Ηθικά διλήμματα

[761]

Απάντηση: Τα πάντα σχετικά με τον οίστρο και τη στείρωση θηλυκής γάτας

Ναι, μάλλον εννοεί ότι υπάρχουν και "άλλα" (που δεν ξέρουμε για τη στείρωση; που προκαλεί η στείρωση; ) για τα οποία είναι ενήμεροι λίγοι γιατροί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Backdrop]

Απάντηση: Τα πάντα σχετικά με τον οίστρο και τη στείρωση θηλυκής γάτας

Μηπως εννοει τα χαπια???? ή τις ενέσεις?

Εγω βασικα μετα τον οιστρο που περασαμε και ειδα για πρωτη φορα τι τραβανε τα θηλυκά το αποφάσισα ... ή στείρωση(ειδικά εάν το ζώο ζει σε σπίτι) ή να βρει το αλλο του "μισό"! Εξαρτάται και από την κρίση του καθένα

Τώρα όσο για τις εναλλακτικές μεθόδους δεν είμαι υπέρ, εάν στο μέλλον υπάρξει κάτι έγκυρο το συζητάμε πάλι....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Μολις βρηκα ενα αρθρο πανω στο θεμα που με εκφραζει απολυτα. Οποιος ενδιαφερεται ας ριξει μια ματια.
https://www.eyedoll.gr/ngine/article/437/γιατί-αν-το-ζωάκι-σου-είχε-λεφτά-θα-σε-παράταγε-και-θα-φευγε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Elko]

Βάσω, φανταστικό το άρθρο.


Θα ήθελα να μείνω στην τελευταία παράγραφο και να γράψω κι εγώ κάποιες σκέψεις.
"Οπότε, κάνε το σωστό και άσε τις δικαιολογίες.
Δεν θα στειρωθείς εσύ -αν και θα έπρεπε σε κάποιες περιπτώσεις- το ζωάκι σου θα σώσεις.
Άσε τη φύση στην ησυχία της, αργά το θυμήθηκες, δεν νομίζεις;"

Ακολουθεί μεγάλο ποστ, οπότε αν κάποιος θέλει, μπορεί απλά να το προσπεράσει.

Spoiler

Βασικά, δεν ξέρω από πού να πρωτοαρχίσω...
Πώς γίνεται να βγάζουμε όλη μας την αγανάκτηση και τη στεναχώρια για το γενικότερο βιασμό της φύσης στο θέμα "στείρωση ή όχι στείρωση"... Δηλαδή, ναι, οκ, η ιδέα του να "επεμβαίνεις" στο ζώο και μάλιστα χειρουργικά (ουάου) είναι λίγο κάπως. Και παραδέχομαι ότι κι εγώ αισθάνθηκα κάπως όταν στείρωσα τα ζώα μου. Θύμωσα, λυπήθηκα σιχτιρίζω που έπρεπε να το κάνω. Ξέρω όμως ότι αισθάνθηκα έτσι γιατί υπάρχει η ανάγκη να ζει το γατί στο σπίτι μου, να τρέφεται από μένα κλπ κλπ. Πραγματικά, όπως και άλλοι έχουν πει, το να κατέβει μια κουκουβάγια και να φάει ένα νεογέννητο γατάκι, ή να το σκοτώσει ο αρσενικός γιατί έτσι του λέει το ένστικτό του, πέρα από το σοκ του θανάτου δεν με στεναχωρεί καθόλου. Αλλά ΔΕΝ υπάρχουν ούτε κουκουβάγιες στην πόλη ούτε τίποτα. Που είναι οι υποστηρικτές της μη-στείρωσης όταν το ζώο τους χρειάζεται αντιβίωση; Γιατί κι αυτό επέμβαση στη φύση είναι. Και το βακτήριο φύση είναι και κάποιες φορές μπορεί να είναι πιο δυνατό απο το γατί και να το σκοτώσει. Εκεί γιατί πάμε ενάντια στη φύση;...
Το παράδειγμα αυτό με την αντιβίωση, το δίνω φυσικά για να καταλάβουμε λίγο τί είναι αιτία, τί αποτέλεσμα, τι βιασμός της φύσης και τί όχι. Ποιά είναι η στάση των υποστηρικτές της μη-στείρωσης απέναντι στον ΚΟΚ; Πώς οδηγούν άραγε οι ίδιοι και σε τι ποσοστό ευθύνονται (όπως όλοι μας βέβαια) για τα πατημένα ζώα; Ποιά είναι η στάση τους απέναντι στα δηλητηριώδη σκευάσματα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο εμπόριο; Πόσο έχουν οι ίδιοι βοηθήσει φιλοζωικές (ναι, αυτές στις οποίες όντως κάποτε θα βρεθούν και βλάκες, και άτιμοι άνθρωποι που θέλουν να τα αρπάξουν, αλλά έλεος..); Πόσο έχουν φροντίσει ένα αδέσποτο; Και αν όλα αυτά φαίνονται ότι δεν είναι υποχρέωσή τους, αλλά υποχρέωση κάποιου άλλου ιθύνοντα, ποιά είναι άραγε η πολιτική τους στάση;
Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι μακάρι όλη αυτή η ενέργεια της αντι-στείρωσης να πήγαινε στην προσπάθεια να γίνει ο κόσμος και οι πόλεις και τα χωριά μας ένας παράδεισος όπου θα μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα τα γατάκια στους γεμάτους δέντρα δρόμους, όπου άνθρωποι ευτυχισμένοι και ήρεμοι θα ήταν πάντα σε εγρήγορση να φροντίσουν όποιο ζωάκι τους φαίνεται άρρωστο, και μετά να το ξανα-αφήσουν στην αγέλη του. Τότε, μάλιστα, να μη στειρώναμε, και ναι, ας πάθαιναν και καρκίνο της μήτρας κάποιες γατούλες. Τότε ίσως όλες αυτές οι ενέργειες της φύσης για έλεγχο του πληθυσμού του κάθε είδους, να είχαν κάποιο νόημα.

