Η πρώτη σας γατίτσα (ή το πρώτο σας ζωάκι γενικά)

[μουσταρδούλα]

γειά σας...
με αφορμή το άρθρο για τα ζώα και το παιδί, σκέφτηκα να σας ρωτήσω να γράψετε για το πρώτο σας γατί..ή γενικότερα τις αναμνήσεις σας από ένα ζωάκι ιδιαίτερο που είχατε, είτε το πρώτο σας είτε το δεύτερο, είτε κάποιο ζωάκι σας...

εγώ ήμουν ανέκαθεν σκυλομαμά, μέχρι που ήρθε στη ζωή μου η μουσταρδούλα και άλλαξε πολύ τα πράγματα... επειδή όμως η επαφή με τη μουσταρδούλα δεν είναι ούτε 20 ημερών, θα αναφερθώ σε ένα άλλο ζωάκι που ζήσαμε για ένα διάστημα μαζί. ήταν όμως ιδιαίτερο και ούτε που θα φανταζόμουν τώρα ότι θα μπορούσε να εξημερωθεί ποτέ.. το ζωάκι αυτό ήταν μια πάπια που στη συνέχεια έγιναν δύο!

ήμουν δευτέρα δημοτικού και ο πατέρας μου έφερε μια μέρα σε ένα κουτί στο σπίτι μια παπίτσα... εγώ έχοντας αγάπη για τα ζώα δεν σκέφτηκα ότι το ζωάκι αυτό δεν εξημερώνεται και έβαλα όλες τις προσπάθειές μου για να του δείξω ότι μπορούμε να συμπαθηθούμε και να αγαπηθούμε..

άρχισα σταδιακά να πετάω κομματάκια μικρά ψωμάκι και αυτό τα έτρωγε και με ακολουθούσε...ώσπου έφτασε η μέρα που δεν χρειαζόταν να ρίχνω ψωμάκια για να με ακολουθεί... με ακολουθούσε από μόνο του! ήταν τρομακτική η χαρά μου να βλέπω ένα παπάκι να δείχνει εμπιστοσύνη και αγάπη...

όταν διάβαζα ανέβενε επάνω μου και σταδιακά σκαρφάλωνε στα μαλιά μου όπου τα έξυνε, τα καθάριζε από κι εγώ δεν ξέρω τί.. πάντως τα ανακάτεβε και τα έπαιζε.. μάλλον με πέρασε για μεγάλη πάπια και εμένα...

η αδερφή μου είχε διάφορες κούκλες κι εγώ έπαιρνα τα ρούχα τους και το έντυνα κι αυτό αντιδρούσε τόσο θετικά! ποτέ δεν δυσανασχέτησε.. ότι κάναμε χαιρόταν... έτσι το έπαιρνα εγώ..όμως έτσι φαινόταν κι όλας

μετά από μερικούς μήνες, είχε μεγαλώσει και η αδερφή μου είχε δηλώσει ότι ήθελε κι αυτή παπάκι... και έτσι πήραμε και δεύτερο, το οποίο όμως ακολουθούσε το μεγάλο και έτσι σύντομα είχα δύο παπάκια να προσέχω... ήταν νομίζω η πιο ιδιαίτερη επικοινωνία με ζωάκι που είχα ποτέ, αν και δεν πρόλαβα να τα χαρώ για χρόνια...

το καλοκαιράκι προς το τέλος του, μια μέρα στο χωριό μας που είχα πάει με τα παπιά, κοιτούσα κάτω από το μπαλκόνι, χωρίς λόγο.. και τα παπιά, άρχισαν να κοιτάνε κι αυτά προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να πέσουν... δεν είχα σκεφτεί ότι θα συνέβαινε αυτό, ήμουν και μικρούλα... το ένα δεν άντεξε την πτώση, το άλλο όμως επιβίωσε...

...όχι όμως για πολύ, γιατί φεύγοντας για μια εκδρομή στην πελοπόννησο με την οικογένεια, δε με άφησαν να πάρω μαζί μου την πάπια και έτσι το παπάκι χάθηκε, δεν το περιποιήθηκαν και δεν ξέρω τί έγινε... δε μπορούσα και να επιβάλω τη γνώμη μου και να το πάρουμε μαζί..και έτσι έμεινα στο κενό, χάνοντας και τα δύο παπάκια μου...

