Ζώα και παιδιά

[ruko]

Όχι κατ' ανάγκη. Εξαρτάται πώς το κάνεις και τι έχει προηγηθεί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Γιατί;

Η τιμωρία κάνει κακό στο παιδί, και το παιδί κάνει κακό στη γάτα. Τα παιδιά μισούν αυτόν που για χάρη του τιμωρούνται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raisa]

Η τιμωρία κάνει κακό στο παιδί, και το παιδί κάνει κακό στη γάτα. Τα παιδιά μισούν αυτόν που για χάρη του τιμωρούνται.

Σωστό αυτό , αλλά εξαρτάται από το είδος της τιμωρίας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Σωστό αυτό , αλλά εξαρτάται από το είδος της τιμωρίας.

Στη μόνη περίπτωση που εξαρτάται από το είδος της τιμωρίας, είναι αν υπάρχουν και τιμωρίες που προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Η τιμωρία κάνει κακό στο παιδί

Όχι πάντα. Δεν μιλάω για περιπτώσεις συστηματικής επιθετικότητας, που άλλωστε θα εκδηλωθεί και σε άλλους π.χ. μικρότερα αδερφάκια, συμμαθητές κ.λπ.
Μιλάω για τις κοινές αταξίες, τα πράγματα που κάνει ένα παιδί γνωρίζοντας πως είναι λάθος μόνο και μόνο για δει μέχρι πού μπορεί να το τραβήξει. Εκεί πρέπει να του δείξεις ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες και ότι δεν είναι όλα ανεκτά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Όχι πάντα. Δεν μιλάω για περιπτώσεις συστηματικής επιθετικότητας, που άλλωστε θα εκδηλωθεί και σε άλλους π.χ. μικρότερα αδερφάκια, συμμαθητές κ.λπ.
Μιλάω για τις κοινές αταξίες, τα πράγματα που κάνει ένα παιδί γνωρίζοντας πως είναι λάθος μόνο και μόνο για δει μέχρι πού μπορεί να το τραβήξει. Εκεί πρέπει να του δείξεις ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες και ότι δεν είναι όλα ανεκτά.

Άλλο να του δείξεις κι άλλο να το τιμωρήσεις για να του δείξεις. Τιμωρία σημαίνει συμπεριφορά από θέση ισχύος, επίδειξη κι εφαρμογή εξουσίας στο άτομο που τιμωρείται. Ένα παράδειγμα: κάποιος μπορεί να στέκεται στο ένα πόδι γιατί έτσι αποφάσισε για κάποιο λόγο. Το ίδιο πράγμα αν του το επιβάλει κάποιος, του κάνει κακό. Δεν είναι λοιπόν το τι κάνει, αν είναι κάτι που μπορεί ή όχι να το αντέξει, ή τουλάχιστον όχι μόνο, είναι και το γεγονός ότι του ασκείται έτσι εξουσία, περνάει ο έλεγχος σε άλλον. Αυτό που λένε πολλοί γονείς ΄΄Έλα μωρέ τι του έκανα; Σιγά τι θα πάθει;΄΄ είναι λάθος γιατί δεν είναι μόνο αν πονάει ή όχι σωματικά, είναι ότι ένοιωσε έρμαιο στη διάθεση του ισχυρού.

Για το παιδί λοιπόν που τιμωρείται για να μάθει να σέβεται, υπάρχει κίνδυνος, κάποτε να ξεσπάσει σ αυτόν για χάρη του οποίου υπέστη την τιμωρία. Δεν θα το ξέρει απαραίτητα γιατί το κάνει απλά θα το κάνει.


Με τιμωρία ποτέ δεν διδάσκεται σεβασμός, αυτό δεν γίνεται που να χτυπιέται κάτω όποιος θέλει και να έχει και το θεό μπάρμπα. Με τιμωρία επιτυγχάνεται ο φόβος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Δεν λέω ότι η τιμωρία ή η πειθαρχία είναι ο μόνος τρόπος ανατροφής. Εξίσου σπουδαίο ρόλο παίζουν ο έπαινος, ο διάλογος, η κατανόηση και πρέπει να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σ' αυτά και στην πειθαρχία.