Αυτό όμως που παρατηρώ, είναι το εξής:
Οι άνθρωποι που φωνάζουν "στειρώστε" είναι εκείνοι που βλέπουν την πραγματικότητα όπως είναι, που βλέπουν στις πόλεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ πατημένα αδέσποτα, εκείνοι που βρίσκουν στα ποτάμια στα χωριά νεογέννητα μέσα στη σακούλα, εκείνοι που θα φροντίσουν και θα πληρώσουν για την αδέσποτη γάτα που μετά από 10 γέννες πεθαίνει από σήψη.
Αντίθετα, οι άνθρωποι που φωνάζουν για βιασμούς της φύσης είναι (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, το παραδέχομαι) άνθρωποι οι οποίοι μεταφέρουν τα δικά τους απωθημένα και κομπλεξ στο πρόσωπο της γάτας τους. Λες και η γάτα θα νιώσει τη χαρά και την κολακεία του φλερτ και της ερωτοτροπίας, λες και η γάτα είναι έφηβος που του απαγόρεψαν τη σαββατιάτικη έξοδο. Είναι λυπηρό, κι εγώ συνειδητά το θάβω στο μυαλό μου, αλλά καμιά φορά δεν βλάπτει να έχουμε συναίσθηση ότι ναι μεν τα ζώα "νιώθουν" την αγάπη και τη φροντίδα, αλλά σίγουρα όχι όπως τη "νιώθουν" οι άνθρωποι. Δεν μπορεί να συγχέουμε τις ανάγκες τις δικές μας (για ελευθερία αν είμαστε καταπιεσμένοι, για δικαίωμα στην επιλογή εάν χειραγωγούμαστε κλπ κλπ)με τις ανάγκες του ζώου. Που πάνω κάτω είναι ανάγκη για επιβίωση.Ή μάλλον ένστικτο. Και αν το θέλετε, και τα χάδια μας αυτό τον σκοπό εξυπηρετούν. Μειώνουν το στρές, μειώνουν την έκκριση τοξινών κι έτσι η γάτα ζει περισσότερο και καλύτερα. Έτσι απλά... Αυτός είναι ο λόγος που οι γάτες επιζητούν κατά βάθος τα χάδια μας. Το γιατί εμείς τους τα δίνουμε είναι άλλο θέμα. Λίγο συναφές με το "Δεν θα στειρωθείς εσύ -αν και θα έπρεπε "..

Συγνώμη για το μακρύ ποστ, συγνώμη για την όποια επιθετικότητα. Αλλά ρε γαμώτο δεν μπορώ. Δηλαδή η αξία της φύσης υποτιμάται και υπονομεύεται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, στο σχολείο, στις δουλειές μας, στο φαγητό μας, στις δραστηριότητες και στους τρόπους ψυχαγωγίας μας και δεν μιλάει ΚΑΝΕΙΣ!

Υ.Γ. Το θέμα της "ανθρωποποίησης" της γάτας μας είναι άλλο και ακόμα κι αν έχω πολλές δεύτερες σκέψεις πάνω σε αυτό, πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα κακό στο να παρατηρούμε το χαρακτήρα του ζώου μας, να το θαυμάζουμε, να τον κανακεύουμε να μιλάμε γι αυτό και για τα συναισθήματα που μας δημιουργεί με τον πιο ανθρώπινο τρόπο! Είναι σύντροφοί μας και αυτό δεν αλλάζει, απλά καμιά φορά και για κάποια θέματα μπορεί να πρέπει να δούμε το θέμα "απ`έξω" και να δούμε τα ζουζουνάκια μας σαν απλά μέλη ενός είδους (τρομάρα τους!!)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anna 21]

συμφωνω απολυτα και ιδιαιτερα στο σημειο που λες ποιοι πιστευεις οτι ειναι οι ανθρωποι που ειναι υπερ και ποιοι αυτοι που ειναι κατα της στειρωσης. δυστυχως μετα απο πολλες συζητησεις εχω καταληξει στο οτι αυτοι που ειναι κατα της στειρωσης δεν προκειται να αλλαξουν γνωμη οσα λογικα επιχειρηματα και αν παραθεσεις. εννοειται οτι δε μιλαω για αυτους που εχουν αγνοια επι του θεματος. αλλα η συντριπτικη πλειοψηφια τους (αν οχι ολοι) δεν εχουν περασει ουτε μια μερα απο ενα φιλοζωικο σωματειο, δεν εχουν καμια αισθηση της πραγματικοτητας στη χωρα μας. κρινουν εκ του ασφαλους και γιαυτο δεν αμφισβητουν καν τα πιστευω τους... εγω προτεινω λοιπον σε ολους αυτους που ιδεολογικα διαφωνουν με τη στειρωση και ειτε ζευγαρωνουν το ζωο τους ειτε απλα το αφηνουν αστειρωτο να γινουν εθελοντες για ενα μηνα σε ενα φιλοζωικο σωματειο της περιοχης τους. και μετα ας επιλεξει ο καθενας τι θα κανει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τσοςμή]

Απάντηση: Στείρωση και ηθικά διλήμματα

ασχετα με το αν συμφωνω η οχι με τη στειρωση,πιστευω οτι η αληθεια βρισκεται καπου στη μεση...παντα.σε ολα τα πραγματα.
εγω παντως στειρωσα την δικια μου ενω ηταν ηδη εγγυος και ειχε 4 γατακια και δεν το ηξερα,και μετα απο λιγο καιρο μας εφερε στο σπιτι απο το παραθυρο,3 γατακια νεογεννητα και τα εβαλε σε ενα ξεχασμενο ανοιχτο συρταρι με καλτσες σα φωλια και κοιμοταν μαζι τους,ενω μια αλλη γατα της γειτονιας γυρνουσε πανικοβλητη νιαουριζοντας,μεχρι να της τα επιστρεψουμε.
γενικοτερα με προβληματισε και με στενοχωρησε μπορω να πω,αλλα στην προκειμενη δεν γινοταν αλλιως,δυστυχως...γατα σε διαμερισμα δλδ.
αντιθετως στο αγροκτημα του φιλου μου,στην εξοχη,εχει τις (20?! μπορει)ομορφοτερες και πιο ευτυχισμενες στρουμπουλες και αφρατες γατες του κοσμου,φυσικα ελευθερες και αστειρωτες.και χαιρονται την καθε μερα της ελευθεριας τους.γατοι γατες και γατια.επισης εννοειται οτι εχει και καποιες απωλειες κατα καιρους απο αλλους φυσικους παραγωντες,οι οποιες ειναι μες στα αποδεκτα πλαισια.εννοωντας οτι σε 3 γεννες μπορει και να ''χαθουν 4-5 μικρα,τα πιο αρρωστα η αδυναμα,η ατυχα)
οχι οτι η δικια μου κακοπερναει πλεον..αλλα λεμε τωρα..κουβεντα να γινεται.
ειναι απλα οι δυο οψεις του νομισματος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anna 21]

