Η ιστορία ενός Άρχοντα

[venere_f32]

Αγαπημένοι μου φίλοι, ύστερα από πολλά χρόνια, έφτασε σήμερα η στιγμή που νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω για έναν πανέμορφο και γλυκό άρχοντα......αλλά μάλλον θα σας τα πει ο ίδιος:

Θυμάμαι (δηλαδή δε θυμάμαι μου το είπαν) ήταν 25 Φεβρουαρίου 1993 όταν ήρθα σε αυτόν τον κόσμο και συγκεκριμένα στην φλοκάτη στο υπνοδωμάτιο της "μαμάς" μου, μαζί με τα άλλα 4 αδερφάκια μου εκ των οποίων επιβιώσαμε συνολικά οι 4 από τους 5.

Ήμουν μια μικρή μαύρη χνουδωτή μπαλίτσα που τσίριζε ασταμάτητα και δεν έβλεπε μπροστά του (καθότι ειχα ακόμα κλειστά ματάκια).

Μόλις πέρασαν λίγες μέρες από την συγκλονιστική μου αυτή εμπειρία (της ζωής) άρχισα να γίνομαι λίγο πιο ζωηρός από τα αδερφάκια μου (τα είχα ταράξει στο δάγκωμα)..........για να ξέρουμε δηλαδή ποιός είναι ο αρηγός εδώ πέρα!!!!!!!!

Η "αφεντικίνα" μου και η μαμά της μάλλον δεν με πολυσπαθούσαν και με έλεγαν μαυροκαρκανιασμένο, μαύρο τσιμπούρι, σκασμένο, και πολλά άλλα παρόμοια υποκοριστικά και ολόγος ήταν ότι ήμουν συνεχώς κολλημένος στο βυζί της μάνας μου της Αστραφτερούλας την οποία είχα ρέψει. θυμάμαι μου έριχνε κάτι καρπαζιές μόλις την πλησίαζα για γάλα, που σβούριζε το κεφάλι μου.

Μέρα με την ημέρα μεγάλωνα και άρχισε σιγά σιγά η μικρή αφεντικίνα "μαμα" να με παρατηρεί και να με συμπαθεί ιδιαίτερα.........την άκουγα που έλεγε..........μα δεν είναι μαύρο......κοίτα έχει άσπρο σαγονάκι.......γραμμένο στοματάκι..........πώπω κοίτα μια πορτοκαλί μυτούλα...........καλέ έχει και άσπρη γραβάτα στο λαιμό και άσπρο στην κοιλίτσα.............μα και το χρώμα του δεν είναι μαύρο......είναι παράξενο μαυρο-γκριζο-καφεδι με χρυσαφί ανταύγειες στην ράχη. Και όλα αυτά τα χρώματα σε ένα, όχι μπαλώματα ούτε ρίγες.......κοίτα τι παράξενος που είναι και πόσο μακριά τρίχα έχει.........αν δεν έβλεπα τα αδέρφια του θα έλεγα ότι είναι ράτσας.

Ο καιρός περνούσε με καλό φαι, παρέα, βόλτες και σκαρφάλωμα στα δέντρα και πολύ ξύλο με τα αδέρφια μου......όλα αυτά όμως έξω.....και κάθε φορά που έκλεινε εκείνη η βαριά σιδερένια πόρτα με κάγκελα και τζάμι αναρωτιόμουν γιατί να μην μπορώ να μπω και εγώ μέσα....γκρρρ.

Ηρθε το καλοκαίρι και το τζάμι της πόρτας έμενε ανοιχτό.......είχα βάλει στο μάτι να μπω αναμεσα από τα κάγκελα (τότε ακόμα χωρούσα γιατί δεν είχα παχύνει)......αλλά κάθε φορά που προσπαθούσα .........ζβουμ σπλατσ και έσκαγε ένα πολύχρωμο περιοδικό πότε στο πόδι μου πότε στο κεφάλι (όχι δυνατά αλλά έτσι για να φοβηθώ)..........χμμμμμμμ δε με ξερουν καλά!!

Ιούλιος πια έσκαγε ο τζίτζικας και άρχισα να ενοχλούμαι από τα αδέρφια μου που καμιά φορά έπιαναν πρώτη θέση πίστα που λένε μπροστά στην πόρτα.

Μια - δυο - τρεις τελικά σιγά σιγά κατάφερα να μπω μέσα.....κοντοστάθηκα γιατί οι αφεντικίνες μου με κοιταζαν....τις άκουσα να λενε "άστον να δουμε τι θα κάνει......κοίτα τι γλυκούλης και πονηρούλης που είναι".....ωραία λέω έπεσε το κάστρο.....και φυσικά μέρα με την ημέρα κέρδιζα μέτρα μεσα στο σπίτι.

Ετσι κάθε μέρα έμπαινα μέσα .....ξαπλάρωνα φαρδύς πλατύς........έριχνα ύπνους ανενόχλητος στο πάτωμα .........απολάμβανα χάδια (στην αρχή με χαιδευαν με το πόδι γιατί φοβοντουσαν μην τους γρατζουνισω)..........σιγά σιγά ήρθαν και τα καλύτερα........σλουρπ μεζεδακια.
Ολα έγιναν θεσμός και κάθε πρωι 7 η ώρα άνοιγε η πόρτα για να μπω........πρωινό γάλα......κροκέτες........γύρω στις 11 ζαμπονάκι ή μπέικον (οι χαζές δεν ήξεραν ότι υπήρχαν γατοτροφές σε κονσέρβα και οτι δεν ηταν ακριβες) καλύτερα για μένα - τόσο μπεικον και ζαμπόν ουτε άνθρωπος δεν έτρωγε......μεσημέρι πια ώρα για το κυρίως μενού: κοτόπουλο, ψάρι, κρεας (ευτυχώς που ήταν πολύ κρεατοφάγοι στην οικογένεια.......για σκέψου να τους άρεσαν τα οσπρια.....ερε πεινα που θα έπεφτε) και όταν είχε μακαρόνια πολύ πολυ πολυ πολυ τυρί........εννοείται ότι ηταν πάντα ζεστα διότι ήταν από το φαγητό τους. Ε το απογευματάκι λίγο γαλατάκι για χώνεψη και το βράδυ λιγο ζαμπονάκι ή τυράκι. Μια χαρααααααααα ώς εκεί γιατί μόλις περνούσε η ώρα ηθελα και την ανάγκη μου βρε αδερφέ....πήγαινα λοιπον στην πόρτα μου άνοιγαν έβγαινα ο καλός σου και μετά όταν ξαναγυρνούσα άντε πάλι κλειστή η πόρτα. Anyway αφού έριχνα κανένα καυγά μπροστά στην πόρτα με τους υπόλοιπους αδερφούς μου, σκαρφάλωνα με τα πόδια και πείραζα το κλειδί της πόρτας νιαουρίζοντας συγχρονως........σφαιρα έρχονταν και μου άνοιγαν.
Το βράδυ όμως όσο και να κλαψούριζα όταν έλεγαν έξω σήμαινε έξω!!!! και φυσικά έψαχνα άκρη για να αράξω μιας και ολες οι καλες θέσεις ήταν ήδη πιασμένες.

Αυτά για σήμερα ...... αύριο θα σας πω μερικά από τα κατορθώματα μου.
Α .....τελικά μου έμεινε το όνομα "Μαυρούλης " αν και καμία σχέση με την πραγματικότητα καθότι υπήρξα πανέμορφος, πανέξυπνος, γλυκούλης Αρχοντας και πάντως όχι μαύρος!!!!!!
νιαουροφιλάκια​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.