Ερώτηση κρίσεως

[Thanasis46]

Την ψυχολογική υποστήριξη του ασθενούς μπορεί να την παρέχει ο αδελφός, η μητέρα, ο σύντροφος, ένας ψυχολόγος, ένας παπάς και πολλοί άλλοι. Δεν είναι απαραίτητο να είναι γιατρός.

Συμφωνώ. Προσωπικά δεν λέω να συμπαρασταθεί ψυχολογικά, λέω να μην προκαλεί ψυχοπλάκωμα. Αν είναι κακότροπος, θα φοβάται ο ασθενείς οτι μπορεί και να μην νοιάζεται. Φαντάσου ότι κάποιος ψάχνει με κριτήρια σπουδές, ενημέρωση στις εξελίξεις της ειδικότητάς του κλπ κλπ, και τον στέλνουν στον καλύτερο.
Αν λοιπόν πάει και δει έναν κακότροπο, και ειδικά αν δεν τον έχουν προετοιμάσει τι θα συναντήσει και να τον βεβαιώσουν ότι είναι μεν έτσι αλλά ενδιαφέρεται, ο άλλος θα τρομοκρατηθεί. Σου λέει που έμπλεξα τώρα μ αυτόν εδώ… θα νοιαστεί αυτός να με κάνει καλά; Αυτός είναι έτοιμος να με δείρει και θα ασχοληθεί για να με γιατρέψει; ή θα με ξαποστείλει μια ώρα αρχύτερα;

Και οταν τον κάνει καλά τελικά γιατί είναι αστέρι, είναι πολύ δύσκολο να τον αποδεχτεί ο ασθενείς, ο οποίος θα λέει: Ε πάλι καλά που δεν με πέθανε ο παλιοκερατάς… λες και του σκότωσα το γονιό.
Βέβαια αργότερα όταν θα τα σκέφτεται μπορεί να τον αναγνωρίσει ως καλό γιατρό αλλά θα έχει πάθει το πατατράκ όμως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[rotonda]

Αν είσαστε βαριά άρρωστος/η θα προτιμούσατε

α) έναν γιατρό αχώνευτο, κακότροπο, που δεν θα σας επισκεπτόταν ποτέ, αλλά θα ήταν άριστος επιστήμονας και θα έκανε τα πάντα για να σας σώσει

ή

β) έναν γιατρό γλυκομίλητο, ευπροσήγορο, χαμογελαστό, που θα σας κρατούσε τρυφερά το χέρι στο νεκροκρέβατο όταν θα «φεύγατε»;

Ο ολοκληρωμένος γιατρός είναι απαραιτήτως και επικοινωνιακός. Τα στοιχεία που συγκεντρώνει για τη διάγνωση και τη θεραπεία ενός ασθενούς δεν προέρχονται μόνο από τις διάφορες -απολύτως απαραίτητες φυσικά- εξετάσεις, αλλά και από την πληροφόρηση που αντλεί από τον ίδιο τον ασθενή. Βασική προϋπόθεση γι' αυτό είναι ο ασθενής να αισθάνεται άνετα με τον γιατρό, ώστε να του παρουσιάσει πληρέστερα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Επιπλέον, είναι ευρέως παραδεκτό ότι ασθενείς σε καλή ψυχολογική κατάσταση, οι οποίοι εμπιστεύονται τον γιατρό τους και είναι αισιόδοξοι για την ίασή τους, έχουν καλύτερη πρόγνωση, π.χ. σε χειρουργικές επεμβάσεις.
Προσωπικά, θα ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτική με έναν γιατρό αν διαπίστωνα ότι αντιμετωπίζει δίλημμα επιλογής ως προς τη συμπεριφορά του προς τους ασθενείς.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.