Διαφραγματοκήλη

[pipis1]

Γεια σας. είμαι πολύ στεναχωρημένη, πέθανε η γατούλα μου η Ήρα πριν 4 ημέρες. Ήταν μόλις 1 έτους. Ήταν αδέσποτο, την υιόθετησα, την αγαπούσαμε πάρα πολύ, την καμαρώναμε γιατί ήταν κουκλιτσα και πάρα πολύ καλή γατούλα. Έκανα ίσως το λάθος και έχω πάρα πολλές τύψεις σήμερα, ότι την πήγα για στείρωση. Μόλις έκανε την προνάρκωση, κατάλαβε ο κτηνίατρος ότι δεν ανέπνεε σωστά και είχε κάτι περίεργο, ίσως αγχος μου είπε και έτσι δεν τη στείρωσα εκείνη τη μέρα. Της έδωσε θεραπεία για το αναπνευστικό που την ακολούθησα κατά γράμμα και υπήρξε κάποια βελτίωση. Συνέχισε όμως να βήχει και διάφορα τέτοια τα οποία του τα ανέφερα. Την ξαναπάω για στείρωση, εφόσον όμως του ζήτησα επανειλλημένως να με διαβεβαιώσει ότι είναι σίγουρος για το ότι είναι καλά και αν πρέπει να προχωρήσουμε στη στείρωση. Με διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει, και θα πάνε όλα καλά. Λίγα λεπτά μετά με ειδοποίησε ότι η Ηρα πέθανε.
Την άνοιξε και διαπίστωσε διαφραγματοκήλη. Θα τρελαθώ. Πείτε μου σας παρακαλώ μπορούσε να καταλάβει τι είχε η Ήρα μου και το αμέλησε και προχώρησε στη στείρωση;
Έχω τρομερές ενοχές που ήθελα να τη στειρώσω, τώρα θα ζούσε, θα ήταν στην αγκαλιά μου και θα έπαιζε, ήταν μωρό ακόμα. Δεν ήξερα όμως ότι είχε κάτι τέτοιο, για να φροντίσω να αποκατασταθεί το πρόβλημα υγείας της και έτσι την έχασα.Την πήγα για το καλό της; για στείρωση και τη σκότωσα.Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από αυτό. Να νιώθεις ο ίδιος υπεύθυνος για το χαμό της μικρής σου φίλης. Με καίει, αφού την παρακολουθούσε δε θα έπρεπε να είχε υποψιαστεί ότι ίσως κάτι άλλο συνέβαινε με την Ήρα και όχι απλά λοίμωξη αναπνευστικού ώστε να μην προχωρήσουμε στη στείρωση; Μήπως τελικά με την εμμονή μας για στείρωση κάποιες φορές μπορεί να τα σκοτώσουμε από άγνοια του ότι κάτι μπορεί να έχουν.
Πείτε μου αν γνωρίζετε κάτι για αυτήν την περίπτωση σας παρακαλώ όχι ότι θα σβήσει ο πόνος μου αλλά θα ήθελα να ξέρω. ΄Ηρα μου συγγνώμη. Δεν ήξερα για το άρρωστο κορμάκι σου.
Σας ζητώ συγγνώμη που έγραψα πολλά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ιβανα]

δεν ξερω να σου απαντησω για ιατρικα θεματα, αυτα σιγουρα θα στα πει ο γιατρος του φορουμ..να σου πω μονο ποσο πολυ λυπαμαι και σε συμπονω...κουραγιο, ο ξαφνικος χαμος ενος ζωου ειναι τραγικο πραγμα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[brigite]

Λυπαμαι πολυ για το χαμο της γατουλας σου. Σιγουρα ομως δεν εισαι εσυ υπευθυνη γιαυτο,και μην μπαινεις στη διαδικασια του αν δεν την πηγαινα γι αυτο ισως δεν κλπ.ειναι και ανωφελο και ψυχοφθορο.Μπορεις να δωσεις την αγαπη σου σ ενα απο τα τοσα που χαριζονται εδω και αναζητουν στοργη ,μονιμο σπιτακι και φροντιδα και εχε στη μνημη σου τις ομορφες στιγμες που περασες με την Ηρα σου.Περιμενουμε να ξαναγραψεις με πιο ευχαριστο μηνυμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Καλυτερα να ρωτήσεις εναν δευτερο κτηνίατρο να σου πει εαν προκειται για ιατρικό λάθος η εαν ειναι κατι που ηταν μοιραίο ουτως η αλλως. Παντως τοσες γατουλες πανε για στειρωση ελαχιστες εχω ακουσει να εχουν θεμα, δεν ειναι αυτο μην το ριχνεις επανω σου. Εχεις ηδη ενα τραυματικο πραγμα τον θανατο της μη το φορτωνεις παραπανω με το να πιστευεις οτι φταις. Εσυ εκανες οτι ηταν καλυτερο. Ο θανατος ειναι τραγικο πραμα απο μόνο του.

Εαν ποτε το ξεπερασεις υπαρχουν γατουλες που εχουν αναγκη απο σπιτακι και χαιρουν ακρας υγειας και ειναι ηδη στειρωμένες. Να το εχεις υποψην αν θες να σωσεις μια ποτε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ceres Victoria]

πιστευω οτι ηταν ιατρικο λαθος. Απο την στιγμη που στην προναρκωση εμφανισε προβληματα, δεν επρεπε να στειρωθει καθολου. Ασε που οταν η γατουλα παρουσιαζει ακομα και το παραμικρο προβλημα υγειας δεν πρεπει να στειρωνεται. Συλληπητηρια για την γατουλα σου, δεν φταις εσυ γιατι δεν σε ενημερωσε ο κτηνιατρος, οποτε μη νιωθεις τυψεις Ευχομαι να περναει καλα εκει που ειναι η μικρη σου Ηρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

Λυπάμαι πολύ για τη γατούλα σου

Την άνοιξε και διαπίστωσε διαφραγματοκήλη. Θα τρελαθώ. Πείτε μου σας παρακαλώ μπορούσε να καταλάβει τι είχε η Ήρα μου και το αμέλησε και προχώρησε στη στείρωση;

