Κείμενα και σχόλια που βρήκα αλλού

[nena]

Και συνεχίζω με Εμπειρίκο πάλι!
Τριαντάφυλλα στο Παράθυρο

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

(από την Yψικάμινο, Άγρα 1980)

πηγή:https://www.snhell.gr/anthology/conte...9&author_id=10

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Αφου πιασαμε ποιητες και λογοτεχνες, βαζω και εγω ενα του Καβαφη.
Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ' επιτυχία να σε αρνείται·
να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κ' ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες, και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα Εύγε·
την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Αυτά πού θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρείς στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Και αλλο ενα.
Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Τα καναμε και τα δυο στο Πανεπιστημιο, και μου αρεσαν πολυ! Εχουν νοημα και περνανε πολλα μηνυματα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Αμα ειναι για εμπειρικο να πειτε αυτο που ελεγε
αα κιριε μαλακασι πιοσ απ τους δυο μασ θα γελασει.αυο θελω θα ρωτησω την αδερφη μου πιο τιτλο ειχε.και αν εχεται και καβαφη γραψτε κοβο φλεβα!!!

[SIZE=+2][/SIZE]
[SIZE=+2]Α κύριε, κύριε Μαλακάση [/SIZE]

[SIZE=+3]Α [/SIZE]κύριε, κύριε Μαλακάση.
ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει,
μικρόν εμέ και σας μεγάλο,
ίδια τον ένα και τον άλλο;
Τους τρόπους, το παράστημά σας,
το θελκτικό μειδιαμά σας,
το μονόκλ που σας βοηθάει
να βλέπετε μόνο από το πλάϊ
και μόνο αυτούς να χαιρετάτε
όσοι μοιάζουν αριστοκράται,
την περιποιημένη φάτσα,
την υπεροπτική γκριμάτσα
από τη μια μεριά να βάλει
της ζυγαριάς, κι από την άλλη
πλάστιγγα να βροντήσω κάτου,
μισητό σκήνωμα θανάτου
άθυρμα συντριμένο βάζον,
εγώ, κύμβαλον αλαλάζον.
Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
ποιος τελευταίος θα γελάσει;

https://www.durabond.ca/gdouridas/kariotakis.html#mikri

Ειναι του Καρυωτακη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

ΚΑΘΑΡΣΙΣ

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ - παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε ʼλφα».
Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «αχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»
Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».
Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος». Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε Εισαγγελεύ...»
Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.
Κανάγιες!
Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαρας μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει.
Σήμερα επήρα τα κλειδιά κι ανέβηκα στο ενετικό φρούριο. Επέρασα τρεις πόρτες, τρια πανύψηλα, κιτρινωπά τείχη, με ριγμένες επάλξεις. Όταν βρέθηκα μέσα στον εσωτερικό, τρίτο κύκλο, έχασα τα ίχνη σας. Κοιτάζοντας από τις πολεμίστριες, χαμηλά, τη θάλασσα, την πεδιάδα, τα βουνά, ένιωθα τον εαυτό μου ασφαλή. Εμπήκα σ' ερειπωμένους στρατώνες, σε κρύπτες όπου είχαν φυτρώσει συκιές και ροδιές. Εφώναζα στην ερημία. Επερπάτησα ολόκληρες ώρες σπάζοντας μεγάλα, ξερά χόρτα. Αγκάθια κι αέρας δυνατός κολλούσαν στα ρούχα μου. Με ήβρε η νύχτα...

Αυτο ειναι το τελευταιο πεζο του Καρυωτακη.
Συγνωμη αν σας κουρασα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[purina]

ολεεεεεεεεεε και αποχαιρετατην την αλεξανδρεια που φευγει και που χανεις σαν απο μονη της!!!!! Ολα τα λεφτα ειναι αυτο!
ωςστε ο καριοτακης το ειχε πει ε εμεις τα ειχαμε κανει ως αγναστα γ λικειου και ηταν απ τα αγαπημενα μου και αυτο μαλιστα ειχα κλεψει μαι φραση τοτε και ελεγα αντι για θα γελασει πιος απ τουσ διο μας θα περασει.χιχιχ ηταν και πανεληνιες για αυτο κοντρα σε 2 διδημακια που μου σπαγανε τα νευρα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ακομα να φανει ο Θανασης?
Αλλο ενα του Καρυωτακη που μου αρεσει:

