Διαφραγματοκήλη

[julia]

(Τώρα με έκανες να ρωτήσω αύριο τον γιατρό μου, θα επανέλθω.)

Επανέρχομαι λοιπόν,
Η γάτα θα έχει δυσκολία αναπνοής. Ανάλογα με την σοβαρότητα, θα φανεί δύσκολα, ή εύκολα.
Το να χτυπιέται, η γάτα μπορεί να σημαίνει και ναι, και όχι, μιάς και μπορεί να προσπαθεί να ανασάνει, ή απλά δεν της αρέσει το ανάποδο.

Σε σοβαρή περίπτωση διαφραγματοκήλης, η γάτα θα μας μείνει.

Αυτά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Φίλη kyveli σε ευχαριστούμε. Θα ήθελα με αφορμή το μήνυμα σου να παραθέσω όσα αφορούν τη δική μου περίπτωση, που φαντάζομαι έχεις διαβάσει νωρίτερα. Λοιπόν, απαντάω απ΄ευθείας πάνω στα γραφόμενά σου:


"Αρχικά να πω ότι η εγχείρηση διαφραγματοκοίλης έχει ένα 45% επιτυχία. Είναι ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο που πραγματοποιείται από 3 άτομα και όχι από έναν. Πρέπει να είναι εξειδικευμένος αυτός που θα την κάνει και να έχει την εμπειρία."

<<Δεν αμφισβητεί κανείς μας ότι είναι δύσκολο και πολύ επίφοβο χειρουργείο. Κι όπως λές θέλει 3 άτομα, και εξειδίκευση. Στη δική μου περίπτωση λοιπόν, ο ντόκτορας ήταν μόνος του, σαν να την εξέταζε για συνάχι. Όυτε monitor, απινιδωτής (είναι ακριβοί λέει, και σπάνια έχει κάποιος!), τίποτα, τίποτα. Ή μάλλον όχι ακριβώς μόνος του, είχε την κοπέλα!!! του μέσα εκεί! Δεν το έχω επιβεβαιώσει ακόμα, αλλά αν κρίνω από τον τρόπο που φερόταν και κοίταζε η κακομοίρα, μόνο γιατρίνα ή νοσοκόμα δεν ήταν. Όσο ήταν κι αυτός εξειδικευμένος σε αυτού του είδους την επέμβαση προφανώς...>>

"Επίσης να πω ότι η ακτινογραφία βοηθάει φυσικά πολύ για μία πρώτη διάγνωση,
<<Τρείς της έκανε, οι πρώτες δύο "δεν του΄βγαιναν...">>
αλλά η διαφραγματοκοίλη δεν έχει σταθερά τα ίδια συμπτώματα δύσπνοιας. Σε άλλα ζώα μπορεί να έχει μπει ένα έντερο μέσα στον χώρο των πνευμόνων, σε άλλα όλα τα όργανα του στομαχιού. Εξαρτάται από την κοίλη. Όσο πιο πολύ μειώνεται ο χώρος των πενευμόνων τόσο μειώνονται και οι δυνατότηες οξυγόνωσης του ζώου.
<<Στη δική μου, είχε εισχωρήσει ένα μέρος του συκωτιού, όπως μου είπε. Λεπτομέρεια βέβαια, γιατί το γατάκι έφυγε στην αναισθησία από μαρμαρυγή, όπως μου είπε αυτός τουλάχιστο.>>
Άλλα ζωάκια, ειδικά τις πρώτες μέρες που το παθαίνουν (πτώση, χτύπημα κλπ) μπορεί να μη μπορούν να ξαπλώσουν καν, να μην κοιμούνται, να μην κάθονται, να αποφεύγουν τον ήλιο, να μην πηδάνε, να βαριανασαίνουν να τα βλέπετε να αναπνέουν με δυσκολία.
Άλλα πάλι μπορεί να έχουν μία δύσπνοια και καμία άλλη αλλαγή.
<<Αυτό ακριβώς είχε η δικιά μου. Όπως το λές εδώ. Μία δύσπνοια και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα καμμία αλλαγή στη συμπεριφορά. Όμως δεν έτρωγε στην αρχή σχεδόν καθόλου, αλλά 1-2 μέρες πριν την πάω σε δαύτονε είχε αρχίσει να ζητάει να φάει λίγο.>>
Ένας έμπειρος γιατρός θα βοηθήσει στη διάγνωση."
<<Ένας έμπειρος...πανάθεμά μεεε.>>