Το διάφραγμα είναι μια μεμβράνη που χωρίζει το θώρακα από την κοιλιά. Η διαφραγματοκήλη είναι μια τρύπα σ' αυτή τη μεμβράνη που επιτρέπει στα όργανα της κοιλιάς να περάσουν στο θώρακα, δυσκολεύοντας την αναπνοή.
Διαφραγματοκήλη εκ γενετής είχε ο γατούλης της μαμάς μου, ο Λούθηρος. Η διάγνωση είχε γίνει με μια απλή ακτινογραφία, στην οποία φαινόταν καθαρά (ακόμα κι εμείς που δεν είμαστε γιατροί μπορούσαμε να το δούμε) ότι μέρος του εντέρου είχε περάσει στο χώρο του θώρακα, "στριμώχνοντας" τους πνεύμονες. Το αποτέλεσμα ήταν ο γατούλης να έχει βαριά αναπνοή, χωρίς όμως να παρουσιάζει κάποιο άλλο πρόβλημα.
Η διαφραγματοκήλη διορθώνεται χειρουργικά, στην περίπτωσή μας όμως είχαν δημιουργηθεί συμφύσεις και ο κτηνίατρος είχε πει ότι θα ήταν δύσκολη μια τέτοια επέμβαση και επικίνδυνη, οπότε είχαμε προτιμήσει να μην την κάνουμε. Τελικά, ο γατούλης έζησε 11 χρόνια και πέθανε από άσχετη αιτία (νεφρική ανεπάρκεια).
Στο μεταξύ, να σημειώσω ότι είχε στειρωθεί κανονικά (όταν ήταν περίπου 2 χρονών, αν θυμάμαι καλά), χωρίς πρόβλημα. Είχε βέβαια ήδη γίνει η διάγνωση της διαφραγματοκήλης, οπότε δεν ξέρω αν ο κτηνίατρος είχε κάνει κάποια ιδιαίτερη νάρκωση ή είχε πάρει κάποια άλλη προφύλαξη.
Επομένως, θα διαφωνήσω με αυτό:

οταν η γατουλα παρουσιαζει ακομα και το παραμικρο προβλημα υγειας δεν πρεπει να στειρωνεται.

Απλώς, όταν υπάρχουν προβλήματα υγείας, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και ο κτηνίατρος να παίρνει την τελική απόφαση αφού ζυγίσει τους κινδύνους του να μείνει αστείρωτη η γάτα με το ρίσκο της επέμβασης.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ceres Victoria]

Λυπάμαι πολύ για τη γατούλα σου

Το διάφραγμα είναι μια μεμβράνη που χωρίζει το θώρακα από την κοιλιά. Η διαφραγματοκήλη είναι μια τρύπα σ' αυτή τη μεμβράνη που επιτρέπει στα όργανα της κοιλιάς να περάσουν στο θώρακα, δυσκολεύοντας την αναπνοή.
Διαφραγματοκήλη εκ γενετής είχε ο γατούλης της μαμάς μου, ο Λούθηρος. Η διάγνωση είχε γίνει με μια απλή ακτινογραφία, στην οποία φαινόταν καθαρά (ακόμα κι εμείς που δεν είμαστε γιατροί μπορούσαμε να το δούμε) ότι μέρος του εντέρου είχε περάσει στο χώρο του θώρακα, "στριμώχνοντας" τους πνεύμονες. Το αποτέλεσμα ήταν ο γατούλης να έχει βαριά αναπνοή, χωρίς όμως να παρουσιάζει κάποιο άλλο πρόβλημα.
Η διαφραγματοκήλη διορθώνεται χειρουργικά, στην περίπτωσή μας όμως είχαν δημιουργηθεί συμφύσεις και ο κτηνίατρος είχε πει ότι θα ήταν δύσκολη μια τέτοια επέμβαση και επικίνδυνη, οπότε είχαμε προτιμήσει να μην την κάνουμε. Τελικά, ο γατούλης έζησε 11 χρόνια και πέθανε από άσχετη αιτία (νεφρική ανεπάρκεια).
Στο μεταξύ, να σημειώσω ότι είχε στειρωθεί κανονικά (όταν ήταν περίπου 2 χρονών, αν θυμάμαι καλά), χωρίς πρόβλημα. Είχε βέβαια ήδη γίνει η διάγνωση της διαφραγματοκήλης, οπότε δεν ξέρω αν ο κτηνίατρος είχε κάνει κάποια ιδιαίτερη νάρκωση ή είχε πάρει κάποια άλλη προφύλαξη.
Επομένως, θα διαφωνήσω με αυτό:

Απλώς, όταν υπάρχουν προβλήματα υγείας, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και ο κτηνίατρος να παίρνει την τελική απόφαση αφού ζυγίσει τους κινδύνους του να μείνει αστείρωτη η γάτα με το ρίσκο της επέμβασης.

πιστευω πως χωρις να λυθει το προβλημα υγειας ή εστω να ενημερωσει για πιθανον κινδυνους δεν επρεπε να προβει σε στειρωση. Στη συγκεκριμενη περιπτωση δεν εγινε τιποτα απο αυτα. Ουτε καν εγιναν εξετασεις να δουν που οφειλονταν το προβλημα οταν εγινε η προναρκωση πριν γινει η στειρωση. Επομενως πιστευω οτι ειναι ιατρικο λαθος.

(btw το διαφραγμα δεν ειναι μεμβρανη αλλα μυς)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[brigite]

Νομιζω,οτι αυτο το συμβαν,ανοιξε θεμα προς μεγαλη συζητηση που πρεπει να τη μεταφερουμε η στο "στειρωση " η στο κτηνιατρος κανει το σωστο;.και αυτο εδω το θεμα να κλειδωθει.Αποψη μου,ετσι;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aretha]

πιστευω πως χωρις να λυθει το προβλημα υγειας ή εστω να ενημερωσει για πιθανον κινδυνους δεν επρεπε να προβει σε στειρωση.