Δυστυχώς τα παιδιά δεν έχουν αναπτυγμένη αίσθηση της ηθικής και της ενσυναίσθησης (να καταλαβαίνουμε πώς αισθάνεται ο άλλος). Ούτε έχουν αναπτυγμένες διανοητικές λειτουργίες για να καταλαβαίνουν κάποια πράγματα (αυτό δεν σημαίνει πώς δεν πρέπει να εξηγούμε γιατί αυτό που έκαναν είναι λάθος). Γι' αυτό και η ντροπή και ο φόβος της τιμωρίας είναι απαραίτητα για να μάθουν τι είναι σωστό και τι όχι. Η κατανόηση θα έρθει αργότερα. Αλλά πώς θα θεωρητικοποιήσεις κάτι το οποίο δεν αισθάνεσαι ότι είναι λάθος;

Ένα παράδειγμα γιατί ακούγονται πολύ χιτλερικά τα παραπάνω. Μικρά (περίπου 4 ετών) πετροβολούσαμε με την παρέα μου ένα κοριτσάκι, επειδή ήταν... κοντό. (Τελείως φυσική συμπεριφορά - και στα ζώα ο αδύναμος γίνεται σάκος του μποξ για τους υπόλοιπους.) Προφανώς δεν καταλαβαίναμε πώς αισθανόταν το κοριτσάκι αυτό, αλλιώς δεν θα το κάναμε. Ε, λοιπόν μας ξέχεσαν και σταματήσαμε από ντροπή. Μεγαλώνοντας καταλάβαμε γιατί δεν πρέπει να πειράζουμε τους αδύναμους. Αλλά τότε, αυτό που μας σταμάτησε απ' το πειράζουμε το κοριτσάκι ή άλλα παιδιά σαν κι αυτό ήταν η ντροπή, η αποδοκιμασία του γονιού.
Μετά, συνεχίσαμε να παίζουμε κανονικά όλοι μαζί.

Δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Δεν λέω ότι η τιμωρία ή η πειθαρχία είναι ο μόνος τρόπος ανατροφής. Εξίσου σπουδαίο ρόλο παίζουν ο έπαινος, ο διάλογος, η κατανόηση και πρέπει να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σ' αυτά και στην πειθαρχία.

Δυστυχώς τα παιδιά δεν έχουν αναπτυγμένη αίσθηση της ηθικής και της ενσυναίσθησης (να καταλαβαίνουμε πώς αισθάνεται ο άλλος). Ούτε έχουν αναπτυγμένες διανοητικές λειτουργίες για να καταλαβαίνουν κάποια πράγματα (αυτό δεν σημαίνει πώς δεν πρέπει να εξηγούμε γιατί αυτό που έκαναν είναι λάθος). Γι' αυτό και η ντροπή και ο φόβος της τιμωρίας είναι απαραίτητα για να μάθουν τι είναι σωστό και τι όχι. Η κατανόηση θα έρθει αργότερα. Αλλά πώς θα θεωρητικοποιήσεις κάτι το οποίο δεν αισθάνεσαι ότι είναι λάθος;

Ένα παράδειγμα γιατί ακούγονται πολύ χιτλερικά τα παραπάνω. Μικρά (περίπου 4 ετών) πετροβολούσαμε με την παρέα μου ένα κοριτσάκι, επειδή ήταν... κοντό. (Τελείως φυσική συμπεριφορά - και στα ζώα ο αδύναμος γίνεται σάκος του μποξ για τους υπόλοιπους.) Προφανώς δεν καταλαβαίναμε πώς αισθανόταν το κοριτσάκι αυτό, αλλιώς δεν θα το κάναμε. Μεγαλώνοντας καταλάβαμε Ε, λοιπόν μας ξέχεσαν και σταματήσαμε από ντροπή.γιατί δεν πρέπει να πειράζουμε τους αδύναμους. Αλλά τότε, αυτό που μας σταμάτησε απ' το πειράζουμε το κοριτσάκι ή άλλα παιδιά σαν κι αυτό ήταν η ντροπή, η αποδοκιμασία του γονιού.
Μετά, συνεχίσαμε να παίζουμε κανονικά όλοι μαζί.

Δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Αυτό δεν ήταν τιμωρία ήταν βίαιη αντίδραση αμυνόμενου που σας έκανε να νοιώσετε το θυμό του και τη στεναχώρια του. Δεν νοιώσατε έρμαια της εξουσίας του ισχυρού, μόνο νοιώσατε ότι κάτι δεν πάει καλά σε ότι κάνατε εσείς.

Θα ήταν όμως κακό αν στο σπίτι οι γονείς σας, σας επέβαλαν κάποια τιμωρία για ότι κάνατε. Ο θυμός και η αγανάκτηση είναι βίαιες αντιδράσεις μεν, αλλά δεν πιστεύω ότι κάνουν κακό στο παιδί, θυμός ή αγανάκτηση και έντονη διαμαρτυρία, μπορούν να κάνουν κάποιον να νοιώσει ότι ο άλλος έχει δίκιο και το υπερασπίζεται. Αυτό γίνεται αποδεκτό είτε από ενήλικο είτε από μικρό παιδί.

Διαφωνώ κατακάθετα με τις μεθόδους που είναι συνδυασμός τιμωρίας επιβράβευσης. Το θεωρώ συστηματική κακοποίηση, και εκπαίδευση δούλων.
Το καλό αφεντικό, το σωστό αφεντικό το άξιο το δυναμικό το δίκαιο, έτσι εκπαιδεύει το δούλο του για να γίνει σωστός άνθρωπος (δούλος). Η τιμωρία είναι πάντα ανάλογη του παραπτώματος ούτε μικρότερη ούτε υπερβολική, δεν ξεχνά ποτέ να επιβραβεύσει για κάτι που ο δούλος πέτυχε. Κλπ κλπ κλπ…… Μόνο έτσι θα έχει το <<σεβασμό>> και την εμπιστοσύνη του δούλου του κλπ κλπ κλπ …….


Ο συνδυασμός
τιμωρία πειθαρχία έπαινος διάλογος κατανόηση, δημιουργεί σχέση αφέντη υποτακτικού.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

ΟΚ, κατάλαβα πώς εννοείς το ζεύγος τιμωρία/επιβράβευση. Εγώ τα ορίζω κάπως διαφορετικά (δηλ. θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το μάλωμα είναι μορφή τιμωρίας), αλλά δεν έχει σημασία.

Συμφωνώ απόλυτα ότι όταν η τιμωρία (σε οποιαδήποτε μορφή) είναι απλώς αφορμή για να ξεσπάσεις τα νεύρα σου πάνω στον άλλο, μόνο κακό κάνεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

ΟΚ, κατάλαβα πώς εννοείς το ζεύγος τιμωρία/επιβράβευση. Εγώ τα ορίζω κάπως διαφορετικά (δηλ. θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το μάλωμα είναι μορφή τιμωρίας), αλλά δεν έχει σημασία.

Συμφωνώ απόλυτα ότι όταν η τιμωρία (σε οποιαδήποτε μορφή) είναι απλώς αφορμή για να ξεσπάσεις τα νεύρα σου πάνω στον άλλο, μόνο κακό κάνεις.

Το μάλωμα από θέση ισχύος προκαλεί αισθήματα ταπείνωσης. Είτε γίνεται δικαίως είτε αδίκως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariannioum]

Λοιπόν νομίζω ότι βρήκες το κατάληλο άτομο για να σου απαντήσει. Είμαι η Μαριάννα και είμαι 12 χρονών. Έχω να σου πω ότι η σχέση ζώου και παιδιού είναι από τις καλύτερες. Προσωπικά από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου είχα γάτα. 1ος γάτος Μοτζαρτ ο οποίος πέθανε σε βαθιά γεράματα (15 χρ.) 2η γάτα Λαίδη η οποία η καημένη πέθανε σήμερα από ατύχημα σε ηλικία μόλις 2 μηνών (έπεσε από το μπαλκόνι). Θα βρεις το θέμα " Λαίδη πάνω στη γη έχεις κάποιον που σ' αγαπά'' Πιστεύω ότι είμαι πραγματικά φιλόζωη και ότι σέβομαι και αγαπώ τα ζώα. Για μένα υπήρχε βέβαια ψυχολογικός λόγος που μεγάλωσα με ζώα καθώς έχασα τον πατέρα μου σε πολύ μικρή ηλικία. Γενικά ένα ζώο (σκύλος ή γάτα) βοηθούν πολύ τα παιδιά να διαπλάσουν σωστά το χαρακτήρα τους όπως και μένα. Και γι' αυτό η μαμά μου είπε ότι σίγουρα θα ξανά αγοράσουμε γάτα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raisa]

