Εξαφανίστηκες...Πάνω που θα 'χες ένα σπίτι...

[irinachou]

Γεια σας,η ψυχολογικη μου κατασταση δεν ειναι και στα καλυτερα της...θα τα παρουμε απο την αρχη.
Ολα ξεκινησαν προχθες μια βροχερη μερα,που πηγαινα αμεριμνη στο σχολειο μου(παω λυκειο)και ξαφνικα ακουω απο ενα μικρο κηπακι κλαματα κλπ κλπ.σταματησα να δω και αναμεσα στα καγκελα,πισω απο τις βρεγμενες φιλωσσιες ενα μικρο προσωπακι εντοπισε τα ματια μου και αρχισε να με κοιταζει επιμονα κλαιγοντας,παρακαλωντας για βοηθεια.δυστηχως επρεπε να φυγω για ειχα αργησει ηδη και εγραφα ενα πολυ σημαντικο διαγωνισμα.ολη μερα ειχα την εννοια του και το τι θα μπορουσα να κανω μιας και δε μενω μονη μου και εχω ηδη σωσει 2 γατακια τα οποια ζουν μαζι μου και τα υπεραγαπω αλλα ξερετε εχω αυτη την αισθηση...πως οταν μου λενε οτι δεν μπορω να τα σωσω ολα,μπορει να εχουν δικιο αλλα αυτα που βρισκονται στο δρομο μου πρεπει να τα σωζω.
Στο σχολασμα φευγω με μια φιλη μου με τα ποδια και ετσι και αλλιως ειναι μεγαλη η αποσταση πως να το ειχα αγκαλια ολη την ωρα?παρολα αυτα στο σχολασμα πηγα αμεσως εκει που το χα δει,στο κηπακι αναμεσα στο λυκειο και στο γυμνασιο,που αν και καπως εξακολουθουσε να βρεχει ειχε βγει εξω και καπιοι το χαιδευαν η αλλοι ελεγαν ποσο γλυκουλι ηταν κλπ κλπ...ηταν βρεγμενο και δεν πατυσε το ενα ποδαρακι του.καποιο καταγμα σκευτηκα.και τοτε εγω αφου το χαιδεψα και εκεινο μολις με ειδε αρχισε να κλαιει και να τριβετε πανω μου,και το πηρα αγκαλια ,το τυλιξα με το φουλαρι μου να το στεγνωσω καπως και εκεινο αρχισε να γουργουριζει,σαν χυτρα που βραζει.και τοτε εγω επρεπε να φυγω και το εκανα.και ενοιωθα σαν τον χειροτερο ανθρωπο του κοσμου.το χαιδεψα,ουσιαστικα δεν του προσφερα τιποτα και εφυγα!ειχα γινει σαν και αυτους τους δηθεν "φιλοζωους".την επομενη μερα πηγα περιμενοντας να μην το ξαναβρω.
Ηταν εκει λιγο πιο κει και με το που ειδε παλι τα ιδια...κλαψιμο,αγκαλιτσα,χυτρα που βραζει!εε τοτε δεν θα το αφηνα ετσι σκευτηκα.η κολλητη μου εχει την ιδια τρελα με τα ζωα που εχω και εγω.πηγα στο παρκακι που περιμεναμε μαζι πριν παμε στις εξετασεις το πρωι,που περναγε απο κει.με το γατι αγκαλια περιμενα στο παρκακι και εχανα το μαθημα αλλα δεν με ενοιαζε και πολυ...αυτο το κακομοιρο δεν κουνηθηκε απο την αγκαλια μου ,ειχε κουρνιασει και δεν μιλαμε για να κανα νεογεννητο αλλα για 4 μηνων σχεδον γατα!τρομερη εντυπωση μου εκανε πως ετρυβε την κεφαλα του στα γονατα μου και γουργουριζε.η κολλητη μου ηρθε και μετα απο τα πολλα αποφασισαμε να το παμε σε ενα πεζοδρομο που εκανε εσοχη μεσα και δεν πηγαιναν αυτοκινητα και ο δρομος εκλεινε γιατι ειχε μονο σπιτια και ειχε κατι γλαστρες και τραπεζια και αλλα πραγματα που εδιναν την αισθηση της φωλιτσας και αποφασισαμε να το αφησουμε εκει αλλα σιγα μην μας περιμενε εκει μετα απο 8 ωρες(σχολαγαμε εκεινη την μερα στης 4 το απογευμα,καναμε χορο στο σχολειο)ειχαμε το αγχος ολη μερα και παρολα αυτα σχολασαμε και εκει που δεν ειχαμε καμια ελπιδα οτι θα ναι εκει,ηταν...μας περιμενε πανω στο καλυμα μιας παλιας μηχανης και μολις μας ειδε παλι νιαου νιαου και χαδακια κλπκλπ...και τοτε εκανα το μεγαλυτερο λαθος της ζωης μου...δεν το πηρα σπιτι μου...ειπα θα το παρω αυριο αν συμφωνησει η μαμα μου γιατι επρεπε να την ρωτησω,να της πω να ρθει με αμαξι κλπ κλπ..και περιμενα την σημερινη μερα...
Πρωι.Κανενας να με περιμενει.εντυπωση μου εκανε,δεν ειχα καιρο να ψαχνω μπηκα μες στην ταξη ισως κοιμοταν στη μηχανη ακομα ηλπιζα.Φτανει παλι 4 ωρα(ειχα θεατρο) και η κολλητη μου που σχολαγε 3 απο την περιβαλλοντικη θα εψαχνε με μια αλλη φιλη μας και θα με περιμεναν μαζι με το γατακι γιατι η μαμα μου συμφωνησε και θα το παιρναμε και θα ερχοταν με αμαξι και θα πηγαινε στον κτηνιατρο και ολα!ομως την ειδα να με περιμενει χωρις την λολιτα (το ονμα που εδωσα στη μικρουλα )εψαχνε για μια ωρα σε οτι μερος μπορουσε να φανταστει κουνοντας κροκετουλες και φωναζοντας ψψ ψψ ψψ!ομως πουθενα...ψαξαμε και μαζι λεπτομερως με εμενα να εχω θολωσει και την λολιτα να μην ειναι πουθενα...δεν ξερω τι να υποψιαστω...εκλαιγε πολυ δυνατα...ειλικρινα δεν ξερω,εχω αφανταστες τυψεις και δεν ξερω πως να επαναρθοσω τετοια γαα τοσο καλη επρεπε να την ειχα παρει,γιατι θα με ειχε αφησει να την βοηθησω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aba]