μακαρι να ηταν ετσι οπως τα περιγραφεις. αλλα δεν ειναι. δεν ειναι θεμα απολυτοτητας- πιστεψε με δεν ειμαι απολυτη γενικα- αλλα θεμα εμπειριας και επαφης με την πραγματικοτητα.
αυτο πιστευε και η μαμα μου καποτε οταν γεννηθηκα και μετακομισαμε σε σπιτι ας πουμε στην εξοχη. υπηρχαν απειρες γατες εκει αδεσποτες, μαλλον γιατι ολοι συνηθιζουν να εγκαταλειπουν τα ζωα τους σε εκεινη την περιοχη. η μαμα μου και κανα 2 αλλες τις ταιζαν. οι γατουλες αρχισαν να ενοχλουν αλλους στην περιοχη (οπως παντα) και εβαζαν φολες. μια μια ολες αυτες οι γατες ηρθαν και πεθαναν στην αυλη μας. τις βρισκαμε με αφρους και τα συνηθισμενα. απο ολο αυτο επιβιωσε μια γατα που εζησε μαζι μας 15 χρονια. ναι ηταν πανευτυχης που ζουσε φροντισμενη αλλα και στη φυση αλλα ο κυκλος ζευγαρωμα-εγκυμοσυνη-γεννα ηταν εξαντλητικος. ειχα την τυχη να τη δω να γενναει 4 φορες (σε εμας ερχοταν για να γεννησει..) τις 3 απ τις 4 οπου και να εβαζε τα μωρα, τα βρισκαμε κομματιασμενα (κυριολεκτικα). οι αρσενικοι βλεπεις... αυτη ειναι η φυση. η ιδια προσπαθουσε με νυχια και με δοντια να τα προστατεψει... αλλα οι αρσενικοι ειναι συνηθως πολλοι και το ενστικτο τους πολυ δυνατο. φυσικα τα φωναζε για μερες μετα και υπεφερε. παλι καλα που αποφασισε η μαμα μου να τη στειρωσει και απο τοτε βλεπαμε ενα αλλο ζωο ευτυχισμενο, υγιες και χωρις ολα αυτα τα δραματα.
απο τοτε πολλες γατες εχουν περασει απ το σπιτι. πχ ο εκτωρας ενας γατουλης πολυ καλος. ομως ως αστειρωτος εξαφανιζοταν για μερες οταν ζευγαρωνε. γυρνουσε ταλαιπωρημενος αρρωστος... και μια φορα γυρισε δηλητηριασμενος κ αυτος.
ολα αυτα στην εξοχη. οι γατες που λες οτι εχει ο φιλος σου ειναι τωρα 20, αυριο θα ειναι 120... μπορει να φαινονται οκ αλλα αν ειχες πιο κοντινη επαφη η ζωη τους ειναι μια ταλαιπωρια. θα μου πεις αυτη ειναι η φυση? μαλλον οχι... η αγριογατα γενναει μια φορα το χρονο και λιγα μωρα. οι γατες γεννανε 4 μπορει και 5 φορες μεσα σε ενα χρονο! να μην πιασουμε και τον παραγοντα "ανθρωπος" σε ολο αυτο. εχουμε ηδη παρεμβει στη φυση εξημερωνοντας αυτα τα ζωα και αλλαζοντας τη ζωη τους.
η στειρωση ειναι ο,τι καλυτερο μπορεις να κανεις σε μια γατα ειτε ζει στο διαμερισμα ειτε στην εξοχη. και αν το δεις κ αλλιως αν ο φιλος σου θελει να εχει πολλες γατες και μπορει γιατι να μην σωσει καποιες απο αυτες που υποφερουν στους δρομους αλλα να αφηνει τις δικες του να αναπαραγονται??
τελος παντων αυτα ειναι ενα μικρο μερος απ τις εμπειριες που ειχα με τις γατες που ζουν στην εξοχη. μακαρι να ηταν οπως τα λες αλλα δεν ειναι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Τσοςμή]

Απάντηση: Στείρωση και ηθικά διλήμματα

γενικα ειναι ετσι οπως τα λες,γιατι ετσι ειναι και η φυση.για την δικη μου περιπτωση και εμπειριες που μιλησα ομως,μιας και καθε μερα εκει ειμαι,εδω και πολλα χρονια,δε μοιαζει να ειναι ετσι,εχουν βρει την ισορροπια τα πραγματα τους,και οχι,δε θα ειναι 120 αυριο γιατι υπαρχει ενας κυκλος,αλλα χαριζονται,αλλα αντικαθιστουν καποια γατια που χαθηκαν με τον α ή β τροπο και μενει ελεγχομενος ο αριθμος τους.επισης συμβιωνουν απροβληματιστα με ενα σωρο αλλα ζωα,ακομα και σκυλια φυλακες.ειλικρινα αν τις βλεπατε θα τις ζηλευατε.ο αριθμος τους παραμενει παντα εκει +-5... και δεν γεννανε 4 φορες τον χρονο,αλλα μια,και οχι ολες.γυρω σ αυτη την εποχη που μαστε τωρα.
αυτο που θελω να πω ειναι,οτι παρολο που εχουμε αλλαξει ολοκληρο το περιβαλλον και τη φυση της γατας,ειναι δυνατον κατω απο ορισμενες συνθηκες να αποφευχθει η στειρωση,για καποιον που δεν εχει τη δυνατοτητα και την ευχαιρια ή τη θεληση να το κανει ας πουμε.
και για να επιστρεψω στις συγκεκριμενες,εννοειται πως εχουν τις φωλιες τους και την τροφη τους καθημερινα,τα χαδια τους,παιχνιδια και αποπαρασιτονωνται κανονικοτατα,απλα εχουν και ενα ρολο εκει,να κρατανε τις εγκαταστασεις χωρις ''εισβολεις'' κατι που κανουν αρκετα καλα μεχρι και σημερα.δλδ δεν ειναι απλα για την ομορφια και τη συντροφια εκει.χρειαζεται αυτος ο κυκλος.και γενικοτερα αυτος ειναι και ο ρολος των περισσοτερων γατιων στην επαρχια απ οσο ξερω κ εχω δει.γι αυτο και ''φτιαχνουν γατες'' οπως λενε,παρομοιως και σκυλια,πουλερικα κτλ κτλ.
το αγροκτημα ειναι μακρυα απο δρομο και παραξενους γειτονες.
ξερω οτι ειναι δυσκολο να βρεθουν αυτες οι συνθηκες,αλλα να που γινεται καμια φορα.
κατα τ αλλα,οι γατες των πολεων,με δεσπότη η χωρις θα πρεπει κανονικα να στειρωνονται.οσο αυτο ειναι δυνατον..
και ξαναλεω δεν ειμαι υπερ των αστειρωτων γατιων,οπως δεν ειμαι και υπερ της αδιακρητης και ολικης στειρωσης γατιων.
δλδ δε θα θελα να φτασουμε στο σημειο να ψαχνουμε γατι απο το εκτροφειο με παραγγελια,εδω στην επαρχια τουλαχιστον.
ελπιζω να εγινα κατανοητος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anna 21]