"Αναλόγως με την κατάσταση, η διαφραγματοκοίλη δεν είναι κάτι που μπορεί να παραμείνει αφήνοντας το ζώο ανέπαφο από επιπτώσεις. Οι περισσότερες γάτες που δεν εγχειρίζονται έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής 1-2 χρόνια. Είναι μία επέμβαση με ρίσκο, δαπανηρή και ψυχοφθόρα."
<<Δε διαφωνώ σε τίποτα. Αυτό που ήθελα από αυτόν όμως ήταν πρίν κάνει ότι κάνει να μου τα πει αυτά. Να μου εξηγήσει ότι επειδή δεν είχε εξοπλισμό αυτός, και λόγω της σοβαρότητας του θέματος, ίσως να ήταν καλό να την αφήσουμε ήσυχη - δεν ήταν και τελείως του θανατά - κι όσο ζούσε. Ή να το ψάχναμε πιό μετά εμείς κάπου πιο εξειδικευμένα, όπως και στάνταρ θα έκανα, σιγά μη την άφηνα έτσι. Δεν θα τον παρεξηγούσα ρε παιδιά, ίσα ίσα, θα ΄λεγα ότι είναι μάγκας, σωστός και δε θέλει απλά να μου "τα πάρει". Και θα του έδινα ότι ήθελε μωρέ τότε και πολύ περισσότερα μάλιστα, κι ας έκανα να φάω ένα μήνα! Αλλά να την είχα τώρα, ακόμα...
Όσο για το ψυχοφθόρο...καλύτερα μη με δείς...δεν ξέρω κι εγώ πότε θα συνέλθω, έχω τρελαθεί. Είμαι σίγουρος ότι αν είχε καταλάβει έστω και στο 50% τι κακό θα μου κάνει, δε θα αναλάμβανε...θα με έδιωχνε επαγγελματικά. Δεν τον προϊδέασα κι εγώ βλέπεις ότι αυτό το πλάσμα είναι για μένα ΠΑΙΔΙ, και να προσέξει ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ...φταίω κι εγώ, αλλά δεν το περίμενα με τίποτα ότι θα την ξεκάνει...φοβόμουν, ναι, αλλά αισιοδοξούσα. Και να...
Ελπίζω μετά από αυτά παιδιά, και σας κάνω έκκληση, εάν ποτέ βρεθείτε σε τέτοια θέση και έχετε αμφιβολίες ή δείτε οποιαδήποτε προχειρότητα, μη διστάσετε, πάρτε την αγαπούλα σας και φύγετε. Και ρωτήστε, ψάξτε κι αλλού μέχρι να βεβαιωθείτε πως δεν θα το χάσετε άδικα, όπως εμείς. Γι΄αυτό κάθομαι και γράφω και σας κουράζω με όλα αυτά, γιατί δε θέλω κανείς να την ξαναπατήσει, ιδίως όσο σκέφτομαι τι πέρασα και τι περνάω ακόμα. Σας ευχαριστώ και πάλι, και με συγχωρείτε για μια ακόμα φορά.>>
[/quote]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kyveli]

Κώστα, όλα αυτά που έγραψα δεν ήταν σε καμία περίπτωση για να δικαιολογήσω τον γιατρό σου/χασάπη σου.
Πριν από 3 χρόνια βρέθηκα και γω στη θέση να έχω γατί με διαφραγματοκοίλη και για αυτό το έψαξα πάρα πολύ. Έμενα και γω στην Πάτρα τότε, φοιτήτρια, το σπίτι μου στο Ρίο. Στη γειτονιά υπήρχε μία μικρή κάλικο γατούλα, μικρή σε ηλικία, πολύ χαρχούρο και χαδιάρα. Παρατήρησα λοιπόν μία μέρα όπως τη χάιδευα ότι είχε αποκτήσει μία κοίλη στο πλάι της από κλωτσιά προφανώς. Ανέλαβα λοιπόν το αδεσποτάκι, το στείρωσα και το εγχείρησα και για την κοίλη της.
Την κράτησα στη γκαρσονιέρα να αναρρώσει από την εγχείρηση κοίλης και μετά την έβγαλα έξω πάλι, έφυγα για ΣΚ Αθήνα και Κυριακή με παίρνει τηλ. ένας γείτονας να μου πει ότι το γατί πεθαίνει! Γύρισα άρον άρον...Προφανώς και πάλι την είχαν κλωτσήσει, τόσο δυνατά αυτή τη φορά που της είχαν σπάσει τα ράματα από την πρώτη κοίλη, και είχε μολυνθεί και το γατί ανέπνεε με τρομερή δυσκολία. Τρελάθηκα!!!
Την πήγα λοιπόν σε έναν κτηνίατρο μιας γνωστής μου "για καλύτερα" υποτίθεται. Την είδε, την έραψε κλείνοντας μέσα όλο το πύον της μόλυνσης.... Τρελάθηκα, τον ρωτάω και μου λέει "ε, δεν πειράζει, θα απορροφηθεί!!!" Τον ρωτάω γιατί αναπνέει έτσι (πολύ χαρακτηριστικό πώς αναπνέει το γατί με διαφραγματοκοίλη) και μου λέει "ε, μάλλον από τον πόνο θα είναι, μη σκας"!

Την επόμενη την είχα πάει στον κτηνίατρο του Ρίου (καθότι η κτηνίατρος απο΄Αθήνα, από το τηλέφωνο και μόνο από την περιγραφή μου έλεγε "διαφραγματοκοίλη, βγάλε ακτινογραφία άμεσα") για να βγάλουμε ακτινογραφία, με το που την είδε, δίχως να πω τίποτε μου'πε "δε θέλω να σε φοβήσω αλλά μάλον έχει διαφραγματοκοίλη", πριν την ακτινογραφία. Και μου είπε τους κινδύνους, το ρίσκο κλπ.

Αφού διάβασα πολύ, έψαξα ενημερώθηκα αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να την εγχειρήσουμε τη Μιλού. Κάναμε το χειρουργείο αφού πρώτα επουλώθηκε η πλαϊνή κοίλη (φυσικά τα ράμματα από τον χασάπη έσπασαν αφού δε μπήκε καν στη διαδικασία να προετοιμάσει το δέρμα για να κάνει ράμματα, και με τόσο πύον να τρέχει εσωτερικά...). Μέχρι να γίνει το χειρουργείο και να έχει πάρει το γατί λίγο τα πάνω του, την κοίμιζα σε μία κατασκευή με μαξιλάρι που της επέτρεπε να κοιμάται ξαπλωμένη-καθιστή...(με ανασηκωμένη την κοιλιά, ώστε να έχει περισσότερο χώρο)

Πριν το χειρουργείο είχα ρίξει απίστευτο κλάμα στη σκέψη και μόνο του χειρότερου και κατά τη διάρκεια της όλης επέμβασης κόντευα να τρελαθώ από αγωνία. Ευτυχώς είχε αίσιο τέλος η Μιλού.

