Δεν μας θέλει!

[kristy314]

Ναι ε?Μηπως τον ταίζω πολύ?Ειναι φαγανός ομως...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[EL GATO]

Ναι ε?Μηπως τον ταίζω πολύ?Ειναι φαγανός ομως...

Μια χαρα ειναι το γατι! Μακαρι να ηταν και ο δικος μου, οχι 6, αλλα 7 και 8 κιλα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kristy314]

Δεν τρώει ο Μούψης?Μου φαίνεται πολύ περίεργο για κουν τα οποία είναι τόσο τεράστια.
Αλλά θα μου πεις τα κουνάκια υποτίθεται ότι κάααθονται όλη μέρα...ενώ ο δικός μου τρέεεχει(φρρρρρ) όλη μέρα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Cloud and Snow]

Η ιστορία στο ξεκίνημα αυτού του θέματος μου θύμισε πάρα πολύ το γάτο που είχα πριν 4 χρόνια, τον Morita.

Τον βρήκα μέσω αγγελίας. Δυο μόλις μηνών ήταν όταν μου τον έδωσε μια οικογένεια που τον ειχε βρει νεογέννητο γατάκι μεσα σε κάδο σκουπιδιών, καταταλαιπωρημένο, πολύ άρρωστο, ετοιμοθάνατο και το έσωσαν. Δεν μπορούσαν όμως να τον κρατήσουν, γιατί είχαν ήδη στο σπίτι άλλες 2 ενήληκες θυλικές γάτες οι οποιες δεν ήθελαν καθόλου το μικρό και του εκαναν επιθέσεις.

Ο Morita εμεινε μαζί μου 8 μήνες. Από την πρώτη όμως στιγμή μου εδειξε εναν πρωτοφανή, κακό κι επιθετικό χαρακτήρα. Δεν δεχόταν το παραμικρό χάδι. Χαρακτηριστικά, εκανε επίθεση κάθε φορά που πλησιαζε καποιος το χέρι του να τον χαϊδέψει. Ειχε επιτεθεί και τραυματίσει (σε σημεία αιμοραγίας) όλους τους φίλους μου που ερχονταν σπίτι.
Για να δικαιολογησω την αγριοτητα του, έλεγα πως οφειλόταν στις πολύ σκληρές συνθήκες που γνώρισε από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε και το πετάξαν στα σκουπίδια. Ομως όσο ο καιρός παιρνούσε, τα πράγματα χειροτερευαν. Με γρατζουνούσε συννεχεια, είχα σημάδια και πληγές στα χέρια και τα πόδια μου, ορμούσε ακόμη και κατευθείαν στο κεφάλι μου και καθαρά από τύχη δε με τραυμάτισε στο πρόσωπο ή στα μάτια. Οταν ερχονταν φίλοι, αναγκαζόμουν να τον κλείνω σε άλλο δωμάτιο γιατί τους ορμούσε. Οταν κοιμόμουν, εκλεινα την πόρτα, γιατί ερχόταν και γρατζουνούσε όποιο σημείο του σωματος μου δεν ήταν σκεπασμένο.
Στενοχωριομουν απιστευτα, γιατί ενιωθα πως αυτός ο γάτος με μισούσε. Δε με ήθελε και δεν του είναι τίποτα όλη η αγαπη που του έδειχνα. Σαν να ήθελε να βρίσκεται κάπου αλλού και όχι σε ενα σπίτι.

Το αποκορύφωμα της επιθετικότητάς του, ήταν όταν μια μέρα ήρθαν να με δουν η αδερφή και ο γαμπρός μου. Πήγε να επιτεθεί στην αδερφή μου, που κλειδώθηκε στην κουζίνα να κρυφτεί. Ουρλιαζε σαν μανιακός στον γαμπρό μου και τελικά επιτεθηκε σε μένα, δαγκωνοντας με στο πόδι κι ακόμα και πάνω από το τζήν, μου εκανε πληγή της οποιας εχω ακόμα το σημάδι.

Επρεπε να βρω μια λύση. Φοβόμουν οτι την είχα βρει, αλλα πριν την πραγματοποιήσω ρώτησα εναν κτηνιατρο, αν η στείρωση μπορούσε να ηρεμίσει απόλυτα ενα τοσο ακράια επιθετικό γατο. Μου είπε πως θα τον ηρεμούσε σχετικά, αλλα οχι τελειως.