Απάντηση: Εξαφανιστηκες...Πανω που θα χες ενα σπιτι...

Σκέψου πως μπορεί να το μάζεψε κάποιος άλλος το γατίνι και να είναι κάπου καλά και ζεστά, με φαγάκι και πολλή αγάπη... Παρ'όλα αυτά έχε το νου σου, αν αλητεύει ακόμη λογικά θα εμφανιστεί ξανά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Και εγω το ιδιο θα σου ελεγα κοριτσακι μου, μηπως το ειδε καποιος και το πηρε. Ισως καποιος απο το στενακι αυτο. Ξαναψαξε παντως εσυ και τις επομενες μερες, μηπως πηγε απο κει καποιος που ταιζει γατακια και απομακρυνθηκε, λογικα θα γυρισει καποια στιγμη, αφου εχει τοσα καταφυγια οπως λες, αλλιως μαλλον καποιος το λυπηθηκε και το πηρε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Αν ήμουν στη θέση σου θα επέμενα λίγο παραπάνω. Ο επιμένων νικά στο τέλος της μέρας. Γιατί δεν πας εκεί ξανά και ξανά; Γιατί δεν ρωτάς κάποιους κατοίκους; Μπορεί να το είδαν. Άφησε στο κάτω κάτω μια αφισούλα με το τηλέφωνό σου στην περιοχή. Μπορεί να λάβεις ένα τηλεφώνημα που θα σε χαροποιήσει. Γιατί αν δεν τον πήρε κάποιος άλλος (που είναι μια πιθανότητα), κινδυνεύει εκεί έξω. Στα λέω αυτά γιατί όταν είχα υιοθετήσει τον δικό μου, τοσοδούλης ήταν και μου έφυγε. Τον είχα χάσει για τρια 24ωρα. Τον είδε όμως μια γειτόνισσα να κρύβεται σε κάτι θάμνους και να βγαίνει τα βραδια. Επέμεινα και τον ξαναβρήκα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.