Λυπάμαι πάρα πολύ για τον πόνο που σας προκάλεσε αυτός ο παλιογιατρός που να πειραματιστεί ήθελε παρά να θεραπεύσει μέσα στην ασχετοσύνη του και την αναισθησία του. Ο αντιεπαγγελματισμός και η ανηθικότητα είναι ήδη δεδομένα για την περίπτωσή του. Λυπάμαι, εξοργίζομαι και θλίβομαι όταν ακούω τέτοια. (μπαίνω σχεδόν στον πειρασμό να σκεφτώ ότι ίσως ήταν ο ίδιος γιατρός στην Πάτρα που μου έκανε το "ράψιμο" και την υπέροχη διάγνωση ότι "μπα, απλώς από τον πόνο είναι έτσι")

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Κώστα, όλα αυτά που έγραψα δεν ήταν σε καμία περίπτωση για να δικαιολογήσω τον γιατρό σου/χασάπη σου.
Πριν από 3 χρόνια βρέθηκα και γω στη θέση να έχω γατί με διαφραγματοκοίλη και για αυτό το έψαξα πάρα πολύ. Έμενα και γω στην Πάτρα τότε, φοιτήτρια, το σπίτι μου στο Ρίο. Στη γειτονιά υπήρχε μία μικρή κάλικο γατούλα, μικρή σε ηλικία, πολύ χαρχούρο και χαδιάρα. Παρατήρησα λοιπόν μία μέρα όπως τη χάιδευα ότι είχε αποκτήσει μία κοίλη στο πλάι της από κλωτσιά προφανώς. Ανέλαβα λοιπόν το αδεσποτάκι, το στείρωσα και το εγχείρησα και για την κοίλη της.
Την κράτησα στη γκαρσονιέρα να αναρρώσει από την εγχείρηση κοίλης και μετά την έβγαλα έξω πάλι, έφυγα για ΣΚ Αθήνα και Κυριακή με παίρνει τηλ. ένας γείτονας να μου πει ότι το γατί πεθαίνει! Γύρισα άρον άρον...Προφανώς και πάλι την είχαν κλωτσήσει, τόσο δυνατά αυτή τη φορά που της είχαν σπάσει τα ράματα από την πρώτη κοίλη, και είχε μολυνθεί και το γατί ανέπνεε με τρομερή δυσκολία. Τρελάθηκα!!!
Την πήγα λοιπόν σε έναν κτηνίατρο μιας γνωστής μου "για καλύτερα" υποτίθεται. Την είδε, την έραψε κλείνοντας μέσα όλο το πύον της μόλυνσης.... Τρελάθηκα, τον ρωτάω και μου λέει "ε, δεν πειράζει, θα απορροφηθεί!!!" Τον ρωτάω γιατί αναπνέει έτσι (πολύ χαρακτηριστικό πώς αναπνέει το γατί με διαφραγματοκοίλη) και μου λέει "ε, μάλλον από τον πόνο θα είναι, μη σκας"!

Την επόμενη την είχα πάει στον κτηνίατρο του Ρίου (καθότι η κτηνίατρος απο΄Αθήνα, από το τηλέφωνο και μόνο από την περιγραφή μου έλεγε "διαφραγματοκοίλη, βγάλε ακτινογραφία άμεσα") για να βγάλουμε ακτινογραφία, με το που την είδε, δίχως να πω τίποτε μου'πε "δε θέλω να σε φοβήσω αλλά μάλον έχει διαφραγματοκοίλη", πριν την ακτινογραφία. Και μου είπε τους κινδύνους, το ρίσκο κλπ.

Αφού διάβασα πολύ, έψαξα ενημερώθηκα αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να την εγχειρήσουμε τη Μιλού. Κάναμε το χειρουργείο αφού πρώτα επουλώθηκε η πλαϊνή κοίλη (φυσικά τα ράμματα από τον χασάπη έσπασαν αφού δε μπήκε καν στη διαδικασία να προετοιμάσει το δέρμα για να κάνει ράμματα, και με τόσο πύον να τρέχει εσωτερικά...). Μέχρι να γίνει το χειρουργείο και να έχει πάρει το γατί λίγο τα πάνω του, την κοίμιζα σε μία κατασκευή με μαξιλάρι που της επέτρεπε να κοιμάται ξαπλωμένη-καθιστή...(με ανασηκωμένη την κοιλιά, ώστε να έχει περισσότερο χώρο)

Πριν το χειρουργείο είχα ρίξει απίστευτο κλάμα στη σκέψη και μόνο του χειρότερου και κατά τη διάρκεια της όλης επέμβασης κόντευα να τρελαθώ από αγωνία. Ευτυχώς είχε αίσιο τέλος η Μιλού.

Λυπάμαι πάρα πολύ για τον πόνο που σας προκάλεσε αυτός ο παλιογιατρός που να πειραματιστεί ήθελε παρά να θεραπεύσει μέσα στην ασχετοσύνη του και την αναισθησία του. Ο αντιεπαγγελματισμός και η ανηθικότητα είναι ήδη δεδομένα για την περίπτωσή του. Λυπάμαι, εξοργίζομαι και θλίβομαι όταν ακούω τέτοια. (μπαίνω σχεδόν στον πειρασμό να σκεφτώ ότι ίσως ήταν ο ίδιος γιατρός στην Πάτρα που μου έκανε το "ράψιμο" και την υπέροχη διάγνωση ότι "μπα, απλώς από τον πόνο είναι έτσι")

Φίλη kyveli Και πάλι σ΄ ευχαριστώ για τις πληροφορίες,

πες μου please, γιατί είναι ζωτικής σημασίας για μένα μιας κι έχω κι άλλα ζωάκια να νοιαστώ, την εγχείρηση την έκανες στον κτηνίατρο που είναι στο Ρίο? Έχω ακούσει να λένε τα καλύτερα λόγια, ιδίως από ιδιοκτήτες σκύλων. Να τον έχω υπ΄ όψη αν είναι, μεταξύ άλλων.