Ετσι, ενα πρωϊνό Δευτέρας, πήρα την πιο στεναχωρη απόφαση που εχω πάρει μεχρι σήμερα, όσον αφορά τη συμβιωση μου με γάτες. Τον εβαλα στο κλουβάκι και τον πήγα στο πάρκο που υπάρχει πολύ κοντά στο σπίτι μου. Ανοιξα την πορτούλα. Ηταν πολύ τρομαγμένος για να βγει μόνος του. Τον εβγαλα εξω. δεν κουνήθηκε από εκεινο το σημέιο για ώρες. Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν να τον κοιτάζω καθηλωμένο στο ίδιο σημείο. Γύρισα να φύγω. Εκανα λίγα βήματα και γύρισα την πλάτη μου να τον ξαναδώ. Δεν με ακολουθησε. :cry: Λίγα βηματάκια εκανε μόνο, αλλα όχι προς τη δική μου κατεύθυνση.
Τρια βράδια συννεχομενα εβγαινα εξω στο πάρκο και τον φωναζα να τον δώ. Αφηνα φαγητό και τον φωναζα. Μόνο το πρώτο βράδυ τον είδα. Και μετά από πολύ καιρό ξανά τυχαία. Ειχε μεγαλώσει ακόμα περισσότερο από τοτε που τον αφησα. Ισως βρήκε αυτό που ήθελε. Την ελευθερία και μια αγέλη. Πιστευα στη δύναμη του και το απέδειξε, τα κατάφερε.
Οσοι μένουν γύρω από κεινο το παρκάκι αγαπούν τις γάτες και εχουν αρκετές να βολτάρουν στις αυλές τους. Εχει δέντρα και δεν περνουν πολλά αυτοκίνητα.

Αυτή ηταν η ιστορία του Morita. Που ξεκίνησε τη ζωούλα του στα σκουπίδια, που ήταν γραφτό να σωθεί στην αγκαλιά μιας οικογένειας, να τον υιοθετήσει μια κοπέλα που τον αγάπησε πολύ, αλλά δεν ήθελε να ζει κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, Ετσι η κοπέλα του χαρισε την ελευθερία του. Γιατί αυτό πιστευε πως του αξιζε και αυτό ισως επιθυμούσε ο Morita.

Δεν θα συμφωνήσετε όμως με την απόφαση που πήρα για τον Morita. :cry: Θα μου πειτε οτι θα ήταν καλύτερα να τον στειρώσω και να συνεχίσει να ζει μαζί μου. Όμως, ενιωθα και ακομα και σημερα το πιστευω, πως εκεινος ο γάτος επρεπε να ζησει ελευθερος. Οτι μπορούσε να τα βγάλει πέρα από τοτε και στο εξής.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Ότι και να πούμε... τώρα δεν αλλάζει.
Ο γάτος μπορεί να ζεί μπορεί και όχι... αλλά το σίγουρο είναι ότι γεμίζει αδέσποτα το μέρος και κάποιοι άνθρωποι τρέχουν....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kristy314]

Η ιστορία στο ξεκίνημα αυτού του θέματος μου θύμισε πάρα πολύ το γάτο που είχα πριν 4 χρόνια, τον Morita.

Τον βρήκα μέσω αγγελίας. Δυο μόλις μηνών ήταν όταν μου τον έδωσε μια οικογένεια που τον ειχε βρει νεογέννητο γατάκι μεσα σε κάδο σκουπιδιών, καταταλαιπωρημένο, πολύ άρρωστο, ετοιμοθάνατο και το έσωσαν. Δεν μπορούσαν όμως να τον κρατήσουν, γιατί είχαν ήδη στο σπίτι άλλες 2 ενήληκες θυλικές γάτες οι οποιες δεν ήθελαν καθόλου το μικρό και του εκαναν επιθέσεις.