Επρόδωσαν την αρετή κι ήρθαν οι έσχατοι πρώτοι.
Με χρήμα παίρνεται η καρδιά κι αποτιμάται ο φίλος.
Αν άλλοτε αντιφέγγιζε στο νου, στα μάτια, σ' ότι,
είναι η ζωή πια σκοτεινή κι ανέφικτη σα θρύλος,
είναι πικρία στο χείλος.
Νύχτα βαθιά. Με πνέυμα οργής έσπρωξα το κρεβάτι.
Ανοιξα τις αραχνιασμένες κάμαρες. Καμία
ελπίς. Απ' το παράθυρο, του τελευταίο διαβάτη
είδα τη σκιά. Κι εφώναξα στριγγά στην ησυχία:
«Δυστυχία!»
Η φρικτή λέξη με φωτιά στον ουρανόν εγράφη.
Δέντρα τη δαχτυλοδειχτούν, αστέρια την κοιτούνε,
επιγραφή την έχουνε τα σπίτια κι είναι τάφοι,
ακόμη θα την άκουσαν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε.​

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Αυτο ειναι το τελευταιο πεζο του Καρυωτακη.
Συγνωμη αν σας κουρασα.

Καλε τι λες! Οχι και μας κουρασες...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

ολεεεεεεεεεε και αποχαιρετατην την αλεξανδρεια που φευγει και που χανεις σαν απο μονη της!!!!! Ολα τα λεφτα ειναι αυτο!
ωςστε ο καριοτακης το ειχε πει ε

Οχι η Αλεξανδεια ειναι του Καβαφη.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Οταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χείλιους τρόπους.

Κ. Καρυωτακης​

*Ελπιζω να αρεσει αυτο στο Θαναση!
​

Ναι μ αρέσει, και το έχω και το ακούω, και μ αρέσει και ο ρυθμός και η φωνή του εκτελεστή.

Επιτέλους κατάφερα να τελειώσω με τη μετακόμιση και να ξανασυνδεθώ.

Που πας χωρίς αγάπη στη νύχτα στη βροχή το δρόμο θα τον χάσεις καρδιά μου μοναχή
Γιώργος Ζαμπέτας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

kaλως τον Θαναση. !

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Τη σκέψη σας που νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξυγκόθρεφτος λακές
σε ένα ντιβάνι λιγδιασμένο
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου
φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό
(Μαγιακόφσκι σε μετάφραση Ρίτσου
πηγή: η βιβλιοθήκη μου)
Για τους αβρούς!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[purina]

Οχι η Αλεξανδεια ειναι του Καβαφη.

Δεν ενωουσα την αλεξανδρεια αλλα το αλλο με τον μαλακαση χχιχιχ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ναι μ αρέσει, και το έχω και το ακούω, και μ αρέσει και ο ρυθμός και η φωνή του εκτελεστή.

Επιτέλους κατάφερα να τελειώσω με τη μετακόμιση και να ξανασυνδεθώ.

Που πας χωρίς αγάπη στη νύχτα στη βροχή το δρόμο θα τον χάσεις καρδιά μου μοναχή
Γιώργος Ζαμπέτας

Θανάση Καλως ηρθες πισω!
Τι εννοεις με τα κοκκινα? Το εχεις και σε τραγούδι?
Η΄μηπως εννοεις αυτο του Ζαμπετα?
(Παντως το ηξερα οτι θα σου αρεσει )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Θανάση Καλως ηρθες πισω!
Τι εννοεις με τα κοκκινα? Το εχεις και σε τραγούδι?
Η΄μηπως εννοεις αυτο του Ζαμπετα?
(Παντως το ηξερα οτι θα σου αρεσει )

Το ΄΄Υποθηκαι΄΄ το τραγουδάει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, το έχω από χρόνια
Αν δεν το έχεις και αν το θέλεις, μπορώ να στο στείλω με mail

Καλώς σας βρήκα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

για την purina

Επειδη ειπες οτι σου αρεσει ο Καβαφης, βρηκα αυτο, https://www.kavafis.gr/

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ismini]

Ενα απόσπασμα από το "Μικρό Πρίγκηπα" του Antoine de Saint Exupery

΄Ετυχε όμως, ύστερα που περπάτησε πολύ μέσα απ΄τους άμμους, τα βράχια και τα χιόνια, ν΄ανακαλύψει τέλος ο μικρός πρίγκηπας ένα δρόμο. ΄Ολοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου ...