Λυπάμαι γι΄αυτό που έγινε με την γάτα σου σήμερα. Χαίρομαι όμως που όπως λες, μέσα από τα ζώα μπόρεσες να διαμορφώσεις τον χαρακτήρα σου, και να βρεις την χαρά. Ελπίζω σύντομα να αποκτίσεις το νέο γατάκι που επιθυμείς. Γιατί όμως να αγοράσεις αφού εδώ στα "χαρίζονται" μπορείς να βρείς αυτό που θέλεις; Σκέψου τι χαρά μπορείς να δώσεις σε ένα απο αυτά!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΟΥΡΑΝΙΑ]

Λοιπόν νομίζω ότι βρήκες το κατάληλο άτομο για να σου απαντήσει. Είμαι η Μαριάννα και είμαι 12 χρονών. Έχω να σου πω ότι η σχέση ζώου και παιδιού είναι από τις καλύτερες. Προσωπικά από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου είχα γάτα. 1ος γάτος Μοτζαρτ ο οποίος πέθανε σε βαθιά γεράματα (15 χρ.) 2η γάτα Λαίδη η οποία η καημένη πέθανε σήμερα από ατύχημα σε ηλικία μόλις 2 μηνών (έπεσε από το μπαλκόνι). Θα βρεις το θέμα " Λαίδη πάνω στη γη έχεις κάποιον που σ' αγαπά'' Πιστεύω ότι είμαι πραγματικά φιλόζωη και ότι σέβομαι και αγαπώ τα ζώα. Για μένα υπήρχε βέβαια ψυχολογικός λόγος που μεγάλωσα με ζώα καθώς έχασα τον πατέρα μου σε πολύ μικρή ηλικία. Γενικά ένα ζώο (σκύλος ή γάτα) βοηθούν πολύ τα παιδιά να διαπλάσουν σωστά το χαρακτήρα τους όπως και μένα. Και γι' αυτό η μαμά μου είπε ότι σίγουρα θα ξανά αγοράσουμε γάτα.

Συμφωνώ κι εγώ με την Raisa μικρούλα. Ένα αδεσποτάκι που έχει ανάγκη θα σου δώσει πολύ μεγάλη αγάπη. Μπράβο κουκλίτσα που αγαπάς τα ζωάκια. Άλλωστε φαίνεται τι καλό παιδάκι έχεις γίνει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γιάννα1]

https://www.pets.gr/images/stories/gatoselides/160907.jpg

Μια εικόνα χίλιες λέξεις!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μαγισσα]

https://www.pets.gr/images/stories/gatoselides/160907.jpg

Μια εικόνα χίλιες λέξεις!

Γιάννα μου ούτε με χίλιες λέξεις δεν θα μπορούσες να το πεις καλύτερα!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Marmanga]

