Η ιστορία του Λάζαρου...

[alice]

Αυτη λοιπον ειναι η ιστορια του Λαζαρου...

Ο Λαζαρος ανηκει στην ξαδερφη μου, ή μάλλον η ξαδέρφη μου ανήκει στο Λάζαρο... οι οποίοι ζουν στη Θεσσαλονίκη.

Πριν 3 χρονια περίπου, η Φουλιάννα (ξαδέρφη) βγήκε βόλτα ένα βράδυ με τον άντρα της. Περνόντας έξω από ένα κλειστό πάρκιν άκουσε πνιχτά νιαουρίσματα - κλάμματα. Οπως και εγω ετσι και αυτη λατρευουμε τα ζωα και κυριως τις γατες.

Πλησίασε να δει... Το θέαμα ήταν μακάβριο

Δε θυμάμαι πόσα, αλλά αρκετά γατάκια λιωμένα, ξεκοιλιασμένα από κάποιον ασυνείδητο

Ένα όμως ζούσε... Και την κοίταξε μέσα στα μάτια, άπλωσε το ποδαράκι του (ότι είχε μείνει από αυτό) και γαντζώθηκε πάνω της σαν να την παρακαλούσε να το σώσει.
Φυσικά δεν αντιστάθηκε και το πήρε.

Το επόμενο πρωί το πήγε κατευθείαν στον κτηνίατρο για να της πει να τα παρατησει, δεν είχε ελπίδες το γατί.

Το μικρό είχε ένα σπασμένο πόδι, ένα άλλο σχεδόν λιωμένο, και η κοιλίτσα του ήταν ανοιχτή και γεμάτη γράσα.

Το καθάρισε όσο μπορούσε, και πήρε μπάλα τους γιατρούς απελπισμένη αλλά αποφασισμένη.

Ωσπου πέτυχε κάποιον ο οποίος δεν της έδωσε πολλές ελπίδες αλλά της είπε ότι θα προσπαθήσει.
Έτσι λοιπόν κράτησε το μικρό στο ιατρείο για πολύ καιρό, όπου του καθάρισε την ανοιχτή κοιλίτσα, του έκανε ακρωτηριασμό και του έδεσε το άλλο ποδαράκι.
Με συνεχή παρακολούθηση από το γιατρό και την ξαδέρφη και πολλά φάρμακα, το γατί επέζησε!

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήξερα την ιστορία από το τηλέφωνο, ώσπυ ανέβηκα Θεσσαλονίκη και τον είδα από κοντά. Μάτωσε η καρδιά μου. Η κοιλίτσα ακόμα ανοιχτή μετα από 2 μήνες περίπου, το ποδαράκι δεμένο, και αυτό που έλειπε με φροντίδα για την πληγή.

Καθημερινά του βάζαμε betadin στην κοιλίτσα, του δίναμε την αντιβίωσή του, το πηγαίναμε στην τουαλέτα του γιατί δε μπορούσε μόνο του και ποτε μα ποτε δεν το αφησαμε απο την αγκαλια μας.

Είχε όμως ένα περίεργο χουρχουρητό. Πάλι στο γιατρό. Δε θυμαμαι την ακριβή διάγνωση αλλά θα το είχε για πάντα.

Εφυγα απο τη Θεσσαλονίκη και ανέβηκα μετά από πολύ καιρό. Τηλεφωνικά μάθαινα νέα. Το γατάκι είχε συνέλθει, είχε κλείσει η κοιλίτσα, το ποδαράκι έγινε καλά και είχε βγάλει και κανονικό τρίχωμα.

Τον είδα και δεν το πίστευα! Παρόλο που είχε τρία ποδαράκια, πήδαγε σαν τρελό παντού!

Μετα απο λιγο καιρό ένα τηλέφωνο με αναστάτωσε. Η ξαδέρφη...
Ο Λάζαρος μου είπε.
Τι έπαθε?
Ειναι Λαζαρίνα!!!!

Τιιιι????

Είναι θυληκιά!

Τόσο καιρό μέσα στο χάλι δε μπορούσε να διακρίνει το φύλο. Το κατάλαβε με ασχημο τροπο ομως. Οι θηλές της είχαν γίνει σαν πορτοκάλια και σερνόντουσαν στο πάτωμα. Πάλι στο γιατρό. Στείρωση και θεραπεία.