Αυτός που μου κατάστρεψε τη ζωή - εφόσον ξέρεις από Πάτρα - είναι κοντά στο Πυροσβεστείο, αν σου λέει κάτι. Δε θέλω να επεκταθώ, ούτε να τον σκέφτομαι καν. Μου έκανε ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, και δε θα τον συγχωρήσω ΠΟΤΕ. Αυτό το γατί ήταν - για όλη μου την οικογένεια - δώρο Θεού, μας ομόρφαινε τη ζωή, και κοίτα τι δώρο μου επεφύλασσε στο τέλος...anyway, άσε, μη γίνομαι πάλι μίζερος.

Θα έδινα δεν ξέρω κι εγώ τι για να έριχνα κι εγώ κλάμα πρίν το χειρουργείο κι όχι μετά...κι όσο για τη Μιλού...Ψυχού - λα! Πρόσεχέ την - αν και είμαι σίγουρος γι΄ αυτό!

Και πάλι thanks...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipis1]

Σας ευχαριστούμεκαι πάλι που ασχοληθήκατεμε το θέμα μας. Συμφωνώ απόλυτα με το φίλο Kostas M. Και εγώ θα έκανα τα πάντα αν ήξερα τι είχε η Ήρα μου, όσο κι αν κόστιζε, ή τουλάχιστον ,αν μου έλεγαν ότι η περίπτωσή της δεν ήταν εγχειρήσιμη, όσο ζούσε. Τουλάχιστον θα την είχα ακόμη στην αγκαλιά μου και ζούσε λίγο ακόμη γεμάτη αγάπη.
Κια η δικιά μου το μόνο που εμφάνιζε ήταν ελαφριά δύσπνοια που ο "επιστήμονας" μου είπε οτι είναι πάθηση του αναπνευστικού, η οποία αφού δεν υποχώρησε με τη θεραπεία μου είπε οτι πήγε η πάθηση στο κατώτερο αναπνευστικό ή ακόμη, ότι ήταν από άγχος. Αν είναι δυνατόν. Αυτός ο "επιστήμονας" επίσης, όταν του πήγα την Ήρα μου, του πήγα και τον σιαμέζο μου τον Πίπη που είναι 15 χρονών, για να του κάνουμε κάποια τσεκ απ προληπτικά, να δούμε πως είναι τα νεφράκια του, το συκώτι του κλπ. απλά τον εξέτασε με το χέρι, του πάτησε τα νεφρά και το συκώτι και αφού δεν πόνεσε, αποφάνθηκε ότι είναι μια χαρά και δε χρειάζεται μικροβιολογική εξέταση ή τίποτα άλλο. Είναι ποτέ δυνατόν; Και κατ΄άλλα μου τον συνέστησαν για πολύ έμπειρο, γιατί ο προηγούμενος κτηνίατρος μου, συνταξιοδοτήθηκε και ρώτησα γνωστούς για κάποιον άλλο έμπειρο και καλό.
Και εγώ γι αυτό ξεκίνησα το θέμα της διαφραγματοκοίλης, για να πληροφορηθούν όσοι έχουν γατούλες και γενικά ζωάκια, για τί και εγώ εάν ήξερα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο θα έκανα άλλες κινήσεις, θα ήθελα να ψαχτεί το ενδεχόμενο του να έχει διαφργματοκοίλη, και μπορεί να το βρίσκαμε. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άσχετοι κτηνίατροι, χασάπηδες και αλίμονο στις ψυχούλες που θα πέσουν στα χέρια τους.
Γι αυτό όσο γίνεται πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι και να παίρνουμε διάφορες γνώμες και από άλλους κτηνίατρους.
Φίλε Kosta και πάλι σου λέω ότι σε καταλαβαίνω και σε νιώθω απόλυτα. Και εγώ πονάω πολύ για τον άδικο χαμό της Ήρας μου, μόλις 1 έτους. Γίνονται τα ζωάκια μας, μέλη της οικογένειάς μας, παιδιά μας. Και εγώ έτσι τα βλέπω.
Ήρα μου συγγνώμη και πάλι που ήθελα να σε στειρώσω και έγινα αιτία να φύγεις τόσο γρήγορα. Θα σε θυμάμαι πάντα.

Έβαλα και μια φωτογραφία του λατρεμένου σιαμέζου μου του Πίπη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kyveli]

Αρχικά χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου σήμερα Κώστα, ξεχάστηκα στο πρώτο μου ποστ.
Όχι το χειρουργείο δεν το έκανα σε εκείνον τον κτηνίατρο, αλλά στις κτηνιάτρους μου στην Αθήνα που με την καθοδήγηση και τη συνδρομή και τρίτου έμπειρου κτηνιάτρου έκαναν το όλο εγχείρημα. Αν δεν είχα τις κοπέλες αυτές, κτηνίατροι και οι δύο, και το χειρουργείο έπρεπε να γίνει στην Πάτρα τότε ναι, θα πήγαινα στο γιατρό στο Ρίο. Η Μιλού παρέμεινε γάτα μίας γειτόνισσάς μου που μου την ζήτησε και την ήθελε και επειδή για μένα ήταν πολύ δύσκολο να τη φέρω στην Αθήνα στο σπίτι της μαμάς μου την έδωσα. Εξάλλου το γατί εκείνο απολάμβανε να είναι έξω και το ζητούσε με πείσμα, οπότε τώρα είναι ευτυχισμένη.