΄Ηταν ένας τριανταφυλλόκηπος ανθισμένος.
- Καλημέρα, είπε, ο μικρός πρίγκηπας.
- Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα.
Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε. Μοιάζανε όλα με το λουλούδι του.
- Τί είσαστε; Τα ρώτησε κατάπληκτος.
- Εμείς είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν τα τριαντάφυλλα.
- Α! Έκανε ο μικρός πρίγκηπας.
Βαθιά λύπη τον γέμισε. Το λουλούδι του τού είχε πει πως ήταν ένα μονάκριβο σ΄ολόκληρο το σύμπαν. Και να που ήτανε πέντε χιλιάδες, όλα τα ίδια, σ΄έναν μονάχα κήπο!
«Θα του κακοφαινόταν πολύ», σκέφτηκε, «αν το έβλεπε αυτό … Θα έβηχε φριχτά και θα ΄κανε τάχα πως πεθαίνει, για να γλιτώσει από το ρεζίλεμα. Κι εγώ θα ήμουν αναγκασμένος να κάνω τάχα πως το περιποιούμαι, γιατί αλλιώς, για να με ταπεινώσει κι εμένα, θα αφηνόταν στ΄αλήθεια να πεθάνει …».
΄Υστερα σκέφτηκε κι αυτό: «Νόμιζα πως ήμουν πλούσιος, γιατί είχα δικό μου ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι, και να που δεν έχω παρά ένα κοινό τριαντάφυλλο. Αυτό και τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν ως το γόνατο, και που το ένα τους μπορεί να σβήσει για πάντα, δε με κάνουν και κανένα μεγάλο πρίγκηπα …».
Και, πέφτοντας χάμω στο γρασίδι, έκλαψε.
Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκηπας και γύρισε, μα δεν είδε τίποτα.
- Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, κάτω από τη μηλιά …
- Ποιά είσαι; Είπε ο μικρός πρίγκηπας. Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη …
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- ΄Ελα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. Είμαι τόσο λυπημένος …
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε μ΄έχουν ημερώσει.
- Α! Με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκηπας.
Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:
- Τί πάει να πει «ημερώσει»;
- Εσύ δεν είσαι από δω, είπε η αλεπού, τί γυρεύεις;
- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκηπας. Τί πάει να πει «ημερώσει»;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;
- ΄Οχι, είπε ο μικρός πρίγκηπας. Γυρεύω φίλους. Τί πάει να πει «ημερώσει»;
- Είναι κάτι που παραμελήθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς…». - Να δημιουργείς δεσμούς;
- Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα, δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ΄άλλο εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δεν σ΄έχω ανάγκη. Μήτε κι εσύ μ΄έχεις ανάγκη. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια μ΄έκατο χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα θα είμαι μοναδική στον κόσμο
… - Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκηπας. Ξέρω ένα λουλούδι .. νομίζω πως με ημέρωσε …
- Γίνεται, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τόσα περίεργα πράματα …
- Ω! Δεν είναι πάνω στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκηπας.
Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:
- Πάνω σ΄άλλο πλανήτη;
- Ναι.
- ΄Εχει κυνηγούς σ΄αυτόν τον πλανήτη;
- ΄Οχι.
- Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες;
- ΄Οχι.
- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Ξαναγύρισε όμως στην κουβέντα της :
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω τις κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. ΄Ολες οι κότες μοιάζουν, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι αυτό λοιπόν βαριέμαι κάπως. Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός απ΄όλους τους άλλους. Τ΄άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω από τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω έξω από τη φωλιά μου, σαν μια μουσική. Κι ύστερα κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα με έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ΄αρέσει ν΄ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχια …
Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκηπα.
- Σε παρακαλώ … ημέρωσέ με, του είπε !
- Θέλω βέβαια, της αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκηπας , μα δεν με παίρνει ο καιρός. ΄Εχω ν΄ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
- Δεν γνωρίζει κανείς παρά τα πράματα που ημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ΄αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, ημέρωσέ με !