Με αυτα και με αυτα περασε καπου ένας χρόνος ώσπου για να μη χαλασει την παράδοση ο Λάζαρος που είναι Λαζαρίνα, αφησε ένα φίδι να του δαγκώσει την ουρά! Γιατί βλέπετε είναι και μάγκας και βγαίνει κι έξω!
Πάλι στο γιατρό. Ας είναι καλα ο άνθρωπος.

Πλεον το ξεπεράσαμε και αυτό, είμαστε μια μεγάλη γάτα, ευτυχισμένη, πηδάμε παντού και αγαπάμε σαν τρελός-ή τη μαμά μας. Παραμένει λίγο δύσπιστος με τους άλλους αλλά δίκιο δεν έχει?

Δεν ξέρω πόσες ζωες είχε αυτό το γατί και ποσες εχει χάσει πάντως εστω και μια να του έχει μείνει, είναι σίγουρα ευτυχισμένη!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Απιστευτη ιστορια,μπραβο σας που το σωσατε,και να τη χαιρεστε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[vickymoon]

:cry::cry::cry: αχ ποσο συγκινητικη ιστορια.
μου ηρθε να κλαψω. μπραβο σας που το σωσατε (κλαψ λυγμ). ειναι πολυ τυχερο το γατακι κ ομορφο. να στε καλα
αχ δεν μπορω δακρυσα.
βαλε μας κ αλλες φωτο της λαζαρινας.
να ειστε καλα, σας στελνω ολες τις ευχες μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[konstans]

Αχ, τί ωραία ιστορία. Μοιάζει με χριστουγεννιάτικο παραμυθάκι...
Να είστε καλά και οι δυο σας που δεν τα παρατήσατε και να χαίρεστε το λαζαράκι σας, που αναστήθηκε σαν σωστός Λάζαρος!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Voula]

Συμφωνώ κι εγώ. Είναι όντως μια πολύ ελπιδοφόρα εμπειρία.
Να την χαίρονται την Λαζαρίνα τους και να είναι καλά για ότι έκαναν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[alice]

Σας παραθέτω την ιστορια οπως την εγραψε καλυτερα η ξαδερφη στο blog της: https://foulianna.wordpress.com/2007/06/27/lazaros/