Σ' αυτό συμφωνώ κι εγώ απόλυτα.

(btw το διαφραγμα δεν ειναι μεμβρανη αλλα μυς)

Oops! I stand corrected

Βρήκα εδώ και μια πολύ κατατοπιστική φωτογραφία διαφραγματοκήλης σε σκύλο: είναι νομίζω σαφές ότι μια τέτοια κατάσταση μπορεί να διαγνωστεί προεγχειρητικά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΟΥΡΑΝΙΑ]

Kι εγώ πιστεύω ότι ήταν λάθος του κτηνιάτρου και μάλιστα καραμπινάτο. Εφόσων είδε ότι το γατάκι είχε παρουσιάσει πρόβλημα θα έπρεπε να είναι πολύ πολύ προσεχτικός. Εσύ τι φταις επειδή πήγες την γατούλα σου για στείρωση? Αλλίμονο η πρώτη είναι ή η τελευταία

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Για επόμενη περίπτωση, εαν υποψιαζόμαστε για διαφραγματοκήλη, η γάτα έχει κάποιο αναπνευστικό κλπ..

μπορούμε να την γυρίσουμε ανάποδα, απο τα πίσω πόδια και να την "κρεμάσουμε". Αν αντιδράσει άσχημα, και πάει να σκάσει, είναι μεγάλη πιθανότητα να είναι διαφραγματοκήλη.

Δεν είναι δικιά μου εφεύρεση...
είχα μια γατούλα, και έπρεπε να δω αν έχει ή δεν έχει πρίν την φέρω στην Αθήνα στον Κτηνίατρο. Τελικά δεν είχε, και στειρώθηκε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[JohnDVM]

πιστευω πως χωρις να λυθει το προβλημα υγειας ή εστω να ενημερωσει για πιθανον κινδυνους δεν επρεπε να προβει σε στειρωση. Στη συγκεκριμενη περιπτωση δεν εγινε τιποτα απο αυτα. Ουτε καν εγιναν εξετασεις να δουν που οφειλονταν το προβλημα οταν εγινε η προναρκωση πριν γινει η στειρωση. Επομενως πιστευω οτι ειναι ιατρικο λαθος.

(btw το διαφραγμα δεν ειναι μεμβρανη αλλα μυς)

Το διαφραγμα ειναι και τα δυο μια ινωδης μεμβρανη που εχει μυς για να μπορει να συσπαται ωστε να μεγαλωνει ή να μικραινει αναλογα
Η διαγνωση της διαφραγματοκηλης θα μπορουσε να γινει με ακτινογραφια, αλλα αν τα συμπτωματα του αναπνευστικου υποχωρησαν με τη θεραπεια μπορει να μην υποψιαστηκε αυτην την περιπτωση ο συναδελφος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipis1]

Το διαφραγμα ειναι και τα δυο μια ινωδης μεμβρανη που εχει μυς για να μπορει να συσπαται ωστε να μεγαλωνει ή να μικραινει αναλογα
Η διαγνωση της διαφραγματοκηλης θα μπορουσε να γινει με ακτινογραφια, αλλα αν τα συμπτωματα του αναπνευστικου υποχωρησαν με τη θεραπεια μπορει να μην υποψιαστηκε αυτην την περιπτωση ο συναδελφος

Κατ΄αρχήν σας ευχαριστώ όλους σας που ασχοληθήκατε με το θέμα μου και με την Ήρα μου.
Τα συμπτώματα υποχώρησαν κάπως με τη θεραπεία που ακολουθήσαμε. Όμως παρέμειναν όπως προείπα, βήχας και κάποια δυσκολία γενικώς στην αναπνοή στιγμές στιγμές όμως. Του το ανέφερα και μου είπε ότι μάλλον η λοίμωξη έχει πάει στο κατώτερο αναπνευστικό και θα χρειαστεί θεραπεία περισσότερες ημέρες, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μετά τη στείρωση. Στις δικές μου επίμονες ερωτήσεις για την ασφάλεια της στείρωσης, με διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος γιατί θα έβαζε μικρότερη δόση αναισθητικού.
Αυτή τη φορά πάντως στην προνάρκωση ήταν ήρεμη, δεν είχε καμία δυσκολία όπως την προηγούμενη φορά.
Και έτσι έχασα την Ήρα μου.
Κατ΄άλλα, έχω τρεις υπέροχες γατούλες, στειρωμένες, που τις λατρεύω. Απλά την Ήρα, την τάιζα έξω σαν αδέσποτο και σιγά σιγά την αγάπησα πάρα πολύ και είπα να γίνει το τέταρτο μέλος της γατοομάδας. Δεν ήταν όμως τυχερή.
Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι και να χαίρεστε τις γατούλες σας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Κατ΄αρχήν σας ευχαριστώ όλους σας που ασχοληθήκατε με το θέμα μου και με την Ήρα μου.
Τα συμπτώματα υποχώρησαν κάπως με τη θεραπεία που ακολουθήσαμε. Όμως παρέμειναν όπως προείπα, βήχας και κάποια δυσκολία γενικώς στην αναπνοή στιγμές στιγμές όμως. Του το ανέφερα και μου είπε ότι μάλλον η λοίμωξη έχει πάει στο κατώτερο αναπνευστικό και θα χρειαστεί θεραπεία περισσότερες ημέρες, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μετά τη στείρωση. Στις δικές μου επίμονες ερωτήσεις για την ασφάλεια της στείρωσης, με διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος γιατί θα έβαζε μικρότερη δόση αναισθητικού.
Αυτή τη φορά πάντως στην προνάρκωση ήταν ήρεμη, δεν είχε καμία δυσκολία όπως την προηγούμενη φορά.
Και έτσι έχασα την Ήρα μου.
Κατ΄άλλα, έχω τρεις υπέροχες γατούλες, στειρωμένες, που τις λατρεύω. Απλά την Ήρα, την τάιζα έξω σαν αδέσποτο και σιγά σιγά την αγάπησα πάρα πολύ και είπα να γίνει το τέταρτο μέλος της γατοομάδας. Δεν ήταν όμως τυχερή.
Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι και να χαίρεστε τις γατούλες σας.