πάντως, αν και μετά είχα και σκυλάκι και σκύλαρους, πιο κοντινό μου ζωάκι αισθάνομαι τη μουσταρδούλα γιατί από την πρώτη στιγμή αιστάνθηκα ότι ένα ιδιαίτερο δέσιμο θα αναπτυχθεί με αυτό το γατάκι που έχει τόσο ήπιο χαρακτήρα και μου φαίνεται μια πραγματική μικρή κυρία... ουδέτερη και λεπτή στους τρόπους της, ακόμα και όταν με γρατσουνάει το κάνει να φαίνεται λιγότερο οδυνηρό από ότι είναι... μαζεύει τα νυχάκια της μετά! ή ίσως έτσι κάνουν όλες οι γάτες...χεχε...

ευχαριστώ που με ακούσατε να φλυαρώ για το πρώτο μου ζωάκι που με κέρδισε πραγματικά και ζήσαμε ουσιαστικά,έστω και για λίγο, μαζί..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moukelis]

Το πρωτο πρωτο ζωακι που θυμαμαι ειναι η Τζινα,ενα πανεμορφο κολλεϊ που ειχαμε.Ηταν πολυ γλυκια,ποτε δεν με πειραζε,ακομα κι οταν προσπαθουσα σαν μπεμπα να την καβαλησω για να με κανει βολτα.Οταν της ελεγαν να με προσεχει στεκοταν διπλα μου και με τραβουσε απο το παντελονακι για να μη φυγω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[evelynkar]

εμενα το πρωτο μου ζωακι που δεθηκα ηταν ο Μουρου, ενας υπεροχος κρεμ, κοντοτριχος γατος με πρασινα σχιστα ματακια! ημουνα δευτέρα ή τριτη που δημοτικου, οταν αποφασισαν οι γονεις μου να φερουνε 2 γατακια στην αυλή μας. το ενα θα ηταν το δικο μου, ο μουρου, και μια καλικο γατουλα για τον εξαδερφο μου που ηταν ενα χρονο πιο μικρος απο μενα, και τα σπιτια μας ηταν διπλοκατοικια.
τον τοτε καιρο, δεν ειχαμε ιδεα τι ειναι στειρωση, μπορω να πω οτι αργησαμε να μαθουμε τι ειναι. ο μουρου που λετε, ηταν αυτο που λεμε ιδανικος γατος! λεπτος με τους τροπους του, υπακουος, κτλ. οι γονεις μου τον λατρευαν, αν και τον ειχαν στην αυλη..θυμαμαι μεχρι τωρα τον πατερα μου να τον βαζει στους ωμους σαν παπαγαλο, και να πηγαινει στο συνεργειο απεναντι, και βολτες στην γειτονια!
μια μερα ο μουρου χαθηκε, εξαφανιστηκε, πραγμα πολυ περιεργο γιατι ποτε δεν ειχε φυγει απο μας. τωρα καταλαβαινω οτι εγινε αυτο επειδη δεν ηταν στειρωμενος. για 3-4 μερες εξαφανισμενος, οι γονεις μου πηραν τους δρομους να ψαχνουν και να ρωτανε αλλα τπτ. μετα απο λιγες μερες εμφανιστηκε ο μουρου, με παραλυτη την ουρα του, στα αιματα, θυμαμαι ακομα που ετρεχε αιμα απο τον πωπο του. ο καημενος , καποιος ασυνειδητος τον ειχε κτυπησει κι ομως τα καταφερε και επεστρεψε μονος του:cry: τον ειδε η μαμα μου ετσι οπως ηταν, και αμεσως τον πηρε στον γιατρο..μας ειπε οτι δεν πιστευει οτι θα ζησει και οτι δεν μπορει να κανει τπτ..απο εκεινο τον καιρο ο μουρου ζουσε αποκλειστικα μεσα στο σπιτι, δεν εβγαινε καθολου. ειχε ενα καρεκλακι παιδικο(δικο μου ητανε απο τον καιρο που ημουνα βρεφος) και καθοταν εκει μονο, ενας αγγελος με πρασινα ματια.εντομεταξυ τον ειδαμε που ζωντανευε, το αιμα επαψε να κυλα, η ουρα εμεινε παραλυτη αλλα δεν τον εμποδιζε ουτε στο παιχνιδι ουτε πουθενα, και ημασταν σιγουροι ολοι οτι τελικα θα το ξεπερασει..καναμε λαθος ομως. μετα απο ενα 6μηνο ο μουρου μας αφησε:cry:. ο γιατρος μας ειπε οτι η μολυνση εφαγε το εντερακι του και δεν μπορουσε να αφοδευσει και εφυγε ετσι αδοξα..
σημερα, κανεις δεν μπορει να ξεχασει τον μουρου, το τοσο καλο γατακι που μπηκε στην ζωη μας. τον σκεφτομαι τωρα και βουρκωνω. παντα με την μαμα μου και τον μπαμπα μου τον θυμομαστε με τις καλυτερες αναμνησεις. ειμαι σιγουρη οτι αν εκανε καλα την δουλεια του ο γιατρος δεν θα τον χαναμε, αν μας ενημερωνε καποιος τον τοτε καιρο για την στειρωση παλι δεν θα εφευγε και δεν θα κτυπουσε..
Μουρου μου, θα σ' αγαπω για παντα! εχω φωτογραφιες σου και σε βλεπω και δεν προκειται να σε ξεχασω ποτε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μουσταρδούλα]