Τον γιατρό στο Ρίο και εκείνον αλλά και τη γυναίκα του, επίσης κτηνίατρο, τους έχω δοκιμάσει με τον σκύλο μου, ένα κουτάβι προς υιοθεσία που τελικώς το κράτησα εγώ, που είχε εντερικά προβλήματα και ασχολήθηκαν επιμελώς μαζί του. Επίσης το ότι κατάλαβε τη διαφραγματοκοίλη από τον τύπο της αναπνοής της γάτας, είναι επίσης πολύ καλό σημάδι. Γενικώς μόνο καλά έχω να πω για τους γιατρούς εκεί και αν και δεν τους έχω δοκιμάσει σε κάποιο χειρουργείο μου αποπνέουν εμπιστοσύνη.

Ο γιατρός που είχα πάει τότε τη Μιλού και ήταν γνωστής μου κτηνίατρος και φίλος και την πήγα για καλύτερα υποτίθεται είναι, αν θυμάμαι καλά, σε έναν ημιυπόγειο χώρο προς την Τριών Ναυάρχων πάνω σε κεντρική λεωφόρο. Δε θυμάμαι όμως καλά, έχω κάνει εντελώς delete μέσα στο μυαλό μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Marlene]

Για γιατρούς και διαγνώσεις

Το ζήτημα με τους κτηνιάτρους είναι αντίστοιχο με τους γιατρούς των ανθρώπων: είναι δύσκολο να εμπιστευτείς κάποιον και δεν έχουμε τα επιστημονικά εργαλεία για να αποφασίσουμε ποιος είναι ΟΚ και ποιος όχι.

Να σημειώσω απλώς ότι: Η μεγάλη μου γάτα έζησε 15 χρόνια παραπάνω από την προοπτική που της έδινε κάποιος γιατρός όταν ήταν 6 μηνών, επιμένοντας -τότε- ότι έπρεπε να της κάνουμε ευθανασία.

Τον Αύγουστο του 1993 τη βρήκαμε, αδέσποτη, και την πήραμε σπίτι. Είχε πνευμονία. Όταν αυτό πέρασε, άρχισε να έχει διάρροιες, κ.α.. Τα συμπτώματα δεν πέρναγαν κι αλλάξαμε γιατρό, νομίζοντας -πιθανότατα λανθασμένα- ότι ο γιατρός κάτι δεν έκανε καλά.

Το Δεκέμβρη του '93, ο -νέος- γιατρός μας είπε ότι το ζώο είχε λευχαιμία -θεώρησε μάλιστα δεδομένο ότι η εσωτερική αιμορραγία είχε ήδη αρχίσει- και θα πέθαινε σε λίγες μέρες και συνέστησε ευθανασία μέσα στα Χριστούγεννα. Περιττό να σημειώσω ότι: Φρικάραμε.

Ε, η Μπουμπού πέθανε στις 29/4/2009, στα 15,5 της, αφού πέρασε ένα σημαντικό εγκεφαλικό τον Αύγουστο του 2008, και μάλιστα από άσχετη αιτία [κατέρρευσε ο οργανισμός της από τα γεράματα μέσα σε δύο εβδομάδες -τουλάχιστον έτσι εκδηλώθηκε το πρόβλημα, καρκίνος στα κόκκαλα ήταν, αλλά ευτυχώς την ταλαιπώρησε μόνο στο τέλος].

Τότε, το 1993, ήμασταν τυχεροί γιατί πήραμε τηλ. όλους τους γιατρούς στους οποίους πήγαιναν φίλοι τα ζώα τους και, έτυχε, να μας πουν ότι, με βάση τις εξετάσεις της, δεν έπαιζε το σενάριο της λευχαιμίας.
Αλλάξαμε γιατρό και το ζώο έζησε 15,5 χρόνια.

Είναι ζήτημα τύχης να πέσεις πάνω στο σωστό γιατρό. Προσωπικά, ευχαριστώ εκείνους που, τότε, ενώ δεν είχαν δει το ζώο, με βάση κάποια στοιχεία που δίναμε τηλεφωνικώς, έλεγαν τη γνώμη τους, διστακτικά, ως όφειλαν, για ένα ζώο που δεν είχαν δει και χωρίς να θέλουν να προσβάλλουν έναν συνάδελφό τους που ήταν πιθανό να είχε δει κάτι παραπάνω.

Τελικά είχαν δίκιο και μας δημιούργησαν αρκετές αμφιβολίες για τη διάγνωση του -τότε- γιατρού. Κι έτσι η μικρή μας έζησε 15 χρόνια παραπάνω.

Αντιμετωπίζουμε σταθερά το ίδιο πρόβλημα σε σχέση με τα ζώα μας, όπως και με τους ανθρώπους μας. Είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον/α γιατρό που να είμαστε σίγουροι/ες ότι μπορούμε να τον/ην εμπιστευτούμε.

Καμιά φορά τα καταφέρνουμε πάντως.

