Πριν από πολλά πολλά χρόνια ένα νησάκι των Κυκλάδων απέκτησε έναν "διάσημο" κάτοικο και συγκεκριμένα το δελφίνι που πρωταγωνιστούσε στην ταινία "Απέραντο Γαλάζιο". Το δελφίνι αυτό προερχόταν από αιχμαλωσία και είχε τεράστια εξοικείωση με τους ανθρώπους όπως καταλαβαίνετε. Όταν τελείωσαν τα γυρίσματα της ταινίας παρουσίασε συμπτώματα κατάθλιψης, δεν λάμβανε τροφή και θεωρήθηκε ως καλύτερη λύση να απελευθερωθεί. Καθώς είχε σχέση εξάρτησης με τους ανθρώπους και δεν ήταν καθόλου εύκολο να ενταχθεί σε κάποια αγέλη βρέθηκε στις παραλίες και απέκτησε το δικό του στέκι. Αμέσως έγινε η ατραξιόν του νησιού εκείνο το καλοκαίρι, πράγμα που δεν άρεσε σε ντόπιο επιχειρηματία καθώς του στερούσε πελάτες.
Η τοποθεσία που έμενα τότε ήταν ακριβώς στο σημείο που εμφανιζόταν συχνότερα. Ένα βράδυ λοιπόν, ο τύπος αυτός το δελέασε με τροφή και το εκτέλεσε ψυχρά με καραμπίνα. Δύο "μονόβολα".
Δεν θα ήθελα να περιγράψω το τι ακολούθησε, θα πω όμως πως κάναμε ότι μπορούσαμε για να το σώσουμε.
Και δυστυχώς ήταν της μοίρας μου να βιώσω αντίστοιχα περιστατικά και στο μέλλον, με διαφορετική πιά ιδιότητα, αλλά με την ίδια φόρτιση. Τέλος πάντων.
Τον προλάβαμε όμως τον τύπο καθώς έφευγε και πάνω που το έπαιζε ανήξερος και έκπληκτος, βρήκαμε και το όπλο που είχε παραχώσει για να μη το βρουν πάνω του.
Προσωπικά σέβομαι απόλυτα τον νόμο, αλλά κατανοώ απόλυτα την αυτοδικία και μιλώ για τις αντιδράσεις της παρέας μου εκείνη την στιγμή. Και χρόνια μετά χαίρομαι πολύ που λειτουργήσαμε έτσι διότι ουσιαστική τιμωρία από τον νόμο δεν υπήρξε για τον συγκεκριμένο τύπο, παρά μόνο για την παράνομη οπλοχρησία και την οπλοκατοχή. Εμάς όμως θα μας θυμόταν για κάμποσα χρόνια.
Ο τύπος δε ζει πιά και δεν θα έλεγα πως στεναχωρήθηκα ιδιαίτερα όταν το έμαθα γιατί κατ εμέ δεν θα είχε πρόβλημα να το επαναλάβει για οτιδήποτε έθιγε τα γαμώ-συμφέροντα του. Δελφίνι, παιδί, χρυσό κορμοράνο, γαλάζιο πτεροδάκτυλο. Και πλέον κανένας δεν μιλάει για το περιστατικό, το πιθανότερο είναι να το αρνηθούν όλοι και να πουν πως είναι ...αστικός μύθος. Οι μύθοι δεν ματώνουν όμως πατριώτες..
Και τελικά σκέφτομαι πως το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο.
Εστιάζεται στην αίσθηση μας πως ο πλανήτης και ότι υπάρχει πάνω σε αυτόν μας ανήκει και μπορούμε να κάνουμε ότι γουστάρουμε, κάτι που στην πρώτη ευκαιρία το εκφράζουμε με όποιον τρόπο μπορούμε.
Και εδώ έρχεται ο Καζαντζάκης.
Αν αυτή η γη δε σωθεί, ΕΓΩ φταίω.
