Βλέποντας τα backstories των άλλων μελών για τα δικά τους ζώα, αποφάσισα και εγώ, μιας και έχω ακόμα λίγο δρόμο για το σπίτι, να γράψω την ιστορία της Άρυας. Αν και έχω γράψει για αυτή, σκόρπια σε διάφορα thread του στεκιού, ας τα γράψω συγκεντρωτικά εδώ για να υπάρχει και μια συνοχή.
Η Άρυα λοιπόν ήταν μια απόφαση… στιγμιαία! Γιατί το λέω αυτό; Πάμε πίσω στο 2019. 16 ετών εγώ τότε, λάτρης των ζώων, και για να είμαι και ακριβής, 11 κατοικίδια ζώα έχουν περάσει από τη ζωή μου, και να μη πω και ΤΙ κατοικίδια; Έχουμε και λέμε:
3 χρυσόψαρα (πονεμένη ιστορία, για άλλη φορά)
1 χελώνα στεριάς
Και αν προσθέσω και τα θεωρητικά ΜΗ κατοικίδια ζώα έχουμε +
2 πάπιες τουλάχιστον
) κοτόπουλα
Πάμε τώρα πίσω στο θέμα μας…
Για να φτάσουμε στο σημείο να πάρουμε σκύλο, είχαμε περάσει χρόνια και χρόνια παρακαλετών στους γονείς μου (φαντάζεστε νομίζω) και, to be fair, τους ευγνωμονώ που δεν με άφησαν να πάρω από τα 10 (!) μου. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά το βλέπω καθαρά τώρα.
Έρχεται λοιπόν μια μέρα του Οκτωβρίου, όπου έρχεται η μάνα μου από μόνη της και μου λέει «Ιωάννα θες σκυλί;». Εγώ, μη πιστεύοντας στα αυτιά μου και παίρνοντάς το και λίγο στην πλάκα, της λέω «Ναι, γιατί όχι;» και το περνάω στο φλου. «Ωραία, θα είναι εδώ στις 15 Δεκεμβρίου». Περιττό να σας πω ότι κάθε μέρα μέχρι τις 15 σκεφτόμουν οριακά ΜΟΝΟ αυτό.
Η αδερφή μου δε, δεν το ήθελε καθόλου. Δεν μπορεί τα ζώα μέσα στο σπίτι. Την καταλαβαίνω τώρα, όχι για τα ζώα μέσα στο σπίτι, αλλά για το ότι ενοχλήθηκε που πήραμε αυτή την απόφαση χωρίς την συγκατάθεσή της. Γιατί το λέω αυτό; Η αδερφή μου βρίσκεται πίσω από την ονοματοδοσία της ΑΡΥΑΣ. Κάναμε μια συμφωνία, εγώ θα έπαιρνα το σκύλο, και αυτή θα διάλεγε το… βαπτιστικό. Φανατική του Game of Thrones τότε,
ARYA IT IS. Και για να είμαι και εντελώς ειλικρινής, αν πήγαινα πίσω, πάλι το ίδιο όνομα θα διάλεγα.
Έρχεται λοιπόν στο σπίτι, κλάμα κακό, και πολλή ΠΟΛΛΗ δουλειά. Η Άρυα δεν ήταν εύκολο σκυλί. Τι εννοώ. Σκεφτείτε ότι για τουλάχιστον 2 μήνες ο ύπνος μου ήταν ΑΘΛΙΟΣ. Θα μου πείτε, κάθε κουτάβι δεν σε κάνει έτσι; Wait for it. Κλάμα ασταμάτητο, από το πρωί μέχρι το βράδυ, εκτός αν ήσουν συνεχώς πάνω από το κεφάλι της. Δάγκωμα; ΑΣΤΟ. Δεν θυμάμαι πόσες φορές έκλαιγα γιατί δεν άφηνε δάχτυλο για δάχτυλο αδάγκωτο. Υπερδραστήρια, as she should, αλλά δεν ταίριαζε καθόλου στο δικό μου lifestyle. Είχα αρχίσει να μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που είπα ναι. Όχι μόνο εγώ, όλοι στο σπίτι, ειδικά η μάνα μου αφού της είχε δαγκώσει και σκίσει το αυτί πάνω στο παιχνίδι. ΕΤΣΙ λοιπόν, έρχεται η πρώτη βόμβα-πρόταση για την αποχωριστούμε και να την δώσουμε σε κάποιο άλλο σπίτι. Εκεί, έρχεται ο πατέρας μου και λέει «Την έχω εγώ, θα την πάρω μαζί μου στη δουλειά». For reference, ο πατέρας μου δουλεύει στην Πολεμική Αεροπορία, οπότε μπορείτε να φανταστείτε ότι το σκυλί, όσο ήταν ο πατέρας μου στη δουλειά, σουλατσάριζε σε όλο τον αεροδιάδρομο, και όχι μόνο. Επισκεπτόταν και το μαγειρείο, να πάρει μεζέ, τον Επισμηναγο, όλοι την ήξεραν. Πέρασε ένα διάστημα που την είχε εκεί, αλλά επειδή έμενε μόνη της την άλλη μισή μέρα, σκέφτηκε ότι δεν είναι λύση μόνιμη το να μένει εκεί.
Οπότε πήγε στο χωριό. Στο όποιο χωριό ήταν με τη γιαγιά και τον παππού μου, και έτρεχε στην αυλή τους σχεδόν όλη μέρα. Είχε και παρέα. Στο μεταξύ την επισκεπτόμασταν κάθε ΣΚ. Κάπου εκεί άρχισα να πρήζω τη μάνα μου να την πάρουμε πίσω σπίτι ξανά. Μου λέει «Το σκυλί θα έρχεται μόνο τα ΣΚ σπίτι και μετά θα πηγαίνει πίσω στο χωριό». Με αυτά και με εκείνα, ένα από αυτά τα ΣΚ έγινε αιώνιο. 9 μηνών πλέον, and adding up to today. 6 χρόνια μετά, έχει μείνει αμετακίνητη. Την αγάπησε και η μάνα μου, δέθηκα ολοκληρωτικά μαζί της με την επιστροφή της, και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Τα περί σκυλιών τα ξέρετε, μόλις ήρθε μας έφερε και ένα δωράκι. Την επιθετικότητά της προς σκύλους. Το δουλεύουμε μέχρι και σήμερα. Sometimes lucky. Sometimes not. Όπως και να έχει, την αγαπάμε ακριβώς όπως είναι. I wouldn’t have her any other way.
Και για να κλείσω, μπορώ πλέον να είμαι απόλυτη στο ότι το σκυλί είναι η καλύτερη «στιγμιαία» επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Ιανουαρίου 2026
