα μαζέψει κι άλλες γάτες, ξέρω ότι στην ουσία σε καμία γάτα δεν αρέσει αυτό, αλλά ήταν για να τις σώσω και δεν μπορούσα να κάνω αλλοιώς. Την εποχή που έφυγε είχα ακόμη άλλες 8 γάτες!!!! Είναι εύκολο να προσέχει κάποιος το ίδιο 8 γάτες, όταν μάλιστα κάθε φορά που προέκυπτε μια καινούργια το βάρος έπρεπε να δίνεται σε αυτήν για να βοηθηθεί στην προσαρμογή, καμία φορά και στην επιβίωση της?
Τέλος πάντων ,τώρα σας γράφω με αφορμή όλα αυτά τα πολύ συγκινητικά πράγματα που γράφετε για να σας μεταφέρω δύο ποιήματα πολύ σχετικά που πάντοτε με παρηγορούν:

ΤΖΟΝ ΤΖΟΡΝΤΙΝ
Εpitaphium Fellis
Από το βάρος των ετών κι από βαριά αρρώστια
αναγκασμένη, βρίσκομαι εδώ, στης Λήθης το ακρογιάλι.
"Ιδού ο Ηλύσιος ήλιος, ιδού τα Ηλύσια πεδία σου!" είπε η Περσεφόνη, χαμογελώντας.
Όχι! αλλά αν το αξίζω, ω βασίλισσα της σιωπής,
κανε μου αυτό το δώρο: να επιστρέψω στο σπίτι μου μια νύχτα, στη θαλπωρή του σπιτικού μου, και στου κυρίου μου το αυτί
να ψιθυρίσω
"Η γάτα σου, η πιο πιστή μέσα στις γάτες,
από την ερημιά της Στύγας πάντα σ' αγαπάει"



Νομίζω ότι σας ταιριάζει πολύ


και

ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Άραγε θα είναι όλοι εκεί?
Με όρθιες ουρές θα έρθουν
να τριφτούνε στα πόδια μου?
Θα χουρχουρίσουν
στα γόνατα μου?
Αυτοί, που μου λείπουν
κάθε μέρα,
θα είναι εκεί?
Αν ο Θεός είναι
αν είναι Πανάγαθος
θα φτιάχνει για τον καθένα
τον δικό του Παράδεισο.
Άραγε θα είναι όλοι εκεί?

Σας αφήνω να ονειρευθείτε τον Παράδεισο σας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[chouzouris]

Πω πω με συγκινήσατε πρωί πρωί. Κάθε φορά που χάνεται ένα γατούνι και γράφετε τέτοια πράγματα ξαναβιώνω και εγώ τον αποχωρισμό μου από την Τιτίκα, τη Bonny και τη λατρεμένη Foxy... αλλά και τον αποχωρισμό από τότες άλλες αδέσποτες γατούλες που τάισα, την Γκριζούλα, τη κόρη της, τον Γκρίζο, τον Γέρο, τα 3 μωράκια, την Μπαλού...........

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elrik]

Οι ενοχές είναι το μεγαλύτερο κ το πιο αβάσταχτο βασανιστήριο. Από την άλλη δείχνουν ότι υπάρχει ευσυνειδησία κ τάση για αυτοκριτική. Δεν ωφελεί να βασανιζόμαστε όμως, αρκεί να μαθαίνουμε απ’ ό,τι μας συμβαίνει κ να υποσχόμαστε στον εαυτό μας να είμαστε καλύτεροι στο μέλλον, αυτή είναι κ η παρηγοριά μας, αφού το παρελθόν δεν αλλάζει…
Gatopalaviari, τα ποιήματα που παράθεσες ήταν αιτία να γίνω πάλι ρεζίλι στη δουλειά. Πραγματικά υπέροχα!
Χθες, μετά από 2 μήνες, κ αφού κοίταξα επιτέλους κατά πρόσωπο την απώλειά μου, με επισκέφτηκε η Νταίζη στα όνειρά μου, όπως ήταν πάντα.
Τι καλά που υπάρχουν όνειρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τάνια]

Σας ευχαριστώ

Θέλω μέσα από την καρδιά μου να σας ευχαριστήσω που για άλλη μία φορά μοιραστήκατε τον πόνο και τη λύπη μου για το ζωάκι μου.Αν δεν ήταν το Mycat δεν ξέρω αν θα έβρισκα τη δύναμη να το πολεμήσω όλο αυτό το βάρος.Ήταν ένα πολύ θλιμένο απόγευμα όταν σαν τρελή μέσα στο internet έψαχνα να μοιραστώ την εμπειρία μου με ανθρώπους που το έχουν ζήσει.Έτσι σας γνώρισα.Και σας ευχαριστώ που βρεθήκατε την κατάλληλη στιγμή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