- Τί πρέπει να κάνω; Είπε ο μικρός πρίγκηπας.
- Θα ΄ταν πιο καλά να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, λόγου χάρη, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θ΄αρχίζω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. ΄Οσο θα περνάει η ώρα, τόσο εγώ θα νιώθω και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις πια, δεν θα μπορώ να καθίσω και θα τρώγομαι.Θ΄ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε να ΄ναι, δεν θα ξέρω ποτέ ποια ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα καλά της … Σ΄όλα χρειάζεται κάποια τελετή.
- Τί είναι τελετή; Είπε ο μικρός πρίγκηπας.
- Είναι κι αυτό κάτι που πολύ παραμελήθηκε, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει τη μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, τη μια ώρα με τις άλλες ώρες. Οι κυνηγοί μου λόγου χάρη, έχουν μια τελετή. Κάθε Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Γι΄αυτό η Πέμπτη είναι θαυμάσια μέρα! Μπορώ και κάνω μια βόλτα ως τ΄αμπέλι. Αν χόρευαν οι κυνηγοί όποτε και να ΄ναι, όλες οι μέρες θα μοιάζαν μεταξύ τους κι εγώ δεν θα είχα καθόλου διακοπές.
΄Ετσι ο μικρός πρίγκηπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:
- Αχ! Είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω ..
- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω …
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα τώρα θα κλάψεις! Είπε ο μικρός πρίγκηπας.
- Ναι σωστά, είπε η αλεπού.
- Και τότε τί κέρδισες;
- Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.
΄Υστερα πρόσθεσε:
- ΄Αμε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα.Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στον κόσμο. Να περάσεις πάλι από δω, για να μ΄αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκηπας πήγε και ξαναείδε τα τριαντάφυλλα:
- Τελικά, είχε δίκιο η αλεπού, δεν μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, εσείς δεν είσαστε ακόμα τίποτα, τους είπε. Κανένας δεν σας ημέρωσε κι εσείς δεν ημερώσατε κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. ΄Ηταν μια αλεπού όμοια μ΄εκατό χιλιάδες άλλες. Γίναμε όμως φίλοι, και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα δεν είχαν μούτρα να σταθούν.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, τους είπε ακόμη. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει για το χατήρι σας. Βέβαια, ένας κοινός διαβάτης, το δικό μου τριαντάφυλλο θα το νόμιζε πως σας μοιάζει. Αλλά εκείνο μόνο του έχει πιο πολλή σημασία απ΄όλα εσάς μαζί, αφού είναι αυτό που πότισα. Αφού είναι αυτό που έβαλα κάτω από τη γυάλα. Αφού ειναι αυτό που προστάτεψα με το παραβάν. Αφού είναι αυτό που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από τις δυο ή τρεις που άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Αφού είναι αυτό που τ΄άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή καμιά φορά και να σωπαίνει .. Αφού είναι αυτό το δικό μου τριαντάφυλλο.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
- Αντίο, της είπε:
- Αντίο, είπε η αλεπού. Να και το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.
- Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια, ξαναείπε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.
- Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.
- Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου ... έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ετούτη την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Από δω και μπρος θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου ... , ξαναείπε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται ...
https://www.snoopy.gr/detail.php?id=2883

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

[FONT=Verdana, Helvetica, Sans-Serif] Ας το ξαναδιάβασουμε όλοι για να το θυμόμαστε!

Ας ημερώσουμε ... κι ας κρατήσουμε το χρώμα του σταριού! Γιατί τα έχουμε κάνει όλα τόσο δύσκολα σήμερα ;

[/FONT]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Οταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χείλιους τρόπους.

Κ. Καρυωτακης

Τι εννοεις με τα κοκκινα? Το εχεις και σε τραγούδι?

Ismini αν έχεις γρήγορη σύνδεση άνοιξε να ακούσεις
Υποθήκαι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.