Όταν, τον Απρίλη φέτος, φάνηκε ότι η μικρή μας δεν ήταν καλά και τελικά πέθανε, προφανώς το συναισθηματικό κόστος ήταν για μας τεράστιο. Δεν αποχωρίζεται κανείς εύκολα κάποιον με τον οποίο έχει περάσει 15,5 χρόνια. Ωστόσο, πάντα θυμόμαστε εκείνους τους γιατρούς που μας έδωσαν την ευκαιρία να την έχουμε μαζί μας για άλλα 15 χρόνια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Σας ευχαριστούμεκαι πάλι που ασχοληθήκατεμε το θέμα μας. Συμφωνώ απόλυτα με το φίλο Kostas M. Και εγώ θα έκανα τα πάντα αν ήξερα τι είχε η Ήρα μου, όσο κι αν κόστιζε, ή τουλάχιστον ,αν μου έλεγαν ότι η περίπτωσή της δεν ήταν εγχειρήσιμη, όσο ζούσε. Τουλάχιστον θα την είχα ακόμη στην αγκαλιά μου και ζούσε λίγο ακόμη γεμάτη αγάπη.
Κια η δικιά μου το μόνο που εμφάνιζε ήταν ελαφριά δύσπνοια που ο "επιστήμονας" μου είπε οτι είναι πάθηση του αναπνευστικού, η οποία αφού δεν υποχώρησε με τη θεραπεία μου είπε οτι πήγε η πάθηση στο κατώτερο αναπνευστικό ή ακόμη, ότι ήταν από άγχος. Αν είναι δυνατόν. Αυτός ο "επιστήμονας" επίσης, όταν του πήγα την Ήρα μου, του πήγα και τον σιαμέζο μου τον Πίπη που είναι 15 χρονών, για να του κάνουμε κάποια τσεκ απ προληπτικά, να δούμε πως είναι τα νεφράκια του, το συκώτι του κλπ. απλά τον εξέτασε με το χέρι, του πάτησε τα νεφρά και το συκώτι και αφού δεν πόνεσε, αποφάνθηκε ότι είναι μια χαρά και δε χρειάζεται μικροβιολογική εξέταση ή τίποτα άλλο. Είναι ποτέ δυνατόν; Και κατ΄άλλα μου τον συνέστησαν για πολύ έμπειρο, γιατί ο προηγούμενος κτηνίατρος μου, συνταξιοδοτήθηκε και ρώτησα γνωστούς για κάποιον άλλο έμπειρο και καλό.
Και εγώ γι αυτό ξεκίνησα το θέμα της διαφραγματοκοίλης, για να πληροφορηθούν όσοι έχουν γατούλες και γενικά ζωάκια, για τί και εγώ εάν ήξερα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο θα έκανα άλλες κινήσεις, θα ήθελα να ψαχτεί το ενδεχόμενο του να έχει διαφργματοκοίλη, και μπορεί να το βρίσκαμε. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άσχετοι κτηνίατροι, χασάπηδες και αλίμονο στις ψυχούλες που θα πέσουν στα χέρια τους.
Γι αυτό όσο γίνεται πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι και να παίρνουμε διάφορες γνώμες και από άλλους κτηνίατρους.
Φίλε Kosta και πάλι σου λέω ότι σε καταλαβαίνω και σε νιώθω απόλυτα. Και εγώ πονάω πολύ για τον άδικο χαμό της Ήρας μου, μόλις 1 έτους. Γίνονται τα ζωάκια μας, μέλη της οικογένειάς μας, παιδιά μας. Και εγώ έτσι τα βλέπω.
Ήρα μου συγγνώμη και πάλι που ήθελα να σε στειρώσω και έγινα αιτία να φύγεις τόσο γρήγορα. Θα σε θυμάμαι πάντα.

Έβαλα και μια φωτογραφία του λατρεμένου σιαμέζου μου του Πίπη.

Μου θύμισες τους δύο πρώτους μου γάτσουλες ever, τον Ivan1 kai ton Ivan2 αντίστοιχα...τριβόλια και τα δύο...δεν τους έχω πια εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Να΄ναι καλά ο Πίπης σου.

Όσο για το titi moy, ο πόνος δε λέει να κοπάσει...ελπίζω να ησυχάσω κάποια στιγμή, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστο, πριν πάθω τίποτα. Προς το παρόν, από τότε έχω χάσει 5 κιλά από τη στενοχώρια. Αυτό θα μπορούσες να το πεις και καλό* θα προτιμούσα όμως να ήταν το titi μου εδώ, κι ας έπαιρνα άλλα 15.

Thanks again.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kostas_M]

Αρχικά χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου σήμερα Κώστα, ξεχάστηκα στο πρώτο μου ποστ.
Όχι το χειρουργείο δεν το έκανα σε εκείνον τον κτηνίατρο, αλλά στις κτηνιάτρους μου στην Αθήνα που με την καθοδήγηση και τη συνδρομή και τρίτου έμπειρου κτηνιάτρου έκαναν το όλο εγχείρημα. Αν δεν είχα τις κοπέλες αυτές, κτηνίατροι και οι δύο, και το χειρουργείο έπρεπε να γίνει στην Πάτρα τότε ναι, θα πήγαινα στο γιατρό στο Ρίο. Η Μιλού παρέμεινε γάτα μίας γειτόνισσάς μου που μου την ζήτησε και την ήθελε και επειδή για μένα ήταν πολύ δύσκολο να τη φέρω στην Αθήνα στο σπίτι της μαμάς μου την έδωσα. Εξάλλου το γατί εκείνο απολάμβανε να είναι έξω και το ζητούσε με πείσμα, οπότε τώρα είναι ευτυχισμένη.

Τον γιατρό στο Ρίο και εκείνον αλλά και τη γυναίκα του, επίσης κτηνίατρο, τους έχω δοκιμάσει με τον σκύλο μου, ένα κουτάβι προς υιοθεσία που τελικώς το κράτησα εγώ, που είχε εντερικά προβλήματα και ασχολήθηκαν επιμελώς μαζί του. Επίσης το ότι κατάλαβε τη διαφραγματοκοίλη από τον τύπο της αναπνοής της γάτας, είναι επίσης πολύ καλό σημάδι. Γενικώς μόνο καλά έχω να πω για τους γιατρούς εκεί και αν και δεν τους έχω δοκιμάσει σε κάποιο χειρουργείο μου αποπνέουν εμπιστοσύνη.

Ο γιατρός που είχα πάει τότε τη Μιλού και ήταν γνωστής μου κτηνίατρος και φίλος και την πήγα για καλύτερα υποτίθεται είναι, αν θυμάμαι καλά, σε έναν ημιυπόγειο χώρο προς την Τριών Ναυάρχων πάνω σε κεντρική λεωφόρο. Δε θυμάμαι όμως καλά, έχω κάνει εντελώς delete μέσα στο μυαλό μου.