Λυπάμαι πολύ για τη γατούλα σου...και μπορώ απόλυτα να σε καταλάβω, γιατί έζησα ακριβώς την ίδια περίπτωση, όχι με στείρωση, αλλά με ρήξη διαφράγματος μάλλον λόγω πτώσης. Στην εγχείρηση που επιχειρήσαμε να κάνουμε, την έχασα τη λατρεία μου...και έχει καταστραφεί η ζωή και η ψυχή μου έκτοτε, γιατί την είχα σαν παιδί, τη λάτρευα και δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο.
Δεν θα αποφάσιζα να γράψω καν, αλλά με βασανίζουν οι τύψεις. Κι αυτό γιατί νιώθω πως δεν πρόσεξα αρκετά...γιατί ενώ "δεν έκοψα" για τόσο σόι αυτόν τον γιατρό (μου έδωσε την εντύπωση πως δεν έχει ξανακάνει τόσο σοβαρή επέμβαση και κάποια άλλα σημάδια, ούτε είχε monitor ή απινιδωτή) δεν την ανέβαλλα, να την πάρω να φύγω προς αναζήτηση κάποιου βεβαιωμένα έμπειρου. Δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα, αλλά πιστεύω πως η λατρεία μου πέθανε από υπερβολική ή λάθος νάρκωση...στη μέτρηση με το στηθοσκόπιο πριν αρχίσει της έβρισκε - όπως λέει - 200 σφυγμούς! Νάρκωση δεν έπιανε, αυτός χρησιμοποιούσε εμένα να την κρατήσω γιατί φοβόταν!!! μη τον γρατσουνίσει, και γύρευε τι την πότισε για να την κοιμήσει...δεν έφτασε καν στην τομή για το διάφραγμα όπως μου είπε, αλλά του πέθανε από μαρμαρυγή...και να σκεφτείς ότι πριν αρχίσουμε καν, όλο και μου το πέταγε...μπορεί να πάθει μαρμαρυγή κλπ κλπ κλπ...λές και το προδίκαζε...και μένα δε μού ΄κοψε να πω stop...
Τέλος πάντων, το λάθος θεωρώ ότι είναι αποκλειστικά δικό μου. Δε μπορώ με τίποτα να συνέλθω, και θα με βασανίζουν οι τύψεις για πάντα, γιατί δεν πρόσεξα και υποτίμησα την κατάσταση. Πιστεύω πως αν την είχα πάει σε κάποιον αποδεδειγμένα έμπειρο και με πιό εξοπλισμένο ιατρείο θα είχε σωθεί, ή τουλάχιστο θα μου έλεγαν να μη προχωρήσω σε επέμβαση αφού ήταν τόσο επίφοβο, και να την αφήσω στην ησυχία της να ζήσει όσο ζούσε. Δεν ήταν και του θανατά τελείως όταν του την πήγα, απλά δεν έτρωγε πολύ και ανάσαινε λίγο γρήγορα. Αυτός όμως δε μου τα είπε αυτά, επαναπαύτηκα λοιπόν ότι θα τη σώσει, και το πλήρωσα ακριβά...πείτε μου αν ξέρει κάποιος γιατί θα σκάσω, αυτές οι περιπτώσεις είναι πάντα θανατηφόρες, ή έχουν επιβιωσιμότητα? Έπρεπε να την αφήσω να τη σακατέψει με τόση ταχυκαρδία ή αρρυθμία που πιθανώς είχε? Ή να του την αρπάξω έτσι όπως ήτανε ναρκωμένη και να φύγω, ιδίως μετά τις μπηχτές για τα τετελεσμένα που μου γυρόφερνε? Μακάρι να το είχα κάνει, θα την είχα αγκαλιά ακόμα, αλλά που να φανταστώ...δεν είμαι γιατρός πανάθεμά με...
Συγχωρέστε με για τα χάλια μου, αλλά δεν είμαι καθόλου καλά ψυχολογικά, όσο σκέφτομαι πως την έχασα με τον τρόπο που την έχασα. Και εύχομαι να είναι το τελευταίο θύμα από παρόμοια περίπτωση. Εύχομαι στους πάντες να χαίρεστε και να προσέχετε τα ζωάκια σας, και μακάρι κανένας άλλος να μη περάσει κάτι τέτοιο...Ευχαριστώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipis1]