Ο Morita εμεινε μαζί μου 8 μήνες. Από την πρώτη όμως στιγμή μου εδειξε εναν πρωτοφανή, κακό κι επιθετικό χαρακτήρα. Δεν δεχόταν το παραμικρό χάδι. Χαρακτηριστικά, εκανε επίθεση κάθε φορά που πλησιαζε καποιος το χέρι του να τον χαϊδέψει. Ειχε επιτεθεί και τραυματίσει (σε σημεία αιμοραγίας) όλους τους φίλους μου που ερχονταν σπίτι.
Για να δικαιολογησω την αγριοτητα του, έλεγα πως οφειλόταν στις πολύ σκληρές συνθήκες που γνώρισε από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε και το πετάξαν στα σκουπίδια. Ομως όσο ο καιρός παιρνούσε, τα πράγματα χειροτερευαν. Με γρατζουνούσε συννεχεια, είχα σημάδια και πληγές στα χέρια και τα πόδια μου, ορμούσε ακόμη και κατευθείαν στο κεφάλι μου και καθαρά από τύχη δε με τραυμάτισε στο πρόσωπο ή στα μάτια. Οταν ερχονταν φίλοι, αναγκαζόμουν να τον κλείνω σε άλλο δωμάτιο γιατί τους ορμούσε. Οταν κοιμόμουν, εκλεινα την πόρτα, γιατί ερχόταν και γρατζουνούσε όποιο σημείο του σωματος μου δεν ήταν σκεπασμένο.
Στενοχωριομουν απιστευτα, γιατί ενιωθα πως αυτός ο γάτος με μισούσε. Δε με ήθελε και δεν του είναι τίποτα όλη η αγαπη που του έδειχνα. Σαν να ήθελε να βρίσκεται κάπου αλλού και όχι σε ενα σπίτι.

Το αποκορύφωμα της επιθετικότητάς του, ήταν όταν μια μέρα ήρθαν να με δουν η αδερφή και ο γαμπρός μου. Πήγε να επιτεθεί στην αδερφή μου, που κλειδώθηκε στην κουζίνα να κρυφτεί. Ουρλιαζε σαν μανιακός στον γαμπρό μου και τελικά επιτεθηκε σε μένα, δαγκωνοντας με στο πόδι κι ακόμα και πάνω από το τζήν, μου εκανε πληγή της οποιας εχω ακόμα το σημάδι.

Επρεπε να βρω μια λύση. Φοβόμουν οτι την είχα βρει, αλλα πριν την πραγματοποιήσω ρώτησα εναν κτηνιατρο, αν η στείρωση μπορούσε να ηρεμίσει απόλυτα ενα τοσο ακράια επιθετικό γατο. Μου είπε πως θα τον ηρεμούσε σχετικά, αλλα οχι τελειως.

Ετσι, ενα πρωϊνό Δευτέρας, πήρα την πιο στεναχωρη απόφαση που εχω πάρει μεχρι σήμερα, όσον αφορά τη συμβιωση μου με γάτες. Τον εβαλα στο κλουβάκι και τον πήγα στο πάρκο που υπάρχει πολύ κοντά στο σπίτι μου. Ανοιξα την πορτούλα. Ηταν πολύ τρομαγμένος για να βγει μόνος του. Τον εβγαλα εξω. δεν κουνήθηκε από εκεινο το σημέιο για ώρες. Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν να τον κοιτάζω καθηλωμένο στο ίδιο σημείο. Γύρισα να φύγω. Εκανα λίγα βήματα και γύρισα την πλάτη μου να τον ξαναδώ. Δεν με ακολουθησε. :cry: Λίγα βηματάκια εκανε μόνο, αλλα όχι προς τη δική μου κατεύθυνση.
Τρια βράδια συννεχομενα εβγαινα εξω στο πάρκο και τον φωναζα να τον δώ. Αφηνα φαγητό και τον φωναζα. Μόνο το πρώτο βράδυ τον είδα. Και μετά από πολύ καιρό ξανά τυχαία. Ειχε μεγαλώσει ακόμα περισσότερο από τοτε που τον αφησα. Ισως βρήκε αυτό που ήθελε. Την ελευθερία και μια αγέλη. Πιστευα στη δύναμη του και το απέδειξε, τα κατάφερε.
Οσοι μένουν γύρω από κεινο το παρκάκι αγαπούν τις γάτες και εχουν αρκετές να βολτάρουν στις αυλές τους. Εχει δέντρα και δεν περνουν πολλά αυτοκίνητα.

Αυτή ηταν η ιστορία του Morita. Που ξεκίνησε τη ζωούλα του στα σκουπίδια, που ήταν γραφτό να σωθεί στην αγκαλιά μιας οικογένειας, να τον υιοθετήσει μια κοπέλα που τον αγάπησε πολύ, αλλά δεν ήθελε να ζει κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, Ετσι η κοπέλα του χαρισε την ελευθερία του. Γιατί αυτό πιστευε πως του αξιζε και αυτό ισως επιθυμούσε ο Morita.

Δεν θα συμφωνήσετε όμως με την απόφαση που πήρα για τον Morita. :cry: Θα μου πειτε οτι θα ήταν καλύτερα να τον στειρώσω και να συνεχίσει να ζει μαζί μου. Όμως, ενιωθα και ακομα και σημερα το πιστευω, πως εκεινος ο γάτος επρεπε να ζησει ελευθερος. Οτι μπορούσε να τα βγάλει πέρα από τοτε και στο εξής.....