ωχ καλέ μου μουρου... πιάστηκε το στομάχι μου με τις περιγραφές σου.... εύχομαι να μη σε στεναχώρησα με το topic αυτό, εγώ το σκέφτηκα πιο πολύ ως ευκαιρία αναπόλησης και μικρής χαράς... ελπίζω μόνο να μη σε στεναχώρησα στην ανάμνηση του υπέροχου γατούλη σου... αν έκανα κάτι τέτοιο πραγματικά λυπάμαι... αν το topic δεν είναι καλό ,και δεν φέρνει όμορφες σκέψεις , παρακαλώ σβήστε το...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[evelynkar]

ωχ καλέ μου μουρου... πιάστηκε το στομάχι μου με τις περιγραφές σου.... εύχομαι να μη σε στεναχώρησα με το topic αυτό, εγώ το σκέφτηκα πιο πολύ ως ευκαιρία αναπόλησης και μικρής χαράς... ελπίζω μόνο να μη σε στεναχώρησα στην ανάμνηση του υπέροχου γατούλη σου... αν έκανα κάτι τέτοιο πραγματικά λυπάμαι... αν το topic δεν είναι καλό ,και δεν φέρνει όμορφες σκέψεις , παρακαλώ σβήστε το...

η αληθεια ειναι οτι κλαιω τωρα, αλλα καλο μου κανει, δεν θελω ποτε να τον ξεχασω..οταν παω κυπρο τα χριστουγεννα, θα σκαναρω τις φωτογραφιες του να τον δειτε..μαλλον γιαυτο πηρα παλι κρεμ γατουλα, τωρα το συνειδητοποιησα οτι καταβαθος τον σκεφτομουνα παντα, αν και περασαν πολλα γατια απο την ζωη μου..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μουσταρδούλα]

ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ που αυτό ήταν αφορμή για να αισθάνεσαι έτσι τώρα.... δεν έχω λόγια να συνεχίσω, εύχομαι το γατάκι σου να έχει γαλήνη και ανάπαυση και εσύ, στον χρόνο, να είσαι επίσης ήρεμη και γαλήνια... δεν θέλω να πω ότι είναι θέμα χρόνου, ούτε ξεπερνάμε ή προσπερνάμε πράγματα, απλά κάποια τόσο λεπτά ζητήματα μένουν μαζί μας, στη σκέψη μας με έναν τρόπο ιδιαίτερο και ευαίσθητο...
και πάλι τη συγγνώμη μου, μάλλον το topic θέλει σβήσιμο, αφού δεν το σκέφτηκα καλά πριν το θέσω προς δημιουργία....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[evelynkar]

ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ που αυτό ήταν αφορμή για να αισθάνεσαι έτσι τώρα.... δεν έχω λόγια να συνεχίσω, εύχομαι το γατάκι σου να έχει γαλήνη και ανάπαυση και εσύ, στον χρόνο, να είσαι επίσης ήρεμη και γαλήνια... δεν θέλω να πω ότι είναι θέμα χρόνου, ούτε ξεπερνάμε ή προσπερνάμε πράγματα, απλά κάποια τόσο λεπτά ζητήματα μένουν μαζί μας, στη σκέψη μας με έναν τρόπο ιδιαίτερο και ευαίσθητο...
και πάλι τη συγγνώμη μου, μάλλον το topic θέλει σβήσιμο, αφού δεν το σκέφτηκα καλά πριν το θέσω προς δημιουργία....