Λυπάμαι πολύ για τη γατούλα σου...και μπορώ απόλυτα να σε καταλάβω, γιατί έζησα ακριβώς την ίδια περίπτωση, όχι με στείρωση, αλλά με ρήξη διαφράγματος μάλλον λόγω πτώσης. Στην εγχείρηση που επιχειρήσαμε να κάνουμε, την έχασα τη λατρεία μου...και έχει καταστραφεί η ζωή και η ψυχή μου έκτοτε, γιατί την είχα σαν παιδί, τη λάτρευα και δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο.
Δεν θα αποφάσιζα να γράψω καν, αλλά με βασανίζουν οι τύψεις. Κι αυτό γιατί νιώθω πως δεν πρόσεξα αρκετά...γιατί ενώ "δεν έκοψα" για τόσο σόι αυτόν τον γιατρό (μου έδωσε την εντύπωση πως δεν έχει ξανακάνει τόσο σοβαρή επέμβαση και κάποια άλλα σημάδια, ούτε είχε monitor ή απινιδωτή) δεν την ανέβαλλα, να την πάρω να φύγω προς αναζήτηση κάποιου βεβαιωμένα έμπειρου. Δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα, αλλά πιστεύω πως η λατρεία μου πέθανε από υπερβολική ή λάθος νάρκωση...στη μέτρηση με το στηθοσκόπιο πριν αρχίσει της έβρισκε - όπως λέει - 200 σφυγμούς! Νάρκωση δεν έπιανε, αυτός χρησιμοποιούσε εμένα να την κρατήσω γιατί φοβόταν!!! μη τον γρατσουνίσει, και γύρευε τι την πότισε για να την κοιμήσει...δεν έφτασε καν στην τομή για το διάφραγμα όπως μου είπε, αλλά του πέθανε από μαρμαρυγή...και να σκεφτείς ότι πριν αρχίσουμε καν, όλο και μου το πέταγε...μπορεί να πάθει μαρμαρυγή κλπ κλπ κλπ...λές και το προδίκαζε...και μένα δε μού ΄κοψε να πω stop...
Τέλος πάντων, το λάθος θεωρώ ότι είναι αποκλειστικά δικό μου. Δε μπορώ με τίποτα να συνέλθω, και θα με βασανίζουν οι τύψεις για πάντα, γιατί δεν πρόσεξα και υποτίμησα την κατάσταση. Πιστεύω πως αν την είχα πάει σε κάποιον αποδεδειγμένα έμπειρο και με πιό εξοπλισμένο ιατρείο θα είχε σωθεί, ή τουλάχιστο θα μου έλεγαν να μη προχωρήσω σε επέμβαση αφού ήταν τόσο επίφοβο, και να την αφήσω στην ησυχία της να ζήσει όσο ζούσε. Δεν ήταν και του θανατά τελείως όταν του την πήγα, απλά δεν έτρωγε πολύ και ανάσαινε λίγο γρήγορα. Αυτός όμως δε μου τα είπε αυτά, επαναπαύτηκα λοιπόν ότι θα τη σώσει, και το πλήρωσα ακριβά...πείτε μου αν ξέρει κάποιος γιατί θα σκάσω, αυτές οι περιπτώσεις είναι πάντα θανατηφόρες, ή έχουν επιβιωσιμότητα? Έπρεπε να την αφήσω να τη σακατέψει με τόση ταχυκαρδία ή αρρυθμία που πιθανώς είχε? Ή να του την αρπάξω έτσι όπως ήτανε ναρκωμένη και να φύγω, ιδίως μετά τις μπηχτές για τα τετελεσμένα που μου γυρόφερνε? Μακάρι να το είχα κάνει, θα την είχα αγκαλιά ακόμα, αλλά που να φανταστώ...δεν είμαι γιατρός πανάθεμά με...
Συγχωρέστε με για τα χάλια μου, αλλά δεν είμαι καθόλου καλά ψυχολογικά, όσο σκέφτομαι πως την έχασα με τον τρόπο που την έχασα. Και εύχομαι να είναι το τελευταίο θύμα από παρόμοια περίπτωση. Εύχομαι στους πάντες να χαίρεστε και να προσέχετε τα ζωάκια σας, και μακάρι κανένας άλλος να μη περάσει κάτι τέτοιο...Ευχαριστώ.

Λυπάμαι πάρα πολύ.Κι εγώ σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει και διαβάζοντας αυτό που έζησες κι εσύ ξανάζησα κι εγώ το δικό μου. Ακόμη νιώθω κι εγώ τύψεις που την πήγα σε αυτόν τον κτηνίατρο. Κι εγώ απορούσα πώς είναι δυνατό να μην έχει εξοπλισμό, να μην κάνει καν μια σωστή εξέταση πριν την επέμβαση. Κι εμένα επίσης την πρώτη φορά που αναβλήθηκε η επέμβαση δεν την έπιανε η νάρκωση λόγω πολλών σφυγμών λες και ήξερε το καλό μου το γατάκι τι θα γινόταν. Τη δεύτερη φορά όμως ... την έχασα. Κι εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνει μια σωστή εξέταση και να καταλάβει ότι υπήρχε πρόβλημα και να μην κάνει στείρωση. Και αν ακόμη δεν γινόταν να γίνει αποκατάσταση του διαφράγματος, να ζούσε όσο γινόταν με αυτό το πρόβλημα. Τουλάχιστον θα ζούσε με πολύ αγάπη και φροντίδα.
Δυστυχώς οι γατούλες μας ήταν πολύ άτυχες. Αλλά δεν ξέραμε εμείς ότι έπρεπε να τις πάμε κάπου αλλού. Κι εγώ επίσης λες και ήξερα, του είχα πει αρκετές φορές να κάνουμε στείρωση, το φοβάμαι, γιατί την βλέπω να αναπνέει περίεργα, να βήχει, να ζορίζεται, το μόνο που θέλω είναι να είναι ζωντανή. Και μου έλεγε μη φοβάσαι, εμείς τι κάνουμε, τι σπουδάζουμε, φυσικά και θα την πάρεις ζωντανή. Και βλέπεις τι έγινε. Μην έχεις τύψεις. Αν ξέραμε, φυσικά και δεν θα τ αφήναμε σε αυτούς. Εμείς εμπιστευτήκαμε το γιατρό, τον "επιστήμονα;" . Εγώ πήγα σε αυτον αφού μου τον σύστησαν άλλοι σαν πολύ έμπειρο και καλό. Εξοπλισμός όμως μηδέν. Δεν ήξερα όμως. Αφού έγινε ότι έγινε, μετά το έψαξα.
Και πάλι μην έχεις τύψεις. Θέλαμε το καλό τους. Αλλιώς θα τα είχαμε αφήσει έτσι, στη μοίρα τους. Βέβαια θα ζούσαν περισσότερο τελικά.
Κι εγώ θα ήθελα να μάθω τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Πόσο μπορεί να ζήσουν, γιατί βρήκα ότι δεν μπορεί να γίνει σε όλες τις περιπτώσεις χειρουργική αποκατάσταση του διφράγματος.
Δεν ξέρω πως να σε παρηγορήσω, ότι και να πει κάποιος ο πόνος δεν φεύγει ούτε καταλαγιάζει. Μόνο ο χρόνος τον απαλύνει. Αλλά οι τύψεις μένουν...
Να θυμάσαι τη γατούλα σου με πολλή αγάπη, με έκανες κι εμένα να κλάψω, ξανάζησα ό,τι έγινε πριν 1 μήνα περίπου.
Ας ελπίσουμε ότι αν βρίσκονται κάπου θα είναι χαρούμενα κι ευτυχισμένα και θα ξέρουν ότι τη λίγη ζωούλα που έζησαν, την έζησαν μέσα σε πολλή αγάπη και ότι τα αγαπάμε ακόμη και δε θα τα ξεχάσουμε ποτέ. Και οτι δε θέλαμε το κακό τους, άσχετα από την κατάληξη.
Να είσαι καλά και να δώσεις κάποτε την αγάπη που έχεις για τα ζώα σε κάποιο άλλο, γιατί πραγματικά την χρειάζονται μέσα στον κόσμο με τα πολλά κτήνη που ζούμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[spiros21]