Καλά δεν είναι και τόοοσο επιθετικός πια ο Leo μου.Απλά δεν πολυδέχεται τα χάδια..Έχει και κάποιες,πολύ λίγες βέβαια αλλά,γλυκές στιγμές!Σε καμιά περίπτωση δεν θα τον άφηνα έξω γιατί είναι και σπιτόγατος τελείως.Ίσως πλήττει κάποιες φορές αλλά δε νομίζω να ήθελε να ζησει μόνος του στην εξοχή.
Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να τον στείρωνες και να έμενε μαζί σου αλλά το σίγουρο είναι ότι αφού θα έμενε έξω να τον στείρωνες οπωσδήποτε..Γιατί θα γίνουν και άλλα γατάκια τα οποία θα έχουν την τύχη του Morita στην αρχή χωρίς όμως,κατά πάσα πιθανότητα,να τα βρει κάποιος και να τα σώσει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ceres Victoria]

ο γατος σου ειναι σχεδον σαν τον δικο μου. Οταν τον χαιδευω, τις περισσοτερες φορες δαγκωνει. Αν δεν δαγκωσει θα σηκωθει και θα φυγει και θα παει να κατσει αλλου. Παλια οταν αλλαζε δοντια με ειχε κανει σουρωτηρι. Μεχρι 7-8 μηνων με δαγκωνε ανελεητα. Τωρα, ενας χρονος αργοτερα, εχει ηρεμισει παρα πολυ. Μη ξεχνας πως ο δικος σου ειναι ακομα μικρουλης, οι ορμονες του ανεβοκατεβαινουν λογω εφηβιας και μετα εγινε και η στειρωση. Δωστου λιγο χρονο και θα ηρεμισει. Και εμεις οταν μπαινουμε στην εφηβια εχουμε νευρα Νομιζω επισης πως πρεπει να το παρεις αποφαση οτι ο γατος σου δεν ειναι lap cat και δεν θα καθεται με τις ωρες στην αγκαλια σου να τον χαιδευεις. Καθε γατα εχει την προσωπικοτητα της και δεν γινεται να την αλλαξουμε.
Επισης καταλαβα οτι δεν παιζετε μαζι του οπως πρεπει. Δοκιμαστε λιγο να ασχοληθειτε με τα θελω του. Κινειστε την φαντασια του με ενα μαλακο μπαλακι, με καποιο φτερο, με ενα λειζερ. Κρυψτε την αγαπημενη του λιχουδια και αφηστε τον να ψαξει να την βρει. Παιξτε κυνηγητο και κρυφτουλι. Αν τον θελετε μονο για χαδια και δεν του αφιερωνετε λιγη ωρα για παιχνιδι, το βρισκω απολυτα φυσιολογικο να σας δαγκωνει. Το γατακι βαριεται και με αυτον τον τροπο προσπαθει να σας τραβηξει την προσοχη. Σε αυτη την ηλικια θελει να παιξει. Μαθαινει να κυνηγαει για να γινει ενας αριστος κυνηγος στο μελλον.
Αποφευγετε επισης να τον πειραζετε συνεχεια. Αν δεν του αρεσουν τα χαδια αφηστε τον στην ησυχια του. Οταν ερθει η ωρα για χαδια θα ερθει μονος του και θα τριβεται πανω σας, θα γουργουριζει και θα κανει τουμπες. Οσο τον πειραζετε τοσο λιγοτερο θα σας προσεγγιζει.
Οσο για το δεντρο... ας το ριχνει, θα το σηκωνεις Απλα προσεχε μη μασουλησει τιποτα και του προκαλεσει προβλημα στο εντερο. Εμεις το δεντρο το μαζεψαμε γιατι ενω την ημερα δεν το πειραζε, το βραδυ τον ακουγες να το μασουλαει. Το θεωρησα επικινδυνο γιατι δεν εβλεπα αν ετρωγε κατι οποτε προς το παρον δεν εχει δεντρο (ασε που το εριχνε συνεχεια.... μικρο το δεντρο, τεραστιος ο γατος)
Αν ειναι τωρα ο γατος σου 6 κιλα, σε λιγους μηνες θα φτασει ανετα τα 7 Ο δικος μου ηταν περιπου τοσο στην ηλικια του δικου σου και τωρα ειναι 7μιση κιλα περιπου και δεν ειναι χοντρος! Και δεν ειναι maine coon! Φαντασου ο δικος σου ποσο μεγαλος θα γινει!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ohimso]