Σε ευχαριστώ πολύ για την ευχή...μάλλον έχω καταλάβει που πήγες τη Μιλού...πριν την Τριών Ναυάρχων, όντως πάνω σε μεγάλη κεντρική οδό που έχει κατεύθυνση προς Πύργο. Και φοράει και γυαλιά (ο δόκτορας).

Anyway...

Thanks again.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Καλή δύναμη.....
Κι εγώ έχω ζήσει διάφορα παλαβά με κάποιους κτηνίατρους, πράγματα που ακούγονται απίστευτα και κόστισαν ζωές. Πλέον μόνο ανάκριση δεν κάνω. Και ταυτόχροναι ψάχνω όσο μπορώ και μόνη μου να μάθω όσο μπορώ περισσότερα.... Αλλά γιατρός δεν είμαι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipis1]

Μου θύμισες τους δύο πρώτους μου γάτσουλες ever, τον Ivan1 kai ton Ivan2 αντίστοιχα...τριβόλια και τα δύο...δεν τους έχω πια εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Να΄ναι καλά ο Πίπης σου.

Όσο για το titi moy, ο πόνος δε λέει να κοπάσει...ελπίζω να ησυχάσω κάποια στιγμή, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστο, πριν πάθω τίποτα. Προς το παρόν, από τότε έχω χάσει 5 κιλά από τη στενοχώρια. Αυτό θα μπορούσες να το πεις και καλό* θα προτιμούσα όμως να ήταν το titi μου εδώ, κι ας έπαιρνα άλλα 15.

Thanks again.

Φίλε Κώστα κουράγιο. Είναι ακριβώς ένας μήνας που έχασα κι εγώ την Ήρα μου. Κι είναι ακόμα συνέχεια στο μυαλό μου, είτε είμαι στη δουλειά είτε οπουδήποτε αλλού και πονάει πολύ. Όπως είπε και η φίλη Χριστίνα από εδώ και πέρα θα προσπαθώ να μαθαίνω από μόνη μου όσα γίνεται περισσότερα για τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα "μικρά μας", όχι βέβαια ότι θα γίνουμε κτηνίατροι. Και πιστεύω ότι μεταξύ άλλων και αυτό το site παρέχει πολλές πληροφορίες από τις εμπειρίες τόσων άλλων ανθρώπων που έχουν γατούλες.
Χαίρομαι να συνομιλώ με άλλους ζωόφιλους που τους νιώθω και με νιώθουν για την αγάπη μας προς τα ζώα. Το σκέφτομαι πολύ να αναφέρω σε γνωστούς ή και κάποιους φίλους ότι είμαι ζωόφιλη, αχολούμαι με αδέσποτα κτλ. Ξέρεις, αισθάνομαι κάπως σα μειονότητα που είμαι ζωόφιλη, επειδή εκτός από τα του σπιτιού μου, ταίζω και αρκετά αδέσποτα με αποτέλεσμα, πολλές "κυρίες" της γειτονιάς μου (γιατί κυρίως γυναίκες το κάνουν παρά άντρες) το σχολιάζουν πάρα πολύ αρνητικά λες και ποιος ξέρει τι κακό ή παράξενο κάνω.
Να σαι καλά λοιπόν φίλε Κώστα, πρόσεχε τον ευατό σου για να μπορείς να είσαι γερός για να φροντίζεις και να χαίρεσαι τους ανθρώπους που αγαπάς και τις γατούλες σου. Το titi σου, σίγουρα πέρασε πολύ όμορφα μαζί σου, γεμάτο αγάπη. Φυσικά είναι πολύ κρίμα που έζησε τόσο λίγο και έφυγε πια από την αγκαλιά σου. Να ναι καλά αν βρίσκονται κάπου οι ψυχούλες τους, στον γατοπαράδεισο, με παρηγορεί αυτή η σκέψη και να τα ξαναδούμε κάποτε "κάπου αλλού".

Κουράγιο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Avril Lavigne]

Προς pipis!

Αχ pipis δεν ξερεις πόσο σε καταλαβαίνω. Το γατάκι που υοθετισα ηταν αδεσποτο και του ειχαν δωσει πολυ δυνατη κλοτσια με αποτελεσμα (ΜΑΛΛΟΝ) να εχει φραξει το διαφραγμα με το εντερο του. Δεν ειναι σιγουρο μεχρι να βγαλλουμε ακτινογραφια αλλα... Ειμαι και εγω παρα πολυ στενοχωριμενη!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[evelynkar]