Εχω χασει και εγω τον γατο μου σε ηλικια 18 μηνων απο διαφραγματοκοιλη και τρελαθηκα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[saloniCAT]

Κατ' αρχήν στην pipis και όσους είχαν παρόμοια περιστατικά, συλληπητήρια. Αλλά, σας παρακαλώ, μη ρίχνετε το φταίξιμο στον εαυτό σας. Ακόμη και στο φίλο που έγραψε ότι είχε "σημάδια" ότι ο γιατρός δεν ήταν κατάλληλος...
Δεν είστε ούτε ένοχοι, ούτε συνένοχοι. Και στο κάτω - κάτω παιδιά κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε τόσο για τους συνανθρώπους μας, όσο και για τα ζωάκια. Έχω χάσει κι εγώ γατούλα, και παρόλο που νιώθω ενοχές, δεν ξέρω αν τελικά η ευθύνη ήταν δική μου (μεγάλη ιστορία - δεν την αναφέρω). Απλά, έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στο να της κάνω το ένα κακό ή το άλλο; Ακόμη χειρότερα...
Σκεφτείτε, όμως, πως αν δεν είχατε μαζέψει αυτά τα γατάκια, θα μπορούσαν να είχαν καταλήξει πολύ νωρίτερα και το πιθανότερο να μην είχαν την ποιοτική ζωή που είχαν κοντά σας. Και είμαι σίγουρη πως αν μπορούσαν να γυρίσουν πίσω, θα σας έλεγαν ένα μεγάλο Ευχαριστώ για τη φροντίδα και την αγάπη σας!

Για επόμενη περίπτωση, εαν υποψιαζόμαστε για διαφραγματοκήλη, η γάτα έχει κάποιο αναπνευστικό κλπ..

μπορούμε να την γυρίσουμε ανάποδα, απο τα πίσω πόδια και να την "κρεμάσουμε". Αν αντιδράσει άσχημα, και πάει να σκάσει, είναι μεγάλη πιθανότητα να είναι διαφραγματοκήλη.

Να σε ρωτήσω κάτι, γιατί σήμερα είχα ένα περίεργο περιστατικό με τη Survi... Καθόταν στην αγκαλιά μου, κι όταν τη σήκωσα κρατώντας την μεταξύ στήθους και κοιλίτσας, άρχισε να βήχει για κάνα δίλεπτο....

Διάβασα όσα γράφεις και είπα καλού - κακού να κάνω το τεστ που αναφέρεις. Δεν μπορώ να πω ότι της άρεσε που την τσάκωσα από τα ποδάρια και την κρατούσα ανάποδα , αλλά ούτε είχε και μία φοβερή αντίδραση. Και η ηλίθια απορία μου...
Πόση ώρα πρέπει να μείνει έτσι κρεμασμένο το ζωντανό;
Μήπως δεν την άφησα αρκετά; Πάντως όταν την άφησα κάτω ήταν μια χαρά. Ούτε λαχανιασμένη, ούτε έβηχε..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Λυπάμαι πάρα πολύ.Κι εγώ σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει και διαβάζοντας αυτό που έζησες κι εσύ ξανάζησα κι εγώ το δικό μου. Ακόμη νιώθω κι εγώ τύψεις που την πήγα σε αυτόν τον κτηνίατρο. Κι εγώ απορούσα πώς είναι δυνατό να μην έχει εξοπλισμό, να μην κάνει καν μια σωστή εξέταση πριν την επέμβαση. Κι εμένα επίσης την πρώτη φορά που αναβλήθηκε η επέμβαση δεν την έπιανε η νάρκωση λόγω πολλών σφυγμών λες και ήξερε το καλό μου το γατάκι τι θα γινόταν. Τη δεύτερη φορά όμως ... την έχασα. Κι εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνει μια σωστή εξέταση και να καταλάβει ότι υπήρχε πρόβλημα και να μην κάνει στείρωση. Και αν ακόμη δεν γινόταν να γίνει αποκατάσταση του διαφράγματος, να ζούσε όσο γινόταν με αυτό το πρόβλημα. Τουλάχιστον θα ζούσε με πολύ αγάπη και φροντίδα.
Δυστυχώς οι γατούλες μας ήταν πολύ άτυχες. Αλλά δεν ξέραμε εμείς ότι έπρεπε να τις πάμε κάπου αλλού. Κι εγώ επίσης λες και ήξερα, του είχα πει αρκετές φορές να κάνουμε στείρωση, το φοβάμαι, γιατί την βλέπω να αναπνέει περίεργα, να βήχει, να ζορίζεται, το μόνο που θέλω είναι να είναι ζωντανή. Και μου έλεγε μη φοβάσαι, εμείς τι κάνουμε, τι σπουδάζουμε, φυσικά και θα την πάρεις ζωντανή. Και βλέπεις τι έγινε. Μην έχεις τύψεις. Αν ξέραμε, φυσικά και δεν θα τ αφήναμε σε αυτούς. Εμείς εμπιστευτήκαμε το γιατρό, τον "επιστήμονα;" . Εγώ πήγα σε αυτον αφού μου τον σύστησαν άλλοι σαν πολύ έμπειρο και καλό. Εξοπλισμός όμως μηδέν. Δεν ήξερα όμως. Αφού έγινε ότι έγινε, μετά το έψαξα.
Και πάλι μην έχεις τύψεις. Θέλαμε το καλό τους. Αλλιώς θα τα είχαμε αφήσει έτσι, στη μοίρα τους. Βέβαια θα ζούσαν περισσότερο τελικά.
Κι εγώ θα ήθελα να μάθω τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Πόσο μπορεί να ζήσουν, γιατί βρήκα ότι δεν μπορεί να γίνει σε όλες τις περιπτώσεις χειρουργική αποκατάσταση του διφράγματος.
Δεν ξέρω πως να σε παρηγορήσω, ότι και να πει κάποιος ο πόνος δεν φεύγει ούτε καταλαγιάζει. Μόνο ο χρόνος τον απαλύνει. Αλλά οι τύψεις μένουν...
Να θυμάσαι τη γατούλα σου με πολλή αγάπη, με έκανες κι εμένα να κλάψω, ξανάζησα ό,τι έγινε πριν 1 μήνα περίπου.
Ας ελπίσουμε ότι αν βρίσκονται κάπου θα είναι χαρούμενα κι ευτυχισμένα και θα ξέρουν ότι τη λίγη ζωούλα που έζησαν, την έζησαν μέσα σε πολλή αγάπη και ότι τα αγαπάμε ακόμη και δε θα τα ξεχάσουμε ποτέ. Και οτι δε θέλαμε το κακό τους, άσχετα από την κατάληξη.
Να είσαι καλά και να δώσεις κάποτε την αγάπη που έχεις για τα ζώα σε κάποιο άλλο, γιατί πραγματικά την χρειάζονται μέσα στον κόσμο με τα πολλά κτήνη που ζούμε.