Ένας καλός τρόπος να του δείξεις ότι δεν είναι όλες οι ώρες το ίδιο, είναι να παίζεις μαζί του 'πάλη', με τον εξής εύκολο και διασκεδαστικό τρόπο:

Δένεις γύρω από το χέρι σου μια πετσέτα, ή τραβάς το μανίκι μιας χοντρής, πρόχειρης μπλούζας πάνω από το χέρι σου, και το κρατάς μπροστά του, σαν να είναι φίδι έτοιμο να επιτεθεί (εμένα αυτό πιάνει, τώρα αν δεν πάρει το μήνυμα ο δικός σου, γαργάλησέ τον στην κοιλίτσα μέχρι να σε γραπώσει με νύχια και με δόντια). Παίξε μαζί του, άστον να δαγκώνει και να γρατζουνάει όσο θέλει, μέχρι να δεις ότι κουράστηκε κάπως (θα αρχίσει να ξαπλώνει στο πάτωμα και να σε προκαλεί από εκεί) και μετά άφησέ τον.

Αυτός θα είναι σε killer mode για λίγο, μπορεί να θέλει κι άλλο παιχνίδι, αλλά μην του δώσεις σημασία. Μόλις σε πλησιάσει, χάιδεψέ τον, αλλά μην τον προκαλείς με τις κινήσεις των χεριών σου όπως πριν. Αν δεις ότι είναι ακόμα αγριεμένος κ έτοιμος για καυγάδες, τότε τον αφήνεις σύξυλο και τον αγνοείς.

Με αυτό τον τρόπο, μαθαίνει να παλεύει μόνο όταν έχεις πετσέτα στο χέρι σου, και δεν σε δαγκώνει τις υπόλοιπες ώρες.

Τέλος, όταν τα γατάκια παίζοντας δαγκώνουν τη μαμά τους, εκείνη τα βάζει κάτω κανονικά και τα δαγκώνει κι εκείνα λίγο για να καταλάβουν ότι δεν κάνει. Όταν λοιπόν σε πονάει, κάντου κάτι που δεν του αρέσει (χωρίς να τον πονέσεις), ώστε να πάρει το μήνυμα.

Καλή τύχη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[konstans]

Κι εμένα η Σισσούκο μου είναι πολύ ανεξάρτητο γατί και παρόλο τα 15 της χρόνια εξακολουθεί να είναι! Αγκαλιά; Τί είναι αυτό; Χάδια για πολύ ώρα; Όχι βέβαια.......
Νομίζω ότι απλώς κάποια γατιά δεν θέλουν πολλά-πολλά. Δεν είναι κακό, ούτε σου δείχνει ότι δεν σε αγαπάει, γιατί είμαι σίγουρη ότι με κάποιο τρόπο θα στο δείχνει.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να παραδεχτείς ότι ζεις με ένα στριτζόγατο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kristy314]

Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις και τις συμβουλές σας!Το έχω πάρει απόφαση οτι είναι ένα στριτζόγατο.Δεν με ενοχλεί αυτό.Δεν είπα ότι τον θέλω λαπά απλα να μην με δαγκώνει και να μη με γρατσουναει.Επείδη με όσα γατιά έχω έρθει σε επαφή δεν ηταν κανένα τους έτσι και όλα ήταν χαδιάρικα και ήσυχα.Ίσως εκτός από ένα αλλά εκείνο το απέδειδα στο ότι χώρισε με τη μανούλα του σε ηλικία μόλις 1 εβδομάδας.Απλά είχα προβληματιστεί γιατί νόμιζα ότι κάτι έφταιγε και ότι με μισούσε..Εντάξει από όσα διάβασα εδώ στο φόρουμ κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι.Πολλά γατάκια έιναι σαν τον δικό μου.
Όσο για το δέντρο το βράδυ εννοείται πως δεν τον αφήνω να πηγαίνει.Έχει συρόμενη πόρτα το σαλόνι,ευτυχώς,ε και την κλείνω την νύχτα.Αν και όταν πάμε για ύπνο δεν περιφέρεται στο σπιτι.Έρχεται και κοιμάται στα πόδια μας.Και μες στον ύπνο ερχεται και κάθεται πάνω στο στήθος και το στομάχι μας 6 κιλά γομάρι!!<----Έτσι πετάγομαι κάθε φορα!
Τον αγαπάω πολύ τον χοντρουλη μου!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.