απολυτα κατανοητος καταλαβαινω τι λες και πολυ θα ηθελα αυτη να ειναι η εικονα που εχω απο τις γατες που ζουνε σε χωρια ή στην εξοχη. στην τελικη ειναι οντως χρησιμες οπως λες γιατι ξεφορτωνονται τους "ανεπιθυμητους εισβολεις". αλλα επιτρεψε μου να σχολιασω καποια απο αυτα που λες με βαση αυτα που εχω δει εγω:
οπως λες και μονος σου καποια απο αυτα τα γατια χανονται ή χαριζονται... αυτα που χανονται αρα προστιθενται στον τεραστιο αριθμο των αδεσποτων και αυτα που χαριζονται "παιρνουν τη θεση" των γατιων που γεννουν αδεσποτες γατες και ειτε ιδιωτες ειτε φιλοζωικα σωματεια προσπαθουν να τους βρουν σπιτια.
αυτο που λες με τις γεννες πραγματικα μου φαινεται πολυ περιεργο, αφου οι γατες εχουν οιστρο το μεγαλυτερο μερος του χρονου και τον οιστρο ακολουθει το ζευγαρωμα. ισως δεν τις καταλαβαινετε οτι γεννανε γιατι βρισκουν φωλιες πιο μακρια και μετα διωχνουν τα μικρα? ή ισως γεννανε αλλα τα μικρα δεν επιβιωνουν? πολλες εκδοχες...
μην ανησυχεις καθολου! τετοιο προβλημα δεν υπαρχει ουτε στην ελλαδα ουτε καν σε πιο πολιτισμενες χωρες στον κοσμο (ως προς αυτο το θεμα) γατες ημιαιμες θα συνεχισουν να υπαρχουν απειρες! και γιαυτο λεω σε παραπανω σχολιο οτι μονο αν γινει κανεις εθελοντης σε φιλοζωικο σωματειο αντιλαμβανεται τη σοβαροτητα της καταστασης (ή ενεργωντας με τον ιδιο τροπο σαν ιδιωτης). καθε μερα εθελοντες σωματειων ή απλοι πολιτες ειδοποιουνται για πραγματικα απειρα παρατημενα γατακια/σκυλακια.... το προβλημα ειναι οτι δεν υπαρχουν οικεγενειες σωστες για ολα και οχι οτι θα εκλειψουν οι γατες αν τις στειρωνουμε. αρκει να σκεφτει κανεις οτι σε αλλες χωρες που δεν βλεπει κανεις αδεσποτα στο δρομο οι φιλοζωικες μαζευουν τοσο μεγαλο αριθμο ζωων που στα λεγομενα killing shelters το 90% απο αυτα τα ζωα σκοτωνονται με ευθανασια... μιλαμε για τεραστιους αριθμους.
δεν προσπαθω να σε πεισω για κατι. μακαρι να ειναι οπως τα λες και να ειναι οντως τοσο ευτυχισμενες αυτες οι γατουλες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αλανηρ Γατονιος]

Απάντηση: Στείρωση και ηθικά διλήμματα

Γεια χαρα σε ολους,για δειτε παρακαλω αυτο εδω το κειμενο...πολυ χαρηκα που το διαβασα
https://earthliberation.blogspot.gr/2008/12/blog-post_1207.html
Ειναι σαφως κατα της στειρωσης,μπραβο ευγε στα παιδια που το εγραψαν,αντε γιατι πολυ φορα εχουνε παρει οι στειρωτες,καιρος ειναι να αρχισουν να ακουγοναται ολο και περισοτερες φωνες κατα της στειρωσης...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ηλίας-77]

Απάντηση: Στείρωση και ηθικά διλήμματα

Το διάβασα το κείμενο όπως και τα σχόλια στο τέλος.Το δικαίωμα σου στο να πιστεύεις οτι δεν είναι σωστό να γίνονται στειρώσεις είναι σεβαστό.Προσωπικά είχα προβληματιστεί πολύ πρίν αποφασίσω να στειρώσω τον γάτο μου.Θα μου επιτρέψεις όμως καλοπροαίρετα να σχολιάσω την "υπογραφή " σου, λοιπόν ξεκινώντας ανάποδα.
Είναι άτοπο να αναφέρεις την Ινδία σα παράδειγμα.Χώρα χαοτικών αντιθέσεων, αγελαδινών προνομίων και ανθρώπων που ζουν στα όρια της ...επιβίωσης.Να μη μιλήσουμε αν έχεις την ατυχία να γεννηθείς εκεί και κορίτσι...Σε παρακαλώ εξήγησε μου όμως πώς σε μιά χώρα του 1δις πληθ. και απέραντων εκτάσεων κατάφεραν να εξαφανίσουν τις γάτες ? Με προγράμματα στείρωσης ?
Όμως όπως δεν θα βουλιάξουμε απο γάτες και σκύλους επειδή αν τις αφήναμε αστείρωτες/τους θα γεννούσαν χιλιάδες έτσι και δεν θα εξαφανιστεί το είδος τόσο εύκολα.