Σε μια από τις πρώτες φωτογραφίες της ζωής μου είμαι μάλλον μικρότερη απ' αυτό το μωράκι, (σαφώς πιο άσχημη -το τέρας, μιλάμε) και στρογγυλοκάθομαι στο παγκάκι στον κήπο της γιαγιάς μαζί με τον γάτο (πορτοκαλόασπρος όπως αυτός!)
Η γιαγιά, ακόμα πιο παλιά, είχε έναν άλλο γάτο να εκτελεί χρέη νταντάς. Άφηνε το καροτσάκι με το μωρό στον κήπο με τον γάτο δίπλα του να το προσέχει, κι έμπαινε στο σπίτι να κάνει δουλειές. Ο γάτος είχε σαφείς εντολές που τις ακολουθούσε με θρησκευτική ευλάβεια, και μόλις έκλαιγε το μωρό πήγαινε μέσα και την ειδοποιούσε.
Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, το σόι περιγράφει το γατίδιο του προπάππου που κουλουριαζόταν στο κεφάλι του. Γυρνούσε στο σπίτι ο προπάππους απ' τη δουλειά, φορούσε το σκούφο του, και κάθονταν να φάνε οικογενειακώς στο μεγάλο τραπέζι με το ζώο αραχτό εκεί πάνω. Μιλάμε για πριν την Μικρασιατική Καταστροφή! Δυστυχώς, η σχετική φωτογραφία χάθηκε. Υπάρχει όμως άλλη οικογενειακή φωτογραφία με πιτσιρίκι και γάτα. Μικρασία πριν το '22, τότε που δεν συνηθιζόταν να βγάζουν τα ζώα τους -σπάνιο πράγμα οι φωτό ακόμα.
Όπως λέει λοιπόν κι η Νερίνα, ήταν πάντα κάτι δεδομένο στην οικογένεια. Μέσα στο σπίτι, έξω απ' το σπίτι, μέσα-έξω... Και ναι, έχει τύχει να με γρατσουνίσουν γατιά, μ' έχει δαγκάσει σκύλος, κόντεψε να μου βγάλει το μάτι ένας κόκορας όταν παραπλησίασα τις τσούπρες του. Αλλά και τότε, κανείς δεν με τρόμαξε, κανείς δε μου 'βαλε τις φωνές -ούτε έδειρε τα ζώα-, κι έτσι έμαθα καλύτερα πότε να φυλάγομαι και τι δεν πρέπει να κάνουμε. (Π.χ., δεν πάμε φουριόζοι να χαϊδέψουμε τις κότες, δεν παίζουμε με το φαϊ πεινασμένου σκύλου όταν τρώει για να δούμε πόσο θα πηδήσει)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γιάννα1]

Super Marmanga for ever !!!!!!!!!!!!!!

Τα είπες ζωγραφίζοντας αμέτρητες εικόνες στο μυαλό μου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ruko]

Π.χ., δεν πάμε φουριόζοι να χαϊδέψουμε τις κότες, δεν παίζουμε με το φαϊ πεινασμένου σκύλου όταν τρώει για να δούμε πόσο θα πηδήσει

Καταπληκτικές ιστορίες - ιδίως αυτό με το γάτο μπέιμπι-σίτερ της γιαγιάς σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Voula]

Η διήγηση της Marmanga είναι απλά υπέροχη. Πάντα είχα την άποψη ότι οι Μικρασιάτες ήταν πολύ περισσότερο πολιτισμένοι σε όλα τα πράγματα .

Μαριανάκι μου, μου φαίνεσαι τόσο τρυφερό παιδί. Θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω κάποια στιγμή. Έχεις αδέλφια ? Ήμουνα μοναχοπαίδι και ως παιδί πολύ κλειστός χαρακτήρας, με μόνη συντροφιά τα βιβλία και τις γάτες. Η ζωή τα έφερε έτσι που έκανα κι εγώ μόνο 1 παιδί, την κόρη μου, η οποία επίσης μεγάλωσε παρέα με έναν φοβερό γάτο, τον Μπίλλη .

Να μας γράφεις νέα σου. Θα νιώσεις καλύτερα αν πάρεις κάποια άλλη αδέσποτη ψυχούλα και την φροντίζεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mariannioum]

Η διήγηση της Marmanga είναι απλά υπέροχη. Πάντα είχα την άποψη ότι οι Μικρασιάτες ήταν πολύ περισσότερο πολιτισμένοι σε όλα τα πράγματα .

Μαριανάκι μου, μου φαίνεσαι τόσο τρυφερό παιδί. Θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω κάποια στιγμή. Έχεις αδέλφια ? Ήμουνα μοναχοπαίδι και ως παιδί πολύ κλειστός χαρακτήρας, με μόνη συντροφιά τα βιβλία και τις γάτες. Η ζωή τα έφερε έτσι που έκανα κι εγώ μόνο 1 παιδί, την κόρη μου, η οποία επίσης μεγάλωσε παρέα με έναν φοβερό γάτο, τον Μπίλλη .

Να μας γράφεις νέα σου. Θα νιώσεις καλύτερα αν πάρεις κάποια άλλη αδέσποτη ψυχούλα και την φροντίζεις.

Η μαμά μου έχει την ίδια ηλικία με σας. Και εγώ μοναχοπαίδι είμαι, και παιρνάω το χρόνο μου με: Βιβλία, γάτες, στον υπολογιστη(ιδίος σ' αυτή τη σελίδα)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.