"Ήρθε η ώρα να σας συστηθώ. Θα σας ταράξω λίγο με την ιστορία μου, γιʼ αυτό όσοι είστε ευαίσθητοι να μη τη διαβάσετε…. Είμαι ο Λάζαρος.
Είμαι κορίτσι.
Στειρωμένο. Ίσως γι αυτό δεν με ενοχλεί που έχω αντρικό όνομα.
Ο νονός μου μπέρδεψε τα φύλα στο νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα για 2 εβδομάδες μετά τους πρώτους μήνες της ζωής μου…
Ήταν θαύμα οτι επέζησα, γι αυτό και με ονόμασαν έτσι.
Γεννήθηκα αδέσποτη, και σαν μωρό κι εγώ έπαιζα με όλα όσα έβρισκα και ήμουν πολύ σκανταλιάρα…(ακόμα είμαι!!!)
Ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, εγώ και τα δυό μου αδέρφια, σε ηλικία 2 μηνών, κρυφτήκαμε στη μηχανή ενός αυτοκινήτου σε ένα ιδιωτικό parking. Είχε ζεστασιά, και …θάνατο!!!
Το πρωί ξύπνησα από έναν εφιάλτη, μόνο που ήταν αληθινός…
Βρισκόμουν κομματιασμένη στην είσοδο του parking, μακριά από τη φονική μηχανή, δίπλα στα νεκρά μου αδέρφια. Κάποιος μας είχε μεταφέρει εκεί, και μας άφησε ελπίζοντας πως κάποιος θα περάσει να μας φροντίσει. Μάλιστα άφησε και μια κονσέρβα τόνου δίπλα μας…
Φυσικά δεν μπορούσα να μετακινηθώ για να πλησιάσω το φαγητό μια και το ένα μου χέρι ήταν κομματιασμένο, το ένα μου πόδι σπασμένο και όλο το δέρμα της κοιλιάς μου ανοιγμένο…
Όχι οτι είχα και όρεξη να φάω βέβαια…
Το ίδιο βράδυ πέρασε ένα ζευγάρι από εκεί που βρισκόμουν, απελπισμένη, έτοιμη να πάω να συναντήσω τα αδελφάκια μου…
Η κοπέλα έσκυψε και με χάϊδεψε…
Θυμάμαι το βλεμμα της όταν συνειδητοποίησε την καταστασή μου…Τα μάτια της βουρκώσαν και με σήκωσε απαλά στα χέρια της.
Ο άντρας που ήταν δίπλα της, κάτι της είπε με έντονο ύφος, δεν καταλάβαινα τη γλώσσα τους, μα νομίζω πως προσπαθούσε να την πείσει να με αφήσει γιατί δεν θα επιζούσα…
Εκείνη, δεν έλεγε να με αφήσει…
Με τα πολλά, την έπεισε…
Πανικοβλήθηκα!!!
Έβαλα όλη μου την δύναμη και άρπαξα με το γερό μου χέρι την μπλούζα της, δεν την άφηνα…
Προσπαθούσα να την παρακαλέσω να μην με αφήσει…
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να με βάζει γρήγορα στην αγκαλιά της και κλαίγοντας να τρέχει στους δρόμους…
Ξύπνησα στο κτηνιατρείο. Ξύπνησα απότομα, περίεργα, κάτι με είχε τσιμπήσει και ένα υγρό έτρεχε στις φλέβες μου που με ανάγκασε να ανακτήσω και πάλι τις αισθήσεις μου…
Η κοπέλα και ο γιατρός συζητούσαν αρκετή ώρα.
Όταν τελείωσαν, με πήρε πάλι στην αγκαλιά της, και με τύλιξε με το μπουφάν της που το είχα γεμίσει αίματα.
Με πήγε σπίτι της.
Με φρόντισε.
Δεν με άφηνε ποτέ από την αγκαλιά της, ούτε κι όταν έκανε δουλειές στο σπίτι.
Είχε μια μπλούζα με μια μεγάλη τσέπη μπροστά, σαν μάρσιπο, και με έβαζε εκεί μέσα για να αισθάνομαι τη ζέστη του κορμιού της και να μην κλαίω. Δεν θυμάμαι πως ήταν, αλλά κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται τα μωρά στην κοιλιά της μαμάς τους…
Ήξερα πως με αγαπούσε, γιατί την έβλεπα να με ταίζει μπουκιές από το καλύτερο κρέας που μασούσε πρώτα η ίδια, μια κι εγώ δεν είχα δύναμη να μασήσω το φαγητό μου. Με κρατούσε και με βοηθούσε να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα μου, μια κι εγώ δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Μα πιο πολύ ένιωθα την αγάπη της όταν τα μάτια της έτρεχαν ποτάμια, όταν με έκανε μπάνιο με ζεστό νερό και αντισηπτικό, για να καθαρίσει το γράσσο από την ανοιχτή μου κοιλίτσα, και να ξαναφτιάξω καινούριο δερματάκι…Θυμάμαι πονούσα τόσο πολύ, που μου κοβόταν η ανάσα και δεν μπορούσα πια ούτε να γκρινιάξω, ούτε να κλάψω…Μόνο κοιτούσα τα υγρά της μάτια και ηρεμούσα με την απαλή φωνή της που με καθησύχαζε…Κι αφού το μαρτύριο περνούσε, αυτή η ίδια φωνή με νανούριζε γλυκά κι εγώ κοιμόμουν βαθιά, προσπαθώντας να δυναμώσω και να γίνω καλά.
Μετά από λίγες μέρες, με πήγε πάλι στον γιατρό και με αφήσε…
Νόμιζα πως δεν θα την ξαναέβλεπα.
Ο γιατρός με τσίμπησε πάλι και κοιμήθηκα μεμιάς.
Όταν ξύπνησα, ήμουν μόνη, κλεισμένη σε ένα κλουβί και δεμένη με πολλές γάζες.
Το ένα μου χέρι δεν υπήρχε πια…
Το σπασμένο μου πόδι βάρενε από τον γύψο, και η κοιλίτσα μου είχε σε κάποια μέρη κλωστές, μα δεν ήταν και πάλι όλη κλειστή…
Νόμιζα πως εκείνη η κοπέλα με ξέχασε, δεν θα την ξαναέβλεπα ποτέ…
Αλλά όχι…
Όσο καιρό έμεινα εκεί, ερχόταν και με τάϊζε, με αγκάλιαζε, μου άλλαζε τις γάζες, με καθάριζε και μου μιλούσε. Και πριν φύγει, πάντα με νανούριζε για να κοιμηθώ.
Όταν γυρίσαμε και πάλι στο σπίτι, ήμουν πολύ καλύτερα.
Δυσκολεύτηκα πολυ να σηκωθώ, μια και με ένα χέρι και το ένα πόδι στο γύψο έχανα την ισορροπία μου συνέχεια.
Αλλά ήμουν δυνατή και γρήγορα τα κατάφερα.
Συνέχεια μπερδευόμουν και προσπαθούσα να πατήσω το χέρι που μου έλειπε, με αποτέλεσμα να κουτουλάω όλη την ώρα το σαγόνι μου στο πάτωμα…
Ακόμη το παθαίνω που και που αυτό!!!
Όταν δυνάμωσα αρκετά, έκανα βόλτες σε όλο το σπίτι και έβλεπα τη “μαμά” μου να γελάει κοροιδευτικά με τον ήχο που έκανε το γυψωμένο μου πόδι πάνω στο ξύλινο πάτωμα…
Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ αστεία, θύμιζα λίγο πειρατή!!!
Ένα μήνα μετά, έβγαλά τον γύψο, και μετά ακόμα δύο, η κοιλίτσα μου είχε κλείσει ολόκληρη, μάλιστα άρχισα να βγάζω και καινούριο τρίχωμα…
Είχα βγάλει και τα ράματα από το σημείο που έλειπε το χέρι μου, και ήμουν έτοιμη πια για να ανακαλύψω τον κόσμο!!!
Η μαμά μου με αγαπάει παθιασμένα, αλλά κι εγώ της δείχνω την αγάπη μου συνέχεια.
Έμαθα και το όνομα μου, και δεν με πειραξε σταλιά που ήταν αγορίστικο, γιατί ήταν δικό μου!!!
Με λένε Λάζαρο και είμαι κορίτσι.
Είμαι ευτυχισμένη, κι ας μου λείπει ένα χέρι…
Έχασα ένα μέλος του κορμιού μου, και έγινα η ίδια μέλος μιας οικογένειας!!!
Κι αυτή την οικογένεια την υπερασπίζομαι πάντα ενάντια σε κάθε απειλή…
Δεν με νοιάζει αν είναι επικίνδυνο…
Τα έχω ήδη ζήσει όλα!!!"