Όσο για την ραθυμία και την παχυσαρκία που προκαλεί η στείρωση (...) το πρωτο πάει χέρι χέρι με το δεύτερο.Έχω δει υπερβαρες γάτες αστείρωτες που τρώνε με 10 στόματα.Δεν είναι και οι ζωηρώτερες που έχεις δει.Στο χέρι μας είναι να μη καταντάμε τα ζώα μας παχύσαρκα.Υπάρχουν η κατάλληλες δίαιτες ή τουλάχιστον ας περιορίσουμε τη δοσολογία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Αλανηρ Γατονιος]

Γεια χαρα Ηλια,ο ιστοτοπος που μοιραστηκα δεν ειναι δικος μου,απλα τον βρηκα σε μια αναζητηση και χαρηκα οταν το ειδα,γιατι ειδα οτι ταιριαζουν οι αποψεις μου,μονο που εγω επαναλμβανω οτι δεν ειμαι κατα της στειρωσης γενικοτερα,ειμαι κατα της ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗς ΣΤΕΙΡΩΣΗς,δηλαδη το γεγονος οτι ολες οι φιλοζωικες με υποχρεωνανε να στειρωσω το γατο που τους ζηταγα για ιοθεσια...ευτυχως βρηακ απο αλλου χωρις να με υποχρεωσουνε να στειρωσ το ζωο που θα φροντιζω.Μιλω για την Ινδια γιατι εχω ταξιδεψει εκει δυο φορες,και ειδα με τα ματια μου,δηλαδη δεν ειδα καμια γατα αδεσποτη πουθενα,οσο γυρνουσα σαν τουριστας...μου εκανε εντυπωση γιατι ειδα υπερπλυθιμσο ποντικιων,και ενα σωρο αλλα ζωα να τριγυρνανε ελευθερα στους δρομους,και ρωτησα ενα φιλο ινδο,γιατι δε βλεπω ουτε μια γατα,και μου απαντησε οτι τις στειρωνουνε...βεβαια σκεψου και το αλλο,οτι στην ινδια σεβονται ποιο πολυ τα ποντικια απο τις γατες,επειδη ο θεος Γκανες,φερεται να ταιζει ενα ποντικι...ποιος ξερει ισως και να τις τρωνε,αλλα και παλι δυσκολο το βλεπω γιατι τις θεωρουνε δεμονικες...τα ποντικια τρωνε,και το θεωρουνε πως ειναι τροφη που χαριζει ο θεος...παντως το δινω ως παραδειγμα για αποφυγη,δηλαδη να μην καταντησουμε κι εμεις ετσι...επισης σκεψου οτι στην κινα,οι γατες γινονται γουνες,δε ξερω αν και στην ινδια γινεται το ιδιο,παντως προσφατα εγινε το παγκοσμια συνεδριο για τα διακιωματα της γης εδω στην ελλαδα,συζητηθηκαν πολλα θεματα,ενα απο αυτα ητανε και οι στιρωσεις των ζωων,και η ευθανασια τους, ειπανε μαλιστα πως και ο πανελληνιος ιατρικος συλλογος εχει ψηφησει υπερ της γουνοποιησης των ζωων,γιατι αραγε?
Καλη συνεχεια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[koukimanster]

Επειδή η συζήτηση παρουσιάζει σημαντικό ηθικό/κοινωνικό ενδιαφέρον, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν συμφωνείς με την παρακάτω παράγραφο:

Ο νόμος 3170 του 2003 προβλέπει στείρωση όλων των αδέσποτων και όχι θανατωσή τους. Παράλληλα, επιβάλλει την τοποθέτηση τσιπ παρακολούθησης σε όλα τα οικόσιτα ζώα και απαγορεύει την κυκλοφορία ζώων χωρίς συνοδό.

Ο εν λόγω νόμος είχε μερικά σαφή πλεονεκτήματα. Αρχικά αντικατέστησε την απαρχαιωμένη βάρβαρη μέθοδο της θανατικής ποινής με την πιο μοντέρνα και –παρόλη τη φρίκη του άουσβιτς- πιο συναινετική μέθοδο της παλιάς ευγονικής [2].

[2]: Η παλιά ευγονική ξεκίνησε με τις στειρώσεις «εγκληματιών» κατά το 19ο και 20ο αιώνα κυρίως στην αμερική και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά ως μέσο γενοκτονίας το 1907 στην Ινδιανάπολη των ΕΠΑ, στη «φυλή του Ισμαήλ», ένα νομαδικό φύλλο που περιελάμβανε στις τάξεις του γηγενείς αμερικάνους, απελεύθερους μαύρους και λευκούς παρίες. Εφτασε στην ιστορική της κορύφωση, στο ναζισμό στη γερμανία του ΄30 και ΄40. Μετά την ήττα του ναζισμού, έπεσε σε ανυποληψία, για να ανασυρθεί προσφάτως ως «νέα ευγονική». Εκεί που η παλιά ευγονική είχε ένα ρόλο κατασταλτικό, η νέα ευγονική ευαγγελίζεται την βελτιστοποίηση των ζωικών συστημάτων στα οποία παρεμβαίνει. Είναι αξιοσημείωτο, ότι στο εν λόγω θέμα, τα επιχειρήματα που ξεθάβονται είναι ξεκάθαρα της παλιάς ευγονικής.

Ο συγγραφέας του εν λόγω ποστ, όχι απλά παρομοιάζει αλλά εξομοιώνει ουσιαστικά και εξισώνει ηθικά και πρακτικά, τις στειρώσεις των ζώων με τα πειράματα ευγονικής του Άουσβιτς. Ομολογώ ότι είναι μια πολύ προχωρημένη άποψη, που δεν είχα ξαναδιαβάσει πουθενά.

Γενικά το blog βρίθει πριμιτιβιστικών αναφορών αλλά νομίζω ότι με την παραπάνω αναφορά στην ευγονική, ξεπερνάει τον εαυτό του. Φυσικά επειδή δεν είσαι εσύ ο συγγραφέας του, δε σου ζητάω να συζητήσουμε το σύνολο των γραφομένων στο blog, αλλά μόνο να μας πεις αν θες τη γνώμη σου πάνω στο συγκεκριμένο ποστ περί στείρωσης που ανάρτησες στην προηγούμενη σελίδα και ειδικά στα περί ευγονικής.

Αξιοσημείωτο είναι δε, ότι ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι ακόμα και τα επιχειρήματα (?) υπέρ της "νέας ευγονικής" είναι τα ίδια που χρησιμοποιήθηκαν επί τρίτου ράιχ, δηλαδή τα ίδια της "παλιάς ευγονικής".

Οφείλω να παραδεχτώ ότι κι εγώ είχα κάποιες "δεύτερες σκέψεις" όταν κάναμε τη στείρωση στη γατούλα μας, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί τον εαυτό μου ως έναν μικρό θηλυκό Μένγκελε. Πολύ δε περισσότερο δεν είχα σκεφτεί ότι κάνω "πειράματα", μιας και η στείρωση δεν είναι σε πειραματικό στάδιο αλλά αποδεδειγμένα ωφελεί.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Havana]

Καλημέρα σας,
η εθελοντική δράση κτηνιάτρων έφτιαξε αυτό το βίντεο,
θεωρώ ότι κολλάει περισσότερο σε αυτή τη κατηγορία περί στείρωσης!