η ελπίδα και οι τύψεις

Καταρχήν συλληπητήρια σε όλους που έχασαν κάποιο ζωάκι από αμέλια γιατρού ή και δικη μας. εγώ ακόμη δεν συγχωρώ τον εαυτό μου για το κακό που έπαθε ο λίνος μου, ένα 6μηνο περσικό γατάκι που μόνο αυτος είχε τόση σημασια για μενα, ήταν η χαρα της ζωής μου... η περισσότερη αμέλια είναι δική της μαμάς μου ή δική μου νομίζω.. το γατάκι είχε κάποιο δερματικό πρόβλημα και του κάναμε θεραπεία, και κάναμε κ εμεις θεραπεία με μια αλοιφή επειδή βγάλαμε εξανθήματα..ξεχάσαμε ανοικτή την αλοιφή που βάζαμε πάνω μας:cry: με αποτέλεσμα το γατάκι να την γλίψει..ήμουνα 15 χρονών και δεν μπορώ να το ξεχάσω..ξύπνησα μες την νύχτα και είδα το γατάκι μου, την λατρεία μου, να σφαδάζει απο τους πόνους και να κάνει κχχχ . πήγαμε κατά της 5 το πρωί ( δηλαδή μετά απο καμιά ώρα ) σε ένα γιατρό. του έβαλε μια ένεση και μου ειπε ότι θα κοιμηθει και θα ξυπνήσει και θα είναι μια χαρα! πήγα σχολείο με μια ανακούφηση και με το χαμόγελο στα χείλη...όταν έφτασα σπίτι το είδα νεκρό στην γατοφόρο του, και μετά απο αυτό εγώ παθαινω μια κρίση που με άκουσε όλη η γειτονιά και τους επόμενους μηνες σε κατάθλιψη. δεν μιλούσα ποτέ για τον μονάκριβο μου και ακομα δεν συγχωρώ εμας που αφήσαμε την αλοιφή χωρις καπακι, ούτε όμως τον γιατρο που ήτανε σιγουρος ότι θα γίνει καλά και που μετά την ανακούφηση έπαθα αυτό το σοκ..δεν ξερω αν την παίρναμε σε άλλο γιατρό τι θα γινόταν, αν υπηρχε περιπτωση να σωθεί, αλλά δεν μπορεις να λες σε ενα παιδι να παει σχολειο και οταν γυρισει σπιτι θα παιξει με τον γατουλι του
περασαν πολλά χρόνια και ακόμα έχω τις τελευταίες του εικόνες στο μυαλό μου. ΟΜΩΣ πήρα την αποφαση και σε λίγες μέρες θα αποκτήσω ξανά γατούλα που θα την αγαπήσω τοσο και θα της δώσω ότι δεν εδωσα στον λινο μου. πολλά χρονια ευτυχίας...
λυπάμαι και εγώ για την πολυλογία, μόνο σε σας εξιστορώ τι έγινε πριν 7 χρόνια, έπρεπε να τα βγάλω απο μεσα μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pipis1]

Αχ pipis δεν ξερεις πόσο σε καταλαβαίνω. Το γατάκι που υοθετισα ηταν αδεσποτο και του ειχαν δωσει πολυ δυνατη κλοτσια με αποτελεσμα (ΜΑΛΛΟΝ) να εχει φραξει το διαφραγμα με το εντερο του. Δεν ειναι σιγουρο μεχρι να βγαλλουμε ακτινογραφια αλλα... Ειμαι και εγω παρα πολυ στενοχωριμενη!

Kouklina μου, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εύχομαι το καλύτερο για το γατάκι σου. Είναι πολύ κρίμα να παθαίνουν κάτι τέτοιο από ασυνείδητους . Όταν έχεις τα αποτελέσματα των εξετάσεων γράψε τι έγινε. μακάρι να πάνε όλα καλά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Avril Lavigne]

Εκτιμώ το οτι νοιαζεστε για το γατάκι μου. Και εγω παρακουλουθώ περιστατικα με αλλες γατες γιατι πρεπει να ενημερωνόμαστε συχνα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Avril Lavigne]

Τωρα θα παω για την ακτινογραφια στο κεντρο υγειας. Δεν θα εχω πληρη αποτελεσματα αλλα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Avril Lavigne]

Του βγαλαμε ακτινογραφια και τα αποτελεσματα θα σας τα πω το βαραδακι!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CHRISTI1]

Διαφραγματοκοιλη

Καλησπερα παιδια.Ειμαι νεο μελος στη παρεα σας.Θα ηθελα να με βοηθησετε με τις συμβουλες σας και τις εμπειριες σας για ενα θεμα.Ειναι ενα γατακι στη γειτονια μου εδω και 15 περιπου μερες(ειναι 3,5 μηνων) και επειτα απο επισκεψη σε κτηνιατρο και ακτινογραφια μου ειπαν οτι εχει διαφραγματοκοιλη και δυστυχως δεν θα ζησει πολυ.Δεν ξερω τι να κανω,δεν θελω να το χασω ετσι,ειναι πολυ μικρουλη για να φυγει τοσο αδικα.Το προβλημα μπορει να διορθωθει με εγχειρηση(οι πιθανοτητες βεβαια επιτυχιας ειναι 50-50) αλλα δεν σκοπευω να το παω γιατι υπαρχει πιθανοτητα να πεθανει ενδιαμεσα και δεν θελω να υποβαλλω σε μαρτυριο ενα μικρο γατακι.Εσεις γνωριζετε παρομοιες περιπτωσεις,ποσο εζησαν,υπαρχει κατι που μπορω να κανω για να το βοηθησω;Προς το παρον αν και το βλεπω να αναπνεει σε σε σχεση με τις αλλες γατες διαφορετικα,ειναι καλα,τρωει και ειναι κεφατο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[pepper]

Αν και πολύ καθυστερημένα, έχω δει να φροντίζουν και να περιθάλπουν γάτες και γατάκια σε πολύ κακή κατάσταση με πολύ λιγότερες πιθανότητες να τα καταφέρουν. Η γνώμη μου είναι πως αν μπορείς πρέπει να δώσεις σε αυτό το γατάκι την ευκαιρία να ζήσει και να κάνετε την επέμβαση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[CHRISTI1]

Δεν το τολμαω για να το παω για εγχειρηση.Δεν σκεφτομαι το οικονομικο κοστος οσο το οτι υπαρχουν πολλες πιθανοτητες να μην βγει απο το χειρουργειο,οι γιατροι μας ειπαν οτι μπορει να παθει ακομα και εμβολη.Επειδη ειναι και σε μικρη ηλικια δεν θα του εκαναν ναρκωση καν αλλα με ανεπνευστηρα.Μακαρι να μπορουσα να το βοηθησω αλλα φοβαμαι για εγχειρηση,αμα ηταν ρουτινας θα το ετρεχα χωρις δυσκολη σκεψη αλλα τωρα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.