μην νιωθεις ασχημα, επρεπε να τα πω καποιου πως νιωθω και ευτυχως που ανοιξε αυτο το θεμα. τοσα χρονια ποτε δεν τα εβγαλα απο μεσα μου, δεν μοιραστηκα τον πονο μου, αλλα και τις ωραιες αναμνησεις που μου χαρισε αυτος ο γατουλης, που με εκανε να αγαπησω τοσο πολυ τις γατες. καλο ειναι να θυμομαστε, καλο ειναι να ξεσπαμε καμια φορα, εγω νιωθω οτι καλο μου εκανε που μιλησα για αυτον μετα απο 15 χρονια..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μουσταρδούλα]

απλά όταν ένας άνθρωπος κλέει και εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα, είτε επειδή βρίσκεσαι μακριά, είτε επειδή βρίσκεσαι κοντά και δεν "επιτρέπεται" με κάποιο τρόπο, είτε επειδή δεν έχεις την "άνεση" και δεν σου έχει δώσει τον "χώρο" να το κάνεις, για όλους αυτούς αλλά και άλλους αισθάνεσαι παράξενα και δύσκολα... ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σου γίνονται η αφορμή....

κάθε ευτυχία με τους όμορφους φίλους σου, καλη συντροφιά και πορεία...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[evelynkar]

απλά όταν ένας άνθρωπος κλέει και εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα, είτε επειδή βρίσκεσαι μακριά, είτε επειδή βρίσκεσαι κοντά και δεν "επιτρέπεται" με κάποιο τρόπο, είτε επειδή δεν έχεις την "άνεση" και δεν σου έχει δώσει τον "χώρο" να το κάνεις, για όλους αυτούς αλλά και άλλους αισθάνεσαι παράξενα και δύσκολα... ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σου γίνονται η αφορμή....

κάθε ευτυχία με τους όμορφους φίλους σου, καλη συντροφιά και πορεία...

καλη μου, ηταν ενα ξεσπασμα, τωρα ειμαι μια χαρα! χαιρομαι πολυ που σας μιλησα για το πρωτο μου γατακι, χαιρομαι πολυ που μου εδωσες την αφορμη!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μουσταρδούλα]

πολύ χαίρομαι!! είναι όμορφο να μιλάει κανείς για τα πλασματάκια με τα οποία περνάει τόσες πολλές όμορφες αλλά και πιο δύσκολες στιγμές... να σαι καλα πάντα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[billio]