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=unKjDHWlvUg#!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Bellina]

Απάντηση: Στείρωση και ηθικά διλήμματα

Διάβασα και εγώ τις διάφορες απόψεις με μεγάλο ενδιαφέρον καθώς ταίζω διάφορα αδεσποτάκια στην περιοχή μου, εγω δει διάφορα ατυχήματα - θανατηφόρα δυστυχώς και έχω προβληματιστεί πάνω στο θέμα της στείρωσης, χωρίς όμως να έχω καταλήξει...

Με εκπλήσσει πάντως η αντίφατικότητα των απόψεων υπέρ της στείρωσης. Από την μια πλευρά, υποστηρίζεται πως πρέπει να γίνεται γιατί δεν ζουν πλέον στη φύση (συνεπώς κινδυνεύουν από ατυχήματα, φόλες και ανθρώπους) και από την άλλη πλευρά γιατί κινδυνεύουν από γατοκαυγάδες, αρρώστιες, τα μικρά να τα σκοτώσουν οι γάτοι κλπ., αλλά αυτά ακρίβώς ΕΙΝΑΙ η φύση. Νομίζω συχνά εξιδανικεύουμε την εικόνα της φύσης. Δεν είναι όμως μόνο τα δέντρα και το χορτάρι. Στην φύση θα είχαν να αντιμετωπίσουν τα κάθε είδους αρπακτικά, τα άρρωστα και τα αδύναμα θα πέθαιναν σίγουρα χωρίς δυνατότητα να τα βρει κάποιος και να τα πάει σε κτηνίατρο.

Προφανώς την δικιά μου, που ζει σε διαμέρισμα την έχω στειρώσει. Το ίδιο θα έκανα αν είχα και κήπο και φρόντιζα κάποια γάτα, μέσα στην πόλη, τουλάχιστον σίγουρα. Όπως θα ήμουν υπεύθυνη για το ζώο μου, θα έπρεπε να είμαι και για τα μικρά της, και αν δεν μπορούσα να τα συντηρήσω (και σίγουρα δεν θα μπορούσα ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό) θα την στείρωνα.

Αλλά στην εξοχή, ή στα αδέσποτα; Νομίζω ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές σκοπιές... Καταρχάς σαν είδος, ναι μεν έχουμε αλλοιώσει το περιβάλλον της, αλλά έχει προσαρμοστεί, δεν κινδυνεύει από εξαφάνιση. Και ο αριθμός των γεννήσεων που είναι μεγάλος, νομίζω ότι αυτό εξασφαλίζει, την διαιώνιση ενός είδους που μπορεί να είναι εύκολα ευάλωτο, είτε ζει στην φύση είτε στις πόλεις. Άλλωστε και τα περιστέρια, π.χ., ζουν σε ανθρώπινο περιβάλλον, κινδυνεύουν καθημερινά, συναντούν ίσως έλλειψη τροφής σε σχέση με την φύση, αλλά δεν σκέφτηκε κανείς να τα στειρώσει για να τα γλυτώσει.


Η άλλη σκοπιά, είναι η προσωπική και η μεμονωμένη.Και νομίζω πως αυτός είναι και ένας λόγος που μας οδηγεί στο να παρέμβουμε. Την γάτα την έχουμε στα σπίτια μας (σε αντίθεση με τα περιστέρια) μας συντροφεύει, την αγαπάμε και δενόμαστε έτσι και με όσα συναντάμε στον δρόμο. Μας πληγώνει ο θάνατος τους και αναζητούμε τρόπους να μην έχουμε δυσάρεστα περιστατικά. Όυτε εγώ θα αφήσω κάποιο άρρωστο χωρίς να το βοηθήσω, ούτε κάποιο πεινασμένο από αυτά που φροντίζω. Δεν θα πω ότι έτσι λειτουργεί η φύση. Και καταλαβαίνω όλους όσους αντιμετωπίζου καθημερινά δύσκολα περιστατικά, και φροντίζουν μέσω της στείρωσης να γλυτώσουν από τον πιθανό πόνο κάποια γατάκια που θα γεννιόντουσαν χωρίς αυτή.

Αλλά σαν παρέμβαση με προβληματίζει. Σίγουρα δεν θα ήθελα να βρίσκεις γάτες μόνο σε εκτροφεία. Γάτες που εκτρέφονται με συγκεκριμένους κανόνες για να ικανοποιούν ανθρώπινες ανάγκες. Σίγουρα όμως είμαστε μακρυά από ένα τέτοιο ενδεχόμενο τώρα. Επίσης με προβληματίζει το κατά πόσο η στείρωση των αδέσποτων ΜΑΖΙΚΑ θα μπορούσε, όχι τώρα που γίνεται περιορισμένα αλλά κυρίως αν λαμβάνονταν μαζικά τέτοια μέτρα, να εμποδίσει την φυσική εξέλιξη του είδους. Π.χ. διάβαζα κάπου για ένα είδος πουλιού στην Αμερική πως σε σύντομο χρονικό διάστημα παρατηρήθηκε μείωση του μήκους της ουράς του, που βοήθησε να μειωθούν τα τροχαία ατυχήματα που είχαν. Δέν θα μπορούσαν και οι γάτες να προσαρμοστούν μελλοντικά;
Βέβαια από την άλλη πλευρά, γιατί να προσαρμοστούν και να μην είναι ασφαλείς μέσα στα σπίτια; Δεν ξέρω, μου αρέσουν και οι γάτες που συναντάω στο δρόμο (όχι βέβαια σε κεντρικές περιοχές που είναι πράγματι για λύπηση), αλλά σε πιο συνοικιακές. Με τα κεραμίδια, τους κήπους, τις γατοκοινωνίες.