Αγαπητή φίλη pipis και σε όλους τους άλλους φίλους και φίλες, ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράσταση...δε θα επεκταθώ πολύ παραπέρα στο συμβάν, γιατί ξέρω πως για κάποιους από εμάς είναι πολύ δύσκολο να διαβάζουμε τέτοια πράγματα. Για μένα ιδίως είναι αβάσταχτο μετά από αυτό. Αυτό που έχω να πω είναι πως δενόμαστε πάρα πολύ με αυτές τις ψυχούλες - και καλά κάνουμε - αλλά να το τίμημα...μετά υποφέρουμε πολύ, όπως κι εγώ ακόμα και σήμερα και ποιός ξέρει μέχρι πότε, γιατί τη λέξη "αντίο" δε μπορώ, και ποτέ δεν θα της την πω. Γιατί με άφησε πολύ νωρίς, τόσο άδικα και ενώ ήμουν εντελώς απροετοίμαστος για τέτοιο σοκ, οπότε δεν ξέρω πότε και αν θα το πάρω απόφαση. Για μένα "κάπου βολτάρει, και θα ΄ρθει"...γιατί όποτε σκέφτομαι "το άλλο", καταρρέω με τη μια.

Αυτό που θέλω όμως όσο τίποτα, είναι όλοι όσοι από εμάς από δω και πέρα ζούμε τέτοιες συμφορές, να το λέμε. Εδώ μέσα, εκεί, παραπέρα...ώστε να γλυτώσουμε όσες ψυχούλες ακόμα μπορούμε από τυχόν αλμπάνηδες και φονιάδες. Να μην αφήνουμε να καταρρακώσουν κι άλλους σαν κι εμάς. Το χρωστάμε στις λατρείες μας, γιατί κι εμείς αν ξέραμε, είχαμε διαβάσει, ψάξει ή προειδοποιηθεί, θα είχαμε ακόμα το κεφαλάκι τους στον ώμο μας...οπότε, ξεμπρόστιασμα για όποιον από δαύτους μας κάνει κακό από την απληστία, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και τον αντιεπαγγελματισμό του...να μη ξαναπατάει κανείς εκεί πέρα, μπας και γλυτώσουμε κανένα αθώο πλάσμα από την "επιστήμη" τους. Γι΄αυτό βρε παιδιά, παρόλο που ολόψυχα δεν το έυχομαι, ότι σας συμβαίνει δημοσιοποιείστε το. Να τους ξέρουμε.

Φίλη Pipis σίγουρα θέλαμε το καλό τους, όπως και για τους ανθρώπους μας, γιατί εμείς οι ζωόφιλοι δεν ξεχωρίζουμε το ζώο από τον άνθρωπο. Απλά, εγώ τουλάχιστον, βασανίζομαι γιατί την άφησα έρμαιο στον πρώτο...ενώ με τόσο σοβαρό πρόβλημα, θα έπρεπε να την πάω σε άλλους δέκα να δω αν μου λένε τα ίδια, και αν κανένας δε με έπειθε, να τη φέρω Αθήνα ή δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, αρκεί να σωζόταν. Ότι κι αν έπρεπε να κάνω...αλλά δεν λειτούργησε το μυαλό. Επαναπαύτηκα, όπως όλοι που οι προθέσεις μας είναι οι καλύτερες μεν, αλλά δεν είμαστε γιατροί για να ξέρουμε. Σκέψου πως μου είπε αυτός πώς παρόλο που ήταν χτυπημένη και είχε ρήξη δεν έφτασε εκεί, την είχε χάσει στην αναισθησία. Και με δεδομένο ότι δεν είχε τίποτα από εξοπλισμό, έπαιζε τζόκερ...θα πάθει ή όχι μαρμαρυγή, εεε? Έ, αν πάθει έπαθε τι να κάνουμε, γυρισμός δεν υπάρχει. Εάν έφτανε όμως στο διάφραγμα, η γάτα δεν είχε χρόνιο ή ανεπανόρθωτο πρόβλημα, και θα τα κατάφερνε! Αυτό μου το είπε μετά, κατ΄εκτίμηση. Τέλοσπάντων...πάει τώρα.
Την αγάπη μας όλοι εκεί στο σπίτι, τη δίνουμε ήδη σε πολλά ζωάκια και θα συνεχίσουμε φυσικά...δεν ήταν η μόνη που είχα. Αυτή όμως ήταν η αρχόντισσα, η μία και αναντικατάστατη. Αυτά τα άλλα λοιπόν θα προσπαθήσω να τα προσέξω με αφορμή τη θυσία της κούκλας μου, πολύ περισσότερο από ποτέ. Από τα διάφορα κτήνη του πολιτισμένου κόσμου μας όπως ορθώς τους είπες, και οποιαδήποτε άλλη κακοτοπιά. Το χρωστάω στην Τitina μου...

