Ιστορίες της μνήμης μας

[purina]

Χρονια πολλα πατουνα!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

δεν ξερω γιατι ισως επειδη ειναι προσφατο-αλλα το πρωτο πραγμα που μου ερχεται στο μυαλο ειναι κατι το πολυ δυσαρεστο και μαλλον εχει χαραχτει τοσο εντονα που δεν προκειτε να βγει ποτε,,,μου ερχετε συνεχεια η εικονα της αδερφουλας της μαιρης μου ,το προηγουμενο βραδυ απο τον χαμο της..δεν ειχα κλεισει ματι-προσπαθουσα ματαια με ειδικη συριγγα να της βαλω λιγες σταγονες γαλα στο στομα-την ειχα τυλιγμενη και και καθε λιγο την σκουπιζα γιατι κατουριοταν και επειδη ηταν πολυ αρρωστη την τελευταια μερα δεν μπορουσε ουτε να κουνηθει και κρυωνε...παρολο που ειχε θερμοφορα-μπλουζακι και αεροθερμο αναμμενο διπλα της..την αλλη μερα 1.20 το μεσημερι ξεψυχησε στα χερια μου..ηταν φρικτο.την κρατησα τυλιγμενη με το ζακετακι και περιμενα να ερθει ο αντρας μου να την θαψει,,μαζι με το ζακετακι για να μην κρυωνει,,οσο χαζο και να ακουγεται ετσι αισθανομουν οτι θα κρυωνε χωρις αυτο..τελος παντων δεν μπορω να γραψω αλλα γιαυτο γιατι ειμαι και στο γραφειο και ηδη με πηραν τα ζουμια...

σημερα και παλι μου ηρθε εντονα στο μυαλο η εικονα της αδερφης της Μαιρης..ακομη καιμ μετα απο τοσο καιρο με πιανει κατι οταν το σκεφτομαι πως εφυγε..δεν εχω σβησει τη φωτογραφια της απο το κινητο μου...ουτε θα τη σβησω μαλλον..νατη:cry: πραγματικα ωρες ωρες σκεφτομαι πως αν δεν ημουν τοσο ανιδεη τοτε και αν επεφτα σε καλο κτηνιατρο,μπορει να ειχε σωθει και αυτη....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mimikaki]

Κική μου δυστυχώς δεν μπορούμε να τα σώσουμε όλα...
Τώρα έχεις τη Μαιρούλα σου και μόνο που την βλέπεις και ξέρεις ότι την έσωσες, και αυτή και τον μικρό (του οποίου το όνομα δεν μας λές) δεν σε κάνει να νιώθεις χαρούμενη??

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

Κική μου δυστυχώς δεν μπορούμε να τα σώσουμε όλα...
Τώρα έχεις τη Μαιρούλα σου και μόνο που την βλέπεις και ξέρεις ότι την έσωσες, και αυτή και τον μικρό (του οποίου το όνομα δεν μας λές) δεν σε κάνει να νιώθεις χαρούμενη??

Το ξερω,μωρε...αλλα ειναι στιγμες που την φερνω στο μυαλο μου..ηταν απαισια εμπειρια,,οταν ξεψυχησε στα χερια μου..ακουσα την τελευταια της πνοουλα και αρχισα να τσιριζω στο σπιτι,,ετρεχα,την εβρεξα ,λεω δεν μπορει θα συνελθει..αλλα τιποτα..δεν ηθελα να τη βγαλω εξω για να μην κρυωσει..και αυτο ειναι κατι που το λεω ισως πρωτη φορα,,αυτη η γατουλα οταν τις βρηκαμε ηταν η αδυναμια μου..ισως γιατι ηταν η πιο αδυναμη..ενω η Μαιρουλα ηταν αυτη που ξεσηκωνε τον κοσμο οταν ερχοταν η ωρα για το γαλα...Παλι καλα που τα καταφερε αυτη τουλαχιστον,,,

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

Τώρα που το βλέπω όλο μαζί το κείμενο αναρωτιέμαι αν θα έχει κανείς την υπομονή να το διαβάσει.. Είμαι πολυλογού τι να κάνω??

κι εγω το διαβασα και ειναι πραγματι πολυ συγκινητικο:cry::cry::cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[μελινάκι]

κι ολες οι αλλες ιστοριες ειναι... αχ ελπιζω να αργησει η στιγμη που θα χρειαστει να τις βιωσω κι εγω:cry::cry::cry:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.