αχ Tάνια μου. Πόσο βασανίζεσαι ακόμα και δεν είσαι η μόνη. Oλα αυτά τα συναισθήματα πάνε κιέρχονται με εκπληκτική συχνότητα. Πόνος, ενοχή, ηρεμία, αγάπη, λατρεία και ποτέ δεν θα ησυχάσουμε νομίζω. Aκόμα δεν έχω καταφέρει να κρατήσω τη Mέλανι στη σκέψη μου για πάνω απο 3 δευτερόλεπτα. Mε καίει ο λαιμός μου και τα μάτια μου. Στον ύπνο μου δεν έρχεται. Nόμιζα οτι την Carmela μου την έστειλε εκείνη. Iσως, όμως δεν είναι το ίδιο πρόσωπο. Eίναι άλλη. Oμως προχωράμε μπροστά δίνοντας αγάπη και ζωή σε καινούργια γατάκια. Ξέρω οτι την έσωσα τη μικρή. Δεν θα είχε ζήσει χωρίς εμένα. Aυτό είναι η καλύτερη επιβράβευση. Tο οτι της έδωσα το φιλι της ζωής και μου ανταπωδίδει κάθε βράδυ η Carmela είναι η σωτηρία μου. Oι φωτογραφίες της λατρεμένης μου Mέλανι είναι όπως σας τα έχω πει. Παντού. Kοιμάμαι ακόμα με τη μεγενθυμένη δίπλα μου. H δαγκωνίτσα της μικρούλας μου όμως που παίζει με γεμίζει χαρά εκείνη τη στιγμή.
Tάνια μου πιάσου απο κάτι ανάλογο. Θα σου κάνει τεράστιο καλό

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[maxi2]

Ολγάκι είσαι μέσα στο μυαλό μου και το ξέρεις....
Σήμερα κοιτούσα τον Ζιζού και έβλεπα τεράστιες ομοιότητες με τον Ξανθούλη.. βέβαια λέω αν είχε πιό πολύ λευκό πάνω του, αν ήταν πιο φουντωτός, πιο παχουλός, πιο....
Νομίζω ότι κάνει τα ίδια πράγματα (και μερικά τα κάνει... μαζί με πόσα άλλα γατάκια)

Τελικά η ομοιότητα είναι στα δικά μου μάτια μόνο, γιατί έτσι νιώθω ότι ο Ξανθούλης είναι ακόμα εδώ...
'Ισως γιατί ακόμα οι τύψεις κυριεύουν τη νύχτα τις σκέψεις και τα ονειρά μου.. 'Ισως γιατί λατρέψαμε τον ξεφτιλάκο μας... 'Ισως γιατί έφυγε τόσο άδικα απο κοντά μας...

στο μέρος που είναι θαμμένος.. υπάρχουν μεγάλα και ψηλά φυτά.. ενας παραδεισένιο κηπάκος που ανάμεσα στα πράσινα φύλλα "κοιμάται" ο ξεφτιλάκος που τόσο γελάγαμε με τα καμώματά του τα πρωινά...

Η σκέψη του κυριαρχεί το μυαλό μου και τα μάτια βουρκώνουν.. μια αίσθηση πνιγμού έρχεται και μου πλακώνει το στήθος...

Κοιτάζω τις φωτογραφίες του και γελάω με τα καμωματά του...
Ολγάκι.... μου λείπει.... μου λείπει πολύ....

'Οσο για τον Ζιζού.. έχει την δικιά του γλύκα, τον δικό του τσαμπουκαλή χαρακτήρα... τα δικά του χαρακτηριστικά και τον αγαπάω κάθε μέρα που έρχεται όλο και περισσότερο..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Περιμένεις οτι δεν θα συμβεί σε σένα και όμως συμβαίνει. H ζωή μας δοκιμάζει. Δεν ξέρω για πιο λόγο. Hταν ο,τι αγαπούσα περισσότερο σε αυτή τη ζωή. Mε άφησε ερήπειο αλλά ορθοπόδησα. Mου λείπει κι εμένα Xριστιάννα μου. Παρα πολύ. 20 φορες τη μέρα τη σκέφτομαι. Πάει κι έρχεται. Oμορφο αυτό για τον κήπο που Ξανθούλη. Kαι η Mέλανι κοίτεται κάτω απο μια έκταση με χαλι γκαζόν και ένας θάμνος που ανθίζει κορραλί λουλούδια πιο πέρα. Melanie Park το είπε ο μπαμπάς μου και μου άρεσε πολύ αυτό το όνομα. Eις μνήνην της Mέλανι...

Στο άρθρο για το αν πρέπει η γάτα να βγαίνει έξω, έβαλα φωτό της τοποθεσίας που μένουμε. Στη μια φαίνεται η τελευταία διαδρομή της Mέλανι απο το μοπατάκι μέσα απο το δασάκι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

κοριτσια εγω παλι βρηκα το ποκυ μου μεσα απο τον αδερφο της πατουνας ενας ολοιδιος αλητης με το ιδιο τριχωμα με τις ιδιες πατουσες που μολις με βλεπει βαζει μπρος το πουρπουριτο κ κανει κολοτπουμπες στα ποδια μου μονο σε εμενα ερχετε κ στον κυριακο που τον επεισα να τον μαζεψουμε μεσα μαζι με το αλλο αδερφακι της πατουνας μας τωρα σελιγο θα γινουμε εφτα γατες κ 2 ανθρωποι............. ολα ειναι ιδια εχω παθει πλακα αλλα το μωρο μου ηταν ενα κ μοναδικο ηταν ο αντρας του σπιτιου που δεν μπορει να τον αντικαταστησει κανενα αλλο γατι οσο κ να του μοιαζει οσο κ να κανει τα κολπα του εκεινος ειναι μεσα μου κ δεν προκειτε να βγει οσα χρονια κ αν περασουν

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.