Αυτό που θα ήθελα, θα ήταν να είμαστε πιο ανθρώπινοι.Να υπήρχει για αυτά λίγο νερό και φαί στον κήπο ή στην πυλωτή της πολυκατοικίας, προσιτές τιμές στους κτηνίατρους, να μην τρέχαμε σαν τους τρελούς στους δρόμους, και η παιδεία του να βοηθήσεις ένα άρρωστο ή τραυματισμένο ζώο. Και φυσικά να μην υπήρχαν ανθρωπόμορφα κτήνη. Ουτοπικό προς ώρας, συνεπώς η απάντηση μάλλον βρίσκεται στην φιλοσοφία του καθενός, την όρεξη του να βοηθήσει και στην οικονομική του αντοχή να προχωρήσει σε τέτοια μέτρα.

Υ.Γ. Δεν έχω την ίδια άποψη για τους σκύλους. Νομίζω ότι αυτοί είναι πιο εξαρτημένοι από τον άνθρωπο και νιώθουν την ανάγκη για ένα σπίτι. Αντίθετα, οι γάτες διατήρησαν την ανεξαστησία τους και τα ένστικτά τους. Δεν μιλάω για τις παρατημένες, αλλά για αυτές που στο εξωτερικό αποκαλούν ferral cats, αυτές που δεν σπιτώθηκαν ποτέ, αλλά προσαρμόστηκαν στο ανθρωπογενές περιβάλλον.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[satrapharpy]

Ηθικό δίλημμα;

Καλησπέρα σε όλους και όλες,

Από τα τέλη Οκτωβρίου έχω υιοθετήσει ένα κατάμαυρο γατούλη. Τον βρήκε μωρό η αδελφή μου στο δρόμο και με πήρε τηλέφωνο, αν τον θέλω να τον μαζέψει. Έτσι κι έγινε, την ίδια μέρα τον πήρα σπίτι κι έκτοτε είμαστε συγκάτοικοι. Είναι έξυπνος, γλύκας και με ακούει όταν τον μαλώνω, ώρες, ώρες μου θυμίζει σκύλο!

Δεν τον έχω στειρώσει ακόμη και πρέπει να είναι 9-10 μηνών περίπου. Το συγκεκριμένο θέμα για μένα είναι αυτονόητο, ωστόσο έχει προκαλέσει θερμές συζητήσεις με ένα γνωστό μου, που ισχυρίζεται ότι αυτό που κάνω είναι εντελώς εγωιστικό. Σύμφωνα με αυτόν οι γάτες πρέπει να ζουν ως γάτες, μαζί με άλλες γάτες, ελεύθερες και αστείρωτες. Μου χτυπάει συνέχεια ότι τον πήρα για να καλύψω δικές μου συναισθηματικές ανάγκες, ότι εγωιστικά τον προσαρμόζω στις δικές μου ανάγκες, π.χ. θα τον στειρώσω ώστε να μην κατουράει και να μην ουρλιάζει στις βεράντες, ενοχλώντας εμένα και τους γείτονες και ότι στην ουσία τον εμποδίζω από το να ακολουθήσει το ένστικτο του, δηλαδή να κατέβει στον ακάλυπτο και να κυνηγήσει θυληκές γάτες.

Σύμφωνα με αυτόν ακόμη και τα γατάκια που παρατάνε διάφοροι στο δρόμο ή ακόμη χειρότερα σε κάδους σκουπιδιών πρέπει να αφεθούν στην τύχη τους γιατί έτσι είναι η ζωή, σκληρή. Το πιο εκνευριστικό με αυτό τον τύπο είναι ότι δεν ακούει καν τα επιχειρήματα μου.

Ποια είναι η γνώμη σας; Είναι εγωιστικό να καταπιέζουμε τα φυσικά ένστικτα των ζώων και να τα περιορίζουμε ώστε να τα έχουμε ως κατοικίδια; Μήπως θα έπρεπε να τα αφήνουμε ελεύθερα να ζήσουν όσο και όπως μπορέσουν;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ειρήνη1234]

Καλησπέρα! Για το αν είναι σωστό να αφήνονται στην τύχη τους τα αδέσποτα, δε θα σχολιάσω καν.
Το ένστικτο για ζευγάρωμα υπάρχει για την αναπαραγωγή. Εφόσον δε θέλουμε να δημιουργούμε άλλα καταδικασμένα ζωάκια αλλά και να έχουμε τα γατούλια μας ευτυχισμένα, η στείρωση είναι η λύση. Η παρέμβαση στη φύση δεν ξεκίνησε από τη στείρωση των κατοικίδιων!Συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει από όταν αρχίσαμε να καταστρέφουμε το περιβάλλον με κάθε τρόπο!
'Οσο για το αν καταπιέζονται τα ζώα ως κατοικίδια, προσωπικά πιστεύω πως αν οι γάτες δεν ήθελαν να ζουν σε σπίτια, δε θα εξημερώνονταν ποτέ όπως συμβαίνει με τόσα άγρια ζώα! Και γενικά, αν μια γάτα δε θέλει να κάνει κάτι, για κανένα λόγο δε θα το κάνει και πιστεύω το έχεις καταλάβει!
Και οι λόγοι που θέλησες τη συντροφιά του γατούλη αφενός δεν αφορούν κανέναν και αφετέρου είναι σχέση πάρε-δώσε. 'Οπως παίρνεις αγάπη και χαρές, δίνεις κιόλας. Τι πάει να πει "για να καλύψεις δικές σου ανάγκες"; Το μικρό καλύπτει τις δικές σου και εσύ τις δικές του. Αυτός είναι και ο σκοπός της συμβίωσης και στους ανθρώπους και στα ζώα νομίζω!
Πάντως, κατά τη γνώμη μου, δεν αξίζει τον κόπο να κάνεις συζήτηση με έναν απόλυτο άνθρωπο που θέλει απλώς να πει τη γνώμη του και όχι να ανταλλάξει απόψεις. Πόσο μάλλον να επηρεάζεσαι από όσα λέει!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[satrapharpy]

Απάντηση: Ηθικό δίλημμα;

Ειρήνη σε ευχαριστώ για την απάντηση,

Συμφωνώ με όσα λες και έχω ήδη αποφασίσει να μην ξαναπιάσω τέτοια συζήτηση με το συγκεκριμένο άτομο, από τη στιγμή, που δεν ακούει την αντίθετη άποψη. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ένοιωθα από πριν κάποιες τύψεις, που φυλάκισα το γατούλη.