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[vickymoon]

λαζαρε εισαι πολυ ομορφης γατα κουκλα
αχ παιδια εκλαψα πολυ με τον λαζαρο. μπραβο! μπραβο! μπραβο!
ευχομαι να τον εχετε μεχρι τα βαθεια του γεραματα (ψυχουλα μου)
η ιστορια ειναι πολυ αισιοδοξη, αλλα δεν μπορω εκλαψα
ποσο χρονων ειναι το ψυχουλακι μου??
βαλε κ αλλες φωτο.
αχ λαζαρε μου εκλεψες την καρδια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[stellak]

Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο θα μιλούσε εάν μπορούσε να μας τα πει με ανθρώπινη λαλιά!
Έτσι, με αυτόν τον τόνο, με αγορίστικο τσαμπουκά και κοριτσίστικη τρυφεράδα Έχει μεγάλη δύναμη, έχει και την πιο καλή οικογένεια που θα μπορούσε!

Λάζαρε - Λαζαρίνα, πάντα να μαθαίνουμε τα καλά σου νέα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[alice]

Τα ευσημα στην ξαδερφη εγω απλα ημουν νοσοκομα για λιγο...!
Κι αλλες φωτο τις περιμενω απο την ξαδερφη....
Καλη χρονια σε ολους!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μυρτω4038]

Αχ Λαζαρε, ποσο πολυ με συγκινησες.:cry:
Αλλα χαιρομαι πολυ, που υπαρχουν ακομη Ανθρωποι με Αλφα κεφαλαιο.
Να χαιρεσαι, ομορφη πορτοκαλιτσα, την ΥΠΕΡΟΧΗ μανουλα σου και αυτη εσενα φυσικα.Φανταζομαι ποσο πολυ δεμενες θα εισαστε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.