Απο οσο θυμαμαι τον εαυτο μου αναμεσα σε ζωα ημουνα. Σε ηλικια 5 χρονων οι γονεις μου με πηγαν στο εξοχικο του νονου μου. Μου ειπαν οτι εκει που θα παμε ειναι μια τεραστια λυκοσκυλινα που λεγεται Κλειω και μου ειπαν να μην τρομαξω οταν τη δω. Φυσικα δεν τρομαξα αν και της εφτανα μεχρι το κεφαλι. Με το που συναντηθηκαμε ενα περιεργο δεσιμο αναπτηχθηκε αναμεσα μας. Η Κλειω με πηρε υπο την προστασια της. Βγαιναμε μονες μας βολτα στα χωραφια και δεν αφηνε κανεναν να με πλησιασει. Φυσικα ήξερε το δρομο του γυρισμου και οποτε της ελεγα κλειω παμε τωρα πισω με οδηγουσε κατευθειαν στο σπιτι. Δεν εφευγε ποτε απο διπλα μου και ποτε δεν χρησιμοποιησαμε λουρι. Οταν το χειμωνα εφευγε απο το εξοχικο η Κλειω και ερχοτανπισω στο διαμερισμα πηγαινα και την εβγαζα βολτα, εκει με λουρι γιατι υπηρχαν και αυτοκινητα. Μονο εγω και ο νονος μου μπορουσαν να την κοντρολαρουν με το λουρι κανεις αλλος. Μια φορα που δοκιμασε ο πατερας μου μιας και δεν πιστευε οτι ενα μικρο σκατο μπορει να κρατησει τη σκυλα κοντεψε να τον σειρει στην ασφαλτο (εχμ ειχε δει γατα και οπως καταλαβαινεται την πηρε στο κυνηγι). Μου την εδωσε σε μενα κατευθειαν....Μια χρονια το εξοχικο του νονου μου πηρε φωτια. Οχι το σπιτι αλλα το δασο διπλα. Ηταν μονο η Κλειω και η γρια μανα του νονου μου εκει...Ο νονος μου ηταν στη δουλεια του. Η μανα του κυνδηνευσε να καει και η Κλειω την εσωσε...Την τραβηξε και της εδειξε το σημειο απο οπου το σκαει για να παει την βολτα της. Ενα ανοιγμα στην μαντρα. Φυσικα η γιαγια επειδη επρεπε να πηδηξει εσπασε το ποδι της αλλα τουλαχιστον σωθηκε απο την φωτια. Η σκυλα παρεμεινε διπλα της μεχρι να ερθει ο νονος μου και η πυροσβεστικη και να τους εντοπισουν για να πανε νοσοκομειο.
Ηταν μια φοβερη σκυλα. Εζησε μεχρι τα βαθια γεραματα της, να ναι καλα εκει που βρισκεται..
Μετα ηρθε στη ζωη μου ο σκυλος μου (σας εχω πει την ιστορια του ). Εκεινη τη περιοδο ειχαμε και μια Σιαμ γατουλα την Μερλιν.Και ο σκυλος μου εζησε αρκετο καιρο μαζι της στην ταρατσα. Κοιμοντουσαν αγκαλια τρωγανε απο το ιδιο πιατο. Αλλα δεν μπορουσαμε να εχουμε και τα δυο ζωα. Ερχοταν χειμωνας αλλωστε δεν μπορουσαν να τη βγαλουν στη ταρατσα. Ενας απο τους δυο επρεπε να φυγει (αποφαση της μανας μου)...Οποτε δωσαμε τη γατα στη γιαγια μου να εχει παρεα. Αλλωστε τα ζωακια ειναι καλη παρεα στους ηλικιωμενους. Οποτε αφου δεν θα εφευγε τελειως απο κοντα μου η γατα το δεχτηκα. Θα την εβλεπα και τα καλοκαιρια στο νησι.Η σχεση που ειχαν αναπτυξει τα ζωα μεταξυ τους ηταν φοβερη. κανεις δεν θα περιμενε οτι μια γατα θα υπερασπιζοταν εναν σκυλο.Πολλες φορες ο Smily σαν μικροσομο σκυλι που ηταν (πομερανιαν) μπλεκοταν στα ποδια μας και τον παταγαμε καταλαθος. Με το που ακουγε η γατα το κλαμα του σκυλου παραταγε το μωρο της που το θυλαζε και πηγαινε να δει αν ειναι καλα ο σκυλος. Οταν εβλεπε οτι ολα ηταν μια χαρα του εριχνε μια γλυψια στη μυτη και γυριζε να θυλασει το μωρο της.Μια αλλη φορα ειχαν αφησει το σκυλο δεμενο στην καρεκλα εξω στο σοκακι για μια στιγμη (κατι ξεχασαν απο το σπιτι και μπηκαν μεσα να το παρουν). Εκεινη την ωρα εμφανιζεται ενα κηνυγοσκυλο που δεν τα πηγαινε καλα με τον δικο μου και ηθελε να του επιτεθει. Ακουσε τα γαβγισματα του σκυλου γατα και πεταχτηκε να δει τι σημβαινει. Ειδε τον δικο μου ανημπορω να υπερασπιστει τον εαυτο του επειδη ηταν δεμενος (τι να εκανε κι ολας το νιανιαρο) και τον αλλον τεραστιο σκυλο ετοιμο να του επιτεθει. Πεταγετε η γατα μπροστα απο τον σκυλο μου, του κανει μια με το ποδι σα να του ειπε" κανε στην ακρη καθαριζω εγω" κυρτωνει το σωμα της σηκωνει τις τριχες και κανει ενα δυνατο Κχχχχχχχχ στον αλλον και τον πηρε στο κηνυγει μεχρι το λιμανι. Μπρος ο σκυλος πισω η γατα και απο πισω εγω...Ολο το νησι ειχε να το λεει. Ειδαν μια γατα να κυνηγαει το κηνυγοσκυλο!!!! Μετα η κυρια γυρισε πισω συναμενη κουναμενη πηγε εριξε μια γλυψια στον δικο μου και του ειπε οτι ολα μια χαρα ειναι να μην ανησυχει και μπηκε στο σπιτι και αρχισε να γλυφεται.
Δε σας κανω πλακα...απο τοτε οποτε εβλεπα το κηνυγοσκυλο και πηγαινε να κανει τον νταη στον δικο μου του ελεγα "θα φωναξω την γατα ετσι;" και λακιζε...Φυσικα ο ιδιοκτητς του σκυλου ουτε στο καφενιο δεν παταγε απο την ντροπη του για το κοπροσκυλο του..
κι αυτη φοβερη γατα, ας ειναι καλα εκει που βρισκεται...Θα κανει παρεα τωρα ξανα με τον Σμαιλακο μου στον ζωοπαραδεισο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ceres Victoria]

