Μέσα σε ένα μήνα έχασα και τις δύο μου γατούλες

[amalthia]

πώς ξεπερνάς άραγε το γεγονός οτι έχασες και τις δύο γατούλες σου μέσα σε ένα μήνα?
ως πότε θα αναρωτιέσαι αν όντος έκανες ότι μπορούσες για να τα σώσεις?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kat-cats]

Δεν ξέρω τι συνέβη...αλλά πραγματικά λυπάμαι πολύ!!! και επειδή το έζησα πρόσφατα το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ο χρόνος είναι γιατρός αλλά καλύτερη γιατριά να πάρεις ένα άλλο πλάσμα που έχει πραγματικά την ανάγκη σου και περιμένει σε κάθε γωνιά....δεν ξέρεις τι βοήθεια φοβερή είναι αυτή....και παράλληλα σώζεις ένα πλάσμα που δεν είχε τίποτα....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Σ' ευχαριστώ Κατερίνα μου, γιατί εξέφρασες αυτό που ήθελα να πω τόσο καλά. Η Κατερίνα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα, γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό το γεγονός ότι σου απάντησε πρώτη.
Ο πόνος είναι μεγάλος και μόνο εμείς που έχουμε γάτες μπορούμε να σε νιώσουμε. Γιατί άλλοι θα πουν απλά "Οκ γάτα ήταν so what;" Κόντεψα κι εγώ να χάσω το γατάκι μου πριν κάποια χρόνια. Για ένα ολόκληρο βράδυ δεν ήξερα αν ζούσε η αν είχε πεθάνει. Ευτυχώς ζούσε και κατάφερα να το σώσω, αλλά η πιθανότητα να είχε χαθεί μου "χάρισε" ένα βράδυ κόλασης. Κανένα άλλο γατάκι δεν θα πάρει τη θέση τους. Αλλά θα πάρει μια άλλη θέση.
Και όταν αγαπάς, όταν είσαι άνθρωπος που έχει την ικανότητα να αγαπά, τότε δεν την αφήνεις να πάει χαμένη τόση αγάπη. Ανοίγεις την αγκαλιά σου ξανά και σώζεις ένα άλλο πλάσμα που αυτή τη στιγμή πεινά, κρυώνει και συναντά την παγερή αδιαφορία των ανθρώπων ή και την κακοποίηση. Γιατί είναι τόσα πολλά τα αδέσποτα εκεί έξω. Και υπάρχουν στ' αλήθεια πιο λίγοι "άνθρωποι". Παραμερίζεις τον πόνο σου, από τη στιγμή που στο σπίτι σου υπάρχει χώρος για μια άλλη αδέσποτη ψυχή. Και αφήνεις τον χρόνο να σε γιατρέψει καθώς μια άλλη ψυχούλα σε συνοδεύει στο ταξίδι προς την ανάρρωση.
Επίσης είναι σημαντικό να γράφεις σ' αυτό το φόρουμ, γιατί εδώ υπάρχουν άνθρωποι που θα σε καταλάβουν. Εύχομαι να βοήθησα κάπως

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Καλη σου χρονια amalthia, να χαιρεσαι πρωτα τον εαυτο σου και ολους οσους αγαπας.
Θα απαντησω στο ερωτημα σου με τρεις λεξεις: Δεν το ξεπερνας, δεν ξεπερνιεται ο χαμος ενος πλασματος που αγαπησες και φροντισες, μονο με τον χρονο μαλακωνει, ποναει καπως λιγωτερο και εισαι σε θεση να σκεφτεσαι τις ευχαριστες στιγμες που ειχες μαζι του.
Σου μιλαω απο πειρα, εχω χασει πεντε γατια συνολικα, γατια δικα μου που ζουσαν στο σπιτι μου και τα φροντιζα σαν μικρα παιδια. Στην καθημερινοτητα μου γελαω και γελαω πολυ, ερχονται ομως καποιες στιγμες που νοιωθω σαν να τα εχασα μολις τωρα και την πρωτη γατουλα που εχασα την εχασα πριν 16 χρονια. Εχει να κανει με το τι ανθρωπος ειναι καποιος, ενας ανθρωπος που εχει πολλα αποθεματα συναισθηματων ειναι σε θεση να πονεσει πολυ, αλλα και να χαρει πολυ.
Οσο για το ποσος χρονος πρεπει να περασει για να παψεις να αναρωτιεσαι αν εκανες οτι επρεπε, θα σου πω οτι σε εμενα τουλαχιστον αυτο το ερωτημα υπαρχει ακομα, ποτε δεν θα παψω να βασανιζομαι ρωτωντας τον εαυτο μου αν μπορουσα να κανω κατι ακομα.
Αυτο που χρειαζεται κυριως ειναι χρονος, χρονος που θα σου επιτρεψει να περασεις απο ολα τα σταδια του πενθους, να αυτοκατηγορηθεις, να κατηγορησεις αλλους, να αρνηθεις οτι συνεβει, να πονεσεις και να κλαψεις μεχρι που να νομιζεις οτι δεν εχεις αλλα δακρυα και τοτε να κλαψεις ξανα. Το χρονικο διαστημα που απαιτειται δεν ειναι το ιδιο σε ολους τους ανθρωπους, σε αλλους χρειαζεται μικροτερο και σε αλλους μεγαλυτερο.
Και οταν θα τελειωσει ολο αυτο, τοτε θα εισαι σε θεση να δωσεις απο την αγαπη που εχεις μεσα σου σε καποιο αλλο πλασματακι που σε χρειαζεται. Κανοντας το αυτο δεν προδιδεις τα γατακια που εχασες, αντιθετα τους κανεις το καλυτερο μνημοσυνο, τουλαχιστον εγω ετσι πιστευω.
Και να μην ξεχνας οτι οποτε νοιωθεις πραγματα να σε πνιγουν, μπορεις να ερχεσαι εδω και να μας μιλας. Θα σε καταλαβουμε και ισως αυτα που θα σου πουμε σε κανουν να νοιωσεις μια ιδεα καλυτερα. Τα γατακια σου ειναι σε εναν καλυτερο κοσμο τωρα, εκει οπου δεν υπαρχει αρρωστεια, πονος, γηρατεια. Αυτο να εχεις στο μυαλο σου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[lili.]

λυπαμαι παρα πολυ για τον χαμο! και εγω προσφατα εχασα 2 γατουλες μου. δεν ξεπερνιεται ο πονος. και αυτο το καταλαβαινουμε μονο οσοι αγαπαμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα ζωα! μπορεις να υιοθετησεις καποιο αλλο. ο πονος δεν ξεπερνιεται αλλα απαλυνεται!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.