Για τη φίλη saloniCAT, ευχαριστώ...κι όσον αφορά το περιστατικό που είχες, καλού κακού η γνώμη μου είναι να την πας για μια εξέταση...ίσως να είναι κάτι ασήμαντο, μια τριχόμπαλα που θέλει να βγάλει με το βήχα, ίσως, ίσως, ίσως...αλλά βεβαιώσου για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο τουλάχιστον, και να μην έχεις τίποτα σαν τα δικά μας...

Είπα πως δε θα επεκταθώ, αλλά το έκανα και συγχωρήστε με βρε παιδιά που έγινα πάλι κουραστικός, αλλά για να μπαίνετε εδώ μέσα σίγουρα με καταλαβαίνετε. Ευχαριστώ για την κατανόηση. Να προσέχετε και να χαίρεστε τα ζωάκια σας. Και σε σένα φίλη pipis που το έζησες ίδια με μένα, θα ευχηθώ ότι εύχομαι και για τον εαυτό μου...να φύγει αυτός ο πόνος, και να φτάσουμε κάποια στιγμή να θέλουμε να τα θυμόμαστε, χωρίς να πονάμε όμως, όπως τώρα. Ευχαριστώ και πάλι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Να σε ρωτήσω κάτι, γιατί σήμερα είχα ένα περίεργο περιστατικό με τη Survi... Καθόταν στην αγκαλιά μου, κι όταν τη σήκωσα κρατώντας την μεταξύ στήθους και κοιλίτσας, άρχισε να βήχει για κάνα δίλεπτο....

Διάβασα όσα γράφεις και είπα καλού - κακού να κάνω το τεστ που αναφέρεις. Δεν μπορώ να πω ότι της άρεσε που την τσάκωσα από τα ποδάρια και την κρατούσα ανάποδα , αλλά ούτε είχε και μία φοβερή αντίδραση. Και η ηλίθια απορία μου...
Πόση ώρα πρέπει να μείνει έτσι κρεμασμένο το ζωντανό;
Μήπως δεν την άφησα αρκετά; Πάντως όταν την άφησα κάτω ήταν μια χαρά. Ούτε λαχανιασμένη, ούτε έβηχε..

Κοίτα, και εμένα η γάτα αντέδρασε άσχημα, αλλά ήταν φυσιολογική αντίδραση.
Μου έχουν πεί ότι όταν έχει διαφραγματοκήλη, η γάτα, ανάποδα, δεν μπορεί να ανασάνει.

Οπότε προσπαθείς να δείς στα δευτερόλεπτα που την κρατάς, άν έχει δυσκολία αναπνοής. Επίσης, δικιά μου σκέψη, αν η γάτα δεν μπορεί να ανασάνει λόγω διαφραγματοκήλης, δεν θα χτυπιέται... θα μείνει ακίνητη, και μετά απο λίγο θα λιποθυμήσει...(λογικά)


Εκτός και αν είναι νυχτερίδα ή η γάτα "βούτυρο" και της αρέσει.

Πάντα φυσικά υπάρχει και ο ίσιος δρόμος, αν έχουμε αμφιβολία.. ο Κτηνίατρος.

(Τώρα με έκανες να ρωτήσω αύριο τον γιατρό μου, θα επανέλθω.)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kyveli]

Λυπάμαι πολύ για την απώλεια των παιδιών σας.

Αρχικά να πω ότι η εγχείρηση διαφραγματοκοίλης έχει ένα 45% επιτυχία. Είναι ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο που πραγματοποιείται από 3 άτομα και όχι από έναν. Πρέπει να είναι εξειδικευμένος αυτός που θα την κάνει και να έχει την εμπειρία.

Επίσης να πω ότι η ακτινογραφία βοηθάει φυσικά πολύ για μία πρώτη διάγνωση, αλλά η διαφραγματοκοίλη δεν έχει σταθερά τα ίδια συμπτώματα δύσπνοιας. Σε άλλα ζώα μπορεί να έχει μπει ένα έντερο μέσα στον χώρο των πνευμόνων, σε άλλα όλα τα όργανα του στομαχιού. Εξαρτάται από την κοίλη. Όσο πιο πολύ μειώνεται ο χώρος των πενευμόνων τόσο μειώνονται και οι δυνατότηες οξυγόνωσης του ζώου.
Άλλα ζωάκια, ειδικά τις πρώτες μέρες που το παθαίνουν (πτώση, χτύπημα κλπ) μπορεί να μη μπορούν να ξαπλώσουν καν, να μην κοιμούνται, να μην κάθονται, να αποφεύγουν τον ήλιο, να μην πηδάνε, να βαριανασαίνουν να τα βλέπετε να αναπνέουν με δυσκολία.
Άλλα πάλι μπορεί να έχουν μία δύσπνοια και καμία άλλη αλλαγή. Ένας έμπειρος γιατρός θα βοηθήσει στη διάγνωση.

Αναλόγως με την κατάσταση, η διαφραγματοκοίλη δεν είναι κάτι που μπορεί να παραμείνει αφήνοντας το ζώο ανέπαφο από επιπτώσεις. Οι περισσότερες γάτες που δεν εγχειρίζονται έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής 1-2 χρόνια. Είναι μία επέμβαση με ρίσκο, δαπανηρή και ψυχοφθόρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.