Μικρη ειχα 2 κοτοπουλακια τα οποια μεγαλωσαν και εγιναν 1 μεγαλη ασπρη κοτουλα και ενας φανταχτερος και περηφανος κοκκορας. Επειδη ομως μεναμε σε διαμερισμα και δεν ειχαν την ανεση τους τα αφησαμε στο κτημα του παππου μου που ειχε κοτες και τις προσεχε. Δυστυχως ομως μια μερα μπηκε αλεπου στο κοτετσι και συνεβει το μοιραιο
Η πρωτη μου γατα ηταν μια ενηλικη γατουλα που βρηκαμε στον δρομο και την πηραμε σπιτι (6-7 χρονων ημουν τοτε). Ηταν πανεμορφη. Ειχε μεγαλα πρασινα ματακια, υπεροχο καφε τιγρε τριχωμα και ηταν τεραστια. Εζησε μαζι μας ως το 2003. Ηταν η καλυτερη γατουλα που ειχα ποτε. Καθοταν παντα στην αγκαλια μου και 'ζυμωνε', ετριβε το κεφαλακι της στα ποδια μου με μανια και δεν μπορουσα να περπατησω και αν εκανα πως εφευγα νευριαζε και γρατζουνουσε. Δυστυχως περασε πολλα. Εμενε παντα εξω και κοιμοταν σε θερμαινομενη αποθηκουλα, η γειτονισσα της εριξε τουβλο στο ποδι και της το εσπασε και ο γειτονας συνεχεια την κυνηγουσε. Δεν ξερω αν ηταν πραγματικα ευτυχισμενη που ειχε ενα σπιτι, ενα πιατο φαι και εμενα να την φροντιζω. Εζησε 15 χρονια. Απο τοτε δεν ηθελα να παρω γατα για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα. Μετα αποφασισα να παρω, αλλα δεν επιτρεπονταν κατοικιδια στο διαμερισμα. Πριν 1 χρονο πηρα τον ναρουτο και ορκιστηκα στον εαυτο μου οτι δεν προκειται να τον αφησω να περασει τα ιδια με την ψιψινα μου. Οποτε καταλαβαινετε ποση αδυναμια του εχω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΑΓΝΗΓΙΩΡΓΟΣ]

Το πρώτο μου ζωάκι(ακόμα πριν γεννηθώ είναι η Σίμπα στην υπογραφή μου 16 χρονών και την υπεραγαπάω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Giannis-Vivi]

το πρωτο μου ζωακι ηταν ο ερρικος..ενας υπεροχος σκυλαρος (γερμανικουλης)...ο θειος μου σπουδαζε ιταλια και η τοτε κοπελα του ειχε τη μαμα και το μπαμπα...ετσι οταν γεννισε η θυλικια μου εφερε δωρο ενα μωρο..τον βαφτισαμε ερρικο αλλα τον φωναζα χαιδευτηκα κοκοκο...δεν μπορουσα να πω το ονομα του ,γιατι ειμουν 4 χρονων...τον λατρευα και μας λατρευε..δεν θα ξεχασω ποτε οταν μια φορα που παει ο πατερας μου να του βαλει φαγακι και την ωρα που τρωει εχει φυγει η αδερφη μου και παει και του τραβαει την ουρα...και αντι να της ορμηξει γυρναει και της γλυφει το χερακι σαν να της λεει ασε με ποναω...τον ερρικακο τον χασαμε απο γυρατια..στα 18 του...εφυγε δυπλα μας..αφου ειρθε στο καθενα μας μας εγλυψε τον χαηδεψαμε πηγε στο κρεβατακι του και κοιμιθηκε για παντα..παντα τον σκεφτομαι και παντα θα τον αγαπαω ..και μεταξυ μας οσα χρονια και να περασουν παντα θα κλαιω οταν τον σκεφτομαι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.