Όταν ήταν πιο μικρός πήγαινε όπου ήθελε παρότι μένω στον 6ο όροφο. Εχω τεράστιες βεράντες και ο γατούλης είχε πρόσβαση και στην ταράτσα της πολυκατοικίας. Ωστόσο μια νύκτα κατάφερε κι έφτασε στον ακάλυπτο μέσω ενός άδειου κτιρίου απέναντι από το δώμα, που μένουμε. Πέρασα μια νύκτα αγωνίας καθώς φοβόμουν μήπως βγει στο δρόμο και χαθεί. Ωστόσο τον άκουγα που νιαούριζε και μάλιστα μου απαντούσε όταν τον φώναζα. Αυτό έγινε Πέμπτη. Έμεινε στον άκάλυπτο έως και το Σάββατο, δηλαδή μέχρι να βρω κλειδιά για τον ακάλυπτο και να τον βουτήξω. Έφαγε πολύ ξύλο από τις άλλες γάτες του ακάλυπτου. Τον είχαν στριμώξει στη γωνία ενός τοίχου και είχαν πάρει θέσεις! Κοίταζε προς το μέρος μου και νιαούριζε αλλά δεν είχα πρόσβαση στο χώρο. Σε μια στιγμή κατάφερε να απεγκλωβιστεί και κατευθύνθηκε προς το άδειο κτίριο, ώστε να ανέβει πάλι προς τα πάνω και να κάνει το γύρο των ταρατσών μέχρι το δώμα μας. Ωστόσο τον ακολούθησαν 4-5 γάτες και τον άκουσα να ουρλιάζει από το εσωτερικό του κτιρίου. Αμέσως μετά βγήκε πανικοβλημένος και σκαρφάλωσε πάλι στη γωνιά του τοίχου.

Το Σάββατο ήρθε ο διαχειριστής και μου άνοιξε και κατάφερα να τον αρπάξω παρότι είχε σκαρφαλώσει στην οροφή μιας αποθηκούλας. Ήταν παρέα με μια ασπρόμαυρη γάτα, που μου έκανε επισκέψεις και την τάιζα πριν τον πάρω. Αυτή η γάτα τον είχε γνωρίσει από μωρό και παρότι τον σνόμπαρε αρχικά, δεν ήταν επιθετική μαζί του. Τότε συνειδητοποίησα πόσο ευπροσάρμοστα είναι τα γατιά και για μέρες αναλογιζόμουν μήπως είναι καλύτερο να τον αφήσω ελεύθερο στον ακάλυπτο και να του κατεβάζω φαγητό, ωστόσο αφενός δεν είχα κλειδιά και αφετέρου σκέφτηκα ότι δεν ήταν σωστό να συμβάλλω στη γέννηση κι άλλων αδέσποτων.

Έτσι πλέον οι βεράντες είναι περιμετρικά κλεισμένες με καλαμωτές, κάτι που θα έκανα ούτως ή άλλως και ο γατούλης έχει περιοριστεί σε αυτό το χώρο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[koukimanster]

Απάντηση: Ηθικό δίλημμα;

Χαρά στο κουράγιο όποιου έχει το κουράγιο να συζητάει ακόμα με ανθρώπους που έχουν αυτή τη νοοτροπία. Εγώ πραγματικά δεν αντέχω άλλο, έχω κουραστεί και έχω πραγματικά μπουχτίσει.

Ειδικά τον τελευταίο χρόνο που υιοθέτησα κι εγώ μια γάτα, σα να μου ρίχνει κάποιος συνέχεια στο δρόμο μου ανθρώπους μ' αυτά τα μυαλά. Μέχρι και πριν λίγους μήνες το είχα πάρει τελείως πατριωτικά, φουλ πληροφόρηση και ενημέρωση, φουλ επιχειρήματα, εντελώς προφορικός αγώνας. Σιγά σιγά άρχισα πραγματικά να βαριέμαι. Πέρασα κι απ' το στάδιο της απογοήτευσης αλλά πλέον μόνο βαριέμαι να ασχολούμαι. Ντρέπομαι λίγο που το λέω, το ομολογώ, αλλά πραγματικά πιάνω τον εαυτό μου να είναι έτοιμος απλά να κατεβάσει καντήλια όταν ακούει παραλογισμούς πλέον.

Πλέον, όταν συναντάω τέτοιους ανθρώπους, απλά τους λέω ότι ο καθένας κάνει τις επιλογές του και ότι η ενημέρωση γι' αυτά τα θέματα είναι άφθονη και εύκολα προσβάσιμη.

Πάντα προσθέτω ότι ΕΓΩ δεν αντέχω να βλέπω άλλα λιωμένα γατιά στην άσφαλτο, γι' αυτό θα κάνω ό,τι μπορώ προς το να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Έστω κι αν αυτό που μπορώ να κάνω είναι μια δωρεά σε μια φιλοζωική ή μια στείρωση ενός αδέσποτου γάτου το χρόνο. Έστω ένα ελάχιστο πράγμα.

Δεν το λέω απαξιωτικά ή ειρωνικά, πραγματικά χαρά στο κουράγιο σας που έχετε ακόμα υπομονή. Δεν μπορώ να ξανακούσω άλλη παράνοια περί ελεύθερων χαρούμενων ζώων που κάνουν σεξ και κυνηγάνε ποντίκια και είναι σουπερ χαρούμενα "στο φυσικό τους περιβάλλον" ή για γατούλες που "έγιναν μητέρες".

Σημειώνω ότι σαφώς δεν "παραιτούμαι" από άτομα που όντως δεν ξέρουν και θέλουν να μάθουν, από "αρχάριους" δηλαδή ας πούμε. Αλλά έχω παραιτηθεί από άτομα που έχουν την κάθετη, παγιωμένη αντίληψη ότι όλοι έχουμε λάθος εκτός από αυτούς. Και ότι φυσικά οι στειρώσεις είναι έγκλημα, είμαστε Μένγκελε και άλλα τέτοια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[satrapharpy]

Απάντηση: Ηθικό δίλημμα;

koukimanster σε ευχαριστώ για την απάντηση!

Σε καταλαβαίνω απόλυτα, κι εγώ κατέληξα ότι δεν έχει νόημα να ασχολείσαι με αυτούς. Άλλωστε υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα στα οποία πρέπει να κατευθύνουμε την ενέργεια μας. Βασικά αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι γάτοι πρέπει να είναι ελεύθεροι για να ζευγαρώνουν και να πλακώνονται μεταξύ τους στην ουσία προβάλουν το πανηλίθιο πρότυπο του άνδρα-κατακτητή στους γάτους, με άλλα λόγια κάνουν ακριβώς το ίδιο λάθος για το οποίο μας κατηγορούν!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.